Kadim Metinlerin Kronolojisi

Mısır'ın Eski Krallık çağı: Ölüler Kitabı'nın köklerini oluşturan ilk cenaze metinleri bu döneme uzanır.

Erken Orta Krallık Mısırı: öbür dünya anlatıları ve büyülü formüller mezar duvarlarında biçimlenmeye başlar.

Homeros ve Hesiodos'un çağı: Yunan mitosu, tanrıların soyağacı ve kahramanlık anlatılarıyla yazıya geçirilir.

Arkaik Yunanistan: Homerik İlahiler gibi metinler tanrılara adanan kült şiirlerini yazılı geleneğe taşır.

Klasik Yunan felsefesinin doğuşu: kozmoloji ve mitos, ilk defa sistematik düşüncenin konusu olur.

Helenistik çağ: Babil ve Mısır bilgeliği Yunanca'ya aktarılır, Berossos gibi yazarlar doğu kozmogonisini Batı'ya taşır.

Roma'nın altın çağı: Vergilius gibi şairler, yeraltı dünyası ve inisiyasyon temalarını Latin edebiyatının merkezine yerleştirir.

Erken Roma İmparatorluğu: Yahudi ve Yunan mistik gelenekleri, sonraki yüzyılların hermetik ve gnostik akımlarının zeminini hazırlar.

Corpus Hermeticum'un ve erken astroloji metinlerinin doğduğu çağ: Ptolemy ve Manetho gibi yazarlar göksel bilgiyi sistemleştirir.

Plotinos ve neoplatonizmin kuruluşu: Bir'den taşma öğretisi, sonraki bin yılın metafiziğini şekillendirir.

Geç antik senteze: Firmicus Maternus astrolojiyi, Iamblichos teurjiyi sistemleştirirken hristiyanlık İmparatorluğun resmî dini olur.

Proklos ve Atina Akademisi'nin son parlak dönemi: neoplatonizm en katı mantıksal biçimine, şerh geleneğiyle ulaşır.

Antik felsefe okullarının kapatıldığı geçiş çağı: Damaskios ve Calcidius gibi yazarlar mirası son kez derler.

Erken ortaçağ: kadim bilgi, manastır kütüphaneleri ve İslam dünyasının yeni doğan bilim çevrelerinde korunur.

Abbasi çağının başlangıcı: Yunan bilimi Arapçaya çevrilmeye başlar, astroloji ve kozmoloji yeni bir sentezin eşiğindedir.

Ebû Mashar ve el-Kabîsî gibi yazarlarla İslam astrolojisinin altın çağı: Yunan mirası sistematik el kitaplarına dönüşür.

İslam biliminin olgunluk dönemi: astroloji ve kozmoloji, saray himayesinde büyük derlemelere kavuşur.

Ortaçağ Avrupası'nda Arapça bilim eserlerinin Latinceye aktarılması hızlanır, kadim bilgi yeniden Batı'ya akar.

Çeviri hareketinin doruğu: Toledo ve Sicilya okullarında Arapça ve Yunanca eserler Latinceye kazandırılır.

Yüksek Ortaçağ: Albertus Magnus gibi yazarlar doğa felsefesini skolastik sentezle birleştirir.

Geç Ortaçağ: simya ve astroloji, üniversite çevrelerinin yanı sıra saray ve manastırlarda da yaygınlaşır.

Rönesans'ın şafağı: Ficino'nun çevirileriyle Corpus Hermeticum ve Platon Latinceye kazandırılır, Pico della Mirandola insan onurunu ilan eder.

Rönesans'ın doruğu: Agrippa'nın okült felsefesi, Paracelsus'un iatrokimyası ve Kopernik'in evren tasarımı aynı yüzyılda iç içe geçer.

Hermetik felsefenin en üretken çağı: Fludd, Maier, Vaughan ve Boehme; Kepler'in matematiksel kozmolojisiyle aynı yüzyılda tartışır, Gül Haç manifestoları Avrupa'yı sarar.

Aydınlanma çağı: Tapınakçı davası yeniden tartışılır, Gül Haç ve Masonluk üzerine tarihsel incelemeler çoğalır.

Ezoterik uyanış çağı: Eliphas Lévi'den Blavatsky'ye, okültizm modern bir edebiyat ve teozofi hareketine dönüşür.

Modern ezoterizmin sistemleşmesi: Waite, Crowley ve Steiner, kadim gelenekleri yirminci yüzyılın diliyle yeniden yorumlar.