Folignolu Angela, İlahi Teselli Kitabı

BÖLÜM I

ONUN PEK ÇOK VE ÇEŞİTLİ AYARTMALARI ÜZERİNE

Tanrı ile vuku bulan vahiylerin, rüyetlerin ve konuşmaların büyüklüğü ve çokluğu sebebiyle kendimi yücelmiş hissetmeyeyim ve bunların hazzıyla kibre kapılmayayım diye, bana pek çok ve türlü türlü ayartmalarla eziyet eden o büyük ayartıcı gönderildi; bu yüzden hem ruhumda hem de bedenimde kedere boğuldum. Bedenin azapları hakikaten sayısızdı ve birçok iblis tarafından türlü yollarla tatbik edilmekteydi, öyle ki bedenimin çektiği acıların ve marazın yazılabileceğine güçbela inanırım. Ağır şekilde azap çekmeyen tek bir uzvum dahi kalmamıştı; hiçbir vakit acıdan, hastalıktan yahut dermansızlıktan ari olmadım. Daima zayıf, takatsiz ve acı içindeydim, bu yüzden neredeyse aralıksız uzanıp yatmak zorunda kalıyordum. Bütün uzuvlarım dövülmüş gibiydi ve iblisler bana nice dertlerle eziyet etmekteydi. Böylece durmaksızın hasta ve şiş haldeydim, bütün uzuvlarımda öyle acı çekiyordum ki kımıldamak benim için pek güçtü. Yine de hareketsiz yatmaktan usanmıyordum, ne var ki kafi derecede yemeye de gücüm yetmiyordu. Velhasıl bedenin acıları büyüktü fakat ruhunkiler mukayese kabul etmez derecede daha acı, daha çoktu ve hepsi de aynı iblisler tarafından reva görülmekteydi. Kendimi ancak boynundan asılmış, elleri arkasından bağlanmış, gözleri sarılmış ve darağacında bir iple asılı bırakılmış birine benzetebilirim; hiçbir yardımı, çaresi yahut dayanağı olmasa da yine de o azap içinde yaşamaya devam eder ve ölemez. İblisler tarafından bundan da çaresizce ve daha büyük bir gaddarlıkla hırpalandığımı beyan ederim, zira ruhumu astılar ve onun bütün kuvveti heder olup ondan uzaklaştı. Ve onlara karşı koyacak hiçbir kudretim olmadığını görünce, kederim o kadar büyüdü ki kimi zaman öfkeden ve şiddetli ıstıraptan neredeyse ağlayamaz hale geldim. Dahası, bir teselli bulmaksızın ağladım ve çoğu vakit öfkem öylesine büyüktü ki kendimi yırtıp parçalamaktan ve başımla bütün uzuvlarımın şişmesine yol açacak derecede kendimi fena halde dövmekten güçbela sakınabiliyordum. Ruhum kendini yere serilmiş ve bütün fazileti elinden gitmiş görünce büyük bir feryat kopardı ve o vakit Tanrıma yakardım.

Bundan sonra başka bir azaba daha katlandım, zira içimdeki her bir rezillik yeniden uyandı. Gerçi yeniden uyanmış olsalar da aklımı alt edecek güçleri yoktu, lakin bana pek büyük sıkıntılar verdiler. Üstelik yalnızca geçmiş zamanlarda bana musallat olan rezillikleri hatırlamakla kalmadım, daha önce hiç bilmediğim pek çok başkası da bedenime girdi, beni alevlendirdi ve bana tarifsiz acılar verdi. Fakat üzerimde kalıcı bir güçleri olmadığından, zayıflayıp beni terk etmeye başladıklarında bana büyük bir teselli bahşettiler. Bu, ellerine terk edildiğimi anladığım iblislerin işiydi, lakin Tanrı'nın bu aşağı alemde ve yoksulluk içinde nasıl eziyet çektiğini hatırladığımda, kendi acılarımın iki katına çıkmasını dilerdim.

Kimi vakit iblisler tarafından ruhum öyle korkunç bir karanlığa atılırdı ki, her türlü hayır umudunun benden çekilip alındığı hissolunurdu. O vakit ruhun içinde ölmüş olan o rezillikler, hem daha önce hiç tatmadıklarım hem de vaktiyle bende var olanlar, bedende zahiren yeniden canlanırdı. Ve öyle büyük bir ıstırap çekerdim ki, arzunun hararetini söndürsün diye bedenime hakiki ateş koymak mecburiyetinde kalırdım; günah çıkartıcım bana yasaklayana dek bunu yapmayı sürdürdüm. Ruhun o karanlığı içindeyken, böyle acılara katlanmaktansa ateşte kızartılmayı yeğleyeceğimi düşünürdüm. Bu yüzden feryat edip ölümü çağırdım, Tanrı ölmeme izin verdiği müddetçe onun her ne surette olursa olsun gelmesini diledim. Ve Tanrı'ya şöyle dedim: "Ya Rab, beni cehenneme göndereceksen, yalvarırım gecikme, bunu hemen yap ve madem beni terk ettin, artık buna bir son ver ve beni derinliklere daldır." Çok geçmeden bunun iblislerin işi olduğunu ve böylesi rezilliklerin ruhta barınmadığını idrak ettim, zira bunlara asla rıza göstermezdim. Yine de beden cebir görür ve kederle acı o denli büyüktür ki devam edecek olsa beden buna dayanamazdı. Dahası, ruh bütün kuvvetinin elinden alındığını görür ve rezilliğe hiçbir surette rıza göstermese de karşı da koyamaz. Ve Tanrı'nın iradesine aykırı hareket ettiğini gördüğünden, karşı koyabilme umudunu büsbütün yitirir ve o rezilliklerin elinde azap çeker.

Diğerlerinin yanı sıra Tanrı, daha önce hiç bilmediğim bir kötülüğün içime girmesine izin verdi; fakat bunun ilahi bir izinle içime girdiğini açıkça fark ettim ve bu kötülük öylesine büyüktü ki diğer tüm kötülükleri aşıyordu. Öte yandan, apaçık bir biçimde söz konusu kötülüğe karşı koymam için ve Tanrı'nın beni en güçlü şekilde özgür kılmasına vesile olan belirli bir erdem bağışlandı bana. Bu yüzden, Tanrı'ya daha önceden sarsılmaz bir imanım olmasaydı bile, yalnızca bu durum dahi bana asla şüphe duyamayacağım böylesi bir imanı ve kesin bir umudu aşılamış olurdu. Zira erdem artıyor ve kötülük azalıyordu; o erdem beni öyle destekliyordu ki kötülüğe rıza gösteremiyordum, yine o erdem sayesinde öylesine aydınlanmış ve güçlenmiştim ki dünyadaki tüm insanlar ve tüm iblisler bir araya gelse beni en küçük bir günahı işlemeye dahi ikna edemezdi. Tanrı'ya olan söz konusu iman işte buradan ileri gelir. Bahsi geçen kötülük öylesine büyüktü ki bundan söz etmeye utanıyorum ve öylesine güçlüydü ki şayet o erdem imdadıma yetişmekte gecikseydi, ne utanç ne acı ne de başka herhangi bir şey beni anında günaha geri düşmekten alıkoymaya yeterdi. Ve tüm bunlara iki yıldan uzun bir süre boyunca katlandım.

Üstelik bunun yanında, ruhumda büyüyen ve ona kederle eziyet eden bir alçakgönüllülük ile belirli bir kibir arasında bitmek bilmeyen bir çatışma vardı. Alçakgönüllülüğün sebebi, kendimi her türlü iyilikten düşmüş, tüm erdem ve lütuftan yoksun görmem, kendimde Tanrı'nın beni asla Kendine ait kılmak isteyeceğine inanamayacağım kadar sonsuz çoklukta günahlar fark etmemdi. Kendimi iblislerin bir meskeni, onların alacaklısı ve evladı haline gelmiş olarak görüyordum. Keza doğru yoldan ve her türlü hakikatten saptığımı, nihayetinde cehennemin en derin çukurlarına layık olduğumu düşünüyordum. Bilinmelidir ki bu alçakgönüllülük ruhuma ne bir hoşnutluk ne de ilahi hakikat ve iyiliğe dair herhangi bir anlayış getirdi; aksine sayısız kötülüğün sebebi olan alçak bir keder ve yılgınlıktı. Zira hem ruhun hem bedenin dinden ve yoldan sapışını görüyordum, bu yüzden ruhumda iblislerle kuşatıldığımı biliyordum. O vakit Tanrı tüm gücü ve lütfuyla benden gizlendi, O'nu hiçbir surette aklıma getiremiyordum, zira O buna izin vermiyordu. Böylece kendimi lanetlenmiş olarak gördüm, fakat kendi kendimin felaketi olduğuma inanamıyordum, çünkü Yaratıcımı gücendirmiş olmaya her şeyden çok kederleniyor ve yanıyordum. Bu sebeple bahsi geçen kötülüklerin üstesinden gelebilmek için tüm uzuvlarımla iblislere karşı savaştım, ancak gücüm yetmedi; kendimi öylesine derin bir düşüş içinde buluyordum ki ne bir çare bulabiliyordum ne de kaçabileceğim veya kendime yardım edebileceğim bir yol. Bu yüzden sık sık, günahlarımı ve fesatlıklarımın aşırılığını seyrettiğim bu alçakgönüllülük uçurumuna yuvarlanıyordum, ancak bunların herkese açık ve aşikâr kılınabileceği hiçbir yol göremiyordum. İkiyüzlülüğümü ve günahlarımı bildirebilmek için, boynuma etler ve balıklar asılı halde şehirleri ve meydanları dolaşmak ve şöyle haykırmak geldi aklıma, "İşte bu kadın, kötülük ve ikiyüzlülükle dolu, tüm kötülüklerin ve fesatlıkların kölesi olan, insanlar arasında itibar görebilmek için iyi ameller işleyen kadındır! Hele ki evime davet ettiğim kimselere ne balık ne de et yediğimi söylettiğimde ve bir yandan açgözlülük, oburluk ve sarhoşlukla doluyken yalnızca zaruri olan dışında hiçbir şey istemez gibi göründüğümde. Dışarıdan yoksul görünmek için büyük gayret gösterirdim, fakat uyumak için uzandığım yere pek çok çarşaf ve örtü koydurur, kimse görmesin diye de sabahleyin bunları kaldırtırdım. İşte, görün ruhumun iblisini ve yüreğimin fesadını; riyakârlığın ve kibrin kızına, dua ehli bir evlat gibi davranan bu hilekâra ve Tanrı'nın iğrendiği kadına kulak verin. Ben kibre ve iblise teslim edilmiştim, ancak ruhumda Tanrı'nın, odamda ise O'nun tesellisinin bulunduğunu iddia ederdim; oysa hem ruhumda hem de odamda iblis vardı. Ve bilin ki hayatım boyunca kutsallık şanına nasıl kavuşabileceğimi tasarladım durdum, fakat doğrusu size derim ki yüreğimin fesadı ve gizli ikiyüzlülüğü yüzünden pek çok kişiyi aldattım ve birçok ruhun, aynı zamanda kendi ruhumun da katili oldum."

Sonra, hâlâ bu uçuruma batmış haldeyken, (oğullarım denen) bu kardeşlerime dönüp şöyle dedim: "Bundan böyle, ey oğullarım, artık bana inanmayacaksınız; içime şeytan girdiğini görmüyor musunuz? Dua edin ki Tanrı'nın adaleti iblisleri ruhumdan çıkmaya zorlasın ve Tanrı benim yüzümden daha fazla lekelenmesin diye en kötü işlerini açığa vursunlar. Size söylediğim her şeyin yalan olduğunu görmüyor musunuz? Dünyada hiç kötülük olmasaydı bile, kendi kötülüğümün bolluğundan onu dolduracağımı görmüyor musunuz? Bu yüzden artık bana inanmamalısınız, bu yaşayan surete tapmamalısınız; aksine Tanrı'nın adaletinin onu yerle bir edip parçalaması için dua edin, öyle ki şeytani işleri, yalanları, Tanrı'dan bir şeymişim gibi bana tapılsın ve hürmet edilsin diye ilahi sözlerle boyayıp gizlediğim o yaldızlı ve boyalı sözleri açığa çıksın. Son olarak, şeytanın bu putun içinden çıkması ve dünyanın bu kadın tarafından artık aldatılmaması için dua edin. Ve Tanrı'nın Oğlu'na (ki adını anmaya cüret edemem) dua edeceğim ki, günahlarımı Kendisi açığa vurmak istemezse, yeri yarıp beni yutturarak onlara tanıklık ettirsin ve benden öyle bir ibret çıkarsın ki erkekler ve kadınlar şöyle desin: 'Bakın, içi de dışı da nasıl sahte renklere boyanmış ve ikiyüzlüymüş!' "

Kimi zaman boynuma bir ip, hakikaten sağlam bir urgan bağlayıp kendimi şehirde ve meydanlarda sürükleterek şöyle bağırmak geçerdi içimden: "İşte tüm ömrü boyunca gerçeğin yerine sahteyi göstermiş olan kadın budur" ve o zaman herkes şöyle desin: "Tanrı'nın mucizesine bakın, çünkü bu kadının kendi günahlarını kendiliğinden açığa vurmasını ve şimdiye kadar gizli kalmış kötülüklerini bildirmesini sağladı!" Yine de bu ruhuma yetmedi, zira bu dünyada daha önce hiç görülmemiş bir umutsuzluğa düşmüştüm; bunun sebebi de kendim ile onlar arasına nifak soktuğum için Tanrı'dan ve O'nun tüm lütuflarından ümidimi kesmiş olmamdı. Bu sebeple, bütün dünyada benden daha fazla her türlü kötülükle dolu ve lanetlenmeye daha layık hiçbir kimse olmadığından emindim. Ve Tanrı tarafından bana verilmiş olan her şey, umutsuzluğumun ve lanetlenmemin artması için bahşedilmişti. Bu yüzden Tanrı'ya dua edin ki artık gecikmesin, çünkü başım şimdiden çatlıyor, bedenim baygın düşüyor ve gözlerim gözyaşlarımın bolluğundan kararıyor. Son olarak, tüm uzuvlarım gevşedi ve artık ruhumun kötülüğüne delil getiremez oldu, fakat kısmen de olsa açığa vurulduğuna seviniyorum." Ve tüm bunları alçakgönüllülüğüm içinde idrak ettim. Ne var ki, bu hususları yazıya geçiren sen bilmelisin ki, yazdıkların benim tüm kötülüklerim ve suistimallerimle kıyaslandığında pek küçük bir şeydir, zira kötülük yapmaya başladığımda henüz çok gençtim. Bahsi geçen alçakgönüllülüğe battığımda, bunları ve benzeri şeyleri söylemek zorunda kalmıştım.

Bundan sonra kibir geldi. O vakit öfkeyle ve kibirle, melankoli ve acılıkla doldum, baştan aşağı kibirle kabardım. Buna bir de Tanrı'nın bana bahşettiği lütuflara dair başka bir acılık eklendi, zira artık onlara dair hiçbir iyi şeyi hatırlamıyor, yalnızca haksızlıkları ve elem dolu kederi hatırlıyor, içimde herhangi bir erdem bulunmuş olmasına şaşıyor ve gerçekte hiç var olup olmadığından şüphe ediyordum. Tanrı'nın buna izin vermesi için herhangi bir sebep de göremiyordum ve bu yüzden her türlü iyilik benden uzaklaştırılmış ve gizlenmişti. Bu düşüncenin ayartması içimi kibir ve öfkeyle, en acı keder ve sıkıntıyla, anlatabileceğimden daha büyük bir kederle doldurdu; öyle ki dünyanın bütün bilgeleri ve cennetin bütün azizleri beni teselli etmek için her türlü güvenceyi vermiş ve anılabilecek her türlü bereketi vaat etmiş olsalardı bile, Tanrı ruhumu değiştirmeseydi ve içinde farklı bir şekilde işlemeseydi, benim için hiçbir şey yapamaz ya da bana herhangi bir yardımda bulunamazlardı. Onlara inanmazdım da, aksine hepsi birleşip öfkemi, sıkıntımı, kederimi ve acımı ifade edebileceğimden çok daha fazla artırmaya yarardı. Bu yüzden, Tanrı beni bu eziyetlerden ve ayartmalardan kurtaracak olsaydı, bunların yerine her türlü kötülüğü seve seve çeker, şimdiye kadar bilinmiş bütün dertleri ve acıları yüklenirdim ve gerçekten de inanıyorum ki bunlara katlanmak, bahsi geçen eziyetlerden daha az çetin olurdu benim için. Bu sebeple sık sık, yalnızca bunlardan azat edilecek olsaydım, her türlü şehitliği seve seve çekeceğimi söylemişimdir. Bu eziyet ve ayartı durumu Celestino'nun papalığından az bir süre önce başladı ve iki yıldan uzun sürdü; bu süre zarfında sıklıkla eziyet çektim, ne de

tamamen kurtulmuş da değilim, gerçi artık bunu pek seyrek hissediyorum ve eskiden olduğu gibi içsel olarak değil, yalnızca dışsal olarak yaşıyorum. Fakat o haldeyken fark ediyorum ki, o kötü alçakgönüllülük ile o kibir arasında ruhun büyük bir arınması ve paklanması gerçekleşmektedir; onsuz hiç kimsenin kurtulamayacağı o hakiki alçakgönüllülük ancak bu sayede ve bunun aracılığıyla kazanılır, öyle ki alçakgönüllülük ne kadar büyükse, arınma da aynı şekilde o kadar büyüktür. Böylece, yukarıda anılan bu iki uç arasında ruhumun yanması ve azap çekmesi gerektiğini anladım; kusurlarımın ve günahlarımın bilinmesi sayesinde (ki bu bilgiyi ruhum yine o hakiki alçakgönüllülük yoluyla elde etmişti) ruhum hem kibirden hem de iblislerden arındı. Bu sebepten ötürü, ruh ne kadar yoksul kılınır ve ne kadar derinden alçaltılırsa, temizlenmek uğruna kendini o kadar çok alçaltır ve paklar. Ve bir ruh, derin bir alçalıştan ve sahici, hakiki alçakgönüllülüğe en derinden yerleşip kök salmaktan başka hiçbir yolla temizlenemez.

Kutsanmış Folignolu Angela'nın İhtidası, Tövbeleri ve İmtihanı burada sona erer.

RİSALE II

KUTSANMIŞ ANGELA TARAFINDAN ORTAYA KONAN İNCİL ÖĞRETİSİ ÜZERİNE

TANRI'NIN RUHA GİRDİĞİNİN NASIL ANLAŞILACAĞI ÜZERİNE

Bilinmelidir ki, Tanrı bazen ruh kendisini ne çağırmış, ne O'na dua etmiş, ne de O'nu davet etmişken ruha gelir. Ve ruha alışılmadık bir ateş, bir sevgi ve bir tatlılık aşılar; ruh bunda ziyadesiyle zevk bulur ve sevinir; bunun bizzat orada hazır bulunan Tanrı tarafından yapıldığına inanır, fakat bu kesin değildir. Çok geçmeden ruh, Tanrı'nın kendi içinde, bâtınında olduğunu hisseder; zira her ne kadar O'nu içeride göremese de, lütfunun kendisiyle birlikte olduğunu fark eder ve bundan büyük bir haz duyar. Yine de bu dahi kesin değildir. Derken Tanrı'nın kendisine en tatlı sözlerle geldiğini daha da derinden hisseder; bunlardan daha da çok zevk alır ve büyük bir sevinçle Tanrı'yı içinde hisseder; fakat yine de bazı şüpheler, az da olsa, varlığını sürdürür. Zira ruh henüz kusursuz bir kesinliğe sahip değildir, ne de Tanrı'nın hakikaten kendi içinde olduğuna dair tam bir güvenceye kavuşmuştur; çünkü bu tür konuşmalar ve bu tür hisler başka ruhlar tarafından da meydana getirilebilir. Bu yüzden hâlâ şüphe içindedir. Ve bana öyle gelir ki bu hal, ya ruhun kendi kötülüğünden ve günahkârlığından ya da ruhun kendisini kesin ve güvende hissetmesini istemeyen Tanrı'nın hakiki iradesinden ileri gelmektedir. Fakat ruh, Tanrı'nın varlığını her zamankinden daha derin bir şekilde hissettiğinde, O'nun kendi içinde olduğunu bizzat kesinleştirir. Bunu öyle harikulade, öyle derin bir anlayışla ve öyle büyük bir sevgi ve ilahi ateşle hisseder ki, kendisine ve bedenine duyduğu tüm sevgiyi kaybeder; hiçbir ölümlüden asla işitmediği şeyleri söyler, bilir ve anlar. Ve büyük bir aydınlanmayla anlar, susmakta ise çok zorlanır; şayet susarsa da bunu gayretinin bolluğundan, Aşığı olan Tanrı'yı hoşnutsuz etmemek veya O'na gücendirmemek için ve aynı şekilde alçakgönüllülüğü sebebiyle yapar; zira dikkatleri kendi üzerine çekmemek adına böylesine yüce şeylerden bahsetmek istemez. Nitekim komşumun kurtuluşunu sağlama yönündeki yakıcı arzumdan ötürü, azarlandığım şeyler söylediğim ve bana, "Hemşire, yeniden Kutsal Yazılara dön, çünkü onlar böyle söylemez, bu yüzden seni anlamıyoruz," dendiği çeşitli kereler başıma gelmiştir. Fakat Tanrı'nın ruhun içinde ikamet ettiğini ruha kesin kılan o hisle birlikte, ona öyle kusursuz bir mizaç verilir ki, bu mizaç her hususta ruhla tamamen ve hakikaten uyuşur; bedenin tüm azaları da her bakımdan ruhla uyuşur ve onunla birlikte gerçekten tek bir gaye oluşturur; ruhun iradesine isyan etmezler, aksine Tanrı'ya ait olan fakat daha önce hiçbir şekilde arzu etmedikleri şeyleri kusursuzca arzu ederler. Ve bu mizaç ruha lütuf yoluyla bahşedilir; bununla ruh, İlahi Varlığın içine girdiğini ve Tanrı'nın bizi sevdiği o hakiki sevgi tarzında, kendisine Tanrı'nın ve O'na ait olan şeylerin güvencesini ve arzusunu verdiğini idrak eder. Böylece ruh, Tanrı'nın kendisiyle kaynaştığını ve kendisine yoldaşlık ettiğini hisseder.

Ayrıca, Tanrı ruha geldiğinde, bazen O'nu görmek ruha bahşedilir; ve ruh O'nu bedensel hiçbir şekil veya suret olmaksızın, bir insanın bir diğerini gördüğünden çok daha açık bir şekilde görür. Zira ruhun gözleri bedensel değil ruhani bir mevcudiyeti görür; ki sözler ve hayal gücü kifayetsiz kaldığından bundan bahsedemem. Ve hakikatte ruh o temaşada tarif edilemez bir sevinçle coşar ve başka hiçbir şeye bakmaz, çünkü ruhu paha biçilmez bir hoşnutlukla dolduran işte budur. Bu arayış ve temaşa (ki bununla Tanrı öyle bir tarzda görülür ki ruh başka hiçbir şeyi göremez) öylesine derindir ki, dokunulabilen, hayal edilebilen ya da hakkında hüküm verilebilen bir şey olmadığından, buna dair zerre kadar bir şeyi dahi açığa vuramamak beni ziyadesiyle kederlendirir.

Dahası can, Tanrı'nın şüphe götürmez biçimde içine girdiğini pek çok başka yolla da bilir; ben şimdi bu yollardan ikisinden söz edeceğim. Biri, canı bir anda öylesine dirilten, bedenin tüm uzuvlarını öylesine uysallaştıran ve onları canla öylesine uyum içine sokan kutsal bir mesh ediliştir ki, canı en ufak bir derecede bile sarsabilecek hiçbir şey onlara dokunamaz ya da onları incitemez. Bundan ötürü can, Tanrı'nın kendi içinde konuştuğunu hisseder ve duyar; bu yüce ve her bakımdan dile gelmez mesh ediliş sayesinde, can Tanrı'nın kendi içinde olduğunu mutlak bir kesinlikle anlar, çünkü Cennetteki hiçbir azizin veya hiçbir meleğin bunu bağışlamaya gücü yetmez. Fakat dile getirilemez bir şey olduğunu gördükçe, gerçekte olduğu haliyle kıyaslandığında bunu tarif edecek sözcükler bulamadığım için kederleniyorum. Bu yüzden Tanrı'ya beni bağışlaması için yalvarıyorum, zira bu benim kendi irademden kaynaklanmamaktadır ve eğer elimden gelseydi, Tanrı'nın da hoşuna gitseydi, O'nun iyiliğinin bir kısmını aşikâr kılardım.

Canın, Tanrı'nın kendi içinde olduğunu bilmesinin diğer yolu, O'nun cana bahşettiği bir kucaklayıştır. Tanrı'nın canı kucakladığı böylesine büyük bir sevgiyle, sevilen varlığı kucaklayabilecek ne bir baba, ne bir anne, ne bir evlat, ne de başka herhangi bir kimse vardır. Çünkü O, canı öylesine bir sevgiyle kucaklar ve böylesine bir tatlılık ve nezaketle Kendine çeker ki, bizzat kendisi tecrübe etmedikçe dünyada bunu beyan edebilecek, ifade edebilecek yahut buna inanabilecek tek bir insanın bile bulunmadığını sanıyorum; kişi bu sevgiyi belki bir nebze sezinleyebilse de, onu gerçekte olduğu gibi bilmesi katiyen mümkün değildir. Şüphesiz Tanrı, canın içine en tatlı sevgiyi eker ve bu sevgi onu yalnızca Mesih için yakıp tutuşturur. Ve bu sevgi beraberinde öylesine büyük bir ışık taşır ki (bununla can, kendi içinde tecrübe ettiği Tanrı'nın iyiliğinin doluluğunu anlar), kendi içinde hissettiğinden çok daha fazlasını kavrar. O vakit Mesih'in kendi içinde yaşadığına dair kanaate ve kesinliğe erer; lâkin söyleyebileceğimiz her şey, onun gerçekte olduğu haliyle kıyaslandığında bir hiçtir. O vakit canın artık gözyaşı kalmaz, ne sevinçten, ne kederden, ne de başka bir nedenden; zira can gözyaşı döktüğünde daha aşağı bir mertebededir. Çünkü Tanrı cana, daha fazlasını isteyemeyeceği kadar bol bir ölçüde, fevkalade büyük bir tatlılık akıtır, evet gerçekten de, eğer bu sürüp gitseydi Cennette olurdu; sevinci öylesine büyüktür ki bütün bedeni doldurur ve canın maruz kaldığı bütün eziyetler, ister fiille ister sözle olsun, bir hiç sayılır ve tatlılığa dönüşür.

Bu nedenle, bedenimdeki bu değişim yüzünden, rü’yetler farklılaştıkça kimi zaman çehrem bütünüyle ışıl ışıl ve pembe olduğundan, gözlerim mumlar gibi parladığından ve kimi zaman da ölüm gibi solgunlaştığımdan, halimi yoldaşımdan ya da birlikte vakit geçirdiğim diğer kimselerden her zaman gizleyemedim. Sevincim nice günler sürdü ve asla kaybetmeyeceğimi düşündüğüm kimi sevinçlerim vardır, zira onları tam ve kâmil sayarım, şu anda da onlardan yoksun değilim. Bu yüzden üzerime bir hüzün çöktüğünde hemen o sevinçleri anarım ve hiçbir şekilde sıkıntıya düşmem. Canın, Tanrı'nın kendi içinde yaşadığını bilmesini sağlayan öylesine çok başka yol vardır ki, bunları hiçbir surette anlatamam.

Yukarıda anılan şeyler ve yollar vasıtasıyla can, Tanrı'nın kendi içine girdiğini bilir, fakat O'nu orada ne şekilde ağırladığı henüz söylenmemiştir. Ve söylenmiş olan her şey, can Tanrı olan o Yolcu'yu ağırladığında söylenenden çok daha azdır; çünkü can artık ilahi iyilik ve sonsuzluğun öylesine eksiksiz bir kavrayışına erişmiştir ki, kendi içimde düşündüğümde, Tanrı'yı (ki O sonsuzdur ve dile gelmez) en iyi bilen kişilerin, O'nun hakkında konuşmaya en az cüret edenler olduğunu bazen pek açık bir şekilde idrak ederim; zira O'nun hakkında söyledikleri ya da söyleyebilecekleri her şeyin, O'nun gerçekten ne olduğuyla kıyaslandığında bir hiç olduğunu düşünürler. Bu sebeple, şayet bir vaiz ilahi şeyleri gerçekten anlasaydı (bazen anladıklarını beyan ettiklerini duyduğum gibi), onlar hakkında konuşamazdı ve Tanrı hakkında herhangi bir şey söylemeye de asla cüret edemez, bilakis sessiz ve dilsiz kalırdı. Ve Tanrı, zihinden ve diğer tüm şeylerden çok daha yüce olduğu için, O'nun iyiliğinin eksiksiz biçimde açıklanamayacağını görerek, O'nu herhangi bir yolla ölçmeye, O'nun hakkında konuşmaya veya düşünmeye muktedir olamayız. Bu durum, canın tüm bedensel duyularını yitirmiş olmasından ya da bedenin kendisini üzerinden çıkarıp atmasından ötürü değil, bilakis duyuların yardımı olmaksızın anlamasından ötürü vuku bulur. Bu sebeple, insan bu şeyleri aklıyla idrak ettiğinde öylesine büyük bir hayrete düşer ki (bedensel sözlerle ifade edilebildiği ölçüde), şayet bir vaiz bu halde bulunsaydı ve Tanrı hakkında konuşması gerekseydi, ne kadar layık ve muktedir olursa olsun, insanlara şöyle derdi, "Çekilin gidin, zira size Tanrı hakkında nasıl konuşacağımı bilmiyorum." Bu sebeple inanır ve beyan ederim ki, dünya kurulalı beri gerek yazıyla gerekse insanların ağzıyla söylenmiş olan her şey, ilahi iyiliğin hakiki tabiatını hiçbir surette tarif edememiştir, bilakis bütün bir dünyayla kıyaslandığında bir darı tanesinin yarısı gibidir. Fakat can Tanrı'dan emin olduğunda ve O'nun huzuruyla tazelendiğinde, beden de benzer şekilde sıhhat, doyum ve asalet bulur ve her ne kadar daha az derecede olsa da, can ile birlikte tazelenir. O vakit akıl ve bu suretle tazelenmiş olan can, bedene ve duyulara seslenerek şöyle der, "Tanrı'nın benim vasıtamla sana bahşettiği nimetlerin ne kadar büyük olduğuna bak ve şayet yalnızca beni takip edersen, vadedilmiş olan ve sadakatle ödenecek olanların ne kadar sonsuz derecede daha büyük olduğunu aklında tut. Benzer şekilde, sen bana uymayıp aksime gittiğin için, senin ve benim şimdiden ne kadar çok ve ne kadar büyük nimetler kaybettiğimizi düşün. Bu sebeple bundan böyle her bakımdan Tanrı'nın buyruklarına itaatkar olmalısın." Ve derhal beden cana, duyular da akla boyun eğer ve canın hazlarına ortak olduğunu hissederek şöyle cevap verir, "Benim hazlarım şimdiye dek bedensel ve değersizdi, çünkü ben bir bedenim; fakat sen ki büyük bir asalete sahiptin ve ilahi hazlardan tat almaya muktedirdin, bana boyun eğmemeli ve ikimizin de bu denli büyük nimetleri kaybetmesine sebep olmamalıydın." Böylece beden cana karşı, duyular da akla karşı uzun fakat son derece tatlı bir hayıflanmayla yakınır ve canın hazlarının hayal ettiğinden daha büyük olduğunu idrak ederek, her şeyde itaat gösterir.

BÖLÜM II

RUHANİ İNSAN NASIL ALDANIR

Ruhani kişilerin aldanabileceği çeşitli yollar vardır. Bu yollardan biri ve en başlıcası, ruhun içindeki sevginin saf olmayıp kişisel ve bencil bir sevgiyle, yani insanın kendi iradesiyle karışmış olmasıdır. O vakit o kimsede muhakkak dünyadan bir parça sevgi bulunur, dünya da ona dalkavukluk eder ve onu över. Ne var ki dindarlık uğruna yapılan her türlü dünyevi dalkavukluk ve övgü sahtedir; dünyanın seçip övdüğü kişi ise dindarlıkta daha gayretli görünür, gözyaşları daha bol akar ve saf olmayan ruhani sevgiden kaynaklanan o tatlılık, korku ve titreme artar. Bu şeyler ruhun içinde değil, bedenin dışında gerçekleşir; saf sevgi de ruha girmez, bu yüzden tatlılık çabucak solar ve insan kendini unutur, dahası çoğu zaman acılığa döner. Bütün bunları kendi içimde tecrübe ettim; kendi ruhum hakikatin kesin bilgisine erişmemiş olsaydı, yukarıda zikredilen bu şeyleri ayırt edemezdim. Zira sevgi saf olduğunda, her bakımdan kendini duyulara karşı ölmüş sayar; kendini bir hiç olarak görür, Tanrı'da ölür ve çürür, Tanrı'ya tazim eder ve nefsini alçaltır, ne övüldüğünü ne de kendi iyiliğini hatırlar. Evet, kendini öylesine düşkün ve kötülükle dolu bulur ki, herhangi bir aziz tarafından asla bütünüyle kurtarılamayacağına, bunun yalnızca Tanrı tarafından yapılabileceğine inanır. Yine de Tanrı'nın Kendisine yalvarmaktansa çoğu zaman azizlerden yardım dilemeye daha yatkındır, çünkü layık olmadığını bilerek Kutsal Bakire'den ve diğer bütün azizlerden medet umsa da bizzat Tanrı'ya yakarmaya cüret edemez. Herhangi biri tarafından övüldüğünde ise bu övgüyü bir alay ve eğlence sayar. Bu sevgi saftır, doğrudan Tanrı'dan gelir ve ruha ekilir; ruh bu sayede kendi kusurlarını ve Tanrı'nın iyiliğini açıkça görmüştür. Bu nedenle artık dökülen gözyaşları ve tadılan tatlılık asla acılığa yol açmaz, bilakis bir güven ve tatlılık doğurur; adı geçen bu sevgi aracılığıyla Mesih ruha girer ve ruh bu sayede hiçbir aldanışa düşmeyeceğini, kendi kendini de aldatamayacağını anlar. Tanrı'nın ruhani kişilerin aldanmasına izin verdiği diğer bir yol ise şudur: Ruhani ve dindar kişi Tanrı tarafından çok sevildiğini hissettiğinde, ruhani lütuflara ve bunların semerelerine kavuştuğunda, kendisinden haddinden fazla emin olduğu ve doğru ölçüyü aştığı için bunlardan açıkça söz ettiğinde, Tanrı hem Kendisini hem de nefsini daha iyi tanımayı öğrensin diye bir şekilde aldanmasına izin verir.

Bir diğer yol ise ruhani insanın Tanrı'yı pek yakın hissettiği, kusursuz, saf ve mükemmel bir sevgiyle dolduğu andır; her gün en içten gayretle iyi işler yaptığında ve artık hiçbir şekilde dünyayı hoşnut etmeyi yahut azizlik şöhreti kazanmayı aramayacağına, her hususta Mesih'i hoşnut edip bütünüyle O'na teslim olacağına karar verdiğinde ortaya çıkar. Bununla birlikte ruh, kendine ait olanı korumayı ve Tanrı'ya ait olanı Tanrı'ya teslim etmeyi öğrenmek zorundadır; bunu başaramazsa, Tanrı onu muhafaza etmek için ve Kendi katında değerli olduğundan haddini aşmasın diye aldanışa izin verir. Dahası ruh, Tanrı onu Kendi bilgisine ve iyiliğinin eksiksiz idrakine ulaştırana dek söylenenlerle yetinmez; nitekim burada aldanış olamaz, zira ruh hakikat konusunda öylesine kusursuz bir eğitime tabi tutulmuştur ki kendini olabildiğince doymuş sayar. Önce bizzat Tanrı'nın bilgisiyle doldurulur, öyle ki başka hiçbir şeyi ne görebilir ne de hatırlayabilir; hemen ardından O'nun ilahi iyiliğinin idrakine varır. Sonra her ikisini birden tarif edilemez bir şekilde birlikte görür; ancak bu dahi kafi gelmediğinden, Tanrı onu daha da büyük bir gayrete sevk eder ve sıkıntılara izin verir.

Fakat O'nun, ruhun aldanmasına izin vermediği duygu ruhsal yoksulluktur; doğrusu ben, ruhsal yoksulluğun Tanrı'nın ilahi sözlerinde öylesine övüldüğünü (ve bunun hakkında öyle büyük ve güzel kanıtlar sunulduğunu) işittim ki bu her bakımdan kavrayışımızı aşmaktadır. Nitekim Tanrı bana şöyle buyurdu: "Eğer yoksulluk en yüce şey olmasaydı (dedi Tanrı) onu bizzat ben kuşanmazdım." Kibirlenmenin yalnızca bir şeye sahip olanlarda ya da bir şeye sahip olduğunu sananlarda var olabileceği kesindir. İşte bu nedenle, kendilerinde bir şey bulunduğunu sandıkları için, ilk insanın ve meleğin kibri ve düşüşü gerçekleşti; ne melek ne de insan kendiliğinden kendisinde bir şeye sahipti, zira buna yalnızca Tanrı sahiptir ve alçakgönüllülük sadece yoksul olanlarda ve hiçbir şeye sahip olmadıklarına kani olanlarda bulunur. Bu yüzden yoksulluk en mükemmel şeydir ve Tanrı bizzat Kendi sevgili Oğlu'nun, daha önce yaşamış veya bundan sonra yaşayacak herhangi bir insandan daha yoksul olmasını sağlamıştır; ve O, dile getirilebilecek olandan çok daha yüce olmasına rağmen, yine de Tanrı O'nu sanki bir hiçmişçesine yoksul kılmıştır. İçlerinde hakiki ışık bulunmayan günahkârlara ve fani insanlara bu durum bir ahmaklık gibi göründü, fakat hikmet sahiplerine ve anlayışlı insanlara tam tersi göründü. Zira yoksulluğa sahip olan kişi asla mahvolmaz, aldanışla da düşemez; bir kimse yoksulluğun faydalarını gerçekten idrak etseydi Tanrı'yı severdi ve onun ölçülemez değerini bir nebze düşünseydi artık dünyevi hiçbir mülkü elinde tutamazdı; kim Tanrı'nın hakiki yoksulluğu ne denli sevdiğini görseydi, kendisi için hiçbir şey alıkoymazdı. Bunun kanıtı, ilahi hikmetin kanıtıdır; bu hikmet ilkin bize kusurlarımızı gösterir, her türlü liyakat ve iyilikten yoksun olduğumuza inandırır ve böylece gerçekten ne isek kendimizi dürüstçe öyle takdir etmemizi sağlar. Bunun sonucunda kendimizi yoksul kılarız ve bu yoksulluğu severiz; onu sevenler ise (yoksulluğun faydalarını idrak edenlere bağışlanan) lütuf armağanıyla aydınlanırlar. Ardından hepimiz Tanrı'yı sevelim diye bize ilahi iyiliği gösterir ve her kim severse kendisini hiçbir şeye sahip değilmiş gibi görür. İnsan nasıl severse öyle amel eder; böylelikle kendine olan tüm güvenini yitirir ve yalnızca Tanrı'ya güvenir; bundan ötürü, kendini bütünüyle Tanrı'ya emanet ettiği için, bizzat Tanrı tarafından aydınlatılır ve tüm şüpheler üzerinden kalkar. Bu hakikati bilen kişi ne iblisler ne de başka herhangi bir şey tarafından aldatılabilir; çünkü bu ruhsal yoksulluk içinde ruh berrak ve kusursuz bir kavrayışa kavuşur, bu hayatın tüm meselelerine dair son derece aydınlanmış bir anlayışa sahip olur, öyle ki bu hakikate sahip olduğu müddetçe asla aldatılamaz. Bu sebeple yoksulluğun tüm erdemlerin anası ve ilahi hikmetin ifşası olduğunu biliyorum. Çünkü ilahi hikmetin Beden Alma (Enkarnasyon) aracılığıyla biz fanilere kutlu olmayı nasıl öğrettiğine bakılırsa, ruhsal yoksullukla bize çok daha fazlasını öğretmiştir. Bu nedenle, bu dünyanın tüm hikmeti, içinde bu hakikat yoksa bir hiçtir, aksine lanetlenmeye varır; benzer şekilde tüm bilge kişiler de, içlerinde bu hakikat yoksa kesinlikle bir hiçtirler, lanete uğrarlar. Nihayetinde anlaşılmalıdır ki, ruh bu hakikati bilmediğinde, boş bir böbürlenme ruhuyla ve mükâfat umuduyla amel eder.

BÖLÜM III

TANRI'NIN, RUHUN İÇİNE YERLEŞEREK, ANLAYIŞ, DUYGULAR VE İRADE ÜZERİNDE AYNI ŞEKİLDE NASIL İŞ GÖRDÜĞÜ

Bu nedenle ruh, yalnızca içsel anlamına nüfuz edebildiği şeyleri işitir ve anlar. Çünkü ruh Tanrı'nın huzuruyla aydınlandığında, Tanrı'nın bağrında dinlendiğinde ve Tanrı onda dinlendiğinde, kendi üzerine yükselir; işitir, sevinir ve hiç kimsenin bildiremeyeceği o ilahi iyilikte sükûn bulur, zira bu iyilik her türlü aklın, her türlü sözün ve kelamın üzerindedir. Fakat ruh burada sevinç ve bilgi içinde yüzer; böylece aydınlanmış olarak, Mesih'in tüm güç ve anlaşılması zor sözlerinin anlamını kavrar. Keza Mesih'in ruhunda hiçbir tesellisi olmayan bir ıstırabın nasıl ve niçin var olduğunu da kavrar. Bu sebepten ötürü benim kendi ruhum da (daha önce söylendiği gibi aydınlanmış ve tümüyle Mesih'in Çilesi'ne dalmış olduğundan) öylesine büyük bir ıstırap çekti ki, burada da hiçbir teselli yoktu. Bu nedenle, Mesih'in ruhunun çektiği ıstırabı hatırladığında artık hiçbir yerde sevinç bulamadı; oysa bedenin çektiği eza hatırlandığında böyle olmaz, zira o vakit kederin ardından sevinç gelir. Ruh, bahsi geçen yücelişi sayesinde bu gerekçeleri anlar; dahası, Mesih henüz annesinin rahmindeyken bile ruhundaki ıstırapların pek şiddetli olduğunu anlar, bu ıstıraplar daha sonra Haç üzerindeki acıları kadar şiddetliydi, tek fark henüz bunu fiilen tecrübe etmemiş olmasıydı. Tanrı'nın hükümleri ve dile gelmez işleri aracılığıyla ruh ayrıca anlar ki, Tanrı'nın huzuru sayesinde bizzat O'na doğru yükseltilmiştir.

Tanrı ruhun içinde sık sık, O'ndan başka kimsenin yapamayacağı nice harikulade yollarla iş görür. Kimi zaman ruh Tanrı'ya öyle bir sevinçle aniden yükselir ki, eğer bu hal sürüp gitseydi, bedenin buna dayanamayacağını, tüm uzuvlarını ve duyusunu kaybedeceğini düşünürüm. Tanrı ruhla ve ruhta sık sık böyle muamele eder, lakin ruh O'nu sımsıkı tutmak istediğinde O derhal çekip gider. Yine de ruhta büyük bir sevinç ve güvence kalır, hakikaten öylesine büyük bir sevinçtir ki bu, Tanrı'nın hâlâ hazır ve nazır olduğundan hiçbir surette şüphe etmez, ancak o görmeyi ve işitmeyi benzetebileceğim hiçbir şey yoktur, onu tarif etmeye de muktedir değilim. Bununla birlikte, bu vahiyler, yükselişler ve hazlar yahut sevinçler her zaman aynı tarzda vuku bulmaz, bilakis türlü türlü yollarla ve neredeyse her vakit yeni bir şeyin eşliğinde gerçekleşir, yine de bunların hiçbiri tarif edilemez. Vahiyler ve rüyetler bir vakit böyledir, başka bir vakit ise bambaşkadır; haz, neşe ve mutluluk da tıpkı böyledir. Bütün bunlara dair daha fazla bir şey söyleyemem, doğrusu, bunlardan bahsedecek olsam, layık olmayışımdan ötürü onları gerektiği gibi aşikâr kılmaktan ziyade fena söz söylemiş, ziyan etmiş, kusurlu tarif etmiş, hatta onlara hakaret etmiş olurdum. Ruhen körleşmiş, kararmış haldeyim ve hakikatten yoksunum; bundan ötürü ey oğullarım, benim sözlerimi kötü bir kimsenin sözleriymişçesine şüpheyle dinleyin ve her şeye çok dikkat edin, benim İsa Mesih'in sözlerine benzeyen, derinden işleyen ve O'na benzemeye sevk eden sözlerim haricindeki hiçbir sözüme inanmayın.

Şimdilik ey oğullarım, yazmaktan hiçbir zevk almıyorum, bilakis günahlarıma ve Masum Mesih'in Çilesi vasıtasıyla gerçekleşen o kurtuluşa durmaksızın ağlayıp sızlanıyorum, yine de bana gönderdiğiniz mektuplar yüzünden sizlere yazmak mecburiyetinde kalıyorum. Bu sebepten yüreğime yeni nakşolanı şimdi sizlere yazmaktayım. Öyleyse bilmelisiniz ki ey oğullarım, bizim için elzem olan tek bir şey vardır, o da Tanrı'dır, Tanrı'yı bulmak ve zihnimizi bütünüyle O'na bağlamaktır. Bizim için gerekli olan budur. Lakin zihnimizin Tanrı'ya daha iyi bağlanabilmesi için bütün sapkın ve faydasız alışkanlıkları, mahiyeti ne olursa olsun erkeklerle ve kadınlarla kurulan her türlü lüzumsuz yakınlığı, tüm lüzumsuz bilgileri ve pek çok yeni şey işitme arzusunu, bütün lüzumsuz emekleri ve meşgaleleri bir kenara atmamız lazımdır. Kısacası, insanın zihnini dağıtan her şeyi kendisinden uzaklaştırması şarttır. Sonra derhal kendi sefaletinin uçurumuna dalmalı, geçmiş vakitlerde ne işler ettiğini, şimdiki zamanda ne yaptığını, gelecekte ne yapacağını ve öte dünyadaki akıbetinin hak ettiklerine göre nasıl olacağını düşünmelidir. Sonra ebediyete kadar sürecek olan ölüm gelir. Bu şeyleri düşünmeksizin ne bir gün ne de bir gece geçmelidir. Bu yüzden insan, Mesih İsa'nın bütün bu sefaleti kendisiyle birlikte çekmesini pek merhametli bir biçimde takdir buyuran Tanrı'nın merhametini kavramak için durmaksızın düşünmeli, tefekkür etmeli ve tüm gayretini sarf etmelidir, bu büyük nimeti asla unutmamaya da dikkat etmelidir.

BÖLÜM IV

KEMALİMİZİN KENDİ SEFALETİMİZİ VE TANRI'NIN MERHAMETİNİ BİLMEKTEN İBARET OLDUĞUNA DAİR

Kemalimiz muhakkak ki Tanrı'yı ve kendimizi bilmekten ibarettir, bütün dünyada yazmaktan yahut bahsetmekten hâlâ zevk aldığım bu iki şeyden, yani Tanrı'nın ve kendimizin bilgisinden gayrı hiçbir şey yoktur. Bunun için insan daima kendi benliğinin zindanında kalmalıdır, şayet bundan bir fayda elde edemezse başka bir zindan aramalıdır.

Ey sevgili oğullarım, şayet insan Tanrı'yı ve kendini bilmiyorsa her rüyet, her vahiy, bütün tatlılık ve hisler, her türlü bilgi, bütün temaşalar hiçbir işe yaramaz, bu sebepten size hakikatle derim ki, bu bilgi olmaksızın diğer bütün o şeylerin size zerrece faydası dokunmayacaktır. Benden mektup almayı arzulamanıza işte bu yüzden şaşıyorum, bu bilgiden gayrı hiçbir şey yazmadığıma göre sözlerimin sizlere nasıl teselli verebileceğini anlayamıyorum, zira başka şeylerden bahsetmekten gayrı zevk almıyorum, evet, başka her hususta kendime sükûtu mecbur kıldım. Bu yüzden Tanrı'ya, bu nuru bütün nesillere bahşetmesi ve bunun sizde ebediyen kalması için dua etmenizi sizlerden istirham ederim.

Tanrı bilgisinin bizim için zorunlu olduğu kanıtlanabilir ve açıkça gösterilebilir, zira peşinde koştuğumuz şey Göklerin Krallığıdır. Oraya Tanrı'nın Oğlu'nun ulaştığı yoldan başka bir yolla erişemeyeceğimiz ve asla erişmeye çabalamamamız gerektiği için, O'nun eylemlerini örnek alarak ve kendimizi O'nda dönüştürerek, nihayetinde O'nun lütufları ve inayeti sayesinde O'nun ardınca gidebilmemiz ve O'nunla birlikte Göklerin Krallığına sahip olabilmemiz amacıyla Tanrı'nın Oğlu'nu, O'nun yaşamını, işlerini ve uğruna inayet kazandığı şeyleri bilmek zorunludur. Size derim ki her şeyden önce Mesih'i, bizim için nasıl çarmıha gerildiğini ve Çile çektiğini, böylece bize doğru yaşam yolunu nasıl gösterdiğini bilmek gereklidir. Çünkü O'nun sonsuz merhameti ve paha biçilmez sevgisi, bize bahşettiği diğer tüm nimetlerden daha açık bir biçimde burada açığa vurulmuştur. Bu nedenle ve nankörlük etmememiz için, kendimizi O'nun sevgisinde dönüştürmemiz, yani O bizi nasıl sevdiyse bizim de O'nu öyle sevmemiz, komşularımızı sevmemiz ve aynı şekilde, bizim sevgimiz uğruna nasıl çarmıha gerildiğini görerek bu Sevgilimizin Çilesi için yas tutmamız gerekir. Üstelik Tanrı'nın bizim için (ve özellikle kurtuluşumuz için) ne kadar çok şey yaptığını düşünerek, kendi durumumuz üzerine kafa yormamız emredilir, buna yönlendirilir ve eğitiliriz; yani durumumuzun son derece soylu olduğunu, yüceler yücesi Tanrı tarafından uğrumuza ölmeyi isteyecek kadar sevildiğimizi düşünmemiz gerekir, ki eğer insan son derece soylu ve büyük değer taşıyan bir yaratık olmasaydı Tanrı bunu yapmazdı. Çarmıha gerilmiş Mesih'in bu şekilde tefekkür edilmesiyle, kendi kurtuluşumuz için çaba göstermemiz de bizden talep edilir; zira bu denli yüce (ve bizden öylesine uzak ve bize yabancı) olan Tanrı'nın Kendisi, kurtuluşumuzu ve selametimizi sağlamak için öylesine büyük bir gayret göstermiştir ki, günahlarımız için tövbe ederek kendimize ve kurtuluşumuza dikkat etmek ve Tanrı'nın iradesini yerine getirmek bizim boynumuzun borcudur.

Dolayısıyla bu bilgi bize pek çok bakımdan sonsuz yarar sağlar, ancak en çok da O'nun Çilesi aracılığıyla kurtulmamız ve O'nun yüce sevgisiyle dolmamız bakımından yararlıdır.

BÖLÜM V

ÇARMIHA GERİLMİŞ MESİH'İ SÜREKLİ TEFEKKÜR ETMENİN VE DERİNDEN BİLMENİN GEREKLİLİĞİ

Çarmıha gerilmiş Mesih'i sürekli tefekkür etmek ve derinden bilmek burada zorunludur, çünkü nasıl görüyorsak öyle severiz ve Tanrı'nın Oğlu, Çarmıha Gerilmiş İsa Mesih'i ne kadar çok görürsek, O'nu o kadar kusursuz ve saf bir biçimde sever, sevgi uğruna O'nunla bir oluruz. Sevgi aracılığıyla O'nunla nasıl bir oluyorsak, ruhun Dertler Adamı olan Tanrı'da tanık olduğu acılara da aynı şekilde ortak oluruz. Gördüğümüz ve bildiğimiz ölçüde sevdiğimize göre, ruh da Sevgilisinin acılarını gördükçe yas tutar ve O'nun acısıyla birlikte acı çeker. Aynı şekilde, bir kimse bu Dertler Adamı'nı ne kadar yakından tanırsa, O'nu o kadar çok sever, O'nun acılarıyla acı çeker ve keder aracılığıyla sevdiği Kişi ile bir kılınır. Ruh, sevgi yoluyla bu pek tatlı Mesih ile nasıl bir kılınırsa, ıstırap yoluyla da O'nunla aynı şekilde birleşir; tüm bunlar ise kusursuz görü ile Tanrı'nın ve kendimizin bilgisi sayesinde gerçekleşir. Doğrusu, ruh bir yandan ilahi haşmetin sonsuzluğunu görürken (layıkıyla söz edemeyip lekelemekten korktuğum için bundan bahsetmeyeceğim) ve diğer yandan günahkarların aşağılığını ve büyük değersizliğini görürken (ki en yüce Tanrı onların dostu ve hısımı olmayı lütfetmiş, dahası onlar uğruna en utanç verici ölüme katlanmıştır), kendini Tanrı'nın Oğlu İsa Mesih'in sevgisinde içtenlikle dönüştürür; O'nu ne kadar çok tanır, derinden, içsel olarak tefekkür eder ve görürse, O'nun sevgisine o denli dahil olur. Günahkarları ve kusurlarla dolu yaratığı gördüğünde ise bu kusurların o denli çok olduğunu fark eder ve anlar ki, bunları kavraması, sayıları karşısında bir hiçtir. Ne var ki, ilahi ışıkla aydınlanan ruh, İsa Mesih'in kendisi uğruna katlandığı böylesine büyük ve yüce ıstırabın yegane sebebinin kendisi olduğunu anladığında ve böylesine aşağılık bir yaratık uğruna kendini alçaltıp ölümlü bir insan olan, büyük ve ölçülemez ıstıraplarla eziyet çeken (ve bu yalnızca bir kez değil, yaşadığı süre boyunca durmaksızın sürmüştür) ilahi iyiliğin sonsuzluğunu ve nihayetinde göğün ve yerin Yaratıcısı olan O'nun utanç verici bir ölümle ölmeyi nasıl kabul ettiğini düşündüğünde, ruh bunu idrak edip kavradığında kederden ezilir; ne kadar açık görür ve ne kadar derinden düşünürse, o kadar büyük bir kedere sürüklenir.

Ruh, günahları yüzünden sefil insanın bütün hayırlardan ve nimetlerden nasıl mahrum kaldığını, sonsuz azabı hak ettiğini, o yüce İlahlık katında, melekler, iblisler ve bütün yaratılanlar nezdinde nasıl hor görülüp alaya alındığını ve insanı bu feci yoksulluktan yeniden çekip çıkarmak için her bakımdan en zengin olan en yüce Tanrı'nın, Mesih İsa'nın, bizim uğrumuza kendini nasıl yoksul kıldığını kavradığında daha da derinden sarsılır; en kutlu ve en sevinç dolu olan O'nun, sonsuz ıstırabı aracılığıyla insanı kurtarmak, onu ebedi ve tarif edilemez azaptan esirgemek gayesiyle kendini nasıl en bedbaht kıldığını anlar. Dahası ruh, her şeyin üzerinde övülmeye layık olan İzzet Tanrısı'nın, hor görülen insanın bu sayede yüceltilmesi ve onurlandırılması için kendini nasıl itaatkâr ve alçakgönüllü kıldığını, hor görülmeye, alay edilmeye ve hakarete uğramaya razı geldiğini, bir hiçmiş gibi görünüp öyle anıldığını idrak eder. Ruh bunları etraflıca tefekkür edip daha berrak bir biçimde kavradıkça, O'na daha çok meyleder ve O'nun ıstırabıyla ıstırap çeker. Zira ruh Tanrı'yı, O'nun yüceliğini, merhametini, sonsuz iyiliğini ve layıklığını (ki O bunları insana bildirir ve tesirleriyle kanıtlar) ne kadar açık bilirse ve insanın sefaletini, kusurlarını, değersizliğini, nankörlüğünü, acizliklerini ve bayağılığını ne kadar berrak görürse, Mesih'in sevgisine ve O'nun Çilesi'nin kederine doğru o denli derinden harekete geçer; insanın bütün kemalatının ibaret olduğu o surete bürünür.

Böylelikle, Tanrı'yı ve kendimizi bilmenin mutlak surette lüzumlu ve her şeyden ziyade faydalı olduğu açıklık kazanmıştır. Bu nedenle, gece gündüz durmaksızın bu bilgi üzerinde durmalıyız; insan mezkûr hususları ne kadar derin tefekkür ederse, daha önce de belirtildiği gibi, gerek kederde gerekse sevgide Mesih'in suretine kendini o kadar kusursuzca dönüştürebilir.

BÖLÜM VI

ÇİLENİN BÜTÜN YOLLARININ YÜREKTE NASIL HAZMEDİLMESİ VEYA EN AZINDAN DİLLE TEKRARLANMASI GEREKTİĞİ ÜZERİNE

Sevgili oğlum, ruhunun gözlerini bu Tanrı'ya, bu Dertler Adamı'na bakmaktan çevirmemen için sana yalvarır, bütün yüreğimle niyaz ederim. Zira bu temaşa ve bu tefekkür ruhu aydınlatır, onu sevgiyle ve bağlılığın hararetiyle tutuşturur, orada sabit tutar. Şayet gözlerin başka yana kayacak olursa, onları geri getirmek ve tam bir dikkatle orada tutmak için bütün gayretini sarf et. Bundan gayrı, zihnin Dertler Adamı'nı temaşa edecek kadar yücelmemişse, Çile'nin ve Haç'ın bütün yollarını araştırmanı ve bunlar üzerine derin derin düşünmeni sana salık verir ve dua ederim. Bunu yüreğinle yapmaya muktedir olmasan bile, en azından mezkûr Çile'ye ait olan şeyleri dilinle şevkle ve gayretle tekrar etmelisin; zira bir şey dille sık sık zikredildiğinde, nihayetinde yüreğe bir sıcaklık ve hararet bahşeder. Bir kimse, çok kere Dertler Adamı diye anılan bu Zat'ı gerçekten olduğu gibi kusursuzca temaşa etse ve O'nun bizim uğrumuza nasıl en yoksul ve hor görülen hale geldiğini, her yandan tarif edilemez ve dinmek bilmez bir acı ve kederle dolduğunu, nasıl tüketilip yere çalındığını düşünse (ki bu temaşa yalnızca inayetle vuku bulur), şüphesiz Mesih'in ardınca gider; yoksulluğa, tahkire, hakarete ve dinmek bilmez acıya aynı şekilde seve seve katlanırdı.

İlahi merhameti bulup elde edemediği için hiç kimse kendini mazur gösteremez; zira Rab cömerttir ve onu arayan, arzulayan herkese pek bol bir biçimde bahşeder. Ey oğlum, yüreğini yaratılmamış Tanrı'dan, O'nun bilgisinden ve sevgisinden başka hiçbir şeyle doldurmamanı ve orada yaratılmamış Tanrı'dan gayrı hiçbir şey bulunmamasını dilerim. Yine de buna erişemezsen, çarmıha gerilmiş Mesih'in sevgisine ve bilgisine sımsıkı sarıl; bu da elinden alınacak olursa, o vakit hem yüreği hem de zihni bütünüyle doldurup doyuran bu iki şeyden biriyle yüreğini hakikaten doldurana dek durup dinlenme, ey oğlum. Bu sebeple oğlum, Tanrı'nın yolundan gitmek, Tanrı'ya yaklaşmak ve O'nun bu dünyadaki ve ahiretteki nimetlerine ermek isteyen kimseye neyin lazım geldiğine dair sözlerime sımsıkı tutun ve onlara inan.

Her şeyden önce, Tanrı'yı sadece zahiren ve yüzeysel olarak, sanki bir yazının rengi, sözlerin sesi veya bir yaratılmışın sureti vasıtasıyla tanıyormuş gibi değil, bilakis hakikatte bilmesi gerekir; O'nu bu şekilde bilmek, yaygın konuşma tarzına göre, şüphesiz Tanrı'nın basit bir bilgisidir. Fakat insan O'nu hakikatte bilmelidir; O'nun yüce liyakatini, yüce güzelliğini, tatlılığını, yüceliğini, erdemini, iyiliğini, cömertliğini, merhametini ve şefkatini anlamalı, Tanrı'nın en yüce iyi ve her şeyin en üstünü olduğunu kavramalıdır. Gerçi bu şeylerin hikmetli bir kimse tarafından anlaşılması ile basit bir kimse tarafından anlaşılması birbirinden farklıdır, zira hikmetli kişi meseleyi hakikaten olduğu gibi anlarken, basit kişi onu yalnızca dışarıdan göründüğü kadarıyla kavrar. Bu durum, bulunmuş olan ve hem hikmetli hem de basit kimsenin farklı şekillerde arzuladığı değerli bir taşa benzer. Basit adam onun erdemini bilmez ve ona yalnızca güzelliği ile parlaklığı için sahip olmak ister, başka hiçbir sebeple değil; fakat hikmetli adam, değerli taşın ihtişamı ve parlaklığının ötesinde, onun erdemini ve kıymetini bilir ve onu bulduğunda, en üstün anlayış ve iştiyakla sever. Hikmetli ruh da Tanrı'yı bilmeyi benzer biçimde arar; yalnızca dış görünüşe göre ve dikkatsiz bir düşünmeyle değil, O'nu hakikatte bilmek, O'nun yüce iyiliğinden tatmak ve değerini bilmek için bütün gayretini sarf ederek arar. Zira O yalnızca iyi değildir, en Yüce İyidir, ve insan O'nu bilerek O'nu iyiliğinden ötürü her bakımdan sever, ve O'nu severek O'na sahip olmayı arar, ve son derece iyi olan O, Kendisini sevene bağışlar, böylece ruh O'nu hisseder, O'nun tatlılığından tadar ve bütün hazların en büyüğünün tadını çıkarır. O zaman ruh, en yüce sevgi olan o en yüce iyiden pay alır; onun içine muhabbetle girer ve Sevgilisinin aşkıyla mest olarak O'nu sımsıkı tutmak ister, bu yüzden O'na sarılır ve O'nu bağrına basar; kendini Tanrı ile bir kılar ve sevginin en üstün tatlılığıyla O'nu kendine çeker. O vakit, sevginin erdemiyle, seven sevilene dönüşür ve sevilen de sevene dönüşür; tıpkı ateşin rengini, sıcaklığını, erdemini ve suretini alarak neredeyse ateşe dönen sert demir gibi, ilahi sevginin kusursuz lütfuyla Tanrı ile birleşen ruh da neredeyse bizzat ilahileşir ve Tanrı'ya dönüşür. Yine de kendi cevherini değiştirmez, lakin bütün hayatı Tanrı sevgisinde dönüşüme uğrar ve böylece kendi içinde neredeyse ilahi bir hal alır.

Görün işte, Tanrı'nın bilgisine sahip olmak bize ne denli büyük fayda sağlar. Ve daha önce söylendiği gibi, insanın O'nun yollarında yürüyebilmesi ve O'na sahip olmayı arzulayabilmesi için evvelemirde Tanrı'yı bilmesi gerçekten gereklidir. Bundan sonra sevgi gelir, ki o seveni sevilene dönüştürür; Tanrı'yı hakikatte bilen ve bu denli iyi bildiği O Zat'ı iştiyakla seven ruh işte bu tabiata sahiptir.

VII. BÖLÜM

RUHUN DİNDAR, SAF, SEBATLI, MÜTEVAZI VE İŞTİYAKLI DUA VASITASIYLA TANRI'YI NASIL SÜRATLE VE KOLAYCA BULABİLECEĞİNE DAİR

Şunu bilmelisiniz ki, ruh bu bilgiyi kendi kudretiyle, ne yazılarla, ne ilimle ne de yaratılmış herhangi bir şeyle elde edebilir, her ne kadar bunlardan yararlanıp faydalansa da, ancak ve ancak ilahi lütufla ve onun nuruyla elde edebilir. Bu sebeple, ruhun bunu en yüce Tanrı'dan, kusursuz İyi'den, kusursuz Nur'dan ve kusursuz Sevgi'den, dindar, saf, sebatlı, mütevazı ve iştiyaklı bir duadan daha süratle bulamayacağını yahut daha kolay yakarıp elde edemeyeceğini kabul ederim; üstelik bu dua yalnızca ağızla değil, zihinle, yürekle, ruhun bütün gücüyle ve bedenin hisleriyle, en hararetli arzuyla dileyip yakararak edilmelidir. Buradan şu sonuç çıkar ki, Tanrı'nın bu tam ve hakiki bilgisi ile nurunu bulmak arzusunda olan ruh, Hayat Kitabı'nı durmaksızın okuyarak, tefekkür ederek ve üzerinde çalışarak kendi dualarını sunmalıdır; bu Kitap ise Mesih'in bu fani hayatı yaşadığı süre boyunca sürdürdüğü bütün hayatıdır.

Sevgili canlar, Baba Tanrı, ruhun Kendisinin bilgisini sevgi yoluyla elde edebileceği sureti, tarzı ve yolu ruha göstermiş ve beyan etmiştir. En yüce, hikmetli ve her şeyi bilen Baba Tanrı, sevgili Oğlu'nu bize bir işaret ve bir numune olarak vermiştir. Bu yüzden, ey sevgili çocuklarım, şayet ilahi lütfun nuruna teşneyseniz, yüreklerinizi bütün kaygılardan kurtarmak istiyorsanız, bütün zararlı vesveselerden kaçınmak istiyorsanız, Tanrı'nın yolunda kemale ermek ve ayaklarınızı hakikaten bu yola basmak istiyorsanız, Mesih'in Çarmıhı'na sığınmak için acele edin; zira Tanrı'nın evlatlarına, Tanrı'yı bulabilecekleri ve O'nu bulduktan sonra muhafaza edebilecekleri, çarmıha gerilmiş Mesih'in hayatı ve ölümü yolundan başka ayrılmış hiçbir yol gerçekten yoktur. İşte bunun Hayat Kitabı olduğuna kaniyim, ve daha önce dediğim gibi, aralıksız dua haricinde hiç kimse bunun kıraatine nail olamaz. Zira aralıksız dua ruhu aydınlatır, yüceltir ve dönüştürür; o nurla aydınlanan ve duayla yükselen ruh, kendisi için hazırlanmış ve Çarmıha Gerilen'in ayaklarıyla çoktan çiğnenmiş olan yolu açıkça görür. Böylece bu yolda uyanık bir yürekle yürüyerek, sadece bu dünyanın ağır kaygılarından kurtulmakla kalmaz, aynı zamanda kendi nefsimizin üzerine yükselir ve ilahi tatlılıktan tadarız, ve böylece yükselerek ilahi ateşle tutuşur ve sevgiyle yanarak Tanrı ile bir oluruz; bütün bunlar ise aralıksız duanın vasıtasıyla Çarmıh'a bakmaktan hasıl olur.

Bundan ötürü sevgili oğlum, bu Çarmıha doğru acele et ve senin uğruna onun üzerinde can veren Kişiye dua et ki, hem Kendisini hem de kendini bütünüyle tanıyabilmen için seni öyle aydınlatsın; böylece kendi kusurlarını derinlemesine bilerek, kusurlarına duyduğun sevgiden ilahi merhamete yükselip her türlü sahteliği bir kenara atarak kendini ilahi tatlılığa yükseltebilesin. Zira günahla böylesine dolu olan seni, o akıl sır ermez ve eşsiz Tanrı'nın evlat edindiğini, Kendisine oğul seçtiğini ve senin Baban olmayı lütfettiğini görerek nankörlük etmemeli, böylesine harikulade ve sevgi dolu bir Babanın buyruklarına her bakımdan nasıl itaat edeceğini gayretle öğrenmelisin. Çünkü Babanın iradesi O'nun meşru oğullarında yerine gelmezse, gayrimeşru olanlarda nasıl yerine gelsin? Gayrimeşru oğullar, bedenin kötü arzuları yüzünden Babanın terbiyesinden kopup gidenlerdir; meşru oğullar ise duydukları coşkulu sevgi sebebiyle Efendilerini yoksullukta, ıstırapta ve aşağılanmada takip etmeye gayret gösterenlerdir. Ve sevgili oğullarım, bu üç şeyi bilmeli ve tüm yetkinliğin temeli ve tamamlayıcısı olarak kabul etmelisiniz; zira ruh bu üç şey aracılığıyla aydınlanır, arınır, yetkinleşir ve ilahi dönüşüme hazır kılınır.

Bu yüzden tekrar ederim ki, insanın tüm yetkinliği, Tanrı'yı ve kendisini bilmesi, yani Tanrı'nın tüm yetkinlik ve iyilikteki sonsuz büyüklüğünü ve kendi hiçliğini kavraması, Tanrı'nın ve kendisinin bu tecellisi ve bilgisi, yalnızca hakikaten dua eden ve Hayat Kitabı'nı şevkle okuyup onun üzerine derin derin düşünen Tanrı'nın meşru oğullarına bahşedilir. Baba Tanrı, Hayat Kitabı'nı bu hakiki oğullara açar ve sunar; bu Kitap ise Tanrı ve İnsan olan İsa Mesih'in hayatıdır ve bu Kitabın içinde bilmeyi arzu edebilecekleri her şeyi bulacaklardır. Burada, insanı kibre düşürmeyen Tanrı'nın o kutlu bilgeliğini öğrenebilirler ve hem kendileri hem de başkaları için gerekli olan bütün öğretiyi sergilenmiş halde burada bulacaklardır. Dolayısıyla, gereğince aydınlanmak ve eğitilmek istiyorsan, bu Hayat Kitabı'nı oku; şayet yavaş ilerler, hafife alarak okumaz ve meseleleri öylece geçiştirmezsen, hem kendin için hem de durumlarına göre başkaları için gerekli olan her şeyde aydınlanacak ve eğitileceksin. Acele etmeksizin dikkatle okur ve tefekkür edersen, ilahi ateşle öylesine tutuşup yanacaksın ki, her türlü sıkıntıyı en büyük teselli sayacak ve kendini sıkıntı çekmeye dahi bütünüyle layık görmeyeceksin. Dahası, Tanrı'nın sana bağışladığı herhangi bir yetenek vesilesiyle sana insani bir övgü ya da refah erişecek olursa, kibirle şişinmeyecek ya da kendini yükseklere çıkarmayacaksın; zira Hayat Kitabı'nı okursan, bu şeyin kendi liyakatinden kaynaklanmadığını orada görecek ve gerçekten anlayacaksın. İnsanın Tanrı'nın lütfuna nail olduğunu anlamasını sağlayan işaretlerden biri de budur; ne olursa olsun kibirlenip böbürlenmez, daima alçakgönüllü kalır.

Öyleyse görüyorsun ya oğlum, her şeyden önce Tanrı'nın ve kendinin hakiki bilgisine erişmeye nasıl gayret etmelisin; bu bilgi ise durmaksızın ve şevkle edilen dua ve Hayat Kitabı'nı gayretle okumak haricinde elde edilemez. Âmin.

BÖLÜM VIII

İNSANIN TANRI'YI VE İNSANI, KENDİSİNİ VE İNSANIN SELAMETİ İÇİN GEREKLİ TÜM ŞEYLERİ BİLMEYİ ÖĞRENDİĞİ, MESİH OLAN HAYAT KİTABI ÜZERİNE

Şunu bilmelisiniz ki, bu Hayat Kitabı, Beden Almış Kelam ve Baba'nın Hikmeti olan Tanrı'nın Oğlu İsa Mesih'ten başkası değildir ve O, hayatı, ölümü ve öğretisi aracılığıyla eğitilmemiz için aramızda görünmüştür. Bu sebepten, bu ölümlü beden içinde ikamet ettiği sırada nasıl bir hayat sürdüğünü ve nasıl bir yaşayış sergilediğini görmek bize düşer.

O'nun hayatı, kurtulmak isteyen her ölümlü için bir örnek ve bir kılavuzdur. Fakat O'nun hayatı, ölümlü yaşamı boyunca Kendisine daima eşlik eden en acı tövbekarlıktan başka bir şey değildi; öyle ki Mesih'in ruhunun yaratılıp lekesiz Bakire'nin rahmindeki en kutsal bedenine yerleştirildiği andan, Çarmıhtaki zalimce ölümle ruhunun bedeninden ayrıldığı o son en kutsal saate kadar, tövbekarlığın bu yoldaşlığından hiçbir zaman yoksun kalmadı. Ne var ki diğer azizlerde, elçilerde ya da Kutlu Bakire'de durum böyle değildi.

Yücelerdeki Baba Tanrı'nın, en bilgece takdiriyle bu dünyada Sevgili Oğlu'na bahşettiği yoldaşlar şunlardı, İlki, en yetkin, eksiksiz ve sürekli yoksulluk; ikincisi, en yetkin, eksiksiz ve sürekli hor görülme; üçüncüsü, en son haddindeki ıstıraptır. Mesih'e bütün hayatı boyunca eşlik eden yoldaşlar bunlardı; ta ki bize bir örnek teşkil etsinler, biz de ölene dek bu aynı yoldaşları seçelim, sevelim ve onlara tahammül edelim. Zira ruhun Tanrı'ya ulaşmasını sağlayan yol budur ve başka doğrudan bir yol yoktur. Dolayısıyla, bedenin uzuvlarının başın yürüdüğü yolu izlemesi ve başa eşlik etmiş olan aynı yoldaşların uzuvlara da aynı şekilde eşlik etmesi gerekli ve uygundur.

BÖLÜM IX

MESİH'İN BÜYÜK YOKSULLUĞU ÜZERİNE

Hayat Kitabı ve kurtuluşumuz olan İsa Mesih'in ilk yoldaşı, bu sebeple, daimi, en üstün ve yetkin yoksulluktu. Bu yoksulluk üç dereceden oluşuyordu, biri büyüktü, ikincisi daha da büyüktü ve ilkiyle birleşmişti, fakat ilkiyle ve ikincisiyle birleşen üçüncü tür, en yetkin yoksulluğu meydana getiriyordu.

Ruhun Kitabı, Yolu ve Önderi olan Mesih’in bu kusursuz yoksulluğunun ilk derecesi, bu dünyanın tüm dünyevi şeylerinde yoksul olmayı lütfetmesiydi. Böylece ne bir toprağı, ne bir bağı, ne bir bahçesi, ne de başka mülkleri vardı; altını, gümüşü, herhangi bir parası ya da kendine ait başka hiçbir şeyi yoktu; ne de bu dünyanın şeylerinden, büyük yoksulluğunun derinliklerinde Kendisine yardım etmeye ve bedeninin ihtiyaçlarını, yani açlığı, susuzluğu ve yokluğu, soğuğu ve sıcağı, büyük yorgunluğu, çileyi ve meşakkati karşılamaya yetecek olandan başkasını kabul etmeye rıza gösterirdi. Yine de bedensel ihtiyaçlardan lezzetli ya da tadı hoş hiçbir şeyi kabul etmez, yalnızca Mesih’in evi ya da meskeni olmaksızın bir dilenci gibi yaşadığı o yerlerde ve eyaletlerde bulunan kaba ve adi yiyecekleri kabul ederdi.

Mesih’in yoksulluğunun ikinci derecesi birincisinden daha büyüktü, zira O; dostlardan, hısımlardan, büyüklerin ve güçlülerin tüm yakınlığından ve nihayetinde tüm dünyevi dostluklardan yoksun kalmayı diledi. Bu sebeple Kendisine ait, ne annesine ne de O’nu babası sayılan Yusuf’a ya da havarilerine ait hiçbir dosta sahip olmadı ve sahip olmayı da dilemedi. Bu nedenle hiç kimse O’nu tekmelemekten, O’na vurmaktan, O’nu kırbaçlamaktan ve O’na incitici sözler söylemekten çekinmedi. Ve O, yoksul ve mütevazı bir anneden doğmayı, babası sayılan yoksul bir marangozun buyruğu altında büyütülmeyi lütfetti. Benzer şekilde Kendisini kralların ve yöneticilerin, kâhinlerin ve din bilginlerinin sevgisinden ve samimi muhabbetinden, dostların ve hısımların sevgisinden de mahrum bıraktı; öyle ki ne annesinin hatırı için ne de bir başkası için, Her Şeye Gücü Yeten Babasını hoşnut edebilecek ya da O’nun iradesine uygun olan hiçbir şeyi eksik bırakmazdı. Âmin.

BÖLÜM X

MESİH’İN KENDİSİNİ GÜÇ BAKIMINDAN NASIL YOKSUL KILDIĞI

Yoksulluğun üçüncü ve en yüce derecesi, Kendi doğasını Kendisinden uzaklaştırmasıydı. İlkin, Kendi gücünü bir kenara bırakarak Kendisini yoksul ve muhtaç kıldığı için; Kendisi için hiçbir şeyin imkânsız olmadığı o Kadir-i Mutlak, insani sefaletlerin, çaresiz çocukluğun ve bizim uğrumuza Kendi üzerine aldığı diğer yüklerin yanı sıra, kusursuz ve günahsız olan Kendisi salt aciz bir insan gibi görünebilsin diye dünyada zayıf, sakat ve güçsüz bir insan olarak görünmeyi ve yaşamayı diledi. Doğrusu yolculuklarında, ziyaretlerinde ve gördüğü hakaretlerde nice yorgunluklara katlandı.

Dahası, sadece günahkâr insan O’na karşı ayaklanmakla kalmadı, elementler ve hissiz bedenler dahi O’na acı ve keder çektirmek için Yaratıcılarından güç aldılar ve O, sanki direnecek hiç gücü yokmuşçasına,

her şeye bizim uğrumuza katlandı. Keskin dikenlere Kendi ilahi ve titreyen başına girip onu en zalimce yaralama gücünü verdi; bağlara ve acı veren iplere Kendisini sütuna sımsıkı bağlama ve ellerini birbirine bağlama gücünü bahşetti; ölümü gök gürültüsünü uyandıran ve yeri sarsan O Varlık, her şeyi aydınlatan Işık, o hakiki ve kusursuz Işık, Kendisini gizlemesi için örtüye ve O’nu uzun uzadıya ve zalimce dövmeleri için kırbaçlara güç verdi; körlere görme ve sağırlara işitme gücü verdiği o ellerine ve narin ayaklarına batıp onları delmeleri için sert çivilere güç verdi; bedeni kırbaçlanmış, kan revan içinde ve delinmiş halde asılı dururken O’nu yükseklerde taşıması ve çırılçıplak herkese göstermesi için o yüce Haç’a kudret verdi. Ve en zalim, en yüz kızartıcı ölümün acısını çekebilsin diye sirkenin ve mercanköşkün [Not: veya zufa otunun] ağzını acılaştırmasını sağladı; ilahi böğrüne ve yüreğine girip onları delip geçmesi için mızrağa yol verdi (işitmesi ne müthiştir!), öyle ki yüreğinden ve bedeninden kan ve su boşanıp toprağa düştü. Üstelik tek bir sözüyle her şeyi engelleyebilecek olan O Varlık; Kendisini çarmıha geren askerlere, Yahudilere, Pilatus’a ve onlardan çok daha beter olanlara Kendisini yargılama, suçlama, yerme, aşağılama, dövme, O’nunla alay etme ve nihayetinde O’nu öldürme gücünü verdi. Başının tek bir işaretiyle hepsini devirebilir ve yok edebilirdi; eğer meleğine tek bir buyruk vermiş olsaydı, göksel ordulardan sonsuz bir kalabalık aşağı iner ve bir anda her şeyi denizin derinliklerine fırlatırdı. Eğer onlara bu gücü gerçekten bağışlamamış ve Kendisini çaresiz ve zayıf göstermemiş olsaydı, hiçbir yaratılmışın Yaratıcısına zarar veremeyeceğine hiç şüphe yoktur, evet, böyle bir fiilden nefretle kaçınırdı.

Bundan da büyük olanı, biz zayıf ve sefil fanilere dertlere ne denli bir sabırla katlanmamız gerektiğini öğretebilmek uğruna, gücünü gizleyerek ve insan suretinde Kendisini bu güçten soyarak Kendisini elementlere, soğuğa ve sıcağa, açlığa ve susuzluğa ve diğer hissiz yaratıklara teslim etmesiydi. İnsanı kurtarabilmek için Kendisini güçten mahrum bıraktı ve dirilişin görkemiyle onu direnmek ve katlanmak için güçlü kıldı.

Daha da büyük bir şey ise, insanı iblisin gücünden azat edebilmek için, ayartılabilsin, tehlikeye sürüklenebilsin ve ölüme kadar zulüm görebilsin diye iblise Kendi üzerinde güç vermesiydi.

Böylece her şeyin yenilmez Rabbi bir ıstırap çeken oldu; her şeyin Yaratıcısı güçsüzleşti; güçlü Kral zayıf düştü. Ne iblise karşı durdu, aksine ona, tüm hissiz yaratıklara, sıkıntıya, cefaya ve acıya, her türlü keder ve kedere boyun eğdi; böylelikle kendimizi öyle narin sayan biz sefil biçareleri utanca boğdu, zira bizler yalnızca gönüllü her türlü sıkıntıyı ve tövbeyi reddetmekle kalmayıp, elimizden geldiğince ilahi buyrukla bize gönderilen o dert ve sıkıntıları da kendimizden uzaklaştırır, Tanrı’ya karşı en haksız şekilde homurdanırız.

BÖLÜM XI

MESİH’İN BİLGELİĞİNİ VE KENDİ DOĞASINI NASIL BİR KENARA BIRAKTIĞI

İKİNCİ OLARAK, Kendi tabiatını bir yana bıraktı, bilgelikte Kendini yoksul kıldı; zira insanların nazarında sade, akılsız ve beyhude bir adam gibi görünmeyi diledi. O, bir filozof yahut çok söz söyleyen bir bilgin, gürültüyle tartışan biri, ne de bilgeliği ve irfanıyla nam salmış bir din bilgini olarak göründü; aksine insanlarla en büyük sadelik içinde konuştu, onlara hakikatin yolunu hayatıyla, erdemleriyle ve mucizeleriyle gösterdi. Babanın Bilgeliği, tüm ilmin Yaratıcısı ve Esinleyicisi olduğunu bilerek, bilginin ve kanıtlamanın tüm inceliğini kullanabilir ve dileseydi aklını sergileyip yücelik kazanabilirdi; ancak hakikati öylesine bir sadelikle bildirdi ki, hemen her insan tarafından yalnızca sade ve akılsız değil, cahil ve beyhude bile sayıldı. Böylelikle bize hakikatin yolunu gösterdi; yani ne ilimle ne de bilgelikle kendimize pay çıkarmamalıyız, zira bu kibirle böbürlenerek insanların önünde usta adını kazanmaya ve kendimizi boş bir gururla örtmeye çalışırız.

Üçüncü olarak, Kendi tabiatını bir yana bırakıp Kendi kutsallığının, iyiliğinin ve masumiyetinin şanından Kendini yoksun kıldı. Bu durum son derece şaşırtıcıdır; çünkü adalet yolunda öyle yürüdü ki, Kendisini kutsal sayan pek az kişi olmakla kalmadı, günahkâr, günahkârların dostu, bir yıkıcı, ayartıcı ve memleketine karşı bir fesatçı sayıldı; yeryüzünde bizim kurtuluşumuzu hazırlamakta olduğu halde, Tanrı'ya küfreden biri olarak kabul edilip mahkûm edildi, hırsızların ve kötülük yapanların arasında sayıldı. Kendisini kutsallığın tüm şanıyla açığa vurabilir, böylece herkes tarafından tüm azizlerin en büyüğü ve içinde hiçbir günah bulunmayan biri olarak kabul edilebilirdi; fakat O, hepimizin günahlarını Kendi üzerine almayı seçti ve kutsallık şanını Kendi kulu Yahya'ya verdi. Tüm azizlerin başı, tüm erdemlerin kralı olan ve tüm iyilikleri Kendisinde toplayan O zat, bunu yaptı ve bizim ikiyüzlülüğümüzü açığa çıkarmak uğruna, tüm kutsallık şanını Kendisinden uzaklaştırmaya (yalnızca öğretisinin, hayatının ve hükmünün hakikati saklı kalmak kaydıyla) ve yoksul düşmeye tenezzül etti. Zira bizler insanların nazarında yücelik ararız; sahip olmadığımız iyiliklere sahipmiş gibi görünürüz; kendi kötülüğümüzü yalan yere inkâr ederek ve yalanlarla kendimize iyi işler mal ederek, meşru ya da gayrimeşru yollarla, elimizden geldikçe kutsallık ve masumiyet şanı dilenmeye çabalarız.

Dördüncü olarak, krallığından, beylik makamından, efendiliğinden ve sahip olduğu her şeyden vazgeçerek Kendi tabiatını bir yana bıraktı. Kralların Kralı ve rablerin Rabbi olan, krallığı sonsuz olan O, insanların arasında yaşamaya, alçakgönüllü bir hizmetkâr, kederli, dışlanmış ve satılmış biri gibi olmaya tenezzül etti; ve Kendisini kral yapmak istediklerinde razı olmadı, aksine bu dünyanın krallarına ölüme dek boyun eğdi, Kendisinden talep eden mahkemelere, yargıçlara ve vergi mültezimlerine itaatle vergi ödedi; Kendisini yalnızca krallara değil, onların hizmetkârlarının, görevlilerinin ve memurlarının en aşağıdakilerine dahi tabi kılarak, kamçılanmaya ve Çarmıhtaki ölüme dek her daim itaat etti.

Ve Kralların Kralı olan O, Pilatus'un huzurunda Kendi krallığının bu dünyadan olmadığını söyledi. O, bu dünyanın krallığının veya insanlar üzerindeki fani efendiliğin peşinde koşmadı, aksine her zaman boyun eğmeye razı oldu; efendi, kral yahut bey olmak değil, Kendisini bütünüyle bir yana bırakarak en alçakgönüllü hizmetkâr olmayı istedi. Dahası, son derece yoksul ve alçakgönüllü Annesine ve üvey babasına tabi oldu; otuzuncu yılına dek onlara itaat etti ve alçakgönüllülükle hizmet etti. Sayıları az, cahil ve yoksul olan havarilerinin arasında itaatkârdı; onların üzerinde bir kral yahut hükümdar olmayı seçebilecekken, Kendisine hizmet edilsin diye değil, onlara hizmet etmek, hatta onlar ve kurtarılacak olan diğer günahkârlar uğruna canını teslim etmek için geldiğini söyledi. Evet, o havarilerin Başı ve Efendisi olan O, açlık, susuzluk ve çile çekti; zira onların Efendisi olması, onların üstüne çıkarılmak için değil, onların arasında sıkıntı çeken ve hor görülen ilk kişi olmak içindi; ve onlarla münasebeti öylesine alçakgönüllüydü ki, onlar sofrada otururken Kendisi onlara hizmet etti, hatta onların ellerini ve ayaklarını yıkadı.

Yazık, ahmaklığımız ne kadar da büyük! Güçlü Rab ve Kralların Kralı insanlar tarafından hor görülüp reddedildi, fakat bizler daima yüceltilmek, üstün tutulmak ve her türlü boyunduruktan uzak, serbestlik içinde yaşamak istiyoruz. O'nun sevgisi dahi bizi herhangi bir kimseye tabi olmaya ve itaat etmeye zorlamıyor, aksine daima başkalarının üstüne çıkarılmayı arzuluyoruz. Sen böyle davranmadın, böyle davranmadın ey Mesih; zira hükmün son derece çetin olacağını biliyordun, çünkü yetki ve iktidar sahipleri büyük azaplar çekecek, hayatlarının, işlerinin, günahlarının ve kendilerine tabi olanların hesabını en katı şekilde vermek zorunda kalacaklar.

Böylece kibrimiz, Kendisi bir örnek olan Yaşam Kitabı tarafından utandırılacaktır. Ve bizler de üzerimize yetkili kılınanlara (O'nun daima yaptığı gibi) tabi olmayı, kendi irademize göre hiçbir şey yapmamayı, bizim uğrumuza her şeye boyun eğenin sevgisi için boyun eğmeyi arzu ediyoruz. Ve kurtuluşumuz için yalnızca boyun eğme haline katlanmakla kalmayacak, her türlü kayrılmadan kaçarak, tüm yüreğimizle ve coşkulu bir arzuyla tabi olmayı ve alçakgönüllü bir mevkide bulunmayı arayacağız.

İşte, tüm zenginliklerin Rabbi olmasına rağmen, bize yoksulluk sevgisini öğretebilmek uğruna aramızda yoksul olmayı seçen Kurtarıcımız İsa Mesih'in yüce, sebatkâr ve kusursuz yoksulluğu böyleydi. Ve doğrusu O, bizi sevdiği o derin sevgiden ötürü, insanın aklının alamayacağı derecede mülkte, iradede ve ruhta yoksuldu. Zenginlikten yoksundu ve dünyevi her şeye muhtaçtı; dosttan ve kudretten yoksundu, dünyevi bilgelikten, kutsallık şöhretinden ve her türlü makamdan yoksundu. Ve nihayet, her şeyde yoksul olarak yoksulluğu vaaz etti, yoksulların kutlu olduğunu ve dünyayı yargılayacaklarını söyledi. Diğer taraftan zenginleri, onların servetlerini ve bolluklarını mahkûm etti, onların lanetlenmeyi hak ettiklerini söyledi. Bunu fiilen, sözle ve örnek olarak tüm gücüyle vaaz etti.

BÖLÜM XII

RUHTAKİ YOKSULLUĞUN PEK ÇOKLARI TARAFINDAN NASIL HOR GÖRÜLDÜĞÜNE DAİR

Ah ne utanç, ah ne acı! Bu devirde ruhtaki yoksulluk hemen herkes tarafından bir kenara itilmekte ve kaçırılmaktadır. Daha da kötüsü ve nefret verici olanı şudur ki, o Yaşam Kitabı'nda bunu okuyan, anlayan, vaaz eden ve yücelten aynı kimseler, fiilde, iradede, tüm eylem ve niyetlerinde onu tamamen reddetmektedirler. Ve bunu dünya o yoksulluktan nefret ettiği için yaparlar, oysa Tanrı onu sever ve onaylar; Kendisi ve takipçileri için en kutlu olan bu şeyi seçer. Fakat bu devirde, Mesih'in birlikte olmayı seçtiği böylesine şanlı yoldaşların kendisine eşlik ettiğini söyleyebilecek hangi erkek, hangi kadın yahut başka bir yaratık vardır? Tövbesi kendisini Mesih'in örneğini izlemeye ve bu dünyada yoksulluğu seçmeye sevk eden kişiye ne mutlu.

Yazık, çok yazık, Tanrı'nın Oğlu'nun (Yaratıcımız ve Kurtarıcımız, bize bir ışık ve bir örnek olarak verilen Efendimiz) nasıl giyindiğini, hangi yiyecek ve içecekle yetindiğini, hangi giysilerle donandığını, hangi saraylarda ve odalarda barındığını, etrafında hangi aile ve dostların bulunduğunu, hangi ilim ve bilginin peşinden gittiğini ve bu dünyanın hangi nimetlerinden faydalandığını işitir, bilir ve buna sarsılmaz bir şekilde inanırız. Bütün bunları biliriz, yine de Hristiyan olduğumuzu söylerken ve böyle anılmayı arzularken, hiçbir surette Mesih'in yoksulluğunu paylaşmak istemeyiz, O'na benzemeyi de arzu etmeyiz. Sözlerimizle yoksulluğu öven pek çok şey söylesek de, fiili amel ve işlerimizde Mesih'in bu durumuna ve O'nun yoksulluğunun kusursuzluğuna küfrederiz. Böylesine büyük bir örnek, öğretmen ve efendi varken, kendi kurtuluşunu gerçekten kendisinden uzaklaştıran, ondan ve O'nun öğretisinden yüz çevirip bu dünyanın bolluğunu arayan ve sonunda eli boş kalan bizlerin vay haline! Bu sebeple ne tövbemiz ne de Hristiyanlığımız İsa Mesih'in doğru yolunu izler, bilakis en utanç verici şekilde ona karşı durur.

Yukarıda anılan tüm hususlarda yoksulluğu sevene ve dünyevi şeylerde yalnızca sözle değil, fiilen gerçekten yoksul olmayı arzulayana; dostlardan, bildik ahbaplıklardan, tüm zevklerden, boş bilgiden ve meraktan mahrum olana, kutsallık itibarından ve her türlü ikbal ile mevkiden yana yoksul olana ne mutlu (der O), doğrusu o kişi kutludur ve kutlu olacaktır. Ve şayet bir kimse yukarıda anılan tüm bu şeyleri kendisinden tamamen uzaklaştıramıyorsa, en azından gönlünü onlardan çekip almak için tüm gücüyle gayret göstermelidir. Kuşkusuz bu yoksullar kutludur, zira göklerin egemenliğini onlar miras alacaktır. Her şeyde bunun aksini yapanlar, sadece dudaklarıyla vaaz edip boş sözler sarf edenler ise lanetlenmiş ve dövünür halde bırakılacaktır; çünkü onların payı en koyu yoksulluk, ebedi açlık ve cehennem konağı olacaktır; orada bitimsiz bir açlık ve susuzluk vardır, orada onları kurtaracak ne bir dost, ne bir kardeş, ne bir baba, ne de herhangi bir yardım bulunur. Oradan çıkmaya güçleri yetmeyecektir ve dünyanın bütün bilgeliği onlara fayda sağlamayacaktır; aksine, Mesih'in öğretisine aykırı biçimde elde tutmayı gerçekten arzuladıkları gibi, her şey gerçekten ellerinden alınacaktır. Bu yüzden sonsuza dek azap içinde yaşayacaklardır. Amin.

BÖLÜM XIII

KURTARICIMIZIN ALÇAKGÖNÜLLÜLÜĞÜ VE HOR GÖRÜLMESİ ÜZERİNE

Tanrı'nın Oğlu İsa'ya yeryüzünde yaşadığı süre boyunca sürekli eşlik eden ikinci yoldaş; bu dünyada daima katlanmayı seçtiği gönüllü ve kusursuz hor görülme, düşkünlük, aşağılanma ve utançtı. Zira O, satılmış ve bedeli ödenip kurtarılmamış aşağılık bir uşak gibi yaşadı; hatta bir uşak gibi bile değil, daha ziyade kötü ve fena olarak nam salmış biri gibi yaşadı; hakaretlerle alay edileceğini, aşağılamalara boğulacağını, alaya alınacağını, bağlanıp kırbaçlanacağını ve nihayetinde adaletsizce ve savunucusuz olarak, hırsızlar ve günahkârlarla birlikte öne sürüleceğini, onlarla beraber mahkûm edilip katledilerek rezil bir ölümle öleceğini biliyordu. Yaşadığı süre boyunca, kendisine dünyevi payeler vermek isteyen her kim olursa olsun, sözleriyle ve eylemleriyle daima payladı; bu dünyanın itibarından kaçıp utanca katlandı, ki bunu kendi rızasıyla kabul etti, yine de hiçbir vakit kendi zatından ötürü buna ne bir sebep ne de bir vesile verdi.

Zira neredeyse herkes dünyanın Bahşedicisine eziyet etti; sebepsiz ve nedensiz yere O’nunla alay edip O’nu hor gördüler. Ta beşiğinden ve kundak bezlerinden itibaren O’na eziyet etmeye başladılar, O’nu barbar bir ülkeye sürdüler. Yetişkin bir adam olduğunda ise O’na Samiriyeli ve putperest dediler; hatta bazıları O’nun cin çarpmış olduğunu, bir obur, baştan çıkarıcı ve sahte peygamber olduğunu iddia ederek şöyle dediler: "İşte ne peygamber ne de salih olan, mucizeleri Tanrı’nın gücüyle yapmayıp cinleri cinlerin reisi aracılığıyla kovan obur ve şarap içicisi." Başkaları O’nu aşağı atmak için bir dağın tepesine götürdü; başkaları O’nu taşlamak için ellerine taşlar aldı. Bunların yanı sıra O’na karşı türlü söylentiler, türlü hakaretler, alaylar, iftiralar ve küfrettiğine dair kötü haberler vardı. Hem sözleriyle hem de eylemleriyle O’na çok keder ve acı hazırladılar, O’nu yurtlarından sürdüler ve çok geçmeden O’nu alçakça yakalayıp bağladılar, türlü yargıçların ve meclislerin önüne çıkardılar. Kimisi O’nun yüzüne tükürdü, kimisi O’nu tekmeledi; kimisi O’na beyaz kaftan giydirdi; kimisi başına dikenden bir taç koydu, O’na vurdu ve önünde diz çökerek O’nunla alay etti. Başkaları değneklerle O’nun başına vurdu ve yüzünü örterek O’nu her türlü yolla aşağıladı. Başkaları O’nu kırbaçlarla dövdü; başkaları kana susamış köpekler gibi O’na dişlerini gıcırdattı, bir fesatçıymış gibi O’na lanet edip O’nu azarladı. Nihayetinde O, çırılçıplak şekilde Istırabına götürüldü. Bütün öğrencileri tarafından terk edilmişti; içlerinden biri O’nu inkâr etmiş, bir diğeri O’na ihanet etmiş, diğerleri kaçmıştı ve O, kalabalığın ortasında yapayalnız ve çıplak kalmıştı. Bir bayram günü olduğundan bütün halk bir araya toplanmıştı ve O’nu fesatçıların arasında bir fesatçı olarak yükseğe kaldırıp zalimce katlettiler. Ve O orada asılı dururken, can çekişir, ağlar ve dua ederken, bazısı O’nunla alay edip eğlenerek, "Ey Tapınağı yıkan adam!" dedi; diğerleri ise, "Başkalarını kurtardı, kendini kurtaramıyor!" diyerek O’na hakaret etti. Başkaları O’nun giysisi için kura çekti; başkaları O’na ödü karıştırılmış sirke içirdi, susuzluğunu dindirmek için alçakgönüllülükle su dilenen bu can çekişene bunu sundular. Başkaları O’nun ölü böğrünü bir mızrakla deldi ve Haçtan indirildiğinde, biri gelip O’nu arayana, kaldırıp gömene dek, bir mezardan bile yoksun halde, yerde çırılçıplak yattı. O’nun aleyhinde konuşup, "O aldatıcının ne dediğini hatırlıyoruz," diyenler vardı. Bazıları dirilişi gizledi, diğerleri ise inkâr etti. Ve böylece hayatta, ölümde ve ölümden sonra sürekli hor görülme, haysiyetsizlik ve aşağılanmadan başka bir şey görmedi; insan Dirilişin yüceliğine erişebilsin ve en yüce izzete yükseltilsin diye bütün bunları aradı ve bunlara katlandı.

Bu nedenle Tanrı’nın Oğlu, bu dünyanın yüceliğini hor görmeyi öğrenmemiz, yalnızca onun peşinden koşmamakla kalmayıp bize sunulsa dahi onu reddetmemiz için bizlere bir örnek, bir timsal, bir öğretmen ve efendi olarak verildi. Zira O kendi yüceliğini değil, Baba’nın yüceliğini aradı; evet, onu hor gördü ve reddetti bile; ve gökten inmiş olan O Zat, Kendisini bir hizmetkâr gibi kılarak ve Haçın ölümüne, o en acı, en hor görülen ve en alçak ölüme dek itaat göstererek Kendisini öğrencilerinin ayaklarına kadar alçalttı. Heyhat, bu devirde böylesi bir yoldaşı seven, onur ve mevkiden kaçan kim var? Yoksulluktan, alçak bir makamdan, değersiz bir vazifeden ya da diğer hakir şeylerden gelen utancı seçen, sahip olduğu, yaptığı, söylediği ya da kendisinde olduğunu sandığı iyilik yüzünden övülüp yüceltilmektense yenilmeyi, yere çalınmayı ve yerilmeyi seçen ve dalkavuklara hiç iltifat etmeyen kim var? Doğrusu, herkes kendi yoluna gidiyor ve bu iyiliği yapan tek bir kişi dahi yok. Şayet biri varsa da, bu ancak Başı olan Mesih ile sevgide birleştiği ve O’nun hakiki, yaşayan bir uzvu olduğu içindir. Zira Kralı, Efendisi ve Başı olan Mesih’in böylesi bir yoldaşlığı sevdiğini görerek, kendisi de aynı şekilde sevmeyi arzular. Fakat şöyle diyen pek çok kişi vardır: "Tanrı’yı seviyor ve arzuluyorum, dünyanın bana hürmet göstermemesi umurumda değil; ancak beni utandırmasını istemem, beni yere çalmasını, yermesini ya da başkalarının huzurunda beni küçük düşürmesini de istemem." Bu; az imanın, kıt anlayışın ve büyük bir ılıklığın açık bir işaretidir. Zira kişi ya küçük düşürülmeyi, acı ve utanç çekmeyi hak edecek şeyi gerçekten işlemiştir (ki bundan pek azı kendini haklılıkla tenzih edebilir) ya da işlememiştir. Şayet açık yahut gizli bir günah işlemişse ve bundan gerçekten tövbe ediyorsa, cezasını çekmelidir. Ve bunu yalnızca sabırla değil, canın ve bedenin sevinciyle çekmelidir; bu da bilhassa iki nedenden ötürüdür. İlki, çektiği o utanç, rezillik ve acı, ilahi adaletin takdirine göre Tanrı’yı ve komşusunu hoşnut ettiği içindir. Ve şayet sözle veya eylemle o kötülüğü işlememişse, Tanrı izin verdiyse, bütün bu küçük düşmeyi, utancı ve acıyı çekmeli ve bunlara katlanmalıdır. Ve buna, ilk durumdakinden yüz kat daha büyük bir sabır ve neşeyle katlanmalıdır; çünkü o acı, rezillik ve utanç yalnızca inayeti artırmaya yarar; ve inayetin liyakati ne kadar büyükse, yüceliğin armağanı ve mükâfatı da aynı şekilde o kadar büyük olur.

Hiç şüphesiz, kutsal canların ve Tanrı'nın dostlarının lütufta büyümesi ve yetkinleşmesi, tıpkı Tanrı'nın gönderdiği yoksulluğun ve diğer dertlerin bunlara katlananları yetkin kılması gibi, (günahsız yere gelen) utanca ve aşağılanmaya bu şekilde katlanmaları sayesindedir. Zira Mesih, dostlarına erdemde ve lütufta nasıl büyüyebileceklerini göstermek amacıyla utancı sevmiş ve izzeti reddetmiştir.

Bundan ötürü bu ikinci yoldaş hayat boyunca bize daima eşlik eder; Tanrı'nın Oğlu İsa Mesih'in hayatının başlangıcını, ortasını ve nihai sonunu açıkça görmek istiyorsak, bütünüyle alçakgönüllü olmalı, dünyada izzetsiz yaşamalı, dünya ve dünyayı sevenler tarafından hor görülüp reddedilmeliyiz.

BÖLÜM XIV

MESİH'İN ÇEŞİTLİ YOLLARLA ÇEKTİĞİ SÜREKLİ VE PEK ÇOK IZDIRABA DAİR

O'nun üçüncü yoldaşı, en çok tecrübe ettiği ve aralıksız süren yoldaştı. Bu, canı bedenine katıldığı anda onu derhal kedere boğan en yüce ızdıraptı. Zira canının insan bedeniyle birleştiği o anda, derhal en yüce bilgiyle doldu. Bu yüzden Mesih, henüz Bakire annenin rahmindeyken bile idrak sahibiydi. En büyük ızdırabı derhal hissetmeye başladı; canının ve bedeninin çok geçmeden uğrayacağı, bizim uğrumuza çekeceği bütün acılara dair evrensel ve benzersiz bir bilgiye, öngörüye, tefekküre ve anlayışa sahipti. Sanki ölüme pek yakınmış gibi öyle büyük bir can çekişme ve hüzünle doldu ki, bedeni yere damlayan kanlı bir ter döktü; bu da ölümün acılığını önceden gösteriyordu ve her ne kadar bedeni Çilesine daha yakın olduğu zamanki kadar büyük bir ızdırap hissetmese de, canı büyük kederi içinde feryat ediyordu. O kutsal can, o son derece kötü dillerin bıçaklarını, her bir dilin keskin ve yaralayıcı sözlerini önceden gördü. Kimler tarafından, ne zaman, nasıl ve ne derece kederlendirileceğini, alaya alınacağını, öldürüleceğini ve katledileceğini biliyor ve durmaksızın tefekkür ediyordu; dünyaya bu amaçla doğduğunu biliyordu ve bu yüzden ızdıraptan kaçamazdı. Nasıl satılacağını, ihanete uğrayacağını, tutuklanacağını, bağlanacağını, inkâr edileceğini, terk edileceğini, alaya alınacağını, dövüleceğini, suçlanacağını, sövüleceğini, lanetleneceğini, kırbaçlanacağını, yargılanacağını, reddedileceğini ve mahkûm edileceğini; bir hırsız gibi Çarmıh'a götürüleceğini, giysilerinden soyulup çıplak bırakılacağını, çarmıha gerilip öldürüleceğini ve bir mızrakla delineceğini önceden gördü. Dahası, bütün darbeleri ve kırbaçlamaları, çivilerin deliklerini, kan damlalarını ve ne kadar gözyaşı dökeceğini biliyordu; kendisinin ve annesinin iç çekişlerini, ağlayışlarını ve kederli feryatlarını biliyordu; her şey İsa Mesih'in o kutsal canı tarafından önceden görülmüştü. Bütün bunlar O'nun önünde duruyordu ve O bunlar üzerine derin derin düşünüyordu; bu tefekkür ise şüphesiz hem yüreğin hem de zihnin son derece büyük bir hüznü ve en yüce ızdırabı olmaksızın gerçekleşemezdi. Bu nedenle İsa Mesih'in bütün hayatı en büyük ızdırap, hüzün ve kederle doluydu.

Bütün bunların yanı sıra, hakiki Hayat Kitabı olan Rab İsa Mesih, sayısız başka ızdıraba da katlandı. Zira doğduğunda yıkanmadı, ne kuş tüylerinde beşendi ne de kürklerle sarıldı; bir ahırda samanın üzerine yatırıldı, yük hayvanları arasında sert bir yemlikte yattı. Böylece o körpe ve narin bebek, doğduğu andan itibaren bedenin dertlerine katlanmaya başladı. Annesi olan tatlı ve narin Bakire ile ve yaşlı adam Yusuf ile birlikte yollara düştü. İsrailoğullarının insan eliyle hazırlanmış yiyecekler olmaksızın kırk yıl boyunca konakladığı büyük bir çölün üzerinden Mısır'a kadar taşındı. Daha sonra, henüz bir çocukken oraya yaya olarak yürüyüp şeriata göre Mabette göründü; zira meskeni Kudüs'e iki günlük yol mesafesindeki Nasıra'daydı. Bir adam olduğunda, vaaz vermeye başlamadan önce vaftiz oldu; ardından çöle girdi, orada kırk gün kırk gece oruç tuttu ve öyle büyük bir açlık çekti ki, iblis O'nun açlığını kullanarak O'nu günaha ikna edebileceğini sandı ve O'nu ilk kez bu yolla sınadı. Açlığa ve susuzluğa, yağmura, sıcağa ve soğuğa, terlemeye ve yorgunluğa ve nihayetinde acı bir ölümün işkencesine katlanarak köyleri, mezraları ve şehirleri dolaştı. Bütün bu yorgunluğa hakikat yolunu vaaz edebilmek, cinlerin sahteliğini ve beyhude tapınmalarını kovmak, tövbenin ne denli faydalı olduğunu insanlara kanıtlayıp onları tövbeye yöneltmek, insanın gerçek mutluluğunun, iyiliğinin ve izzetinin acı ve kedere katlanmakta yattığını onlara göstermek ve yukarıda anılan şeylere katlanmaları için onlara bir örnek sunmak amacıyla katlandı.

Çile vaktinde katlandığı ızdırapları anlatmaya hiçbir dil yetmez, hiçbir yürek bunları tasavvur edemez; zira Mesih pek çok yoldan tarif edilemez kederler çekti. Bir insanın sevebileceği gibi değil, eşsiz bir sevgiyle sevdiği insan soyu için duyduğu merhametin sebep olduğu son derece derin ve keskin bir keder vardı.

Kaybolmuş, düşmüş ve mahkûm edilmiş bütün insan soyu için feryat etti; fakat aynı zamanda her bir kişiye hususi bir merhamet ve sevgi bahşetti. Yalnızca genel olarak bütün insanların günahları için değil, aynı zamanda her bir günahın yekununa ve tabiatına göre, her bir günah için ve her bir kimsenin hak ettiğini ya da bundan sonra hak edeceğini kesin olarak bildiği ceza için de feryat etti. Dolayısıyla, şimdiye dek ne kadar insan var olduysa, ister şimdi günahkâr olsunlar ister bundan sonra olsunlar, her bir insan ne kadar ağır günah işlemişse ya da henüz işleyecekse, Mesih o kadar çok kedere katlandı; bu kederler O'nun eşsiz merhametinden ve şefkatinden ileri geliyordu. İnsanların sayısının, onların günahlarının ve katlanmak zorunda oldukları ya da daha önce katlandıkları cezaların sayısının sonsuz olduğu düşünüldüğünde, bize olan sevgisi uğruna en yüce ve sonsuz bir kedere katlandığı açıkça görülür.

Mesih, seçilmişlerini kesinlikle derin ve tarifsiz bir sevgiyle sevdi; her birinin ölçüsüne göre, onların işlemiş oldukları yahut bundan böyle işleyecekleri suçları ve bu suçlar yüzünden çekecekleri cezayı kendi içinde daima hissetti. Bu yüzden onlar için yas tuttu, onlara merhamet etti ve bütün bu süre boyunca onların acılarını en derin kederle taşıdı. En tatlı İsa, bizim uğrumuza öylesine büyük bir keder ve merhametle dertlendi ki suçlarımızın kefaretini ödemek, bizi kurtarmak ve cezadan azat etmek için Çarmıhın azaplarına, korkunç bir ölüme ve sonsuz ızdıraba katlanmak zorunda kaldı.

Şüphesiz Mesih, bizzat kendisi için de keder çekti; şaşmaksızın başına geleceğini açıkça gördüğü acı dolu ve anlatılmaz ızdıraplar yüzünden ve tüm seçilmişlerinin kederini ve acısını bizzat kendi bedeninde taşımak üzere Baba tarafından dünyaya gönderildiğini gördüğü için kendi haline derinden yandı; zira sözü edilen acıyı ve ağır kederi yüklenmekten kaçınması mümkün değildi. Şayet herhangi bir kimse, son derece büyük ve dayanılmaz bir keder ile ızdırabın kendi üzerine çökmek üzere olduğunu ve bu tür bir ızdırabın hiç kesilmeksizin daima gözlerinin önünde bulunacağını kesinlikle bilseydi, şüphesiz kendi haline acırdı; ızdırabın ne kadar büyük olmasını beklerse ve bunu ne kadar açık anlayıp bilirse, perişanlığı da o kadar büyük olurdu. Mesih bütün bunları, bizim tarif edebileceğimizden çok daha derin hissetti; fakat bu örnek, insan kavrayışının kıtlığı sebebiyle bir açıklama kabilinden verilmiştir.

Üstelik Mesih, sonsuz bir sevgiyle sevdiği pek merhametli Babası, merhametin ve her türlü şefkatin Rabbi için de keder çekti. Çok sevdiği Babası Tanrı’nın, bizim için öylesine bir şefkat ve merhametle harekete geçtiğini gördü ki sevgili Oğlu’nu bizim uğrumuza ölümü tatması için göndermeye razı olmuştu. Mesih O’nun bu son derece büyük kederi için acı çekti ve bu nedenle, Baba’nın iradesi yerine gelsin diye kendini alçalttı ve Çarmıh ölümüne kadar itaatkâr oldu.

Bunun gibi bir ızdırap hiçbir surette izah edilemez. Bu yüzden yalnızca şunu söyleyebilirim, Mesih’in katlandığı o tarif edilemez ızdırap, O’na İlahîliğin akıl sır ermez hikmeti tarafından bağışlandı, izin verildi ve tayin edildi; Mesih ile tarif edilemez ve ebedi şekilde bir olan bu anlatılmaz ve ebedi ilahi düzen, O’nun bu en yüce ızdıraba katlanmasını buyurdu. Ve bu ilahi düzen ne kadar hayranlık vericiyse, Mesih’in ızdırapları da o kadar keskin ve o kadar şiddetliydi; bu sebeptendir ki bu ızdırapları anlayabilecek kadar büyük bir akıl asla var olmamıştır.

Bu ilahi düzen, her şeyin kendisinde başlayıp bittiği bütün ızdırapların gerçek sebebi ve kaynağıydı. Kendi ölümüyle bizi kurtardığı için Mesih’in (burada aşikâr kılınan) sonsuz sevgisini hiçbir aklın kavraması nasıl mümkün değilse, katlanmak zorunda kaldığı ve uğruna yas tuttuğu sonsuz ızdırabı kavramak da öylece imkânsızdır. Ve bu ızdırap, içinin dolup taştığı o tarif edilemez ışıktan ileri gelmekteydi. Kesindir ki bu aydınlanmayla, Mesih’i bu ilahi düzenle bir kılarak ve ızdırapları içinde O’nu ilahi bir tenvir ile dönüştürerek, bu uluhiyet ve tarif edilemez ışık O’na hiçbir sözün anlatmaya yetmeyeceği bir acı verdi.

Mesih, en tatlı annesine duyduğu merhametten ötürü de acı çekti, zira onu diğer bütün yaratılmışlardan üstün tutarak sevmişti. O’nun bakire bedeninden doğmuştu ve annesi en tatlı Oğlu için diğer bütün yaratılmışlardan çok daha derinden feryat ediyordu. Bu yüzden Mesih, annesinin bedeniyle, yüreğiyle ve canıyla alabildiğine ağlayıp inlediğini gördüğünde ona acıdı. Annesi her şeyden önce, Mesih’in kendi içinde çektiği ve ilahi düzen tarafından takdir edilmiş olan ızdıraplara yanıyordu.

Mesih, Baba’nın öfkesi yüzünden de acı çekti, zira (daha önce söylendiği gibi) O’nu her şeyin üstünde bir sevgiyle seviyordu. Çünkü insanın, Rabbini ve Yaratıcısını çarmıha gererek, Tanrı’nın Oğlu’nu katletme ve çarmıha germe günahıyla, geçmişte görülmemiş ve gelecekte de görülmeyecek kadar büyük bir günah işleyip Baba Tanrı’yı derinden incittiğini ve neticede Tanrı’nın öfkesinin daha önce hiç olmadığı kadar büyüdüğünü idrak etti; Mesih bunun için hadsiz hesapsız yas tuttu.

Böylece hem incinen Baba hem de suçlu insan için keder ve merhametle dolan Mesih şu sözleri söyledi, Pater ignosce illis quia nesciunt quid faciunt, yani, "Baba, onları bağışla, çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar." Şayet Mesih, neredeyse diğer tüm ızdıraplarını unutarak, ölümü anında gözyaşlarıyla ve sevgiyle O’na sunduğu bu lütufkâr dua ile Babasını yatıştırmamış olsaydı, Baba belki de bütün insan soyunu bu fiil yüzünden mahkûm ederdi. Aynı şekilde öğrencileri için de keder çekti; onların ve kendisini uzaktan takip etmiş olan kadınların son derece derin bir kederle dövündüklerini bildiğinden ve onları büyük bir sevgiyle sevdiğini gördüğünden, darmadağın olmalarına ve sıkıntıya düşmelerine üzüldü.

Bu ızdırapların yanı sıra Mesih daha pek çoklarına da katlandı.

BÖLÜM XV

MESİH’E KARŞI UYGULANAN PEK ÇOK VE ÇEŞİTLİ ACIMASIZLIKLAR ÜZERİNE

Meseleyi etraflıca düşünen kişi, Tanrı’nın Oğlu Mesih İsa’nın dört tür bıçak ve mızrakla delinip yaralandığını görecektir.

İlki, inatçı yüreklerin bilerek O’na çektirdiği sapkın ve aralıksız acımasızlıktı; zira O’nu, O’nun adını, kurtarmaya geldiği herkesi ve O’nun ardından gidenlerin tümünü yeryüzünden en onursuz biçimde ve en büyük gaddarlıkla nasıl sürüp atabileceklerini gayretle araştırıyor, tasarlıyor ve bunun için fesat kuruyorlardı.

İkincisi, O’nu çarmıha gerenlerin O’na beslediği kötülük, öfke, nefret ve hınçtı. Dolayısıyla O’na karşı kurulan kötü düşünceler, sapkın niyetler ve haince planlar ne kadar çok idiyse, Mesih’in canını delen bıçaklar ve mızraklar da o kadar çoktu.

Üçüncü olarak, O'na karşı konuşan dillerin kötülüğü ve yalancılığı vardı; zira suçlamalar, kötü öğütler, alaylar, eğlenmeler, küfürler, lanetler, yalancı şahitlikler ve haksız hükümler ne kadar çoksa, ruhunun katlandığı acılar da o denli çoktu.

Dördüncü olarak, Çile'nin O'na en acımasız biçimde reva görülen o son derece zalimce eylemi vardı ki bu, onun bütününü tefekkür eden herkes için apaçıktır. Ve kesindir ki, oradan oraya sürüklendiğinde, saçları ve sakalları yolunduğunda, bağlandığında, üzerine tükürüldüğünde ve kırbaçlandığında, her defasında katlandığı acılar da o kadar çeşitliydi. Fakat O, bilhassa çivilerden dolayı ızdırap çekti; zira en büyük türden, kaba ve dört köşe çiviler kullandılar ve bunlarla ellerini ve ayaklarını son derece acımasızca delip geçtiler. Ve onları boydan boya delip büsbütün sakat bırakarak, Haç'ın üzerine pek zalimce mıhladılar. Bu tür çivi diğerlerinden çok daha beter bir acı verirdi; tahtaya çakılmayıp yalnızca ellerinden ve ayaklarından geçirilmiş olsaydı dahi en şiddetli acıya yol açardı. Fakat ellerini ve ayaklarını germekle, kemiklerini ve kirişlerini çekip bedeninin bütün eklemlerini birbirinden ayırmakla, O'nu sert tahtaya sabitlemekle dahi yetinmeyip, Haç'ı yukarı kaldırdılar ve O'nu havanın ve rüzgarın ortasında, çıplak halde, herkesin bakışlarına maruz bıraktılar. Böylece bedeninin ağırlığı ellerinden sarkıyor ve ayaklarına biniyordu; bu yüzden çivilerin sertliğini daha da şiddetle hissetti ve açtıkları yaralardan durmaksızın kan aktı.

Böylece en büyük ızdırap içinde öldü ve insanların bütün kötülüğü böylece tamamlandı. Ve hem Tanrı hem İnsan olan bu İsa, bu şiddetli ızdırabın bir kısmını gösterebilsin diye (kendi uğruna değil, bizim uğrumuza, tıpkı bizim için ona katlandığı ve bizim de o ızdıraba bütünüyle ortak olabilmemiz için katlandığı gibi), yüksek sesle haykırıp şöyle dedi: "Tanrım, Tanrım, beni niçin terk ettin?" Tanrı tarafından terk edilmiş olması mümkün değildi, çünkü Kendisi Tanrı'ydı; ancak terk edildiğini haykırdığı ölçüde, insanlığına tanıklık etti.

Böylelikle, bizim uğrumuza katlandığı o tarifsiz ve eşsiz acıyı açığa vurdu ve hiç şüphesiz Tanrı, o acıyı onu taşıyan Mesih ile paylaştı. Bu nedenle, o yüce ızdırabı Kendisi için değil bizim için çektiğini bize açıkça bildirmek üzere yalnızca bizim uğrumuza yüksek sesle haykırdı; bu hal O'nu sıklıkla kederlenmeye ve feryat etmeye sevk edip yöneltmişti.

Fakat hiç kimse O'nun yalnızca Haç üzerindeyken acı çektiğini sanmamalıdır; çünkü bedenin biçimlenip düzenlenmesi, ona ruhun üflenmesi ve Kelam'ın birleşmesi aynı anda vuku buldu. Akıl almaz derecede mucizevi olan bu birleşme ve tarifsiz bilgelikle dolu bu ruh, inanmamız gereken her şeyi sanki burada gözümüzün önündeymiş gibi kendi içlerinde temsil ederler; ve bu nedenle O, uğruna doğup rahimde var edildiği o tarifsiz acılıktaki kederin üzerine gelmekte olduğunu gördü. Ve bundan ötürü durmaksızın feryat etti ve ilahi ve kusursuz bilgelik tarafından üzerine yüklendiği için, bu büyük ızdırabı ruhu bedenine girdiği andan oradan ayrılıncaya dek taşıdı. Sözleri de buna tanıklık eder, zira Haç'ı taşıması gerektiğini ve onu ölüme kadar taşımasının şart olduğunu sık sık söylerdi. "Ruhum ölesiye kederli," dedi ve bunları Kendisi için değil, öğrencileri ve bizim için, O'nun ızdırabıyla daha kusursuz bir şekilde acı çekmeye yönelelim diye söyledi. Ve bu ızdırap, daha önce vuku bulan her şeyle birlikte, ruhunun yüceliği sebebiyle daha şiddetli ve daha keskindi. Zira ruhu ne kadar mukaddes, ne kadar nazik ve ne kadar yüceyse, O'na eza veren ızdıraplar da o denli keskin ve o denli şiddetliydi. Bu en yüce ruhun eza gördüğü yaralar, dertler ve en büyük ızdırap, sözü edilen o yüce ve tarifsiz ilahi takdir tarafından bütünüyle O'nun üzerine yüklenmişti. Ve bunlar Mesih'in ruhuna öylesine derin bir eza verdi ki, her bir acı tek başına aynı şekilde bedene de dert oldu. Dahası, bu bakir beden bir kadından doğmuş diğer her bedenden daha yüce ve daha narin olduğu için, acı daha şiddetliydi ve beden ondan ötürü daha derin bir ızdıraba gömüldü,

Mesih bu acıyı çok daha şiddetli hissetti, çünkü Kendisi hakiki Tanrı'ydı; bu yüzden O'na yapılan her dert ve eza sonsuz bir hakaretti, zira yalnızca bir insana değil, hakiki Tanrı'ya yapılmıştı. Bu nedenle sonsuz bir feryat sebebi vardı, çünkü Kendisine yapılan her kötülüğe ve ezaya sonsuzca kederlendi.

Dünyanın Kurtarıcısı, Tanrı ve İnsan olan Mesih İsa bütün bu şeyleri çekerken, ne tehdit etti ne de lanet okudu; ne Kendini savundu veya akladı, ne de suçlandığında mazeret gösterdi. Üzerine tükürüldüğünde yüzünü gizlemedi; Haç'a gerildiğinde ellerini ve kollarını geri çekmedi, ölümden kaçmaya çalışmadı; aksine, muhalefetlerine ve nankörlüklerine rağmen, fesatlıkları sebebiyle kurtuluş işi yerine gelsin diye, Kendini bütünüyle ve her bakımdan insanların ellerine ve iradesine teslim etti.

Bütün düşüncelerin en hayret vericisi şudur ki, Masum Olan'a karşı işlenen Çile'nin bu dehşetli eyleminde O, bir sabır örneği sundu; Kendisini katledenlere hakikati öğretti ve feryatlarla, gözyaşlarıyla onlar için Baba'ya dua etti ve bu en büyük günahın (ki bunun yüzünden bütün dünyanın ve insan tabiatının yok olmayı hak ettiği) karşılığında onlara en büyük nimetleri bahşetti. Böylece O'na çektirdikleri acı ve ızdırapla

O, bizi acıdan ve ızdıraptan kurtarsın; kendisini çarmıha gerenlere ve diğer herkese Cennet'in kapılarını açtı, onları Baba ile barıştırdı ve bizim için öyle bir lütuf elde etti ki, bu sayede Tanrı'nın Oğulları olduk. Bu barışma, yaratılmış olanın yaratıcısına karşı böylesine büyük bir günah işlemekten suçlu bulunması sebebiyle, O'nun uğruna bütün dünyanın ve her yaratığın lanetlenmeye layık görüldüğü o aynı fiil vasıtasıyla gerçekleşti.

Ah merhamet! Ah engin şefkat! O ana dek yalnızca sonsuz kötülüğün bolca bulunduğu yerde böylesi sonsuz bir lütfun çoğalmasını sağlayan o akıl almaz lütufkârlık! Kuşkusuz bu gizemin sonu yoktur; her türlü sıkıntı ve darlıkta metanet örneğimiz olsun diye ve yalnızca düşmanlarımıza kötülükle karşılık vermemeyi değil, O'nun sevgisi uğruna onlara iyilik etmemizi öğretmek için o sonsuz İyilik ve Merhamet tarafından takdir edilmiştir. Şayet herhangi bir ata, peygamber, başka bir aziz veyahut meleklerden biri bize böyle bir örnek vermiş olsaydı, şüphesiz buna büyük bir değer atfederdik; fakat Tanrı'nın sonsuz bilgeliğinin aramızda beden bulup görünmesi, ne aldatabilen ne de aldanabilen o şaşmaz hakikatin bize böylesi bir yaşam örneği sunması, hiçbir surette kayıtsızca geçiştirilebilecek bir şey değildir; bilakis bütün dikkat ve gayretle, en yetkin biçimde takip edilmelidir.

Tanrı'nın Oğlu'nun bütün ömrünü nasıl acılar içinde geçirdiğini, yalnızca başına gelen sıkıntılara sabırla katlanmakla kalmayıp, hiç günah işlememiş olduğu halde bunları bizzat seçtiğini ve kendi iradesiyle üstlendiğini biliriz, duymuşuzdur ve bütün gün bundan söz edip bahsederiz. Evet, O sıkıntıyı aradı ve onu bulunca sevip boyun eğdi; sözleriyle ve fiilleriyle metanetini gösterdi ve aynı şekilde dayanan herkesin kutlu olduğunu vaaz etti. Tanrı uğruna beden ve ruhta sabırla çekilen bu dertleri yalnızca boş sözlerle övüp yüceltmekle kalmadı, başka hiç kimsenin taşımadığı şeyleri bizzat kendi bedeninde ve ruhunda fiilen taşıdı. Ve bu sıkıntılar vasıtasıyla krallığına ve yüceliğine girdiğini söyleyerek, ebedi lütuflara ermenin acı, keder ve sıkıntıdan başka hiçbir yol veya vasıtayla mümkün olmadığını teyit etti.

BÖLÜM XVI

BİZE GÖSTERDİĞİ DOĞRU YOLDA ŞAŞMAZ REHBER VE KURTARICI'YI NASIL TAKİP ETMEMİZ GEREKTİĞİNE DAİR

ŞÜPHESİZ bu, Tanrı tarafından işaret edilmiş gerçek ve doğru yoldur; şüpheye düşen ya da Tanrı'nın Oğlu'nun o yolda yürüdüğünü gördüğü halde, Rabbinin, yani o tarifsiz Rehber ve Kurtarıcısı'nın ardınca gitmeyi hesaba katmayan kimse son derece akılsızdır. Kuşkusuz O, acılarda ve sıkıntılarda ne denli hayır olduğunu biliyordu. Bu sebeple neşeden kaçarak, dünyevi tesellileri ayıplayıp bunların nefret edilesi olduğunu bildirerek bu kederleri üstlendi ve seçti. Bundan ötürü, Tanrı'nın Oğlu bu acıları bizzat kendi üzerine almadan önce, kendi iradelerine uyup sıkıntıdan kaçanlar için bir nebze mazeret bulunabilir gibi görünmesi akıldan uzak sayılmazdı (gerçi O, azizleri ve peygamberleri vasıtasıyla bunun aksini çok daha önceden göstermişti); ancak Tanrı'nın Oğlu'nun bizzat kendisi bu denli büyük dertleri taşımayı seçtiğinde, böylesine açıkça ortaya konan, böylesine gür sesle vaaz edilen ve bizzat Rabbin dünyaya bir örnek teşkil ettiği bu hakikatten şüphe eden yahut onu ihmal eden insan, gerçekten hem sefil hem de deli olurdu. Akıldan yoksun ve her türlü lanete layık olanlar müstesna, hiç kimse bundan şüphe duymazdı.

Bu yüzden, biz sefiller bu lanetlenmeye layığız. Zira alçak günahkârlar olduğumuzdan, bu acıları bir kefaret olarak üzerimize almayı reddetmekle kalmıyor, Tanrı yüce merhameti ve bilgeliğiyle bizi kurtarmak ve kötülükten arındırmak için bunları üzerimize gönderdiğinde dahi karşı koyuyoruz; onlardan kaçıyor, sabırsızlıkla geri çeviriyor, acı acı söylenip feryat ediyor, bu sıkıntılardan kurtulabilmek için hevesle teselliler ve çareler arıyoruz. Yalnızca günahın devası ve şifası olan o dünyevi acı ve dertlerden kaçmaya çalışmakla kalmayıp, aynı zamanda en bilge hekimimiz İsa Mesih'in yardımını dahi reddeden bizler ne kadar zavallı, ne kadar sefiliz! Tanrı'nın yüce bilgeliği hafif bir soğuk takdir etse derhal ateşe yanaşır, kat kat elbiselere bürünürüz; hava sıcak veya yakıcı olsa serinlik ararız; başımız yahut midemiz ağrısa ağlayıp sızlar, iç çeker ve hekime koşarız; çareler arar, yumuşak yataklara uzanır, narin yiyecekler yeriz ve acıların dinmesi için durmaksızın dualarla, oruç, hac ve kefaret vaatleri ve adaklarıyla Tanrı'yı ve azizleri usandırırız. Böylece, sırf bize faydalı olan ve Tanrı'dan gönderilen o acı ve dertlerden esirgenmek uğruna, günahlarımızın bağışlanması yahut ruhumuzun salahiyeti için yapmayacağımız bütün bunları ve daha nice şeyleri yaparız. Tanrı faydamıza olsun diye bir insanın eliyle bir musibete veya haksızlığa uğramamıza müsaade etse hemen huzursuz olur, sarsılırız; öfkelenir, feryat eder, o kişiyi fenalıkla yargılar, aleyhinde kötü konuşur ve elimizden gelirse intikam alırız. Zarardan ve ziyandan kaçarak, Ebedi Tanrı'nın, yani semavi Hekimimizin bize gönderdiği her türlü acıyı, kederi yahut musibeti gücümüz yettiğince reddederiz ve hiçbir şeye sabırla veya rıza ile tahammül etmeyiz.

Tanrı'nın merhametiyle üzerimize gönderdiği yahut düşmesine izin verdiği o acıları, kederleri ve sıkıntıları savuşturmak uğruna ne kadar çok şey yapılır ve ne çok para harcanır! Kendimiz için başka tövbeler ve çileler seçmek yerine, bu şeyleri gönüllüce kabul edip onlara katlansaydık, şüphesiz çok daha hayırlı ve sevaplı olurdu. Tanrı'yı beklemek ve O'nun gönderdiğine sabırla katlanmak daha yeğdir; O, ruhu arındırmak, eğitmek ve yetkin kılmak için keder ve sıkıntı gönderen semavi Hekimdir ve hasta ile cahil insandan daha iyisini bilir. Bu yüzdendir ki, bizzat arayıp seçtiğimiz o çileler ve tövbeler, her zaman olmasa bile ekseriyetle kibre bir bahanedir; fakat insanın görünüşe göre mecburiyetten ve iradesi hilafına çekmek zorunda kaldığı şeyler, ilahi takdirle gönderilenlerdir ve semavi kaynakları insandan gizlenmiş olsa dahi, büyük bir sabır ve rıza ile taşınmalıdır.

Bu nedenle, ey evlatlarım, sizlere derim ve öğütlerim ki soğuğa ve buza, sıcağa ve kavuruculuğa, haşarata ve terlemelere, başta, midede yahut bedenin diğer azalarındaki ağrılara (ancak bedenin bekasını ilgilendiren durumlar müstesna olmak üzere) katlanasınız; acil bir ihtiyaç olmadıkça çare aramaya heves etmeyesiniz, zira bunlar ruhun hayrına engel olur. Bundan başka size derim ki, Tanrı fakirliği, dostların ölümünü, baskıları, zulümleri ve utancı, dayakları ve yağmayı üzerimize buyurduğunda yahut bunlara izin verdiğinde, kendi halimize dövünmeyelim; bilakis bunlar en yüce Hekim, Kurtarıcımız tarafından verilip tatbik edildiğinden, onlara yalnızca sabırla katlanmakla kalmayıp, O'nun sevgisi ve kendi büyük hayrımız uğruna onları pek büyük bir rıza ile kabul edelim. Zira eğer onları kendi hür irademizle seve seve ve hevesle kabul edersek, bu, her ne kadar kendi irademizle de olsa yalnızca kefaret ödemek için kabul etmemizden çok daha sevaplı bir ameldir. Ah, ne kadar da sefiliz, daha ne diyebiliriz ki? Yalnızca en hikmetli ve merhametli Tanrı tarafından bize gönderilen (ve bizzat Kendisinin çektiklerine benzeyen) acılardan, kederlerden ve sıkıntılardan kaçmaya çalışmakla kalmıyor, gece gündüz bedensel lüks ve rehavetin tadını çıkarmaya çabalıyor, canla başla dünyevi teselliler arıyor ve durmaksızın beyhude zevkler için dileniyoruz. Doğrusu, herkesin Kurtarıcısı olan İsa Mesih'in yolu bu değildir. Sürekli dünyada teselli arayan sefil bir ruh, ıstırabın yolu ve timsali olan O'na nasıl yaklaşabilir? Hakikaten, hikmetle yaşamak arzusunda olan bilge ruh bu dünyada ıstıraptan başka hiçbir şeye itibar etmemelidir; evet, sevgilisi İsa'ya nazar eylese ve tek bir damla sevgiden başka bir şeye malik olmasaydı, bu dünyada O'nunkinden başka hiçbir kazanç ve hiçbir makam aramazdı; yani acı, ıstırap ve meşakkat halini arardı. Ve yalnızca dünyevi, fani ve cismani şeylerde değil, aynı şekilde manevi şeylerde de onun bütün tesellisi bu olmalıdır.

BÖLÜM XVII

MÜKÂFAT GÖZETMEK

Tanrı'ya hizmet ederken, daima orada bulunacak manevi tesellileri düşünmemeliyiz. İsa'nın annesi Meryem, sevgili Oğlunu Çarmıhta feryat ederken ve can verirken gördüğünde, o saatte O'ndan bir tatlılık yahut teselli dilemiş olabilir mi? Elbette hayır; o, kederi, acılığı ve ıstırabı kabul etti ve böylesi bir keder bizim ruhlarımızda da bulunmalıdır. Şayet ruh, bu dünyada Mesih'ten acıdan başka bir şey hissetmeyi arzuluyorsa, bu pek az sevginin, hatta büyük bir cüretin alametidir. Bu yüzdendir ki Tanrı, her gün büyük mükâfatlar alan zenginlerin hizmetinden ziyade, şüphesiz ki hiçbir mükâfat yahut menfaat gözetmeksizin Kendisine sadakatle hizmet eden fakirlerin hizmetinden daha büyük hoşnutluk duyar. Manevi menfaatler devşirmek uğruna O'na hizmet eden, ruhları Tanrı'ya hizmetten elde ettikleri manevi tatlılıkla semirmiş ve dolmuş olan, sevgi uğruna O'na koşup hizmet eden kimselerin sevabı, Tanrı'ya aynı şekilde sevgi uğruna koşan ve hizmet eden, lakin hiçbir teselli bulmaksızın, bilakis acı içinde hizmet edenlerin sevabı kadar büyük değildir.

Böylece sanıyorum ki, Mesih'in hayatından neşet eden ilahi nur, ıstırap yoluyla Tanrı'ya nasıl ulaşabileceğimi ve Tanrı'da nasıl var olabileceğimi bana öğretmektedir; yani Başımız olan İsa Mesih'in yürüdüğü o yol ile. El, kol, ayak ve diğer bütün azalar o yoldan gitmelidir; böylece dünyevi fakirlik vasıtasıyla ruh nihayet ebedi zenginliklere kavuşacaktır; hor görülme ve utanç vasıtasıyla en yüce şeref ve izzete erecek ve (keder ve acıyla yerine getirilen) küçük bir kefaret vasıtasıyla en büyük nimete, en büyük sevinç ve teselliyle sahip olacaktır.

Bununla birlikte ruh, Tanrı'ya sırf Kendisi için ibadet etmekle yükümlüdür. Zira O, sonsuz ve üstün iyiliğinden ötürü bütün yaratılmışlar tarafından nihayetsiz bir sevgiyle ve en derin hürmetle sevilmeye ve Kendisine hizmet edilmeye layıktır; ebedler ebedince izzet ve şan O'na mahsustur. Âmin.

Bu bakımdan, bizler birer hiç iken bizleri varlığa çağırmaktan ve Kendi suretinde yaratmaktan hoşnut olan her şeye kadir Tanrı'ya hamt olsun. Oğlunun katlandığı ıstıraplar, acılar, horlanmalar ve fakirlik vesilesiyle, biz sefil, kötü, kaybolmuş ve lanetlenmiş olanları kurtarmaktan ve yüceltmekten hoşnut olan her şeye merhametli O'na izzet, kudret ve şan olsun.

İnsanoğlu muhakkak surette kavuşabilsin diye, mülkünü sefil ve liyakatsiz günahkârlara bağışlayacak kadar merhameti ve inayeti tükenmez olan, en merhametli ve şefkatli Tanrı'ya da hamt olsun.

Aynı şekilde, merhametiyle bize krallığını bağışlayan, sıkıntı, acı, hakaret ve yoksulluk aracılığıyla Kendisinin yoldaşlığını ve sevincini kazanmamızı sağlayan en tatlı Tanrımıza övgüler ve yücelikler olsun. Şayet O'nun krallığını zenginlikle, altınla, gümüşle, değerli taşlarla, lüksle, bilgiyle ve güçle satın alabilseydik, göklerin krallığını herkes kazanamazdı, zira hepimiz bir değiliz ve bu şeylere hepimiz sahip değiliz. Fakat O, krallığının her insanın her zaman sahip olabileceği ve kolaylıkla bolca elde edebileceğimiz şeylerle kazanılmasını uygun gördü. Çünkü Mesih'in sevgisi uğruna yoksul olamayacak, en azından yüreğinde çalışıp tövbe edemeyecek ve hakarete katlanamayacak hiç kimse yoktur. Hiçbir insanın bu hayatı bu tür şeylerden bazılarıyla karşılaşmadan geçiremeyeceği kesindir; bunları Mesih uğruna sabırla ve neşeyle göğüsleyen kişi, Tanrı'nın krallığına layık kılınacaktır.

Bundan öte, krallığının kazanılabileceği bedel olarak bu şeylere uzun ve ağır bir tahammülü değil, yalnızca bu hayatın süresini koyduğu için Tanrı kutlu olsun; öyle ki ebedi krallık gerçekten de bir anlık bir zamanla satın alınabilsin. Ve muhakkak ki, Tanrı'nın sevgisi ve böylesi bir krallık uğruna binlerce yıl ve uzun yüzyıllar beklemek zorunda kalsaydık, bunlar en acı ve en kederli yıllar olsaydı bile, yine de onları sınırsız bir sevinç ve özlemle, ellerimizi en derin şükranla kavuşturarak kabul etmemiz gerekirdi! Öyleyse, merhametli Tanrı söz konusu şeylere yalnızca bu ölümlü hayatımızın kısa süresi boyunca katlanılmasını buyurup buna izin verdiği için ne kadar çok sevinmeliyiz!

Kendi sözüyle bu armağanları ve lütufları bize vaat eden, bize bunun güvencesini vermek için Kendi şahsında gözle görülür biçimde beliren ve bunları Kendi örneğiyle pekiştiren Tanrı kutlu olsun. Bu nedenle, bu kısa hayatın kısa süreli zahmetleri, dertleri ve tövbeleriyle O'nun krallığını kazanabileceğimizden hiçbir şüphe kalmamıştır; çünkü bunu bize doğrudan vaat etmiş ve dahası, bu vaadi Kendi örneğiyle doğrulamıştır. O, sıkıntıyı arzuladı ve miras yoluyla gerçekten Kendisinin olan o krallığın mülkiyetini, en yüce acılara ve hakarete katlanmaktan başka türlü elde etmek istemedi.

Gelin, ey çocuklarım, Mesih'in Çarmıhına koşun, bu acıyı, hakareti ve yoksulluğu üzerinize alın ve var gücünüzle Mesih'in Çilesine dahil olun; O bizi öylesine sevdi ki, ey Tanrı'nın çocukları, bizim uğrumuza en acı ve en utanç verici bir ölüme katlanmaya razı oldu. Bunu yalnızca bizi kurtarmak ve O'nun sevgisi uğruna zorluklara nasıl katlanmamız gerektiğine dair bize bir örnek sunmak için yaptı. Şüphesiz, evlatlığın yetkinliği ve gerçek işareti Tanrı'yı ve komşusunu sevmektir. Ve bu kutsal Acılar Adamı bizi öylesine sadık ve saf bir şekilde sevdi ki Kendisine hiç acımadı, bizim sevgimiz uğruna Kendini bütünüyle acıya teslim etti; O, meşru oğullarının da güçleri yettiğince aynı şekilde davranmasını arzu etmektedir.

O halde bilmelisiniz ki, ey Tanrı'nın çocukları, bu Acılar Adamı bana durmaksızın size yardım etmemi ve sizi teselli etmemi buyurmaktadır. Size sadık kalana siz de sadık olmalısınız ve sadık bir sevgiyle komşunuzla birleşmelisiniz, çünkü Tanrı'ya sadık olan kişi komşusuna da sadık olacaktır. Bu kutsal Acılar Adamı'nın bizi ne denli büyük, ne denli saf ve ne denli sadık bir şekilde sevdiği O'nun hayatı, öğretisi ve ölümüyle açıkça ortaya konmuştur. Fakat imansızlığımız yüzünden, O'nun bizim uğrumuza yoksul ve hor görülmüş olarak doğduğunu idrak edemiyoruz, O'nun kederli ölümü, çetin hayatı ve tatlı, en hakiki öğretisi üzerinde gerektiği gibi ciddiyetle ve durmaksızın düşünmüyoruz. Ve daha önce zikredilen bu ilahi ve kurtarıcı şeyleri bütünüyle kavrayamadığımız için, O Kendisi yoksulluk, alçakgönüllülük ve hakaret içinde öldüğü halde, biz ne dünyaya ne de günaha karşı ölmüş durumdayız. Tanrı'nın Oğlu tarafından bize gösterilen tatlı imanın karşılığını bugünlerde azıcık bir iman ve sebatla ödeyecek kim var? Doğrusu, sanki hiç var olmamışlar gibi bu şeyleri ardımıza atıyoruz.

BÖLÜM XVIII

TESELLİ BULMAYA VE ÇARMIHA GERİLEN MESİH'İN ORTAYA KOYDUĞU YETKİNLİK ÖRNEĞİNİ İZLEMEYE DAİR BİR NASİHAT

GELİN, ey kutlu çocuklarım, bu Çarmıha ve günahlarımız uğruna onun üzerinde ölen Mesih'e bakın, sayısız kötülüklerimizin bunca acıya sebep olmasından ötürü benimle birlikte ağlayın. Ve her ne kadar siz Tanrı'yı benim (baştan aşağı günah olan ben) kırdığım kadar derinden kırmamış olsanız da, yine de ağlayın, zira günaha direnen siz kendiniz değilsiniz, Mesih'in Çarmıhının erdemleri aracılığıyla sizi koruyan ve savunan Tanrı'nın lütfudur. Bu nedenle, ey azizler ve masumlar, sizler de durumunuza ben günahkârdan daha az kederlenmemelisiniz. Zira size bahşedilen lütuf ne kadar büyükse, borcunuz da o kadar büyüktür; ve olmanız gerektiği kadar şükran duymadığınızdan, hayatlarınızı bir dereceye kadar lekelediniz ve saflığınızdan bir şeyler yitirdiniz. Bu yüzden hepiniz feryat edip ağlamalı ve zihninizin gözlerini o Çarmıha dikmelisiniz; çünkü Çarmıha bakıldığında (daha önce söylendiği gibi, ruh buna sürekli dua haricinde erişemez) günahlarımızın tam bilgisi bize bağışlanır, onlar yüzünden keder ve pişmanlıkla dolarız ve bize derin bir alçakgönüllülüğün ışığı verilir. Muhakkak ki ruh, Çarmıha baktığında tüm günahlarını genel olarak ve her birini tek tek gördüğünde, hepsi için bir arada ve her biri için ayrı ayrı Mesih'in nasıl çarmıha gerilip eziyet çektiğini gördüğünde, büyük bir hüzünle sarsılır ve böylece tüm azaları ve duyularıyla kendini cezalandırmaya ve ıslah etmeye yönelir.

O halde dikkat edin, ey kutlu Tanrı'nın oğulları, çarmıha gerilen Mesih'te hayatın başlıca örneğini görün ve gerçek yetkinliği O'ndan öğrenin. İşte Kitap

Hayat, yani çarmıha gerilmiş Mesih'in, Kederler Adamı'nın hayatı ve ölümü; ruh, O'nun Çilesi'ne ve Çarmıhı'na bakarak günahlarının bilgisine ve derin bir alçakgönüllülük sayesinde de şunun bilgisine ulaşır:

Ruh aynı şekilde günahlarının çokluğunu ve bütün uzuvlarıyla Tanrı'yı ne denli ağır biçimde incittiğini görür ve bilir. Kendi üzerinde ilahi merhametin tecellisini de görür, yani çarmıha gerilmiş Mesih'in, bizim her bir uzvumuzun günahları yüzünden kendi bedeninin bütün uzuvlarında nasıl da amansız acılara katlandığını idrak eder. Böylece Çarmıh vasıtasıyla Tanrı'yı ne kadar büyük bir ölçüde ve ne şekilde incittiğini tefekkür edebilir. İlkin baş ile: İnsan başını yıkar, tarar, mesheder ve insanlara hoş görünmek için daha başka türlü şeyler yapar; sonra görür ki bu günahı yüzünden Mesih kendi başında kefaret çekmiş ve pek ağır acılara katlanmıştır. İnsanın saçını yıkamasına, taramasına, meshetmesine ve bükmesine karşılık Mesih'in en kutsal başının saçları yolunmuş, dikenli taçla delinmiş, değneklerle dövülmüş ve kendi kanıyla baştan başa kızıla boyanmıştır. Ruh diğer uzuvları da aynı şekilde görür (nitekim Mesih'in kendisi de birtakım görüm ve sözlerde sanki farkında değilmişçesine, bütün uzuvları bir bir sayarak neredeyse bize sitem edip feryat eder) ve sadece her bir uzvun işlediği günahların çokluğunu değil, onların ağırlığını da görür.

Hakikaten ruh Çarmıh üzerine tefekkür ettiğinde, günahın sonsuz ağırlığı açıkça gözler önüne serilir; o vakit, eğer Mesih kendi kötülükleri için bu denli büyük bir kefaret ödememiş olsaydı, suçunun asla silinemeyeceğini, kabahatlerinin bağışlanamayacağını ve cezasının kaldırılamayacağını kavrar; ki bu, üzerine düşünülecek pek ulu bir meseledir. Bundan başka ruh bu Kitap'ta (herhangi bir başka kitaptakinden çok daha açık bir şekilde) ilahi adaleti ve bir günahın cezasız kalmasının nasıl da ebediyen imkânsız olduğunu okuyacaktır.

BÖLÜM XIX

RUHUN, İLAHİ BİLGELİĞİN ADALETİ ÇİĞNEMEKSIZİN BİZLERİ MERHAMETLE KURTARMAK İÇİN NASIL SONSUZ BİR ÖZEN VE İTİNA GÖSTERDİĞİNİ GÖREBİLECEĞİNE DAİR

Ruh ayrıca Baba Tanrı'nın, insan soyunun günahlarının cezasız kalmasındansa Kendi Oğlu'nun ölüm acılarını ve Çarmıh azaplarını çekmesini dilediğini idrak eder. Üstelik bu Kitap'ta Mesih'in iyiliğinin ve şefkatinin ne denli sonsuz olduğunu görür; O bizlere öylesine büyük bir merhamet duymuştur ki, ne kendimizin ne de başka herhangi bir yaratılmışın günahlarımız için kafi bir kefaret sunamayacağını görerek, ebedi lanet ve azaplar içinde bırakılmayalım diye bizzat Kendi bizim için kefaret sunmuştur.

Burada Tanrı'nın sonsuz iradesi ve bizi kurtarıp Baba'ya geri döndürmek için sarf ettiği sonsuz özen ve itina görülür; adalet dairesinde bize ebedi saadeti, O'nun en kutlu sevincini ve yakınlığını bahşedebildikten sonra, Oğlu'nun ölümüne yol açmak O'nun için esirgenecek bir şey değildi. Bundan başka O'nun sonsuz bilgeliği, yani dille anlatılamaz ve akıl sır ermez yollarla (sonsuz merhametle çekilen o ölüm vesilesiyle), Kendi adaletine asla aykırı düşmeksizin yahut uluhiyetini hiçbir surette eksiltmeksizin, bütün yaratılmışlara nasıl iyilik edebildiği, onları kurtarıp yüceltebildiği burada görülür. Soyumuzun ayartıcısı ve katili bizi doğru yoldan saptırmıştı, fakat hakiki Tanrı ve hakiki İnsan olan O, Çarmıh üzerinde onu alt etti ve bizi kurtardı. Hatta ölüyor ve çaresiz sanıldığı sırada bile her şeye hayat verdi ve hepimiz için ölümü yok etti; çektiği eza ve cefalarla bütün dünyaya hazlar, sevinç ve celal hazırladı ve böylece ona ebedi izzet sağladı. Çarmıh'ın (insanlara yalnızca ahmaklık gibi görünen) ızdırabıyla bu dünyanın bütün bilgeliğini utandırdı ve ilahi bilgeliği aşikar kıldı. Bunlar ve tarif edilemez nitelikteki daha sayısız şeyler, Tanrı'nın inayetinin yardımıyla onları idrakle tefekkür etmek isteyen herkese Çarmıh tarafından apaçık gösterilir.

Bu Kitap'ta ruh ayrıca Mesih'in sonsuz hilmini görür; O, katledildiğinde beddua etmedi, öç peşinde koşmadı, aksine Kendisine karşı işlenen günaha ve büyük kötülüğe karşılık, Kendisini çarmıha geren o günahkarlara ebedi celal vaat etti.

Ruh Çarmıh üzerinde Mesih'in sonsuz alçakgönüllülüğünü de görür ki bundan daha büyüğü olamaz, zira Celal Kralı olan O, böylesine aşağılık ve yüz kızartıcı bir ölüme katlanmıştır. Çarmıh azaplarının bize cehennemden kurtuluşu ve azatlığı, Cennet'e kavuşmayı ve Baba ile barışmayı nasıl sağladığını görür. Bunlar aynı zamanda bize erdemde ve düşmanlara karşı sebatta bir örnek ve ders teşkil etmiş, ebedi sevinç mükafatını kazandırmıştır. Biz sefil günahkarlar ancak ve ancak bu yolla kurtulabiliriz.

Bundan ötürü bu kutlu Kitap'ta sayısız şey okuyabileceğimiz açıktır, çünkü o hakikaten İsa Mesih'in, şaşmaz Hakikat'in Kitabı'dır; sonsuzlar boyunca izzet O'na olsun. Amin.

BÖLÜM XX

ÜÇ TÜRLÜ OLAN BEDENSEL, ZİHİNSEL VE DOĞAÜSTÜ DUAYA DAİR Kİ BUNLARIN DIŞINDA TANRI'YI BULMAK MÜMKÜN DEĞİLDİR

Mademki yaratılmamış Tanrı'nın ve çarmıha gerilmiş Mesih'in bilgisi zaruridir ve mademki bu olmaksızın zihinlerimizi O'nun sevgisine dönüştüremeyiz, o halde zikredilen Hayat Kitabı'nı, yani İsa Mesih'in hayatını ve ölümünü gayretle okumamız icap eder. Ve mademki bu okuma, yahut daha doğrusu bu bilgi, dindar, saf, alçakgönüllü, hararetli, dikkatli ve sebatkar bir dua olmaksızın (yalnızca dudaklarla değil, yürekle, zihinle ve bütün güçle) asla elde edilemez, o vakit Hayat Kitabı'nın yanı sıra duadan da söz edilmelidir.

Tanrı'yı dua vasıtasıyla ve duada buluruz. Çeşit çeşit dua vardır, fakat Tanrı yalnızca bu üç türde bulunabilir. Birincisi bedensel, ikincisi zihinsel ve üçüncüsü doğaüstüdür.

Bedensel dua, her zaman kelimelerin sesiyle ve diz çökme, bağışlanma dileme, eğilip secde etme gibi bedensel alıştırmalarla birlikte yapılan duadır. Bu tür duayı durmaksızın yerine getiririm; bunun sebebi şudur ki zihinsel duada kendimi eğitmek isterken bazen tembellik ve uyku yüzünden aldanıp engellendim ve böylece vakit kaybettim. Bu sebepten kendimi bedensel duada eğitmekteyim ve bu bedensel dua beni zihinsel olana götürmektedir. Fakat bunun çok büyük bir dikkatle yapılması gerekir. Bu yüzden Paternoster'i [Not: Rabb'in Duası] okuduğun vakit ne söylediğini iyice düşünmelisin; bir mükâfat uğruna iyi işler yapan o boş kadınlar gibi, belli bir sayıda söylemiş olmak için aceleyle tekrarlamamalasın.

Zihinsel dua, Tanrı tefekkürünün zihni öylesine bütünüyle doldurmasıdır ki zihin Tanrı'dan başka hiçbir şey düşünmez. Fakat zihne başka bir düşünce girdiğinde, bunun zihinsel dua olmasını talep edemez; çünkü o dua dilin kendi vazifesini yapmasına engel olur ve dil konuşamaz. Zihin Tanrı ile öylesine tamamen dolmuştur ki başka hiçbir şeyle ilgilenemez, Tanrı'dan başka hiçbir şeyi düşünemez. İşte bu zihinsel duadan doğaüstü olan doğar.

Doğaüstü dua, bu bilgiyle, tefekkürle ya da Tanrı'nın doluluğuyla ruhun öylesine yüceldiği bir duadır ki ruh kendi doğasının üzerine yükselir ve Tanrı'yı doğal olarak kavrayabileceğinden çok daha fazla anlar. Ve anlayarak bilir; fakat bildiği şeyi açıklayamaz, çünkü idrak ettiği ve hissettiği her şey kendi doğasının üzerindedir.

Dolayısıyla duanın bu üç derecesinde insan Tanrı'yı ve kendini bilmeyi öğrenir. Ve O'nu bilerek O'nu sever, O'nu severek O'na sahip olmayı arzular; ve sevginin işareti budur, zira kendisinin yalnızca bir parçasını değil de bütününü seven kişi, kendini sevilen şeyde dönüştürür.

Fakat bu dönüşüm sonsuza dek sürmediğinden ruh, bu birleşmenin tekrarlanabilmesi için sevgilisinde kendini dönüştürebileceği diğer bütün yolları arar ve inceler. Bu yüzden ilahi hikmetin her şeyi nizama soktuğu ve her birine tayin edilmiş yerini verdiği bilinmelidir. Bu sebeple tarif edilemez hikmet, daha önce kendini bedensel duada eğitmemiş hiçbir insanın zihinsel duaya erişememesini buyurmuştur; ne de önce hem bedensel hem de zihinsel duayı yerine getirmemiş herhangi bir kimseye doğaüstü olanın bahşedilmesine izin verir.

Bu nizam sahibi hikmet ayrıca, belirli saatlere ayrılmış duaların, yakışık aldığı ve gerektiği üzere tayin edilen saatlerde sunulmasını arzular. Yalnızca zihinsel veya doğaüstü duanın büyük sevinciyle dilin vazifesini yapmaktan muaf tutulacak derecede engellenmiş olmamız ya da ağır bir zafiyet sebebiyle gücümüzün yetmemesi hali müstesnadır. Böyle bir durumda, mümkünse, zihinsel bir sükunet içinde, yalnızlıkla ve bedensel bir özenle, gücümüzün yettiğince ikame sunulabilir. Ve Tanrı ayrıca, dua ettiğimizde bunu bütün dikkatimizle yapmamızı arzular.

BÖLÜM XXI

YÜREĞİN DİĞER UĞRAŞLARA DEĞİL, BÜTÜNÜYLE DUAYA NASIL VERİLMESİ GEREKTİĞİNE DAİR

Dua ettiğimizde bütün yüreğimizi duaya bağlı tutmalıyız, zira yüreğimiz bölünürse hakiki duanın meyvesini kaybederiz. Yerine getirdiğimiz diğer bütün işlerde, örneğin yiyip içmede ve diğer eylemlerde, bu denli tek bir hedefe yönelmiş olmamız ya da bunları bütün yüreğimiz ve bedenimizle yapmamız gerekmez. Biz bu şeyleri yalnızca zahiren yaparız; oysa hakiki duanın meyvelerinden faydalanmak ve onları tamamen kaybetmemek istiyorsak yüreğimizi bütünüyle Tanrı'ya vermeliyiz. Dua esnasında ayartılmamızın sebebi, yüreğimizin bütünüyle verilmemiş olmasıdır.

Bu yüzden dua et ve sık sık dua et; çünkü ne kadar sık dua edersen o kadar aydınlanacaksın, en yüce İyi'yi ve son derece iyi olanı o kadar derinden, berrak ve asil bir şekilde idrak edeceksin; ve onu ne kadar derinden ve mükemmelen idrak edersen o kadar çok seveceksin, ne kadar çok seversen ondan o kadar zevk alacak ve onu o kadar kavrayabileceksin. O vakit ışığın doluluğuna erişecek ve şimdiye dek bilemediğin şeyi bileceksin.

Bu en yüce duanın, onun öğretisinin ve biçiminin ve bu aynı duada nasıl sebatla direnmemiz gerektiğinin bir örneği bizlere, çeşitli şekillerde dua etmeyi hem sözleriyle hem de işleriyle bizlere öğreten İsa Mesih'te verilmiştir. Sözleriyle bunu, havarilerine "Ayartılmayasınız diye uyanık durup dua edin" dediğinde öğretmiştir. Ve aynı şekilde Kutsal Müjde'nin diğer pek çok yerinde, herkese bildirdiği üzere pek aziz tuttuğu bu muhterem dua eyleminde bizleri nasıl eğittiğini bulacaksın. Bizi gerçekten seven ve iyiliğimizi arzulayan biri olarak bizleri bu hususta defalarca ikaz etmiştir. Ve önümüzde hiçbir mazeret kalmamıştır, nitekim "Dileyin, size verilecektir" dediğine göre duamızın neticesi kendimize bağlıdır. Ayrıca, O'nun örneğinden etkilenip ona çekilerek bunu her şeyin üstünde sevelim diye, kendisine dua etmemizi arzulamaz.

İncil der ki O uzunca bir vakit dua ettiğinde, teri kan damlaları gibi yere dökülüyordu. Bu yüzden bu dua örneğini daima gözlerinin önünde tut ve onu yakından takip etmeye bak, zira O kendisi için değil, bizim için dua etti.

Ayrıca "Baba, mümkünse bu kâse benden geçsin; yine de benim değil, senin istediğin olsun" dediği o yalvarış duası da vardı.

BÖLÜM XXII

İRADELERİMİZİ TANRI'NIN İRADESİNE NASIL TESLİM ETMEMİZ GEREKTİĞİ VE BÜTÜN İNAYETLERİ ELDE ETMEK İÇİN DUANIN NASIL ZARURİ OLDUĞUNA DAİR

Görüyorsun ki Kurtarıcımız Mesih dua ettiğinde, kendi iradesini Baba'nın iradesine teslim etmiştir. Sen de O'nun örneğini izle. Daha sonra, "Baba, ruhumu senin ellerine bırakıyorum" dediğinde yine dua etti. Fakat O'nun bütün hayatı bir dua iken, hem Tanrı'yı hem de Kendisini durmaksızın bildirmek ve açığa vurmakla meşgulken, daha fazla şeyi niçin tekrar edeyim ki? Mesih'in boş yere dua ettiğini mi söyleyeceğiz? O halde, hiçbir şey dua olmaksızın elde edilemezken sen neden bu kadar ihmalkârsın? Hakiki Tanrı ve İnsan olan Mesih, kendisi için değil, sana hakiki bir dua örneği olsun diye dua ettiğinden, herhangi bir şey arzuluyorsan dua etmen şarttır. Zira dua olmadan hiçbir şey elde edemezsin. Bizzat Tanrı olan O bile dua edip dilemeden hiçbir şeyi kabul etmezken, sen, ey zavallı mahluk, yakarış ve dua olmaksızın almayı ummaya nasıl cüret edersin?

İlahi ışık ve lütuf olmadan hiç kimsenin kurtulamayacağını iyi bilirsin; insan doğru yola ilahi ışıkla koyulur ve bu yolda onunla ilerler. Bu yüzden, bu ilahi ışığı arzuluyorsan dua etmelisin; ilerleme kaydetmeye başladıysan ve bu ışığın içinde artmasını arzuluyorsan dua etmelisin; en yüksek yetkinliğe ulaştıysan ve bu mertebede kalabilmek için daha da aydınlanmayı arzuluyorsan dua etmelisin. İman arzuluyorsan dua et; umut arzuluyorsan dua et; sevgi, yoksulluk, itaat ya da iffet arzuluyorsan dua et; her ne erdem arzuluyorsan dua et.

Dua etmen gereken yol şudur: Yaşamı yoksulluk, acı, hakaret ve hakiki itaat olan Mesih İsa'nın Hayat Kitabı'nı okumalısın. Bu hayata bütünüyle girdiğinde ve ondan fayda sağladığında, dünyanın, bedenin ve iblisin birçok sıkıntısıyla kederleneceksin. Sana pek çok farklı yoldan musallat olacaklar ve seni korkunç bir şekilde taciz edecekler; eğer galip gelmek istiyorsan dua etmelisin. Ruhun dua etmek istediğinde, hem zihnen hem de bedenen temiz olman icap eder; yaptığın iyi işlerin, oruçlarının, dualarının, gözyaşlarının ve diğer şeylerin niyetini inceleyerek ve Tanrı'nın işinden ne kadar azını, üstelik o azıcık kısmı da hürmetsizce ve kusurlarla yaptığını, kötülüğü ise büyük bir gayretle işlediğini tefekkür ederek, yaptığın tüm kötülükleri ve iyilikleri etraflıca düşünmelisin. Günahlarını itiraf et, onları gönülden ikrar et ve onlardan bolca tövbe et. Yüreğin bu itirafı ve ruhun bu nedameti sayesinde temizliği bulacaksın; böylece Ferisi gibi değil, vergi görevlisi gibi dua edeceksin ve dua vasıtasıyla aydınlanacaksın.

Kutsal Ruh'u kabul etmek isteyen herkes dua etmelidir; zira Pentekost gününde Kutsal Ruh, öğrencilerinin üzerine ancak onlar dua halindeyken indi.

BÖLÜM XXIII

AYARTILMA NE KADAR BÜYÜKSE, DUADAKİ SEBAT DA O DERECE BÜYÜK OLMALIDIR

Bu nedenle uyanık kal ve dua et ki, çevreni durmaksızın kuşatan düşmanlara fırsat vermeyesin; zira dua etmeyi bıraktığında, düşmana yer açmış olursun. Dolayısıyla, ne kadar çok ayartılırsan, duada o kadar çok sebat etmelisin. Ne var ki, tıpkı iblislerin duayı engellemeye çalıştığı anlarda olduğu gibi, bazen bizzat dua ayartılmanın sebebi olur. Fakat ayartılmaktan kurtulmaya daima layık olasın diye, duadan başka hiçbir şeye aldırma. Zira dua vasıtasıyla aydınlanırsın, dua vasıtasıyla ayartılmaktan azat edilirsin, dua vasıtasıyla temizlenirsin ve dua vasıtasıyla Tanrı ile birleşirsin. Dua, Tanrı'nın ve insanın kendini açığa vurmasından başka bir şey değildir ve bu açığa vuruş mükemmel ve hakiki bir alçakgönüllülüktür; çünkü alçakgönüllülük, ruhun Tanrı'yı ve kendini olması gerektiği gibi görmesinden ibarettir. İşte o vakit ruh, derin bir alçakgönüllülük halindedir; bu alçakgönüllülük ne kadar derin olursa, ondan doğan ve orada çoğalan ilahi lütuf da o kadar büyük olur.

İlahi lütuf ruhu ne kadar alçaltırsa, aynı lütuf bu alçakgönüllülüğün derinliklerinden o kadar çabuk çoğalır ve yeniden fışkırır. Lütuf arttıkça, ruh hakiki duanın devamlılığı vasıtasıyla hakiki bir alçakgönüllülük içinde kendini daha da derinden alçaltır. Böylece ilahi lütuf ve ışık ruhun içinde daima büyür ve ruh, Mesih'in bu Hayatı'nı layıkıyla okuyup onun üzerine tefekkür ederek hakiki bir alçakgönüllülük içinde daima secde eder.

İnsanın yetkinliği, Tanrı'nın büyüklüğünü ve kendi hiçliğini bilmesinde yatar. Fakat insanın o Hayat Kitabı'na bakarak buna nasıl ulaştığı zaten söylenmişti. Bu yüzden, ey oğlum, her türlü tembelliği ve ihmalkârlığı üzerinden at. Ey oğlum, bağlılığın lütfundan ve hararetinden mahrum kaldığın zamanlarda, o bağlılık lütfuna eriştiğin dönemlerdekinden daha az uyanık kalıp dua etmemeni ve daha az hayırlı iş yapmamanı kesinlikle arzu eder, sana bunu öğütlerim. Doğrusu lütfun harareti içindeyken dua etmen, uyanık kalman, emek vermen ve diğer iyi işleri yerine getirmen Tanrı'yı hoşnut eder.

Ey oğlum, lütuf ve hararet senden esirgendiğinde, uyanık kalıp dua etmen ve lütuftan istifade ettiğin zamankinden daha az olmayacak şekilde iyi işler yapman, Tanrı için her bakımdan hoşnut edici ve makbul bir kurbandır. Bu sebeple oğlum, ilahi hararet ve şevk bazen seni uyanık kalmaya, dua etmeye ve şükran sunmaya sevk ederse, içindeki ateş yanıyorken bunu var gücünle yap.

Tanrı seni sıcaklıktan ve hararetten mahrum bıraktığında (ister çoğunlukla olduğu gibi kendi kusurun sebebiyle olsun, ister içindeki lütfun artması ve güçlenmesi için olsun), yine de daha önce olduğu gibi uyanık kalmalı, dua etmeli ve iyi işler yapmalısın. Eğer Tanrı'nın çocuklarının arındırıldığı ve cezalandırıldığı ayartılma ya da musibet senin üzerine çöker, lütuf ve hararet senden esirgenirse, yine de adı geçen iyi işleri yerine getirmeye gayret et ve galip gelmek için çabala. Durmaksızın edilen dualarla, geceleri uyanık kalarak, gözyaşlarıyla ve yalvarışlarla kendini zapt et ki, Tanrı merhametiyle nihayetinde sıcaklığını ve hararetini sana geri versin. Sen üzerine düşeni yap, zira Tanrı muhakkak Kendi üzerine düşeni yapacaktır.

Sürekli, hazır ve ısrarlı dua Tanrı katında pek makbuldür. Bu yüzden duada sebat et ve Tanrı ile her zamankinden daha fazla dolduğunu hissetmeye başladığın anda hemen başka uğraşlarla meşgul olma. Kendini diğer her şeyden ayırmayı öğrenmeden önce hiçbir uğraşa ya da düşünceye vermemeye dikkat et. Aynı şekilde, sen ardından yetişemeden hevesle ileri atılan coşkularına ve ruhuna da dikkat et. Tutmak istediği yolun başını, ortasını ve sonunu araştırıp gör; onu ancak Yaşam Kitabı'nın yolundan ayrılmadığı ölçüde takip et. Kendilerinde özgürlük ruhu bulunduğunu söyleyenlerden de sakın, çünkü onlar, yasanın kurucusu olan ve sonsuza dek yaşayan Mesih'in yasaya uygun olarak yazılmış olan Yaşam Kitabı'na açıkça karşı çıkarlar. Âmin.

BÖLÜM XXIV

ÇARMIHA GERİLMİŞ MESİH'İN ALÇAKGÖNÜLLÜLÜĞÜ VE ÖRNEĞİ ÜZERİNE

Alçakgönüllülük olmaksızın edilen tüm dualar boştur, zira duadan sonra insan için en gerekli olan şey alçakgönüllülüktür. Öyleyse ey Tanrı'nın kutlu oğulları, çarmıha gerilmiş Mesih'te bizlere sunulan alçakgönüllülük örneğine bakın, bütün yetkinliğin suretini onda görebilirsiniz. O'nun yaşamına bakın ve yalnızca sözlerle değil, fiili işlerle ortaya konmuş ve harikulade erdemlerle pekiştirilmiş olan öğretisine kulak verin; bu nedenle bütün aklınız ve gücünüzle O'nun izinden gitmeye gayret edin. Tanrı suretinde olan O, kendi doğasını bırakıp bir kul suretine büründü, kendini alçalttı ve Çarmıh üzerindeki ölüme dek itaatkâr oldu. Gerçekten de O, bizlere kendimize dikkat etmemizi sık sık tembihleyip, "Benden öğrenin" diyerek kendini bir alçakgönüllülük örneği olarak sunmaktadır ("Quia mitis sum et humilis corde", yani "Ben uysal ve alçakgönüllüyüm" [Not: Matta 11:29]).

Ey oğullarım, şimdi dikkat edin ve görün; O'nun öğretisinin derinliğini ve yararlılığını, talimatının yüceliğini ve değerini, nereden doğup neyin üzerine kurulduğunu bilgelikle tefekkür edin. "Benden öğrenin," der, "meleklerden ya da havarilerden değil, haşmeti daha yüce olduğu için alçakgönüllülüğü çok daha büyük olan Benden öğrenin." Bizlere bir örnek olsun diye kırk gün oruç tutmuş olmasına rağmen, Kendisinden oruç tutmayı öğrenmemizi istemez; yoksulluk içinde yaşamış ve takipçilerine de aynısını yapmalarını buyurmuş olmasına rağmen, dünyayı reddedip yoksulluk içinde yaşamamızı istemez; gökleri nasıl yarattığını, nasıl mucizeler gösterdiğini ya da buna benzer diğer şeyleri Kendisinden öğrenmemizi de istemez. Yalnızca şunu söyler, "Ben uysal ve alçakgönüllüyüm"; sanki şöyle demek ister gibidir, "Eğer söz ve eylemlerimle size bir alçakgönüllülük örneği göstermediysem, Bana inanmayın."

Bizlere alçakgönüllülük örneği gösterip aynısını yapmamızı ve Kendisine itaat etmemizi buyurduğu bir başka an daha vardı. Nitekim havarilerin ayaklarını kendi elleriyle yıkadıktan sonra şöyle dedi, "Size ne yaptığımı anladınız mı? Ben, Rabbiniz ve Öğretmeniniz olarak ayaklarınızı yıkadıysam, sizler de birbirinizin ayaklarını yıkamalısınız. Size bir örnek verdim ki, Benim size yaptığım gibi siz de yapasınız. Doğrusu size derim ki, hizmetkâr efendisinden üstün değildir. Bunları biliyorsanız, yaparsanız ne mutlu size."

Dünyanın Kurtarıcısı, yürekteki uysallık ve alçakgönüllülüğün bütün erdemlerin kökü ve temeli olduğunu gerçekten göstermiştir. Bu nedenle, ne nefsi köreltmek ne orucun meşakkati, ne yoksulluk ne giysilerin sefilliği, ne iyi işlerin dışsal gösterişi ne de mucizeler göstermek, yürekte alçakgönüllülük olmaksızın bir işe yarayabilir. Onunla birleştiğinde nefsi köreltmek kutlu ve doğru olur; o vakit meşakkat ve giysilerin garipliği kutlu kılınır, bu temel üzerine inşa edilen ameller de diri ve sarsılmaz olur.

Yürekteki bu alçakgönüllülük bütün erdemlerin anasıdır; gövde ile dalların kökten fışkırması gibi, bu erdemlerin icrası da oradan doğar. Bu alçakgönüllülük erdemi öylesine kıymetlidir ve temeli (ki ruhsal yaşamın tüm yetkinliği onun üzerine kuruludur) öylesine sağlamdır ki Rab, onu bizzat Kendisinden öğrenmemizi özellikle arzulamıştır. Ve mademki o bütün erdemlerin kökü ve koruyucusudur, Bakire Meryem de bedeninde ve ruhunda bulunan diğer tüm erdemleri unutup yalnızca buna güvenmiş, Tanrı'nın sırf yüreğindeki bu alçakgönüllülük sebebiyle kendisinden insan suretine büründüğünü tasdik ederek şöyle demiştir, "Çünkü O, cariyesinin alçakgönüllü durumuna baktı; bakın, bundan böyle bütün nesiller bana ne mutlu diyecek."

Ey oğullarım, temellerinizi bu alçakgönüllülük üzerine kurmalı ve her bakımdan kendinizi sağlamlaştırmalısınız; öyle ki Baş'a doğal bir birlikle bağlanmış uzuvlar olarak kendinizi gösterebilesiniz ve O'nda gerçek huzuru bulasınız; bu alçakgönüllülük üzerine kurulmadıkça hiçbir ruh bu huzura erişemez, onsuz Tanrı'ya ulaşmak için çabaladığımız bütün erdemler bir hiçtir.

BÖLÜM XXV

GERÇEK ALÇAKGÖNÜLLÜLÜĞÜN, RUHUN KENDİ SEFİLLİĞİNİ VE İLAHİ İYİLİĞİ BİLMESİNDEKİ ANLAYIŞINI NASIL BÜYÜK ÖLÇÜDE CANLANDIRDIĞI ÜZERİNE

Mesih'in Kendisinden öğrenmemizi arzuladığı bu yürek alçakgönüllülüğü, ey sevgililerim, kendi sefilliğini, hiçliğini ve ilahi iyiliğin büyüklüğünü bilmesi için ruhu açan ve canlandıran harikulade ve berrak bir ışıktır. İnsan tüm bunları ne kadar iyi idrak ederse, kendisini bilmesi de o kadar yetkin olacaktır. Dolayısıyla kendisinin bir hiç olduğunu ve her türlü iyilikten yoksun bulunduğunu fark edip bilerek, bu alçakgönüllülük aracılığıyla gördüğü ve kavradığı ilahi iyiliğin haşmetine daha bir içtenlikle şükran ve dua sunacaktır; işte Tanrı'nın kendisine bahşettiği lütuf sayesinde erdem onda bu şekilde doğar.

Tüm erdemlerin en büyüğü ve başlıcası, Tanrı'ya ve komşuya duyulan sevgi olan hayırseverliktir. Bu sevgi de o ışıktan doğar; zira can kendisinin bir hiç olduğunu, Tanrı'nın ise böylesine değersiz bir hiçliğe meylettiğini, Kendini alçaltıp onunla birleştiğini gördüğünde, O'na duyduğu sevgiyle öyle şiddetle tutuşur ki bu yanan sevgi sayesinde Tanrı ile bir olur. Sevgiyle bu şekilde dönüştükten sonra, gücünün yettiği son hadde kadar sevmeyecek hangi yaratılmış vardır?

Gerçekten de Yaratıcısının sevgisiyle böyle dönüşen can, O'nun yarattığı bütün yaratılmışları layıkıyla sever; çünkü Tanrı'yı bütün yaratıklarında görür ve O'nun onları ne denli büyük bir sevgiyle sevdiğini seyreder. Can buna ve komşusunun iyi talihine sevinir, onun kötü talihine ise kederlenip yas tutar; iyi niyetli olduğundan, komşusunun başına bir felaket geldiğinde onu yargılamaya ya da hor görmeye kalkışmaz. Zira sözü edilen ışıkla aydınlanarak kendi haline bakar ve kendisinin de komşusunun başına gelenden farksız, hatta daha da kötü bir durumda olduğunu bilir. Can düşmemiş olsa bile, kötülüğe ve ayartmaya karşı durmaya kendi gücünün yetmediğini, ancak kendisini kötülüğe ve ayartmaya karşı ayakta tutan, teselli eden, hatta ayartmayı büsbütün ortadan kaldıran lütufla yardım gördüğünü bilir. Bundan ötürü hiç kimseyi yargılamaz, aksine kendini daha da alçaltır; zira komşusunun kusurlarını görünce kendi içine bakar ve Tanrı tarafından desteklenmeseydi, o kötülüklere komşusundan çok daha kolay düşeceğini apaçık anlar. Komşusunun çektiği bedensel dertleri gördüğünde ise, sevgisinin gücüyle bunları sanki kendi dertleriymiş gibi hisseder ve ona merhamet eder; nitekim elçi şöyle der: "Biri zayıf düşer de ben zayıf düşmez miyim?"

Alçakgönüllülüğün kökünden neşet eden sevgiye dair söylediklerim, iman, umut ve kendi tabiatlarına göre alçakgönüllülük üzerine kurulu olan tüm diğer erdemler için de söylenebilir; şimdi bunlardan birer birer bahsedeceğiz.

İman alçakgönüllülükten doğar; zira can kendisinin bir hiç olduğunu ve ilahi olan her şeyden yoksun bulunduğunu bilerek, imanımıza göre kendisine ne bildirilmişse ona inanır. Dahası, alçakgönüllülüğü sayesinde kendinde hiçbir güç bulunmadığını ve kendi kuvvetiyle hiçbir şeyi başaramayacağını anlayarak umudunu Tanrı'ya bağlar. Diğer erdemler de böyledir; bunları herhangi bir yazıda görmektense, ilahi itaatin öğrettikleriyle kendi zihninizde çok daha iyi kavrayabilirsiniz.

Bundan ötürü size derim ki, bu erdeme sımsıkı sarılmalı ve içinizde büyümesini sağlamalısınız; zira alçakgönüllülükte gerçekten kök salmış kimseye saf, kutsal ve barış dolu meleksi bir sohbet bahşedilir. Ayrıca alçakgönüllülüğün bu değerli erdemi, canı herkese karşı, bilhassa da hidayete ermesi gereken Tanrı'nın seçilmişlerine karşı lütufkâr, sevimli ve sevgi dolu kılar. Bunlar bize birer örnek ve ışık olarak verilmiştir, zira uysallıkları sayesinde çok daha kolay hidayete ererler. İnsan içsel huzurun tadını çıkarsın diye hiçbir sıkıntıyla huzursuzluğa kapılmasın; öyle ki elçiyle birlikte gerçekten şöyle diyebilsin: "Bizi Mesih'in sevgisinden kim ayırabilir?" *Quis separabit nos a charitate Christi?*

Ey oğullarım, o temel bulunana dek aramaktan vazgeçmeyin; o temel olmadan bütün işler harabeye döner ve Tanrı yolunda hiç kimse ilerleme kaydedemez. Bu arayış cidden mühim ve gereklidir, zira alçakgönüllülük olmaksızın diğer hiçbir erdem bir değer taşımaz. Bu erdemi Kendisinden öğrenmenizi böylesine şevkle dileyen ebedi Kral İsa Mesih'in arzusuna kulak verin. Bu temele yaslanın, kendi değersizliğinizi ve hiçliğinizi tefekkür edin. Alçakgönüllülüğün kıymetini bu dünyanın bilgelerinden gizleyen, onu vaaz ederek ve örneklerle göstererek küçüklere bildiren ezeli Hakikat ve Hikmet'in dileğine kulak verin.

Açlığını ve susuzluğunu çektiğim arzum, ilahi iyiliğin derinliklerine dalmanızdır; zira o iyiliğin sonsuzluğuna güvenir ve kendinizi bilirseniz, alçakgönüllülükte sağlam bir temele sahip olursunuz. O vakit çekişmeye ve kavgaya böylesine meyilli olmazsınız; aksine işitmeyen sağırlar gibi, ağzını açmayan dilsizler gibi olursunuz ve bunun sonucunda, elçinin ne kavgaya ne de bedensel bir çekişmeye girdiklerini söylediği Mesih'in hakiki azaları haline gelirsiniz.

Bu alçakgönüllülük ne kadar çok hayra vesiledir! Onunla dolu olanlar sakindir, sessizdir, Tanrı'ya hoş görünürler ve lütufla dolup taşarlar; içlerindeki ve dışlarındaki sükunet sebebiyle böyledirler. Kendilerine veya bir hakikate karşı ağır bir söz işittiklerinde mazeret aramazlar, kendilerini haksız yere suçlayanlara dahi sadece kısaca ve alçak sesle cevap verirler; cehaletlerini itiraf ederler ve çekişmektense geri adım atmaya hazır olurlar.

BÖLÜM XXVI

ALÇAKGÖNÜLLÜLÜĞÜN GÜNAHLARIMIZIN ÇOKLUĞUNU BİZE NASIL GÖSTERDİĞİ VE ALÇAKGÖNÜLLÜ BİR YAŞAMIN BUNLARIN AKSİNE NASIL İŞLEDİĞİ ÜZERİNE

BU sessizlik, ilahi sonsuzluğun ve canın kendi değersizliğinin meydana getirdiği o iki katlı ezilmeden başka bir şeyden ileri gelmez; can, alçakgönüllülüğün mezkur ışığında işte böyle ezilip dize gelir.

Lakin size sorarım, nerede bu alçakgönüllülük? Nerede bu değersizlik? Nerede bu ışık? Nerede bu sessizlik ve az önce sayılan bu şeylere neyle ulaşabiliriz? Şüphesiz bunlara gayretli, saf, sebatkar ve samimi bir dua ile ve İsa Mesih'in Hayat Kitabı'nı okuyarak, yani O'nun hayatını ve ölümünü tefekkür ederek ulaşabiliriz. Can O'nun çektiği acıları tefekkür ettiğinde, günahlarının ne kadar çok olduğunu ve bütün azalarıyla Tanrı'yı nasıl gücendirdiğini bilmek ona bağışlanır ve daha önce söylendiği üzere, bunun neticesinde kendini alçaltır.

Bundan ötürü daima tek bir fikirde olmanız, aranızda hiçbir ayrılık veya fırka bulunmaması, bilakis ruhlarınızda her türlü ihtilafı tek bir irade altında uzlaştıran şeyin var olması için size yalvarırım; bu da alçakgönüllülüktür. Alçakgönüllülük ne bilginin ne de sağduyunun kâfiliğine bakar; ruhu yalnızca kendi kusurlarını ve sefaletini fark etmeye, kendi günahlarına ikna olup onları düzeltmeye gayret edebilsin diye kendi aleyhine ithamda ve hükümde bulunmaya meylettirir. Alçakgönüllülük kendini kimseden üstün görmez, kimseyi de kendini başkalarından üstün saymaya ikna etmez; her ne kadar sürdüğü hayat bu sadeliğe karşı olan herkesi rahatsız etse de, insanları kibirli ya da çekişmeci kılmaz.

Bu yüzden ey evlatlarım, hayatlarınızın, sabi çocukların bu alçakgönüllülüğünde suskun kalan dillerinizin ve basiretli şefkatinizin gayretinin, bu hayata düşman olanlara berrak bir ayna olmasını arzu ederim. Ey sevgililerim, alçakgönüllülüğün sizi tek bir yürek ve tek bir fikir kıldığının hakkınızda söylendiğini işitecek olsam, ruhum sizin adınıza huzura kavuşurdu! Doğrusu, eğer böyle birleşmezseniz Tanrı'nın rızasını nasıl kazanabileceğinizi anlayamıyorum.

Beni sizi tevazu erdemine teşvik etmeye sevk eden cüretimi bağışlayın ey evlatlarım; zira böyle konuştuysam, bu gayretimden ve size olan sevgimdendir.

BÖLÜM XXVII

HAYIRSEVERLİK HAKKINDA VE GEREKLİ ŞARTLARI YERİNE GETİRMEKTEN NASIL KORKMAMIZ GEREKTİĞİNE DAİR

HAYIRSEVERLİK ve Tanrı sevgisi erdemlerin en büyüğüdür; o olmaksızın duanın hiçbir kıymeti yoktur, Tanrı'ya makbul de değildir ve diğer tüm erdemler bütünüyle faydasızdır. Bunun hakikat olduğuna inanasınız diye, İsa Mesih'in Hayatı Kitabı'na kulak verin ki şöyle der, "Eğer adağını sunağa sunarken kardeşinin sana karşı bir şeyi olduğunu orada hatırlarsan, adağını orada sunağın önünde bırak, git, önce kardeşinle barış." Zira dua adağı, hayırseverlik bağları içinde sunulmazsa hiçbir değer taşımaz. Üstelik Rabbin duasında günahlarımızın bağışlanmasını dilerken, "Bize karşı suç işleyenleri bağışladığımız gibi, sen de suçlarımızı bağışla" dememiz öğretildiğinde bu, kardeşlerimizin bize karşı işlediği haksızlıkları ve kabahatleri bağışladığımız ölçüde dualarımızda borçlarımızın bağışlanacağı anlamına gelir; onları bağışlarsak birlik içindeki hayırseverlik mertebesine erişiriz.

Bilesiniz ki ey evlatlarım, sevgi nasıl her türlü değeri ve iyiliği içinde barındırırsa, nefret de her türlü değersizliği, günahı ve kötülüğü içinde barındırır. Bu yüzden sevgili evlatlarım, bu dünyada ne insan ne şeytan ne de başka herhangi bir şey vardır ki, sevgiden korktuğum kadar korkayım. Zira sevgi ruha her şeyden çok nüfuz eder; zihni ve bütün yüreği sevgi kadar dolduran başka hiçbir şey yoktur; öyle ki eğer ruhun kendini koruyacak silahları yoksa, kolayca kötülüğe düşebilir ve büyük bir yıkıma uğrayabilir. Burada herkesin uzak durması, tehlikeli ve şeytani bir şey olarak kaçınması gereken gayrimeşru sevgiden bahsetmiyorum; Tanrı ile ruh arasında veya komşu ile komşu arasında var olan iyi ve manevi sevgiden bahsediyorum.

Bunun hakikat olduğu açıkça sabittir. Zira ruhun Tanrı'ya beslediği sevgi büyük bir bilgelik ve basiretle donanmamışsa, yersiz bir galeyanla hareket ederse, o vakit ya hemen son bulur ya aldanır ya da yakışıksız bir akıbete meyleder. Çünkü içinde nizam bulunmayan şeyler ne iyidir ne de selametlidir; bu sebepten ötürü, Tanrı sevgisiyle dolu olduklarına inanan nice kimseler vardır ki, hakikatte O'na duyulan nefretle doludurlar ve O'nun yerine dünyayı, nefsi ve şeytanı severler.

Dolayısıyla, bir kimse Tanrı'yı kendisini bedensel hastalıklardan, sıkıntılardan ve dünyevi tehlikelerden kurtarabildiği için sevdiğinde, hem kendini hem de Tanrı'yı yakışıksız bir biçimde sevmiş olur; çünkü her şeyden önce sevilmesi gereken Tanrı'nın önüne kendini koymaktadır. Kimi insan her şeyi kendisi için sever ve böylece Tanrı'yı yalnızca kendi çıkarı uğruna severek kendisini ve kendi kalbini ilah edinir. Bir başkası bütün dünyevi şeyleri kendisi için, kendi nefsinin ve bedeninin faydası için sever; hısımlarını kendi menfaati ve onların kendisine gösterdiği hürmet için sever. İnsanları, azizleri ve ruhani kişileri, onların iyiliklerini sevdiğinden değil, onların kutsallık hırkasına bürünebilmek için sever. Doğrusu, böyle bir sevgi saf değildir, zira onun meyvesi her türlü kötülük ve şehvetle birlikte bedenin ve tenin haz almasıdır. Kimileri de vardır ki bedensel marifetleri ve yetenekleri sever, başkalarının hoşuna gitmek için okumayı ve ilahi söylemeyi bilmek ister. Dahası, münazaralarda derin bir vukufiyetle ve sayısız delille üstün gelebilmek için engin ve derin ilimlerden haz alırlar; fakat bunu merhamet ve sevgiden değil, kibirle başkalarını düzeltmek ve onların gözünde yücelmek için yaparlar. Bazıları da Tanrı'yı sevdiklerini zannederler ve O'nu gerçekten severler, fakat bu zayıf ve kusurlu bir sevgidir. Bunlar Tanrı'yı, O'nun iyiliğinden ötürü değil, günahlarını bağışlasın, onları cehennemden kurtarsın ve Cennet'in ihtişamını bahşetsin diye severler. Başkaları Tanrı'yı ilahi teselli ve tatlılık, ruhani düşünceler ve hazlar elde etmek uğruna sever. Diğerleri ise O'nu, kendilerini sevsin diye sever. Kimi insan, hısımlarını ve dostlarını, onlardan ötürü utanmasın da menfaat ve itibar elde etsin diye onların ruhani ve iyi kimseler olması arzusuyla sever. Bazıları Tanrı'yı, kendilerine anlayış, bilgi ve kitapların idrakini versin, böylece ruhani meselelerde konuşabilsinler diye sever; fakat bunu başkalarının şerefi ve menfaati için değil, bizzat kendileri daha çok sevilsin ve sayılsın diye yaparlar. Ruhani kabul edilmek ve ruhani meşrepli kimselerce sevilmek için ruhani olmayı severler, ne var ki bunu kendi ruhani itibarları ve menfaatleri için yaparlar. Başkalarından daha erdemli görünmek için yoksul, sabırlı, itaatkâr, zahirde alçakgönüllü ve faziletli olmayı severler; hiç kimsenin kendilerinden daha iyi görünmemesini, hatta onların kemaline dahi yaklaşamamasını arzu ederler. Kendilerine denk hiçbir kimse bulunmamasını istedikleri ölçüde de, bu hususta hiçbir mahlukun kendisine denk olmamasını dileyen Lusifer'e benzerler.

Başkaları da vardır ki, hem iyi hem kötü kimseler tarafından aziz diye övülmek amacıyla şöhretlerinin her yana yayılmasını arzu ederler. Cüretkâr bir biçimde hüküm vermekle suçlanmamak için, hem ruhani olanları hem de olmayanları överler.

Kimileri de kendilerine gelen dindar kimseleri ruhani ve kusursuz bir sevgiyle sever, onları bütünüyle Tanrı'da severler. Ne var ki, bu sevgi kimi zaman haddinden fazla büyür ve feraset silahlarıyla kuşanmazsa şerre dönüşür. Bazen bedensel ve faydasız bir sevgi halini alır; o vakit bir arada sohbet etmeleri kendileri için pek zararlı olur ve vakitlerini beyhude ziyan ederler, zira kalpleri yakışıksız bir bağ ile birbirine bağlanmıştır. Bu sevgi büyür ve daima sevgilinin huzurunda olmayı arzular, ondan mahrum kaldığında ise hastalanır. Sevgili oradaysa, sevgi haddinden fazla büyür ve seven sevgilide yok olur; öyle ki, birinin hoşuna giden şey diğerinin de hoşuna gider, birini sıkan şey diğerini de sıkar. Bundan ötürü, ruh, durmaksızın büyüyen ve kusursuz bir intizamı yahut feraseti bulunmayan bu sevginin hararetini dizginleyebilecek kadar tahkim edilmemişse, eninde sonunda bir intizamsızlığa düşmesi kaçınılmazdır.

Ve bu intizamsızlık vuku bulduğunda, eğer sevgilinin kendisini koruyacak mezkûr silahları yoksa ve o da aşk kılıcıyla yaralanmışsa, durum çok daha tehlikeli bir hal alır; çünkü o vakit birbirlerine sırlarını açmaya başlarlar. Başka şeylerin yanı sıra, birbirlerini ne kadar çok sevdiklerini dile getirip, "Bütün dünyada bu kadar çok sevdiğim, kalbimde böylesine bütünüyle taşıdığım başka hiçbir kimse yoktur," derler. Hissettikleri şeyi söylemek zorunda olduklarından, bunun gibi ve daha pek çok şeyi söylerler.

Böylece, takva uğruna ve bu sevgiden elde ettiklerine inandıkları ruhani fayda uğruna birbirlerini sevmeyi yine de sürdürmek isterler; ancak sevgilerinin vesile olabileceği meşru olmayan şeylerle sınanma tehlikesiyle karşı karşıya kalırlar. Başlangıçta akıl onları bundan alıkoyar, zira henüz aşk tarafından bütünüyle alt edilmemiştir; fakat sevgi büyür, akıl perdelenmeye başlar, ruh zayıf düşer ve sevilen şeye dokunmanın günah olmadığını, ruha hiçbir şekilde zarar vermeyeceğini düşünmeye başlar. Bu yüzden buna izin verir ve akıl sevgiyle perdelendikçe, adım adım kötülük yapmaya ve kemal mertebesinden düşmeye başlar. Düştükçe de tehlikeli olan şeyleri hiçe saymaya başlar ve şöyle der, "Bunu yapabiliriz, çünkü niyetimiz kötü değil ve bu büyük bir günah sayılmaz." Böylece yavaş yavaş bu şeyler meşru kabul edilir ve sevgi gittikçe artarak, biri diğerinin iradesine bütünüyle boyun eğer; her biri diğerinin arzusunu yerine getirir ve buna karşı hiçbir akli delil öne sürmez. Buradan hareketle seven, bütün arzusuna kavuşur ve sözü edilen bu intizamsızlık sebebiyle, kötülük yapmaya davet edilirse bunu geri çeviremez; davet edilmezse de, sevgilisinin hoşuna gideceğini bildiğinden kendisi davette bulunur.

O vakit duadan, nefsi köreltmekten, halvete çekilmekten ve eskiden uyguladıkları diğer tüm erdemlerden el çekerler; bu pek sefil dünyevi aşkta ilahi aşkı taklit ederler. Kimi zaman bu aşk öyle bir dereceye varır ki, ne maşukun sözleri ne de varlığı başlangıçtaki hoşnutluğu verir. Fakat daha bir şevkle severek, her biri maşukun da aşk kılıcıyla aşık kadar derinden yaralanıp yaralanmadığını bilmek ister ve işte o zaman tehlikeye düşerler. O vakit birbirinden emin ve mutlak olurlar; ne sözlerden ne de huzurda bulunmaktan hoşnut kaldıkları için, hem aşık hem de maşuk her türlü kötülüğe meyleder.

Bu sebeptendir ki, her şeyden ziyade aşktan korktuğumu söylerim, zira bütün kötülükler bunda işlenir. Bu yüzden bir yılandan sakınır gibi sakının ondan.

Kötü aşk yüzündendir ki, iki kişi arasındaki iyi aşktan da korkarım; zira iyi aşk, yukarıda zikredilen minval üzere sıklıkla kötüye döner.

BÖLÜM XXVIII

RUHUN TANRI İLE ÜÇ AYRI ŞEKİLDE BİRLEŞMESİ VE BÖYLECE KOMŞUSUNA KARŞI BİR SİLAHLA DONATILMASI

EĞER Tanrı sevgisi basiretle idare edilmez ve silahlarıyla korunmazsa, kötüye döner. Tanrı'nın ve komşunun iyi sevgisinin denetlenebileceği silahlar, insana ruhun başkalaşımı vasıtasıyla verilir.

İmdi bu başkalaşım üç türlüdür, bazen ruh Tanrı'nın iradesinde başkalaşır, bazen Tanrı ile birlikte ve bazen de Tanrı'nın içinde ve Tanrı da onun içinde başkalaşır.

İlk başkalaşım, ruhun çarmıha gerilmiş Mesih'in hayatını taklit etmek için bütün gayretini sarf ettiği zamandır, zira bizzat Tanrı'nın iradesi burada zahir olur.

İkincisi, ruhun Tanrı ile birleştiği ve Tanrı'yı sevdiği zamandır; sadece öyle dilediği için değil, Tanrı'ya dair büyük bir bilgiye ve sevince sahip olduğu içindir, gelgelelim bunu sözlerle açıklayabilir ve beyan edebilir.

Üçüncüsü, ruhun Tanrı ile ve Tanrı'nın da onunla öylesine bütünüyle bir olduğu zamandır ki, Tanrı ile birlikte en yüce şeyleri bilir ve bunların hazzına varır; bunlar sözlerle beyan edilemez, bunları bizzat hissedenden başkası tarafından da tahayyül olunamaz.

Bu bakımdan birincisi, aşıkların sevgisini gerektiği kadar kusursuzca denetleyemez (gerçi hayli denetimi vardır), zira hala aldanabilir. İkincisi, şayet pek uyanık olursa, sevgiyi denetlemeye yeterlidir. Fakat üçüncüsü, sevgiyi idare etmekte en yücesidir; zira bu üçüncü, ikinciyle birlikte ruha kusursuzca aşılanmıştır ve ona lütufla verilmiştir. Ve bu üçüncü ile ikinci (kusursuz olmasa da), yine de ruhun hem Tanrı sevgisini hem de ruhun sevgisini denetlemesini sağlayan muayyen bir hikmet hasıl eder. Zira Tanrı'nın lütfundan gelen bilgi, tatlılık ve şevk ruha öyle hükmeder ve onu bu hikmetle doldurur ki, sevgi başladığı gibi sebat eder ve sürer; kahkahalarla, raksla ya da benzer hareketlerle kendini bir ibret gibi teşhir etmez.

Aynı şekilde komşu yahut günah çıkaran sevgisinde de akıllıca ve vakarla davranır, komşumuza ne vakit ve nasıl tevazu göstermemiz gerektiğini ve ne vakit göstermememiz gerektiğini bildirir.

Ruhun söz konusu bilgiyi muayyen bir olgunluk ve hikmet ciddiyetiyle, güzel bir basiret ve aydınlanmayla elde etmesi muhakkak ki Tanrı ile birleşmesindedir; öyle ki bu hasletlerle ruh, Tanrı ve komşu sevgisini aldanmayacak ve düşmeyecek şekilde denetlemeye kadir olur.

Kendini bu hikmetle dolu hissetmeyen hiç kimse, her ne kadar bunu Tanrı rızası için yapsa da ve böyle bir sevgiden doğacak tehlikelerden kaçınmak gibi iyi niyetler taşısa da, asla hiçbir kimseyle kalbi ve müstesna bir sevgiyle birleşmemelidir. Bir kimse dilediği her an herhangi bir kimseden kolayca ayrılmasını temin edecek şeyleri evvelemirde öğrenmedikçe, sevgi uğruna hiç kimseyle bağ kurmamalıdır.

BÖLÜM XXIX

AŞKIN ÇEŞİTLİ HASLETLERİ ÜZERİNE

ZİKREDİLEN hikmetin Tanrı sevgisine nasıl hükmettiğini anlamak için, aşkın çeşitli hasletleri olduğunu bilmeniz gerekir. Evvela, yumuşatır; saniyen, hasta eder; salisen, kuvvetlendirir.

Ruh ilahi aşkı hissettiğinde, kirece dönüştürülmek üzere fırına konan bir taş gibi feryat eder ve gürültü çıkarır. Taşa ateş değdiğinde gürültüyle çatlar, fakat piştiğinde hiç ses çıkarmaz. Böylece ruh başlangıçta ilahi teselliyi arar, fakat onunla dolup taştığında zayıf düşer ve Tanrı'ya feryat eder; "Ya Rab, bu zayıflığı üzerime niçin gönderdin?" diyerek dövünür.

Fakat ruhun Tanrı'dan duyduğu o emniyetten büyük bir cüret doğar. Tanrı'nın kendisini derinden sevdiğini ve bazen harikulade ve tarif edilemez teselliler vererek kendine lütufta bulunduğunu kesinlikle bilir; lâkin bunlar ısrarla talep edilmemelidir. Yine de Tanrı bunları verirse reddedilmemelidir, zira bunlar ruhu maşuka yaklaştırır, onun gıdasıdır, yorgunluğunu sağaltır ve bunlar vasıtasıyla ruh yücelir; maşukunu aramaya, sevmeye ve onunla birleşmeye çekilir.

Bu haldeyken ruh tesellilerle kanaat eder, fakat bunlardan mahrum kalmakla aşk ziyadeleşir ve maşukunu aramaya başlar. Onu bulamadığında ise hasta düşer ve artık tesellilerle yetinmez, zira yalnızca maşukunu aramaktadır. Ne kadar çok teselli, bilgi ve benzeri şeylere sahip olursa, aşkı o kadar ziyadeleşir; maşukunun huzurunda bulunmadıkça da o kadar hasta ve bitkin düşer.

Fakat ruh hakikat makamında birleşip yerleştiğinde, ki bu hakikat ruhun makamıdır, artık feryat etmez, Tanrı'ya karşı da sızlanmaz; artık zayıf düşmez, hastalanmaz, bilakis harikulade bir hikmet ve olgunlukla dolar, sebatkâr ve intizamlı olur; öyle kuvvetlenir ki, maşukunun aşkı uğruna ölüme dahi gider, zira o birleşme için elzem olan hasletlere bolca maliktir.

Ve Tanrı, içine koymayı dilediği her şeyi alabilsin diye bizzat ruhu büyütür. Ruh da bu hali görür ve bundan gelmeyen diğer tüm şeylerin bir hiç olduğunu idrak eder.

O vakit ruh, şimdiki durumuna kıyasla daha önce olduğu her şeyi bir hiç sayar; yaratılmış hiçbir şeye itibar etmez, ne ölüm ne hastalık, ne onur ne de rezillik umurundadır; öylesine huzurlu ve teselli doludur ki hiçbir şey onu sarsamaz; bütün arzusunu yitirmiştir ve iş göremez, zira mezkûr rüyetleri gördüğünde elinden hiçbir şey gelmez.

Böylece Tanrı'nın her şeyi kendi hikmetine göre, düzenli ve layıkıyla yaptığı anlaşılır; zira O aramızda olmadığında dahi hastalanmayız ve böylece O'nun iradesine boyun eğeriz. O aramızda bulunmasa da O'nu aramayız, bilakis O'nun takdir ettiğine kanaat getirir ve bütünüyle O'na güveniriz.

Fakat bu rüyetler ruhtan geri çekildiğinde (zira bu fani hayatta hiç kimsenin bunların içinde sürekli kalmasına izin verilmez), tövbe amellerini eskisinden daha gayretli bir biçimde, zahmetsizce yerine getirmesi için ruha yeni ve ateşli bir arzu bahşedilir ve onda baki kalır; şüphe yok ki bu hal, öncekinden daha yücedir.

Ve şimdi tutuşturulan bu sevgi kusursuzdur, seven ruhun Sevgilisi'ni, yani bu fani hayatı yaşadığı müddetçe acıları sürüp giden çarmıha gerilmiş Mesih'i taklit etmesini sağlar. O böyle başlamış, böyle sürdürmüş ve böyle nihayete erdirmiştir; her daim yoksulluğun, kederin, hor görülmenin, itaatin ve tövbenin diğer tüm çetin amellerinin Çarmıhı üzerinde kalmıştır. Bir başkasını kusursuzca seven kimse, onun örneğini izleyerek ve onu hoşnut eden şeyleri yaparak onunla bir olmak için tüm gayretini sarf eder. Aynı şekilde hem Tanrı hem İnsan olan İsa'yı seven kimse de O'nun örneğini izleyerek ve O'nu hoşnut edeceğine inandığı şeyleri yaparak kendini O'nda dönüştürmeye gayret edecek, yaşayış tarzında mümkün olduğunca O'na benzemeye çalışacaktır.

BÖLÜM XXX

İNSAN NE KADAR KUSURSUZ OLURSA, TANRI'NIN DİLEDİĞİ, BUYURDUĞU VE ÖĞÜTLEDİĞİ ŞEYLERİ O KADAR ŞEVKLE YAPAR

İnsan ne kadar kusursuz olursa ve Tanrı'yı ne kadar çok severse, Tanrı'nın yaptıklarını, yapılmasını dilediği, buyurduğu ve öğütlediği şeyleri yapmaya, O'nu hoşnut etmeyen şeylerden de sakınmaya o kadar gayret eder. Ve bunu hayatının bütün günlerinde yapmalıdır, zira Dertler İnsanı bu fani hayatı sürerken her daim tövbenin acı çarmıhı üzerindeydi. Dolayısıyla, tövbe için tayin olunan sürenin uzunluğu, bir insanın yaşayacağı müddet kadardır. Bunun miktarı ve ağırlığı ise insanın basiretle yerine getirebileceği ölçüde olmalıdır. Bu hal, Tanrı'nın yalnızca sözde değil, bizzat Mesih'in yerine getirdiği gibi Çarmıh'ın ve tövbenin amellerini işleyerek gerçekleşmesini buyurduğu, Tanrı'nın iradesiyle olan birliktir.

Ruh Tanrı'da dönüştüğünde ve Tanrı'da olduğunda, o kusursuz birliğe ve rüyet doluluğuna erdiğinde sükûnet bulur ve hiçbir şey işlemez. Lakin yeniden kendine geldiğinde, Tanrı ve komşu sevgisini adeta kollarla yönlendirdiği o rüyeti tekrar görebilmek için kendini Tanrı'nın iradesinde dönüştürmeye çabalar. Zira ruh bunda Tanrı'nın Varlığını ve bütün yaratılmışların varlıklarını o Yüce Varlıktan nasıl aldıklarını görür, aynı Yüce Varlıktan varlığını almayan hiçbir şeyin bulunmadığını idrak eder.

Böylece terbiye olan ruh, bu rüyetten harikulade bir ilim, tarif edilemez bir hikmet ve kâmil bir vakar devşirir; aynı şekilde bu rüyetten, o Yüce Varlığa ait her şeyin kusursuzluğuna dair hakiki bilgiyi çıkarır; bundan asla şüphe edemez, zira O'nun yaptığı her şeyin ne denli iyi yapıldığını idrak eder. Bunlar ancak, Yüce Varlığın iyi yaptığını biz kendimiz yok ettiğimiz vakit kötü olurlar.

Yüce Varlığın bu rüyeti, kendine denk düşen bir sevgiyi uyandırır. Yüce Varlık, varlığını Kendisinden alan her şeyi, bütün iyi ve güzel yaratılmış şeyleri sevmeye bizi teşvik eder; O'nun sevgisi uğruna akıllı ve akılsız tüm yaratılmışları sevmeyi bize öğretir; varlığını Kendisinden alan ve Kendisinin sevdiği her ne varsa, onu sevmemiz için bizi de harekete geçirir. Hususiyle O'nun özel bir hoşnutluk duyduğunu idrak ettiğimiz yaratılmışları sevmeyi öğretir bize; zira ruh, o Yüce Varlığın yaratılmışlarına sevgiyle meylettiğini gördüğünde, kendisi de onlara meyledecektir.

Yüce Varlığın dostluğunda bulunanların aşikâr alameti, O'nun biricik Oğlu'nun hakiki takipçileri olmaları, zihinlerinin gözlerini her daim O'na dikili tutmaları, O'nu sevmeye ve izlemeye, her hususta kendilerini Sevgili'nin, yani Yüce Varlığın biricik doğmuş Oğlu'nun iradesinde dönüştürmeye hazır bulunmalarıdır.

BÖLÜM XXXI

TANRI'YI VE YARATTIKLARINI KENDİ HALLERİNE GÖRE SEVMEK

Böylece Yüce Varlığın rüyetiyle yaratılan ve uyandırılan sevgi; O'nu bilmemizi ve sevmemizi, O'nun yarattıklarını kendi hallerine göre ve Yüce Varlığın meylinin azlığına ya da çokluğuna göre bilip sevmemizi sağlar, zira bu sevgi hiçbir surette O'nun iradesinin sınırlarını aşamaz. Yine de Yüce Tanrı tarafından ruha bahşedilmedikçe, sevgi olan her şeyden korkulmalıdır; fakat Tanrı, Kendisine layık ve kâfi gelen bir sevgiyle birlikte Yüce Varlığın rüyetini gönderdiğinde ruh emniyettedir; başka rüyetler ve vahiyler alsa bile değişmez.

Üstelik Tanrı'nın bu tarif edilemez rüyetine ermiş olanlar, gayrimeşru her türlü sevginin kılıcına karşı koyabilmekle kalmazlar, Tanrı'yı böylesine yakından tefekkür etmek diğer her türlü sevginin kötülüğünü defetmeye de kâfidir.

Yaratılmamış Varlık'ın zikredilen bu rüyeti, yalnızca yaratılmamış sevgiyi bahşetmekle kalmaz, ruhun içinde yaratılmamış bir sevgi de bırakır; bu sevgi, rüyet tarafından bütünüyle massedildiği ölçüde ruhun işlemesine engel olur, fakat işleyen bizzat yaratılmamış sevgidir. Sanılmalıdır ki bu rüyet ruha verildiğinde, ruh işler ve Yüce Varlık ile mümkün olduğunca yakından birleşmeyi arzular, lâkin o vakit yaratılmamış sevgi ruhun içinde işler ve kendi zatıyla daha yakından birleşebilsin diye onu bütün yaratılmışları terk etmeye ikna eder. Bu sebeple mezkûr yaratılmamış sevgi, öteki sevginin işlerini görür. Böyle bir sevginin esası aydınlatmak ve taze bir arzu uyandırmaktır. Ve hakikaten, yeni sevgi daha güçlüdür ve bunun uğruna ruh hiçbir şey işlemez. Fakat eylediğimiz bütün hayırları işleyen yaratılmamış sevgidir, işlediğimiz şer ise kendimizden gelir. Bütün hayır yaratılmamış sevgiden gelir, kendimizden değil.

Ve hakiki tevazu ile kendi benliğimizi hiçe saymak şudur ki, kendiliğimizden hiçbir iyi şey işleyemeyeceğimizi bihakkın idrak edelim; bunu her kim hissederse onda hakikat ruhu vardır.

BÖLÜM XXXII

TANRI SEVGİSİ ASLA ATIL DEĞİLDİR VE BİZİ ÖMÜR KADAR UZUN VE ÇETİN BİR TÖVBEYE İKNA EDER; BİZE BUNU ELVERDİĞİNCE SIK YAPMAMIZI SÖYLER VE BAŞKA PEK ÇOK FAYDALI İŞLER GÖRÜR

Tanrı sevgisi asla atıl değildir, zira bizi Çarmıh yolunda yürümeye mecbur kılar. Ve hakiki sevginin işleyişinin nişanesi, ruha Çarmıh yolunu telkin etmesi ve ona hayatın kendisi kadar uzun ve çetin bir tövbe yaptırmasıdır; ruh elverdiğince buna katlanmalıdır.

Bu hakiki sevginin dudaklarında tebessüm yoktur; yiyip içmede uygunsuz davranmaz, ne beyhude bir neşe sergiler ne de "Ben hiçbir yasaya bağlı değilim" der, bilakis daima yasaya tabidir ve bir yasa bulunmadığı yerde kendine bir yasa yapar.

Sevgi, Çarmıh yolunu izleyip gücünün yettiği son hadde kadar tövbe ettiğinde, kendisinin faydasız olduğunu ve hakikate göre işlemediğini fark edecek; Tanrı'nın bütünüyle sevgi, kendisinin ise bütünüyle nefret verici olduğunu bilecektir. Böyle bir marifete erdikten sonra, bedenen tövbe eylemesi zaruridir; insanın bunu yapması ister kolay ister güç olsun, hepsi ruhun hayrı için yaratılmamış sevgi tarafından takdir edilmiştir. Bu yüzden tövbenin işleyişinden ötürü sıkıntıya düşmeyiniz, zira içinizde işleyen Tanrı'dır. Ve iradenizin içinizde işleyen Tanrı'ya rıza göstermesini sağlamak için, Efendiniz sizin yerinize tövbe etmeye ve size buna dair bir numune sunmaya gelmiştir, zira hayatının bütün günlerinde en acı tövbe içinde yaşamıştır. Yaratılmamış Olan'ın ve Tanrı Varlığı'nın rüyetine yükseltilmiş olanlar ise Çarmıh'ta ve erdemli amellerde sükûn bulurlar ve kendilerini iyi amellere sevk eden yeni ve yakıcı bir sevgiyle ilham olunurlar. Fakat içlerinde bu hakikat ruhu bulunmayanlar, iyi amelleri putlaştırarak izzeti kendilerine mal ederler.

BÖLÜM XXXIII

DAİMİ, YORULMAK BİLMEZ, DERUNİ VE ATEŞİN DUA VE HAYAT KİTABI'NIN OKUNMASI

Bu sevgiye varan yol daimi, sebatkâr, deruni ve ateşin duadan ve hakkında evvelce çokça söz edilmiş olan Hayat Kitabı'nın okunmasından geçer; evvelce de beyan edildiği üzere, Tanrı'nın sevgisine de nail olmak istiyorsak sahip olmamız icap eden Tanrı marifetini oradan elde ederiz.

Ey sevdiklerim, teselli bulun ve Tanrı'yı sevip bütünüyle O'nda tebeddül etmemize bakın; zira yaratılmamış Tanrı, tecessüm etmiş Tanrı olan bu Mesih baştanbaşa sevgidir, bundan ötürü herkesi sever ve bütünüyle sevilmeyi diler. Bu sebeple çocuklarının sevgi vasıtasıyla bütünüyle Kendisinde tebeddül etmesini arzu eder.

Ey sevgiyle seçilmiş, iyi ve kâmil Tanrı'nın inayeti ve muhabbeti içinde yaşayan ruhani çocuklar, size yalvarırım, sevginin kemaliyle kendinizi tebeddül ettiriniz. Yaratılış bakımından hepimizin Tanrı'nın evlatları olduğu doğrudur, fakat O'nun seçilmiş ruhani çocukları, sevgi Tanrısı'nın sevgisini içlerine ektiği ve Kendisinden hoşnut kaldığı kimselerdir; zira Tanrı onlarda Kendi suretini bulur, Tanrı'nın evlatlarının her birinin ruhundaki bu suret ise yalnızca Tanrı'nın inayeti ve kâmil ilahi sevgi vasıtasıyla orada teşekkül eder. Ve bu dünyada yoksul, hakir görülmüş ve ızdırap dolu bir hayat süren Mesih'in hayatının suretinde ahlakını ve yaşayışını şimdiden tebeddül ettirmiş olan kimse kâmildir.

Bu sebeple, tabiatı yüce olan Tanrı, evladının kalbinin yalnızca bir kısmına değil, tamamına sahip olmak ister; bunu derhal, hiçbir ortaklık, mani yahut zıt bir şey olmaksızın diler. Fakat ruha karşı öylesine merhametlidir ki, eğer ruh O'na bütün kalbini verirse bunu rızasıyla kabul eder, şayet yalnızca bir kısmını verirse o kısmı da kabul eder; her ne kadar O'nun kâmil sevgisi fıtraten sadece bir kısmı değil, tamamını arzulasa da.

Biliriz ki gelinini seven bir güvey, onun ne alenen ne de gizlice başka bir yoldaşı olmasına tahammül edebilir. Aynı şekilde Tanrı da buna tahammül edemez. Fakat pek iyi bilirim ki, insan olan, bizim için çarmıha gerilen ve En Yüce Hayır olan Tanrı'nın o ilahi sevgisini herhangi bir kimse anlayıp tadacak olsa, kendini bütünüyle O'na adar, kendini yalnızca diğer yaratılmışlardan değil, kendi nefsinden de çekip alır ve bu seven Tanrı'yı bütün kalbiyle sever, En Yüce Sevgi olan Tanrı'da kendini bütünüyle tebeddül ettirirdi.

Bundan ötürü, eğer can, kendini bütünüyle veren ve Tanrı'ya O'ndan almayı umduğu mükâfat uğruna ya da ahiret hayatı sebebiyle değil, bizzat Kendi içinde mutlak iyi olan ve Kendi zatı için sevilmeye layık bulunan Tanrı uğruna kendini O'na adayan ve O'na hizmet eden bu yetkin sevginin kemaline ermeyi arzuluyorsa, o vakit can doğru yoldan girmeli ve o yolda saf sevginin ayaklarıyla dosdoğru, hararetli ve intizam içinde yürümelidir.

Lakin bu doğru yola giren ve Tanrı'ya yaklaşmayı arzulayan canın atacağı ilk adım, daha önce de söylendiği gibi, Tanrı'yı yalnızca zahiren, sanki yazının renginden tanır gibi değil, hakikatte tanımayı öğrenmektir. Zira ne kadar bilirsek o kadar severiz; bu yüzden eğer az ve karanlık bir şekilde bilirsek, O'nun üzerine yalnızca yüzeysel ve geçici olarak düşünüp tefekküre dalarsak, daha önce söylendiği üzere, neticede O'nu pek az severiz.

BÖLÜM XXXIV

SEVENLERİN NİTELİKLERİ HAKKINDA

Sevenlere mahsus, bilinmesi elzem üç nitelik vardır. Keza her bir kimsenin hakiki bir seven olup olmadığını anlamasını sağlayacak sevginin birtakım alametleri de mevcuttur.

İlk nitelik, Sevgili'nin iradesinde hakikaten tebdil olmaktır. Bana öyle gelir ki O'nun iradesi, bizzat Kendi zatında izhar ettiği hayatıdır; bunda bize yoksulluğu, ıstırabı ve hakareti gösterir ki bunların hepsini hakikaten tecrübe etmeliyiz; can bu şeylerle güçlenip terbiye edildiğinde içine ne bir kötülük ne de bir ayartı girebilir.

İkinci nitelik, Sevgili'nin niteliklerinde tebdil olmaktır ki şimdilik bunlardan yalnızca üçünü zikredeceğim. Birincisi sevgidir, yani tüm yaratılmışları layık olduğu ölçüde sevmektir. İkincisi, alçakgönüllü ve mülâyim olmaktır. Üçüncüsü ise (ki bu Tanrı tarafından O'nun meşru evlatlarına bahşedilir) sebattır; zira can Tanrı'ya ne kadar yakınsa, kendi zatında o denli az değişir. Aşağılık bir şeyle sarsıldığımızda utanırız ve büyük sefaletimizi bunda anlarız.

Üçüncü nitelik, bütünüyle Tanrı'da tebdil olmaktır ve o vakit her türlü ayartının ötesinde oluruz. Artık kendimizde değil, O'nda yaşarız; lakin kendi sefaletimize yeniden düştüğümüzde, tüm yaratılmışlardan ve kendi benliğimizden sakınırız.

Size yalvarırım, nefsinize hâkim olun ve kendinizi hiçbir mahluka teslim etmeyin, kendinizi hiçbir şeye ödünç dahi vermeyin; fakat kendinizi bütünüyle şöyle buyurana adayın: "Rabbini bütün yüreğinle, bütün aklınla, bütün canınla ve bütün kuvvetinle seveceksin."

Sevginin Alametleri Hakkında.

Sevginin alametleri şunlardır:

Hakiki sevginin ilk alameti, sevenin kendi iradesini sevilenin iradesine boyun eğdirmesidir.

İkincisi, sevgisine aykırı düşebilecek diğer bütün dostlukları terk etmesidir. Keza sevilenin iradesine mugayir olan anayı, babayı, erkek kardeşi, kız kardeşi ve diğer bütün muhabbeti terk eder.

Üçüncüsü, birinde gizli olan hiçbir şeyin diğerine ifşa edilmemiş kalmamasıdır; bu da (benim kanaatime göre) sevginin diğer bütün alametlerinin ve işleyişlerinin toplamı ve tamamlayıcısıdır.

Dördüncüsü ve sonuncusu, sevenin kendini sevilene benzetmek için gayret göstermesidir. Sevilen yoksulsa o da yoksul olmaya gayret eder; şayet sevilene hor bakılıyorsa o da hor görülmeyi arar; sevilen keder içindeyse, birinin hali diğerininkine benzesin diye o kedere ortak olmayı arzu eder.

Hakikatte kaniyim ki hakiki ve yetkin sevgi; zengin ile yoksul, şerefli ile hakir, kederli ile neşeli arasında var olamaz, zira bu haller birbirinden son derece farklıdır ve aralarında yetkin bir sevgi bulunamaz, çünkü biri diğerinin halini paylaşmamaktadır. Sevgi, şeyleri yalnızca birbirine benzer kılmakla kalmayıp onları birleştiren de hakiki bir fazilettir ve canı her daim kendi zıddına değil, kendi benzerine götürür.

Şüphesiz ki Ebedî Sevgi olan İsa Mesih tüm bu alametlere sahipti. O, iradesini insanın iradesine tabi kıldı ve yalnızca elini kaldırarak onları helak edebilecekken, Kendisini katledenlere ölüme varıncaya dek itaat etti. Dahası, insan uğruna bütün dostluğu, akrabalarını, Kendi annesini, etini ve kanını terk etti, onları bırakıp Çarmıhtaki ölümüne gitti. Keza "Size artık kul demedim" ve devamını söyleyerek sırlarını bize ifşa etti. Üstelik Kendi üzerine hakiki insanlığı ve ölümlülüğü alarak, günah müstesna her hususta insana benzeyip Kendini insana denk kılmayı arzuladı.

Bu sebeple O'nun uğruna bizler de tüm bu şeyleri yapmalıyız; aksi takdirde sevgi bizim tarafımızda topallar ve o coşkulu Seven'e büyük bir haksızlık edilmiş olur. Bundan ötürü, O'nun daima içinde yaşadığı o yoksulluk, hor görülme, cefa ve kalp kırıklığıyla tövbe ederek, her hususta (O'nun Kendisini bizim sefaletimize benzettiği her şeyde) kendimizi O'na benzetelim. Doğrusu, dünyadaki tüm insanların yerine getirdiği bütün tövbe amellerini tek bir kişi yerine getirecek olsaydı dahi, bunlar Mesih'in bizim için akıttığı en ufak ter damlasını ödemeye yetmezdi; bize vaat edilen Cennet sevinçlerinin en küçüğünü hak etmeye, tarafımızdan işlenen en hafif ölümcül günahın kefaretini ödemeye ve hatta yaratılışımız için Tanrı'ya şükran borcunu karşılamaya kâfi gelmezdi.

BÖLÜM XXXV

HER BİR KİŞİNİN NASIL YERİNE GETİRMEYİ ARZULAMASI GEREKTİĞİ HAKKINDA

LAYIKIYLA BİR SURETTE

HER bir kişi tövbesini elinden geldiğince gizli yapmaya gayret etmelidir, bunu yapamıyorsa, yapmayı arzulamalı ve tövbesini herkesin içinde yapmalı ama fark edilmemeye çaba göstermelidir. Bu sebepten ötürü iyi amelleri terk etseydik ılık ve korkak görünürdük, oysa bunları hiçbir surette ihmal etmemeliyiz. Bu hususlarda Efendimiz bize örnektir, zira O, ne yazıya geçirilmiş ne de etrafa yayılmış pek çok şey yapmıştır. Dahası, bizim uğrumuza herkesin içinde de pek çok şey yapmış ve insanlar tarafından görülse bile iyilik yapmaktan geri durmamıştır.

Tövbe etmeyi zor bulsak da (ki bu bana yine de gerekli görünmektedir), hiç değilse zorunluluktan bir erdem çıkaralım ve bize gönderilen meşakkatlere sabırla ve rızayla katlanalım.

İnsanlar zahiren ve batinen sıkıntıya düştüklerinde, bunun Sevgili tarafından sevildiklerinin bir işareti olduğuna şüphe yoktur. Baba Tanrı'nın sevdiği, seçtiği ve biricik sevgili Oğluna verdiği şeyleri, bu biricik Oğul da seçer ve sevgili çocuklarına verir. Baba Tanrı, Oğlu için yoksulluğu, hor görülmeyi, acıyı, eziyetleri ve dertleri seçti; Tanrı'nın Oğlu zahiren ve batinen bunlara göğüs gerdi, yorgunluğa, korkuya, endişeye, ızdıraba ve dilin anlatamayacağı, yüreğin hayal edemeyeceği kadar sayısız başka şeylere katlandı.

Öyleyse dünyevi meşakkatlere sabırla, hatta neşeyle nasıl katlanacağımızı öğrenelim, zira Sevgili'nin bizden hoşnut olduğunun, bizi seçtiğinin ve bize mirasının teminatını vereceğinin işareti bundadır.

Acı çektiğinizde, yalnızca Kederler Adamı'nın çektiği acıları düşünün, o vakit kendi kederlerinizin tümü şifa bulacaktır.

BÖLÜM XXXVI

EN KUTSAL MEŞAKKATTEN ELDE EDİLEN ÜÇ FAYDA HAKKINDA

BU en kutsal meşakkatten bize meçhul olan üç şey hasıl olur.

İlkin, bizi Tanrı'ya döndürür ve dönmüş olarak bizi O'na daha da yaklaştırır.

İkincisi, bizi büyütür; tıpkı iyi hazırlanmış güzel bir toprağın, üzerine yağmur yağdığında filizler verip meyve taşıması gibi, can da üzerine meşakkat geldiğinde erdemde büyür.

Üçüncüsü, esenlik, teselli, huzur ve sükunet verir.

Bu en kutsal meşakkat bizim için ziyadesiyle faydalıdır, bu yüzden ondan kaçınmayalım ve ona karşı dehşete kapılmayalım. Zira kesinlikle ve bütün yüreğimle size derim ki, Tanrı'nın huzurunda en kolay inanılacak olan en soylu savunucularımız ve en hakiki şahitlerimiz, değerini bilmediğimiz tam da bu kutsal ve kıymetli meşakkatlerdir; çünkü göklerin krallığını bunlarla satın alırız ve ebediyetin sevinçleri yoksulluk, gözyaşları, acı ve eziyetle elde edilir.

Bu meşakkatler kadar iyi bir yaşam sürmeye yardım eden başka hiçbir şey olmadığına kaniyim; bu yüzden sıkıntı çeken herkesi kutsal bir gıptayla anarım. Ey oğullarım, şurası kesindir ki, eğer meşakkatin değeri ve faydası bilinseydi, büyük bir çekişme ve dert hırsızlığı baş gösterir, herkes meşakkat sebeplerini diğerinin elinden zorla alırdı; bu gidişat ise meşakkatin ışığı Olan'ı fazlasıyla kederlendirirdi. Sonsuza dek yücelik O'na olsun ki, meşakkatin yükü altında O'nun hakiki tesellisi bizi rahatlatsın.

BÖLÜM XXXVII

YOKSULLUKTA BULUNAN MEŞAKKATLERİN NASIL EN FAYDALI OLDUĞU HAKKINDA

YOKSULLUKTA, hor görülmede ve acıda bulunan meşakkatlerin bizim için çok faydalı ve katlanmamıza layık olduğuna inanırım.

Bunun sebebi şudur: İnsanın kendini ve Tanrı'yı bilmesi lazımdır. Tanrı'yı bilmek ise kendini bilmeyi gerektirir; bu yüzden insan, gücendirileni ve gücendirenin kim olduğunu dikkatle tefekkür etmeli ve gözlemelidir. Bu tefekkür sayesinde lütuf üstüne lütuf, ışık üstüne ışık ve rüyet üstüne rüyet bahşedilir ve insan böylelikle Tanrı'nın daha geniş bir bilgisine ulaşır. Ne kadar iyi bilirse o kadar çok sever, ne kadar çok severse o kadar güçlü amel eder ve bu amel, sevginin işareti ve ölçüsüdür. Zira sevginin saf, hakiki ve doğru olup olmadığı bunda belli olur; yani layıkıyla sevip amel edip etmediği ve kendisini seven Mesih'in ömrünün bütün günlerinde katlandığı ve tatbik ettiği o üç şeye katlanıp katlanmadığı burada gösterilir.

Bu yüzden Mesih'i seven kişi, bu şeyleri sevmeli ve tatbik etmelidir; zira bizzat hikmetin kendisi olan O, bunları kendisi için seçmekle, bizim için de münasip olduklarını göstermiştir.

BÖLÜM XXXVIII

TANRI'NIN EN TATLI ARMAĞANLARI OLAN YOKSULLUK, HOR GÖRÜLME VE ACI; VE DİĞER KEMALATLAR HAKKINDA

BUNLAR Tanrı'nın tatlı armağanlarıdır ve bunları bütünüyle elde eden kimse, en tatlı Tanrı olan İsa Mesih'te yetkinleştiğini ve kemale erdiğini, İsa Mesih'in de başkalaşım yoluyla kendisinde kemale erdiğini bilebilir. İnsan bu hususlarda ne kadar mükemmelleşirse, İsa Mesih'te o kadar bütünüyle başkalaşacaktır.

Birincisi yoksulluk sevgisidir; bununla can, her yaratılanın sevgisini kendisinden uzaklaştırır, zira Rab İsa Mesih'ten başka hiçbir şeye sahip olmayı arzulamaz, bu hayatta hiçbir yaratılmışın yardımına güvenmez; ve böylece O'nun sevgisi yürekte yalnızca tek başına hüküm sürmekle kalmaz, amellerde de kendini gösterir.

İkincisi, her mahluk tarafından hakir görülme, aşağılanma ve nefret edilme arzusu ile her yaratılanın canı rezilliğe layık görmesi ve kimsenin ona merhamet etmemesi isteğidir. Can, aynı şekilde yalnızca Tanrı'nın yüreğinde sevilmeyi ve sadece O'nun katında iyi bir ada sahip olmayı arzulamalıdır.

Üçüncüsü, en tatlı İsa Mesih'in ve O'nun şefkatli annesinin yüreğinde ve bedeninde taşıdığı tüm acıları, yükleri ve kederleri hissetme arzusudur ve tüm yaratılmışların ruha bu aynı bitimsiz kederleri çektirmesini istemektir. Eğer ruh bu üç şeyi arzulayamadığını hissederse, Mesih'in benzerliğinden pek uzak olduğunu bilmelidir. Zira bu üç şey, her yerde, her zaman ve tüm işlerinde O'nunla ve aynı şekilde annesiyle birlikteydi; yani onlar en büyük yoksulluğa, acıya ve aşağılanmaya katlandılar.

Dördüncüsü, her insanın kendini böylesi büyük bir iyiliğe layık görmemesi gerektiğidir; bu şeylere kendi başına asla sahip olamayacağını bilmelidir; bunlara ne kadar bolca sahip olursa, kendini bunlardan o denli yoksun saymalıdır, zira sevilen şeye sahip olduğunu düşünen kişi, böylelikle Sevgili'nin Kendisini kaybeder. Bu yüzden kendimizi buna erişmiş asla saymamalı, aksine her zaman yeniden başladığımızı, henüz hiçbir şey başarmadığımızı ve bu şeylerin hiçbirini elde edemediğimizi düşünmeliyiz.

Beşincisi, ruhun, bu şeylerin Rab İsa Mesih'te daima nasıl bulunduğunu durmaksızın tefekkür etmeye çabalaması, Tanrı'ya yakarış dolu dualarla yüreğini yeniden kuşatması ve kendisine bu yoldaşları vermesi için her daim yalvarması, başka hiçbir şey istememesidir; bu hayattaki tüm sevincini bütün bu şeylerin eksiksiz dönüşümünde bulmalı ve en tatlı İsa'nın yüreğinin bunlarla nasıl dolu olduğunu, hatta taşıp bedeninde gösterdiğinden sonsuz kat daha fazla dolu olduğunu düşünmeye daima yükselmeye çabalamalıdır.

Altıncısı, ister bedensel ister ruhani bir kimse olsun, kendisini bu şeylere erişmekten alıkoyan herkesten bir vebadan kaçar gibi kaçması gerektiğidir; bu dünyanın o iyi şeye benzemez ya da aykırı gördüğü tüm şeylerinden dehşetle ürpermeli ve onlardan bir yılandan kaçar gibi kaçmalıdır.

Yedincisi, başka hiçbir yaratılmış hakkında hiçbir hüküm vermemesi ve başkalarını yargılamaya kalkışmaması gerektiğidir; İncil'in buyurduğu gibi, kendini diğer herkesten (onlar ne kadar kötü olursa olsun) daha değersiz ve Tanrı'nın lütfuna liyakatsiz saymalıdır. Dahası, bu şimdiki hayatta ve ölümlü mücadelede bu üç şeye sahip olmak için çabalayan her kimsenin, ahirette Tanrı'ya eksiksizce sahip olacağını bilmelidir.

Ruh böylece dönüşüm yoluyla Tanrı ile bütünüyle birleşir. O'nun alçakgönüllülüğünü, yoksulluğunu ve acısını paylaşalım diye Tanrı bize bu hayatta Kendi dönüşümünden bağışlar. Zira ruh bu hayatta, belki kendi zaafının şifası müstesna, başka hiçbir teselli, hatta ruhani olanları dahi arzu etmemelidir. Yalnızca Yoksul, Acı Çeken ve Aşağılanan Mesih'in kusursuz çarmıha gerilişini arzu etmelidir.

BÖLÜM XXXIX

EFHARİSTİYA SAKRAMENTİ İLE MEYDANA GELEN SEVGİNİN PEK ÇOK İŞARETİ VE ETKİSİ ÜZERİNE

Şimdi Efharistiya olarak adlandırılan sevgi ve lütuf Sakramentine geliyorum ve bunun üzerine daha önce söylenmiş olanlardan biraz daha fazlasını söyleyeceğim.

Bu Sakrament içimizde dindarane dualar uyandırmalı ve bunun gücünün içimizde hayır için işlemesini sağlamalıdır. Aynı şekilde bize derin bir kalp alçakgönüllülüğü bahşeder ve bizi gerçek sevgi ve merhamet arzusuyla harekete geçirir. Bu kutsal Sakramenti temaşa ve tefekkür eden hiçbir ruhun, bu Sakramentte ne denli sevilmiş olduğunu düşünerek sevgiye karşı duyarsız kalamayacağından ve derhal onunla dolup taşacağından hiç şüphe etmiyorum, bundan gayet eminim.

Doğrusu bana öyle gelir ki, bu kurbanı kutlamak ve kabul etmek arzusunda olanlar bu Sakramenti, bu kutsal Gizemi büyük bir gayretle tefekkür etmelidir; ruh bu meditasyonun üzerinden aceleyle geçmemeli, aksine onun üzerinde dikkatle ve ciddiyetle durmalıdır. Bu Sakrament hakkında söylenebilecek şeyler tam olarak açıklanıp sergilenemeyecek olsa da, kanaatimce birer birer düşünülmesi gereken yedi noktaya ya da meditasyona indirgenebilir.

İlki, bu kutsal Gizemin yeni, her şeyin üzerinde harikulade ve kavrayışımızın çok ötesinde oluşudur. Bu Gizem, Kutsal Yazılarda yazıldığı üzere kadim zamanlarda gösterilmiş olsa da ve sureti bakımından kadim olsa da, yine de yaratılmış olanın lütuf ve yeni bir güç elde ettiği Sakramentin sergilenişi bakımından yenidir. Zira bizzat Mesih tarafından buyrulan, ilk kez dile getirilen ve O'nun hizmetkârı olan rahip tarafından da söylenmesini emrettiği kutsal sözlerle, ekmeğin ve şarabın sonsuz ilahi kudret yoluyla özsel olarak Mesih haline geldiğini gayet iyi biliriz ve iman yoluyla hiç şüphesiz kabul ederiz. Bu nedenle ekmeğin ve şarabın bu tözü, töz dönüşümüyle [transubstantiatio] Mesih'in bedenine dönüşür ve Tanrı ve İnsan olan Mesih, takdis yoluyla o Gizemin içine girer. Aynı ekmeğin ve şarabın rengi, tadı, kudreti, biçimi ve tüm nitelikleri baki kalır; ancak Mesih'in içinde değil, kendi tabiatları üzerindeki ilahi kudret vasıtasıyla kalır. Zira renk kendindedir, tat, biçim ve diğer niteliklerin tümü kendilerindedir.

Bu yüzden hakikaten, ilahi hikmetin en yüce sevgisinden, sonsuz kudretinden ve büyük iyiliğinden ötürü işlediği, Yaratan'ın Kendi yarattıklarında işlediği bu yeni şey pek büyüktür; dahası Mesih'in bedeninin ve kanının O'nun dostlarında ve seçilmişlerinde işlediği başka pek çok özel yeni şey vardır. Fakat hiç kimse buna ya da Sakramentte meydana gelen diğer şeylere şaşmasın, zira bunları Yapan'ın kudretini hatırlamalıdır. Ne de nasıl olup da

Sakrament aynı anda birçok sunakta, denizin bu yanında ve öbür yanında, burada ve başka yerlerde de bulunabilir. Zira O şöyle der: "Beni anlamıyorsunuz; bunu sizsiz yaptım, siz olmadan işledim ve benim için imkânsız hiçbir şey yoktur. Sizi olduğunuz gibi var eden Ben'im, lakin şimdi kendi iyiliğiniz için anlayamıyorsunuz. Dileseydim, anlayacak gücü size verebilirdim; fakat bunu imanınız vesilesiyle layık olasınız diye yaptım, çünkü bunun niçin yapıldığını apaçık görseydiniz onda hiçbir fazilet kalmazdı. Bu yüzden inanın ve şüphe etmeyin."

İkinci olarak, bu Sakrament her şeyin fevkinde lütufkârdır ve sevgiyi tutuşturur. Zira bu en kutsal Sakrament'i buyuranı harekete geçiren şey her şeyin en büyüğüydü ve ondan hâsıl olacak fayda da bundan az değildi. Buna sınırsız sevgi adından başka ne ad vereceğimi bilemiyorum, çünkü O bu Sakrament'i sonsuz sevgisi uğruna tesis etti.

Bize olan büyük sevgisi sebebiyle Sakrament'in içine girdi ve dünyanın sonuna dek orada kalacaktır. Bunu sadece kurtuluşumuz olan ölümünün anısına değil, daima ve her vakit bize yakın kalabilmek için yaptı. Bu derin Gizem'e girmek isteyen herkesin gözlerinin keskin olması gerekir. Mesih, son akşam yemeğinde bedenen pek yakında ayrılmak zorunda olduğunu biliyordu; bu yüzden sevenle sevileni daima birleştiren sevgiye boyun eğerek, bizimle bedenen her daim bir arada bulunabilmek için bu Sakrament'i tesis etti.

Ey yakan ve sönmeyen sevgi! Bize beslediği ve beslemekte olduğu sevgi işte böyleydi! Zira ölüm gözlerinin önünde olmasına ve en korkunç ızdırapları önceden görmesine rağmen, yine de Kendisine eziyet eden o günahkârlar uğruna Kendini feda etti; ta ki sevinci İnsanoğlu ile birleşmekte yatan bu Sakrament'te olsun bizimle bulunabilsin.

Bu sevgiyi derinden ve ciddiyetle tefekkür edip de bizi ne hayatta ne de ölümde asla unutmayan, sevgide bizimle daima birleşebilmek için Kendini bütünüyle feda eden böylesi bir Sevenin sevgisine karşılık vermek için içi titremeyecek kadar katı yürekli hangi can vardır? Doğrusu, bunu hakkıyla düşünen hiçbir can yoktur ki sevgide bütünüyle başkalaşmasın.

Üçüncü olarak, bu Sakrament her şeyin fevkinde merhamet doludur, merhamete ve acı çekmeye sevk eder; zira O, ölümcül ve tarif edilmez acılara katlanmıştır.

Mesih bu en kutsal Sakrament'i buyurduğunda, sevgili havarilerinden ve en aziz annesi Bakire'den ayrılmak üzereydi. Terk etmek zorunda olduğu herkesi biliyor ve önünde görüyordu; bedenini ve bütün benliğini verdiği haini ve Kendisini inkâr eden diğerini görüyordu; bizzat Kendisinin terk edileceği en acı ızdırapların üzerine çökmek üzere olduğunu biliyordu; o korkunç ölümü, kırbaçlanmaları, kötü muameleyi, Haç'ı, sivri çivileri ve o sırada Kendisi için hazırlanan diğer şeyleri önceden görüyordu. Bu sebeple, akşam yemeğinden sonra dua ederken kan damlaları döktü; hem de öyle az buz değil, yere akacak kadar terledi. Yine de bu Sakrament'i tesis etmekten ve Kendisini bize vermekten geri durmadı.

Dolayısıyla bu Sakrament, O'nun biz zavallı günahkârlar uğruna çektiği kederli ve acı Çilesi'nin ve kanını döküşünün hatırası olarak son derece uygundur. Bu yüzden Mesih, "Bunu her yaptığınızda, beni anmak için yapın" demiştir. Bu acıları görüp de kendisi de acı içinde başkalaşmayacak hangi can vardır? Kuşkusuz hiçbiri, yalnızca Mesih'in zalimce acılarını aklına getirmeyen müstesna.

Dördüncü olarak, bu Sakrament her şeyin fevkinde layık ve muhteremdir, en derin hürmet ve tevazu ile karşılanmalıdır; çünkü bu kurbanı buyuran yüce ve yaratılmamış Tanrı olan İsa Mesih'ti.

Bu kurbanı tefekkür eden can, yalnızca onu buyuranı değil, aynı zamanda o Sakrament'in içinde neyin bulunduğunu da düşünmelidir. Zira burada yaratılmamış, görünmez ve her şeye kadir olan Tanrı vardır; her şeyi yapan, son derece merhametli ve adil olan, göklerin ve yerin, görünen ve görünmeyen her şeyin Yaratıcısı buradadır; burada tefekkür etmemiz gereken başlıca husus da budur.

Bu büyük şeye iliştirilmiş daha küçük bir şey de vardır: Zira burada İnsan olmuş Tanrı, yani tek bir şahsiyette birleşmiş uluhiyet ve insaniyet bulunur. Öyle ki bazen bu mevcut hayatta can, beden almış Tanrı'da gördüğü bu daha küçük şeyi kavramaya ve anlamaya daha muktedir olduğundan, bu küçük şeyden büyük olandan aldığından daha fazla haz duyar. Zira can, etiyle ve bedeninin bütün azalarıyla yaşayan bir mahluktur; bu yüzden bu hayatta insan suretinde gördüğü yaratılmamış Tanrı'dan ve hem Yaratıcı hem yaratılmış, hem Uluhiyet hem can olan, en kutsal bedeninin eti, kanı ve bütün azalarıyla Mesih'ten haz alır.

Kuşkusuz can burada, içinde bulunan pek çok şeyin birliğini seyreder ve daha küçük olandan, yani insaniyetten uluhiyete doğru çekilir; aynı şekilde uluhiyetten de insaniyete yönelir. Bu nedenle bunu hakkıyla tefekkür eden can, içinde hikmetin, bilginin ve zeval bulmaz zenginliklerin tüm hazinelerini barındıran o tarif edilmez uluhiyeti burada temaşa eder. O uluhiyette, zihnimizi tatmin eden yegâne sevinçleri de seyreder ve dille anlatılmaz daha nice şeyler bulur.

Dahası, o burada Kutsal Ruh'un bütün erdemleri ve armağanlarıyla birlikte en Değerli Can'ı ve lekesiz, kutsal takdimeyi seyreder. Burada Kurtarıcımızın en değerli bedenini, kurtulduğumuz ve kendisiyle bize yeni bir hayat verilen kanı, tarif edilemez diğer şeylerle birlikte seyreder ki bunların hepsi içimizde en derin hürmeti uyandırmalıdır. Zira göklerin bütün hâkimiyetlerinin taptığı, bütün semavi ruhların korktuğu ve göklerin en güçlü kudretlerinin önünde titrediği O, hakikaten buradadır. Şayet O'nu onların gördüğü gibi görseydik, o Sakrament'e ne büyük bir hürmet ve alçakgönüllülükle bakar ve onu kabul ederdik! Sözü edilen bu şeyleri düşündüğünde, o Sakrament'in huzurunda yüreğiyle ve bedeniyle alçalmayacak kadar kibirli hangi can vardır!

Beşinci olarak, bu Sakrament her şeyden daha faydalıdır, her şeyden yüce ve ruhanidir ve bizi semavi şeylere yükseltir.

Bu Sakrament, en kutsal Teslis tarafından, en çok sevdiği şeyi Kendisine bağlasın, canı Kendisine, Tanrı'ya çeksin ve yaratılmış bütün şeylerden uzaklaştırıp yaratılmamış Tanrı ile birleştirsin diye vazedilmiştir; böylece cana ruhani ve ilahi sevgiyi bahşetmiş, onu günahlarından arındırıp öldürmüştür. Kendisini bizimle, bizi de Kendisiyle birleştirip kaynaştırsın diye en kutsal Teslis tarafından vazedilmiştir; O bizi kabul etsin diye bizim Sakrament'i kabul etmemizi arzular; O bizi taşısın, güçlendirsin ve teselli etsin diye bizim onu taşımamızı arzular.

Öyleyse, meseleyi etraflıca düşündüğünde, böylesi bir Rabbe yaklaştırılmasına izin vermeyi reddedecek kadar sefil bir can var mıdır; hele ki kendisini dünyevi şeylerden çekip almak üzere gökten böylesine berrak bir görüşün gönderildiğini görmüşken?

Altıncı olarak, bu Sakrament her şeyden daha faydalıdır ve bize bütün iyi şeyleri ve her lütfu verir.

Hakikaten, yaratılmamış Tanrı, Ulûhiyetin ve insanlığın böylesine büyük bir mükemmelliğiyle bu Sakrament'te kendiliğinden bize gelmez; fakat şayet can sınanmışsa ve günah işleme arzusu taşımıyorsa, kesinlikle onun tarafından kabul edilmek üzere oradadır. Bununla O günahların bağışlanmasını, ayartılmalara karşı güç bahşeder, hasımlarımızı dizginler, lütfu artırır ve sevap yığar; bu sebeple sıkça ve büyük bir hürmetle kabul edilmelidir. Aziz Augustinus'un, "Onu her gün kabul etme âdetini ne överim ne de yererim," dediği sözlerine dair derim ki, Aziz Augustinus, Tanrı'nın Kilisesi'nde iyilik ile kötülüğün nasıl birbirine karıştığını gören pek bilge ve kutsal bir adamdı; iyiliğe engel olmamak için bu uygulamayı yermedi ve böylelikle kötülere güvence vermemek için de onu övmedi.

Bu Sakrament'i layıkıyla kabul edersek bize başka pek çok armağan ve sayısız ihsan bahşedilir; işlediği kötülükler bir engel teşkil etmediği takdirde, canın tek bir layık kabul edişte ne kadar çok lütuf elde ettiği tarif edilemez.

Yedinci olarak, bu Sakrament her şeyin üstünde yüceltilmelidir ve her türlü lütfa ve övgüye son derece layıktır.

İyi olan her şey, kutsal olan her şey, güzel olan her şey bu Sakrament'te bulunur. Bu nedenle o, Ulûhiyet olan yaratılmamış En Yüce İyidir ve Mesih İsa'nın insanlığı olan yaratılmış en yüce iyidir. Bu yüzden onu sık sık övmeliyiz, zira kutsal melekler "Kutsal, kutsal, kutsal" diyerek onu yüceltmekten geri durmazlar. Ve yalnızca kutsal melekler değil, bütün azizler ve kutlu kılınmışlar da onu görür, işitir ve daima onun önünde ve içinde dururlar. Kesinlikle bu kurbanın içinde, sonsuz İyilik olan Tanrı'da dururlar; zira bu kutlu kılınmışlar burada daima yaratılmamış Tanrı'nın, En Yüce İyinin ve bu pek hayranlık uyandırıcı Sakrament'te bulunan, İnsan olmuş Tanrı'nın huzurundadırlar.

Ve bu Sır'da yeni bir tatlılık ve sevinç bulurlar, yeni övgüler ve şükranlar sunarlar. Ve sanırım bu, sahip oldukları birlik ve anlayıştan ötürüdür; zira Baş ve üyelerle, yani İsa Mesih'le, Baş olan Tanrı'yla ve O'na sadık olanlarla iştirak halinde oldukları ölçüde, Mesih'in bu en yüce Sır'dan ötürü pek sevindiğini, iyiliğini burada açığa vurup gösterdiğini ve bu kurban vasıtasıyla kendileriyle birleştiği takipçilerinin ve dostlarının iyiliği için ve bu iyilikte eşsiz bir hoşnutluk duyduğunu görür, işitir ve anlarlar. İşte bu sebeple azizler ve melekler de bu Sır'da Mesih ile birlikte yeni bir sevinç, övgü ve şükranla coşarlar. Zira Mesih'i hoşnut eden şey onları da hoşnut eder. Mesih insanlarla bu Sakrament'te bulunmaktan da sevinç duyar, evet, insanoğullarıyla birlikte olmaktan zevk alır. Ve zafere ulaşmış kilisenin bütün kutlu kılınmışları, mücadele eden kilisedeki kutsal canların bu Sakrament vasıtasıyla elde ettiği iyilik ve faydadan ötürü sevinirler. Bu sebeple bütün kilise böylesine büyük lütuflar ve ihsanlar için sevinmeli ve Tanrı'yı övmeli, O'na büyük şükran ve hürmet sunmalıdır.

Bu yüzden, bu en kutsal Sakrament'e gelmek niyetinde olan kimse kime geldiğini, nasıl geldiğini ve ne sebeple geldiğini düşünmelidir. Zira o, kendisi tamamen iyi olan ve her iyiliğin sebebi, bütün iyiliklerin vericisi, yapıcısı ve sahibi olan belirli bir iyiliğe gelir; yine de o, onsuz başka hiçbir şeyin olamayacağı yegâne iyiliktir. Bu iyi şey her şeye yeter ve her şeyi doldurur, bütün azizleri ve kutsal ruhları, lütufla aklanmış olanların tümünü ve ebedi izzette hüküm süren kutlu kılınmışların bütün canlarını ve bedenlerini doyurur. İnsan, her şeyin kendisinde bulunduğu ve bütün varlıkların üzerinde olan, İnsan olmuş Tanrı'yı, bu iyi şeyi kabul etmeye gelir. Ah, üzerinde düşünülmeyen, bilinmeyen, sevilmeyen, fakat bütün yürekleriyle bütünüyle arzulayanlar tarafından bulunan En Yüce İyilik

Eğer insan bedeniyle yediği lokmayı yalnızca düşünüp gözetir de onu ruhuyla görmezse, ebedi ve sonsuz olan bu büyük iyiliği kabul etmeden önce derin düşüncelere dalıp tefekküre varmazsa, onu layık olmadan kabul ederse, o vakit bu lokma hem ruha hem bedene ebedi ölüm getirir. Fakat onu layıkıyla kabul ederse, ölümü alt eder ve kutlu, ebedi bir yaşam kazanır; bunu kabul etmeksizin de onda yaşam olmaz. Mesih şöyle buyurur: "İnsanoğlu'nun etini yiyip kanını içmedikçe, sizde yaşam yoktur."

Bu nedenle o sofraya, o büyük ve hayırlı şeye son derece hürmetle, korkuyla ve titreyerek, ama her şeyden önce pek büyük bir sevgiyle yaklaşmalıyız. Ve ruh bu Sakramente alçakgönüllülükle, yücelmiş ve bezenmiş olarak yaklaşmalıdır, zira her güzelliğin ve kusursuz yüceliğin zirvesi, en üstün kutsallık, mutluluk, kutluluk, yücelik ve asalet, tüm tatlılık ve tüm sevgi olan ve sonu olmayan sevgi tatlılığına sahip bulunana gitmektedir.

Ruh, kendisi kabul görsün diye Sakramenti kabul etmeye işte böyle gitmelidir. Arınabilsin diye arı olmalı; can bulabilsin diye diri olmalı; aklanabilsin diye adil olmalı; insan kılınmış yaratılmamış Tanrı ile birleşebilsin ve ezelden ebede O'nunla bir olabilsin diye hazır bulunmalıdır. Âmin.

III. RİSALE

KUTLU FOLİGNOLU ANGELA'NIN ERDİĞİ PEK ÇOK GÖRÜ VE TESELLİ ÜZERİNE

İÇİNDE BU DÜNYA YAŞAMINA NEFRET VE TANRI'NIN TADINA VARMA ARZUSU BULUNAN İLK GÖRÜ VE TESELLİ

Bizi her sıkıntımızda teselli eden Rabbim İsa Mesih'in kutlu Tanrısı ve Babası, Sen günahkâr olan beni her sıkıntımda teselli etmeyi hakikaten lütfettin. Zira on sekizinci basamakta anlatılmış olan hidayetim sırasında ve Paternoster duasını yinelerken bana mucizevi biçimde bahşedilen aydınlanmanın ardından, şu şekilde büyük bir teselli ve tatlılık hissettim.

Mesih'in uluhiyeti ile beşeriyetinin kutlu birliğini tefekkür etmeye yönlendirildim ve çekildim; bu tefekkürde, o güne dek hissettiklerimin hepsinden daha büyük, son derece ulu bir sevinç duydum. Bu sebeple o günün büyük bir kısmında, şaşkınlık içinde, kilitli ve tek başıma, dua ettiğim hücrede ayakta kaldım. Yüreğim bütünüyle o neşeye bürünmüştü, dilsiz gibi oldum ve konuşma yetimi kaybettim. Bu yüzden yoldaşım geldiğinde öleceğimi sandı; fakat o yalnızca beni yordu ve bana engel oldu.

Bir keresinde, henüz elimdeki her şeyi yoksullara vermeyi bitirmemişken (gerçi o vakit verecek pek az şeyim kalmıştı), bu işlerde sebat ettiğim sırada, bir akşam duadayken Tanrı'ya dair hiçbir şey hissetmediğimi sandım. Bu yüzden feryat edip Tanrı'ya şöyle dua ettim:

"Rabbim, yaptığım şeyi yalnızca Seni bulabilmek için yapıyorum; bu nedenle, bunu yapmışken, Seni bulabilmem için bana lütfunu bahşet."

Duamda buna benzer daha pek çok şey söyledim ve bana şu cevap bahşedildi: "Ne dilersin?"

O vakit şöyle dedim: "Ne altın ne gümüş dilerim; evet, bana bütün dünyayı versen de kabul etmem, çünkü yalnızca Seni dilerim."

Bunun üzerine O bana şöyle buyurdu: "Gayretle çabala ve kendini hazırla, zira şu anda yapmakta olduğun şeyi tamamladığında, bütün Teslis senin üzerine inecektir."

Bana, sıkıntımı hafifleten ve beni ilahi tatlılıkla dolduran daha başka pek çok şey de vadedildi. Ve o saatten itibaren, bana söylenmiş olan şeyin derhal gerçekleşmesini bekledim.

Bunu yoldaşıma biraz şüpheyle anlattım, zira bana büyük şeyler söylenmiş ve vadedilmişti; yine de bunlar bende o ilahi tatlılığı ve letafeti bırakmıştı.

Bundan sonra Assisi yakınlarındaki Aziz Fransua Kilisesi'ne gittim ve oraya giderken yolda bu vaat gerçekleşti. Yine de yoksullara her şeyi vermeyi henüz bitirmemiştim, fakat geriye pek az şey kalmıştı. Bu durum, bu işin emanet edildiği ve bunu tamamlamaya muvaffak olamayan asil ve aziz bir adamın ölümü yüzünden meydana gelmişti. Kendisi bizim öğütlerimiz vasıtasıyla Tanrı'nın inayetiyle hidayete ermişti; sahip olduğu her şeyden feragat etmek ve varını yoğunu yoksullara vermek üzereydi. Fakat yolda öldü. Yine de Tanrı onun vasıtasıyla pek çok mucize gösterdi ve kabri hürmetle anılır.

Bu yüzden Aziz Fransua'ya doğru giderken yolda dua ettim. Ve diğer duaların yanı sıra, Kutlu Fransua'dan, vaatlerimi daha henüz yenilemiş olduğum Tarikatına layıkıyla hizmet edebilmem ve Mesih'ten bir nebze olsun hissedebilme lütfuna erebilmem için, ama her şeyden evvel beni yoksul kılması ve günlerimi yoksulluk içinde tüketmemi sağlaması için Tanrı'ya benim adıma yalvarmasını istedim. Nitekim Kutlu Petrus'a bana hakiki yoksulluk lütfunu kazandırması için yalvarmak üzere Roma'ya da bu sebeple (yani yoksulluğun hürriyetine kavuşmak için) gitmiştim. Ve böylece, yolda yürürken duada istediğim gibi, ilahi merhametle, Kutlu Petrus ve Kutlu Fransua'nın erdemleri sayesinde hakiki yoksulluk armağanı bana lütfedildi.

Spello ile yukarı Assisi'ye çıkan dar yol arasında kalan ve Spello'nun ötesinde bulunan o yere vardığımda bana şöyle dendi:

"Kulum Franciscus'a dua ettin ve ben sana başka bir ulak göndermek istemedim. Sana daha önce hiç tatmadığın bir teselliyi getirmek için gelen Kutsal Ruh benim. Aziz Franciscus'a varıncaya dek seninle geleceğim; senin içinde olacağım ve yanındakilerden pek azı bunu fark edecek. Sana yoldaşlık edeceğim ve yol boyunca seninle konuşacağım; sözlerimin sonu gelmeyecek ve benden başkasına kulak veremeyeceksin, çünkü seni kendime bağladım ve sen Aziz Franciscus'a ikinci kez gelene dek senden ayrılmayacağım. O vakit, yalnızca şu anki bu teselli bakımından senden ayrılacağım, fakat bunun dışında seni asla terk etmeyeceğim ve sen beni seveceksin."

Sonra bana şu sözleri söylemeye başladı; bu sözler beni O'nu şu minvalde sevmeye ikna etti:

"Bana tatlı gelen kızım, benim tapınağım olan kızım; sevgili kızım, sev beni, çünkü ben seni çok severim, senin beni sevdiğinden katbekat fazla severim." Ve bana sık sık şöyle dedi: "Gelinim ve kızım, bana pek tatlı gelirsin, seni Spoleto vadisindeki herkesten çok severim. Ben sende nasıl dinlenip huzur bulduysam, sen de bende öyle dinlen ve huzur bul. Beden gözleriyle beni gören havarilerle birlikte bulundum, lâkin onlar beni senin hissettiğin gibi hissetmediler. Kendi evine vardığında, şimdiye dek hiç tatmadığın bambaşka bir tatlılık hissedeceksin. Seninle şimdiki gibi konuşmayacağım, yalnızca beni hissedeceksin. Kulum Franciscus'un beni pek çok sevmesi sebebiyle onun için nice işler kıldığımdan, arzuladığın şeylere onunla ve onun aracılığıyla erişmeyi umarak kulum Franciscus'a dua ettin. Şayet bugün beni daha çok seven biri olsaydı, onun için çok daha fazlasını yapardım."

Sonra bana bu devirde iyi insanların az olduğunu ve imanın pek zayıfladığını söyledi, bu yüzden feryat edip şöyle dedi: "Beni günahsızca seven canın sevgisi öylesine büyüktür ki, beni kusursuzca seven biri olsaydı, ona şimdiye dek gösterdiğimden daha büyük bir merhamet gösterirdim; bilirsin ki geçmiş zamanlarda muhtelif kişilere kıldığım nice büyük işler yazılıdır."

Hiç kimse bu sevgiye sahip olmadığı için kendini mazur gösteremez, çünkü herkesin Tanrı'yı sevmesi mümkündür ve O, canın kendisini sevmesinden ve aramasından gayrı hiçbir şey istemez. O, canın sevgisidir. Fakat bunlar derin sözlerdir.

Tanrı'nın canın sevgisi olduğunu, o denli yüce ve görkemli olmasına karşın, gelişiyle ve bizim için taşıdığı Haçıyla bana canlı bir kanıtla gösterdi. Çilesini ve bizim uğrumuza yaptığı diğer şeyleri bana açıkladı; sonra şunu ekledi: "Bak ve gör, bende sevgiden gayrı bir şey var mı." Bu devirde lütfunu üzerine akıtabileceği hiç kimseyi bulamadığı için kederleniyordu ve şu vakitte kendisini sevecek herkese, şimdiye dek azizlere ve kutlu kişilere gösterdiğinden çok daha büyük bir merhamet göstereceğini yineledi.

Sonra bana yeniden şöyle demeye başladı: "Bana tatlı gelen sevgili kızım, sev beni, çünkü ben seni senin beni sevdiğinden çok severim. Sev beni sevgilim, zira beni hiçbir günah olmaksızın seven cana duyduğum sevginin sınırı yoktur." Sandım ki cana duyduğu o aynı sevgiyle, canın gücü ve erdemi nispetinde sevilmeyi arzuluyordu ve can bunu yalnızca arzu etse bile, bunu gerçekleştirecek olan O'ydu.

Bana yine dedi: "Sevgilim ve gelinim, sev beni! Bütün hayatın, yemen içmen, uykun ve yaptığın her şey, beni sevdiğin müddetçe bana hoş gelir." Ve dedi ki: "Bütün insanların gözü önünde senin aracılığınla büyük işler yapacağım; tanınacak ve yüceltileceksin, öyle ki pek çokları sendeki adımı övecek."

Bana bunları ve benzeri başka şeyleri söyledi. O vakit bu sözleri işittiğimde günahlarımı sayıp döktüm, kusurlarımı düşündüm ve böylesine büyük bir sevgiye lâyık olmadığımı gördüm. Bu sözlerden şüpheye düşmeye başladım, bu yüzden canım kendisiyle konuşana şöyle dedi: "Şayet gerçekten Kutsal Ruh olsaydın bana böyle demezdin, zira zayıf ve nahif olduğumdan ve bundan ötürü kibre kapılabileceğimden, bu ne doğrudur ne de yakışık alır."

Bana cevap verdi: "Düşün ve gör, şimdi gururlandığın tüm bu şeyler yüzünden kibre kapılabilir misin; başka şeyleri düşünerek sözlerinin ahmaklığını fark edemez misin bir bak."

Bunun üzerine, söylediklerinin doğru olup olmadığını sınamak için kibre kapılmaya yeltendim ve sözlerimin ahmaklığını anlamak için bağlara bakmaya başladım. Nereye baksam bana şöyle diyordu: "Bak ve gör, bu benim yaratımımdır" ve bundan ötürü tarif edilemez bir tatlılık hissettim.

Bu esnada bütün günahlarımı hatırlamıştım ve kendi tarafımda günahlardan ve kötülükten gayrı hiçbir şey görmüyordum, öyle ki daha önce hiç hissetmediğim kadar büyük bir alçakgönüllülük hissettim. Sonra bana sevildiğimi, Tanrı'nın ve Bakire Meryem'in Oğlu'nun bana doğru eğildiğini ve benimle konuşmaya geldiğini söyledi. Bu yüzden Mesih bana şöyle dedi:

"Şimdi bütün dünya sana gelse, başkalarıyla konuşamazdın; zira ben sana geldiğimde, bütün dünyadan daha fazlası gelir." Fakat şüphelerimi dindirmek için şöyle dedi: "Senin için çarmıha gerilen, senin uğruna açlığa ve susuzluğa katlanan benim ve seni öyle çok sevdim ki senin için kanımı döktüm," ve bana çektiği tüm Eziyeti anlattı ve dedi ki: "Kendin için, yoldaşların için ve dilediğin herkes için merhamet dile, çünkü ben vermeye, senin almaya hazır olduğundan çok daha hazırım."

O vakit ruhum yüksek sesle feryat edip dedi ki: "Dilemeyeceğim, zira ben layık değilim ve bütün günahlarımı hatırlıyorum!" Ve sözlerine şöyle devam etti: "Başlangıçtan beri benimle konuşan sen, şayet gerçekten Kutsal Ruh olsaydın, bana böylesine büyük şeyler söylemezdin; ve eğer gerçekten içimde olsaydın, sevincim öyle büyük olurdu ki buna dayanamaz, yaşayamazdım."

O zaman şöyle cevap verdi: "Benim iradem olmadan hiçbir şey var olamaz, hiçbir şey yapılamaz. Şu anda sana sevinci ancak sende bulunduğu ölçüde vereceğim. Bir başkasına bundan daha az sevinç verdim de ne işitir ne görür halde yere yığıldı. Yine de kim olduğumu bilesin diye sana şu işareti vereceğim, şimdi git ve yoldaşlarınla konuşmaya çabala ve iyi ya da kötü, dilediğin herhangi bir şeyi düşün; göreceksin ki Tanrı'dan başka hiçbir şeyi düşünemeyeceksin. Zira düşünceleri bağlayabilen yalnızca benim. Ve bütün bunları sana senin meziyetlerinden ötürü değil, kendi iyiliğimden ötürü yapıyorum."

O konuşurken, işlediğim tüm kötülükler hafızamda eskisinden daha berrak bir şekilde canlandı, bu yüzden kendimi her zamankinden çok cehenneme layık gördüm. Sonrasında bana, şayet buraya birlikte geldiğim kişilerin değil de başka kimselerin refakatinde gelmiş olsaydım, zikredilen şeylerin bana yapılmayacağını ve söylenmeyeceğini buyurdu. Bu kimseler bendeki bitkinliği bir nebze fark ettiler, zira her kelimede büyük bir tatlılık alıyordum; şehre varmayı yahut yolun bir son bulmasını hiç istemiyordum. Bilhassa "İçine girmekte olan Kutsal Ruh benim," dediğinde hissettiğim sevinci ve tatlılığı asla tarif edemem; fakat kısacası, O'nun her bir sözünde tattığım tatlılık pek büyüktü.

Böylelikle, O'nun önceden bildirdiği gibi Aziz Fransuva Kilisesi'ne vardım. Ve O benden ayrılmadı, hatta sofraya oturduğumda bile, Aziz Fransuva'ya ikinci kez gidene dek benimle kaldı.

Kilisenin kapısından içeri girerken dizlerimin üzerine çöktüğümde, derhal Mesih'in bağrında yatan Aziz Fransuva'nın bir tasvirini gördüm. O vakit Mesih bana şöyle dedi:

"Seni işte böyle yakından tutacağım, hatta öyle daha yakından ki, bedensel gözler bunu ne fark edebilir ne de kavrayabilir. Fakat şimdi, sevgili kızım ve sevincimin tapınağı, seni ruhumla doldurmam ve seni bırakıp gitmem gereken saat geldi. Bu teselliden ötürü seni bırakmam gerektiğini sana söylemiştim; yine de, beni seversen, seni bırakmayacağım."

Bu sözler acı olsa da sevinçle doluydu. O vakit hem bedenin hem de zihnin gözleriyle görebilmek için baktım. Ve gördüm; ne gördüğümü bilmek istersen, gerçekten ancak büyük bir haşmetle dolu bir şey olduğunu söyleyebilirim; bundan fazlasını diyemem, ancak bana her türlü iyilikle dolu göründüğünü söyleyebilirim. Sonra büyük bir nezaketle ayrıldı; aniden değil, yavaşça ve tedricen. Bana söylediği sözlerin en yücesi şunlardır:

"Ey bana, benim sana olduğumdan daha tatlı olan kızım, sevincimin tapınağı, sen sevgimin yüzüğüne sahipsin ve bana sözlendin, öyle ki bundan böyle beni asla bırakmayacaksın. Baba'nın, Oğul'un ve Kutsal Ruh'un bereketi senin ve senin anlayışının üzerinde olsun."

O vakit ruhum feryat etti, "Yeter ki sen beni bırakma, hiçbir ölümcül günah işlemeyeceğim!"

Ve bana cevap verdi, "Ben sana öyle demedim." Sonra O ayrılırken, yoldaşım için bir bereket diledim ve O, "Ona başka bir bereket vereceğim," diye cevap verdi ve böylece ayrıldı. Ve ayrılışında O'nun önünde yere kapanmamı değil, ayaklarımın üzerinde durmamı istedi. Fakat O gittikten sonra bir sıranın üzerine yığıldım ve hiçbir hayâ duymaksızın feryat figan edip çağırarak yüksek sesle ağlamaya başladım ve şu sözleri sarf ettim, "Ey Sevgi, şimdiye dek seni hiç tanımamışım, beni neden bu şekilde bırakıyorsun?" Ve bundan fazlasını söyleyemedim, zira sesim ağlamaktan öyle boğulmuştu ki bunu bile güçlükle telaffuz edebildim, bu yüzden etrafımdaki kimseler tarafından işitilmedi.

Bu feryat ve ağlama, Aziz Fransuva Kilisesi'nin kapısından içeri girdiğim sırada üzerime geldi. Burada yeniden kendimden geçtim ve bütün halkın huzurunda gürültü yapıp yüksek sesle yakarmaya başladım, öyle ki benimle gelen ve beni tanıyanlar uzakta durup utandılar, bunu başka bir sebepten yaptığımı zannettiler. Böylece benimle konuşanın Tanrı olduğu kesinliğiyle baş başa kaldım; ve O'nun tatlılığından ve gidişinin kederinden ötürü, ölmeyi arzulayarak yüksek sesle ağladım. Ve ölmediğimi görünce, O'ndan ayrı düşmenin kederi öyle büyüktü ki bedenimin tüm eklemleri birbirinden ayrıldı.

Bu şeylerden sonra Assisi'den ayrıldım ve Tanrı'dan söz ederek büyük bir teselliyle yoluma gittim. Sessiz kalmakta çok zorlanıyordum, yine de yanımdakiler yüzünden konuşmaktan kaçınmaya çabaladım.

Sonra Mesih bana şöyle dedi, "Seninle konuşanın ben Mesih olduğumu bilesin diye sana bir işaret vereceğim. Bu işaret, içine yerleştirdiğim ve sonsuza dek seninle kalacak olan Haç ve Tanrı sevgisidir." Ve hemen o anda ruhumda ve tüm bedenime yayılan Haç'ı ve Tanrı sevgisini hissettim, öyle ki bunu cismani olarak gerçekten hissettim; ve onu hissedince, ruhum Tanrı'nın sevgisinde eriyip gitti.

Geri döndüğümde evin içinde kaldım ve öyle huzurlu, dingin ve büyük bir tatlılık hissettim ki bunu nasıl anlatacağımı bilemiyorum. Bu yüzden ölümü özledim; sözü edilen huzur ve tatlı neşe yüzünden, yaşamak bana söyleyebileceğimden çok daha büyük bir keder oldu. Şimdi birazcık hissettiğim o hazza kavuşabilmek için ölümü arzuladım ve bu nedenle bu dünyadan göçüp gitmek istedim. Yaşamak bana annemin ve çocuklarımın ölümünden daha büyük bir keder, aklıma gelebilecek diğer bütün acılardan daha ağır geldi.

Böylece evde, tamamen dermansız halde sekiz gün kaldım. Ve haykırdım, "Rab, bana merhamet et ve bu dünyada daha fazla kalmamama izin ver." O andan itibaren sık sık tarif edilemez kokuların farkına vardım; fakat bunları ve diğer şeyleri açıklayamam, içlerinde hissettiğim tatlılık ve sevinç öylesine büyüktü. O ses benimle başka birçok defa da konuştu, ama asla bu kadar uzun, bu kadar tatlılıkla veya derin bir anlamla değil.

Böylece, söylediğim gibi Assisi'den dönüp evimde yatarken, hayret verici bir sadelik, saflık ve bekarete sahip olan yoldaşım bir sesin şöyle dediğini işitti, "Kutsal Ruh hücrededir." Bunun üzerine yanıma geldi, etrafa bakınmaya başladı ve bana sordu, "Neyin olduğunu söyle bana, zira üç kez senin yanına gelmem buyruldu." Ben de cevap verdim, "Sana buyrulan şeyden ötürü sevinçliyim." Ve o andan itibaren yoldaşıma bu gizli şeylerin birçoğunu anlattım.

İKİNCİ GÖRÜM; BURADA TANRI'YI GÜZELLİK OLDUĞU ÖLÇÜDE GÖRDÜ, BU YÜZDEN YARATILMIŞ TÜM GÜZELLİK ONA BİÇİMSİZ VE ÇİRKİN GÖRÜNDÜ

Bir keresinde dua ederken ve ruhum yücelmişken, Tanrı benimle sevgi dolu birçok lütufkâr söz konuştu.

Ve baktığımda, benimle konuşan Tanrı'yı gördüm. Fakat ne gördüğümü bilmek istersen, sana hiçbir şey söyleyemem; yalnızca bir doluluk ve bir berraklık gördüğümü, bunları içimde öylesine bol hissettiğimi söyleyebilirim ki bunu hiçbir şekilde tarif edemem, ne de buna dair bir benzerlik sunabilirim. Zira gördüğüm şey cismani değildi, sanki cennetteymiş gibiydi. Böylece öylesine büyük bir güzellik gördüm ki kendi içinde tüm iyiliği barındıran Yüce Güzellik'i gördüğümden başka buna dair hiçbir şey söyleyemem. Ve bütün azizler bu güzel Heybet'in önünde durmuş, O'nu övüyorlardı.

Bununla birlikte, bu kendinden geçiş halinde pek kısa bir süre kaldığımı sandım; sonra Tanrı bana dedi ki, "Benim sevgili, kıymetli kızım, Cennet'in bütün azizleri sana özel bir sevgi besler, annem de öyle; ve onlar seni bana getirecekler." Ve bu sözler bana söylenmiş olsa da O'nun annesine ve azizlere dair her şey bana pek önemsiz bir şey gibi göründü. Zira O'ndaki sevincim öylesine büyüktü ki meleklere ve azizlere bakmaya aldırış etmedim, çünkü onların bütün iyiliği ve bütün güzelliği O'ndandı ve O'nun içindeydi; O, bütün güzelliğiyle birlikte eksiksiz ve Yüce İyilik'ti ve O'nun sözlerinde öylesine büyük bir sevinç buldum ki yaratılmış hiçbir şeye aldırış etmedim.

Yine bana şöyle dedi, "Sana beslediğim sevgi sonsuzdur, fakat bunu sana açmıyorum, evet, hatta gizliyorum."

Bunun üzerine ruhum cevap verdi, "Hayatımın bütün günlerinde Seni incittiğim halde, sevilmeyecek biri olan bende nasıl olur da böylesi bir sevgi ve sevinç bulursun?"

Buna şöyle cevap verdi, "Sana beslediğim sevgi öylesine büyüktür ki gözlerim onları görse de günahlarını artık hatırlamıyorum; zira sende çok hazinem var."

O vakit ruhum öylesine hakiki bir güvence hissetti ki artık şüphe etmedi. Tanrı'nın gözlerinin kendi içine baktığını hissetti ve gördü, o gözlerde öyle bir sevinç buldu ki ne bir insan ne de gökten inen bir aziz bunu açıklayabilirdi. Bana, dayanamayacağım için sevgisinin çoğunu gizlediğini söylediğinde ruhum cevap verdi, "Eğer her şeye gücü yeten Tanrı isen, beni buna dayanabilecek kıl."

Bunun üzerine nihayet cevap verip şöyle dedi, "Eğer dilediğin gibi yapsaydım, arzuladığın her şeye burada sahip olurdun ve artık beni arzulayarak acıkmazdın. Bu nedenle dileğini yerine getirmeyeceğim, zira bu dünyada beni arzulayarak acıkmanı, beni özlemeni ve beni bulmaya daima can atmanı dilerim."

ÜÇÜNCÜ GÖRÜM; BURADA TANRI'YI HER ŞEYDE YENİLMEZ BİR KADİR-İ MUTLAKLIK OLARAK GÖRDÜ, BU DA ONA HEM ŞİMDİKİ HEM DE GELECEK KUŞAKLARA FAYDALI OLMA LÜTFUNU VERDİ. BUNDAN BAŞKA, TANRI'NIN DERİN ALÇAKGÖNÜLLÜLÜĞÜNÜ DE GÖRDÜ

Bir keresinde bana şöyle söylendi, "Seninle konuşan ben, sana ilahi lütfu getiren ilahi Gücüm. Lütuf şudur, seni görecek olan bütün insanlara faydalı olmanı dilerim; ve yalnızca bunlara değil, aynı zamanda seni düşünecek, seni anacak ve senden söz edildiğini işitecek olan herkese de faydalı olmanı dilerim. Bununla birlikte, en çok içine tam anlamıyla girdiğim kimselere faydan dokunacaktır."

O vakit, ruh fazlasıyla sevinç duymasına rağmen şöyle dedi, "Bu lütfu istemem, zira bana zarar vermesinden ve beni kibre düşürmesinden korkarım."

Fakat Rab cevap verdi, "Bununla senin bir ilgin yoktur, çünkü bu seni alakadar etmez; sen yalnızca onun muhafızı olursun. Ona iyi hizmet ettiğinden ve onu ait olduğu Zât'a geri verdiğinden emin ol."

O zaman ruhum gördü ve anladı ki bu yolla ne huzuru kaçabilir ne de zarar görebilirdi. Ve Rab bana şunu da söyledi, "Senin bu büyük korkundan çok hoşnutum."

Bundan sonra kiliseye girdim ve orada Rab benimle gayet tatlı ve lütufkâr bir biçimde konuştu, bunun üzerine bütün zihnim pek ziyade sevindi ve teselli buldu. Şöyle dedi, "Sevgili kızım," ve daha nice güzel sözler buyurduktan sonra ekledi, "Seni hiçbir mahluk teselli edemez, kudretimi sana bildirmek isteyen yalnızca Ben, yalnız Ben teselli edebilirim."

Ve hemen o anda ruhumun gözleri açıldı ve Tanrı'nın doluluğunu temaşa ettim; onun vasıtasıyla gerek buradaki gerek denizlerin ötesindeki bütün dünyayı, uçurumu ve diğer her şeyi idrak ettim; orada ilahi kudretten gayrı hiçbir şeyi kesinlikle tarif edilemez bir surette görmedim, öyle ki ruh hayretin fazlalığından yüksek sesle feryat edip, "Bütün bu cihan Tanrı ile dolu!" dedi. Böylece cihanın pek küçük bir şey olduğunu o vakit idrak ettim; bundan başka, Tanrı'nın kudretinin her şeyin üzerinde olduğunu ve bütün cihanın onunla dolduğunu gördüm.

Sonra O bana, "Sana kudretimden bir parça gösterdim," dedi; bunu öylesine iyi anladım ki diğer her şeyi daha iyi idrak etmemi sağladı. Yine şöyle dedi, "Sana kudretimden bir şeyler gösterdim; şimdi dön de hilmimi, alçakgönüllülüğümü gör." O zaman insana ve diğer bütün şeylere karşı Tanrı'nın alçakgönüllülüğüne dair bana öyle derin bir basiret verildi ki ruhum O'nun dile gelmez kudretini hatırlayıp derin hilmini kavradığında, pek ziyade hayrete düştü ve kendini bir hiç saydı, zira kendi içinde kibirden başka bir şey görmedi.

Böylece içimden düşünmeye ve kendimi her bakımdan Kutsal Komünyon'a layık görmemeye başladım, bu yüzden de Komünyon almayı reddettim.

Bunu bana gösterdikten sonra Rab şöyle dedi, "Kızım, özel bir ilahi lütufla buna sevk edilmedikçe, kudretimi ve alçakgönüllülüğümü temaşa etmenin (senin erişmiş olduğun) bu derecesine erişebilecek hiçbir mahluk yoktur." Mesih'in Bedeninin havaya kaldırılışından sonra kilisedeyken bana şöyle dedi, "Şimdi sunağın üzerinde duran kudretime bak, yine de senin içindeyim; Beni kabul edersen, Beni her zaman ettiğin gibi kabul etmiş olursun. Bu sebeple Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adına Komünyon al, zira layık olan Ben, seni de layık kılarım."

O zaman, bütün hayatım boyunca asla kaybetmeyeceğimi düşündüğüm, tarif edilemez bir tatlılık ve büyük bir sevinçle doldum.

YÜCE BİLGELİK OLMASI BAKIMINDAN TANRI'YI TEMAŞA ETTİĞİ, BU VESİLEYLE HER ŞEY HAKKINDA YANILGISIZCA HÜKMETMEYİ ÖĞRENDİĞİ DÖRDÜNCÜ RÜYET VE TESELLİ

Bir keresinde bir adam, bilmek istediği birtakım şeyler için Tanrı'ya dua etmemi benden rica etmişti. Fakat bunu yapıp yapmamakta tereddüt ettim, zira böyle şeyler için Tanrı'ya dua etmeyi bir kibir ve büyük bir ahmaklık sayıyordum. Bu mesele üzerine derin derin düşünürken, zihnim aniden ilk vecd haline çekildi ve başı sonu olmayan bir masanın önüne yerleştirildi. Oraya masayı görmek için değil, onun üzerinde olanı temaşa etmek için konulmuştum. Orada Tanrı'nın dile gelmez doluluğunu temaşa ettim; fakat içindeki tüm iyilikleri barındıran ilahi bilgeliğin doluluğunu gördüğümü söylemekten gayrı buna dair hiçbir şey anlatamam.

Bu doluluk içinde gördüm ki ilahi bilgeliğin ne yapacağını öğrenmeye çalışmak veya bunu arzulamak caiz değildir, zira bu durum onun önüne geçmek ve onu tahkir etmektir. Bu yüzden, böyle şeyleri öğrenmeye çalışan kimseleri gördüğümde, onların yanıldıklarına kanaat getiririm.

Bu rüyeti gördüğüm andan itibaren, söz edildiklerini işittiğim vakit bütün ruhani şahısları ve meseleleri anlamak ve onlar hakkında hüküm vermek bana bağışlandı. Lakin bu hükmü, kullanılması her zaman hataya düşüren o yargıyla değil, başka ve hakiki bir hükümle veririm; bu sayede hüküm verirken günah bilincine nereden sahip olduğumu da anlarım.

Hafızamda sadece "masa" kelimesinin kalmış olmasından başka bu rüyete dair daha fazla bir şey söyleyemem. İlk vecd halinde bir masanın önüne yerleştirildiğimi söylemiştim. Fakat o masanın üzerinde gördüğüm şeylere dair, daha önce söylediklerimden gayrı hiçbir şey diyemem.

YÜCE ADALET VE DAHA DA YÜCE BİR ŞEY OLMASI BAKIMINDAN TANRI'YI TEMAŞA ETTİĞİ VE BU VESİLEYLE SEMAVİ HÂKİMLERİN RIZASINA ERİŞTİĞİ BEŞİNCİ RÜYET

Bir gün duadayken, şüphe ettiğimden yahut bu yolla Tanrı hakkında daha fazlasını bilmek istediğimden değil, Tanrı'ya şöyle sordum,

"Ey Rab, insanı niçin yarattın ve onu yarattıktan sonra, günahlarımız yüzünden Oğlunun çektiği onca acının Senin üzerine yüklenmesine neden müsaade ettin? Şüphesiz bizi şu an sahip olduğumuz erdemin iki katıyla yaratabilirdin ve bu ıstıraplar olmaksızın Sana şükran duymamızı ve hoş görünmemizi ziyadesiyle mükemmel şekilde takdir edebilirdin."

Bunun üzerine, Tanrı'nın bunu yapmasının ve buna müsaade etmesinin sebebinin, O'nun iyiliğinin bu yolla bize daha açıkça gösterilebilmesi ve bunun ihtiyaçlarımıza daha uygun düşmesi olduğunu anlamam sağlandı. Yine de bunu tam manasıyla idrak etmeme bu kafi gelmedi, zira Tanrı'nın dileseydi başka türlü de davranabileceğini kesinlikle biliyordum.

Bir başka vakit, ruhta yüceldiğimde, bu arayışın ne başlangıcı ne de sonu olduğunu fark ettim, öyle ki ruh kendini bu karanlıkta bulduğunda derhal geri dönmek istedi; fakat ne bunu yapabildi, ne de ilerlemesine izin verildi. Ve bu belirsizlik ile kaygı içindeyken, Tanrı'nın tarif edilemez kudretini görebilmem için daha da yükseklere çıkarıldım ve aydınlatıldım.

Burada Tanrı'nın iradesi, adaleti ve iyiliği göründü ve bu erdemler içinde bilmek istediğim şeyi açıkça müşahede ettim. Böylece ruhum, yeryüzünde içinde yattığı karanlıktan çekip çıkarıldı; zira bu aydınlanmada dimdik ayağa kaldırıldı ve daha önce hiç tatmadığım bedensel bir çeviklik ve tazelenmiş bir hayat ile ayaklarımın, hatta ayak parmaklarımın ucunda durdum. Üstelik üzerime öyle bir sevgi doluluğu geldi ve Tanrı'nın o kudretini, iradesini ve adaletini öyle büyük bir sevinçle anladım ki, yalnızca sormuş olduğum sorular hususunda değil, aynı zamanda tüm yaratılanlar, hatta iblisler ve lanetliler hususunda bile tatmin oldum, çünkü onların hepsini birden kurtarmaya çağrıldığımı hissettim.

Fakat bu doğaüstü bir şey olduğundan sözlerle ifade edemem, gerçi Tanrı'nın dileseydi bizi başka bir şekilde de kurtarabileceğini tastamam anlamıştım. Yine de O'nun kudretinin ve iyiliğinin bu tarzdan daha iyi nasıl tecelli edebileceğini veya daha açık biçimde nasıl ortaya konabileceğini göremiyordum. O andan itibaren kendimi öyle hoşnut ve güvende hissettim ki, lanetleneceğimi kesin olarak bilseydim dahi hiçbir surette kendime dövünmezdim ve bu sebeple Tanrı'ya ibadet edip O'nu yüceltmek için daha önce sarf ettiğim gayret ve özenden daha azını göstermezdim; zira O'nun adaletini ve hükümlerinin doğruluğunu pek açıkça anlamıştım. Bu yüzden ruhum öyle büyük bir huzur, sükunet ve metanetle doldu ki, bundan daha kamil bir hal hatırlamıyorum; ve bu halde sebat ettim.

Tanrı'nın kudretini, iradesini ve adaletini gördükten sonra daha da yükseklere çıkarıldım ve o vakit Tanrı'nın kudretini ve iradesini artık eskisi gibi görmüyordum. Fakat

tarif edilemez olduğu kadar sabit ve sarsılmaz bir şey gördüm; ve daha önce sıkça söylediğim şeyden, yani her şeyin bütünüyle iyi olduğundan gayrı bundan fazla bir şey diyemem.

Ve ruhum sevgiyi görmemiş olsa da, yine de o tarif edilemez şeyi gördüğünde tarifsiz bir sevinçle doldu ve önceki halinden alınıp bu en büyük ve anlatılamaz hale yerleştirildi. O vakit bedende miydim yoksa beden dışında mıydım bilmiyorum, ancak şu kadarını söylemek kafidir ki, diğer bütün rüyetler bana bundan daha küçük göründü. Bu rüyette bana günahların öldürülmesi ve erdemin güvencesi ihsan edildi; bu sayede artık hem iyi hem kötü şeyleri, hem iyi hem kötü yaratılmış olanları seviyorum, çünkü bu şeyleri artık hakir görmüyorum.

Bu yüzden semavi hükümler beni büyük bir esenlik ve hürmet içinde bıraktı; öyle ki şimdi, "Hükümlerinle ya da hükmünle kurtar beni, ya Rab" diye haykırdığımda, bunu sanki "Çektiğin Çile hürmetine kurtar beni, ya Rab" dermişçesine büyük bir sevinç ve itimatla söylerim. Bunun sebebi, Tanrı'nın iyiliğini bir azizde veya mukaddes bir insanda ya da pek çoğunda, lanetlenmiş birinde veya bir lanetliler topluluğunda olduğundan daha açık bir şekilde tanıyamıyor oluşumdur. Bu derin hakikat bana yalnızca bir kez gösterilmiş olsa da, zihnimden hiçbir vakit çıkmadı ve onun sevincini asla yitirmedim. İmana dair olan her şeyin benden zail olması mümkün olsaydı bile, yüce Tanrı'nın, O'nun kusursuz adaletinin ve hükümlerinin hakiki kesinliği bende yine de baki kalırdı.

Bu sözün manası ne kadar da derindir! Fakat bütün bunlar kutsanmış olanların hayrına döner, çünkü ilahi hükümleri bilmeye erişmiş ve onları anlamış olan ruh, Tanrı'ya dair bu bilgi sayesinde her şeyden bir fayda elde edecektir.

İLAHİ SEVGİ İÇİNDE DÖNÜŞTÜĞÜNÜ GÖRDÜĞÜ ALTINCI RÜYET VE TESELLİ

Büyük Perhiz vaktinde bir keresinde içimin pek kuruduğunu ve dindarlıktan yoksun kaldığımı düşündüm, bu yüzden içimdeki bütün iyilikler kuruyup gittiğinden, Tanrı'ya bana Kendisinden bir şey vermesi için yakardım. O vakit ruhumun gözleri açıldı ve sevginin bana doğru usulca yaklaştığını gördüm, başlangıcını gördüm fakat sonunu göremedim. Bana yalnızca bunun bir devamlılığı ve ebediyeti varmış gibi geldi, öyle ki ne bir benzerlik ne de bir renk tarif edebilirim, fakat bu sevgi bana ulaşır ulaşmaz, bütün bu şeyleri beden gözleriyle görebileceğimden çok daha açık bir şekilde ruhun gözleriyle gördüm.

Bu sevgi bana doğru bir orak misali geldi. Fiili ve ölçülebilir bir benzerlik olduğundan değil, fakat bana ilk göründüğünde umduğum bollukta kendini bana vermedi, bir kısmı geri çekildi. Orak misali demem bundandır. O vakit sevgiyle ve paha biçilmez bir doyumla doldum; fakat bu beni pek ala tatmin etmiş olsa da, içimde öyle büyük bir açlık hasıl etti ki bütün uzuvlarım gevşedi ve ruhum geri kalanına erişme arzusuyla kendinden geçti.

O vakit hiçbir yaratılmışı görmeyi de dinlemeyi de reddettim; konuşmadım, fakat ruhum içimde konuştu, sevginin kendisini sevgi uğruna böyle bayıltmaması için haykırıp yalvardı, çünkü hayatı ölümden ibaret sayıyordu.

O vakit önce Kutsal Bakire'ye, ardından da ruhumla birlikte gidip Yüceler Yücesi'ne yalvarıp yakarsınlar diye kutsal havarilere seslendim; ruhuma artık bu ölümü çektirmesin, arzuladığı şeye, yani hakiki sevginin kalanına ermesine izin versin diye niyaz ettim. Keza bu kendinden geçiş içinde kutlu Franciscus'a ve kutsal İncil yazarlarına dua ettim, hissettiğim sevgi aracılığıyla onlara yakınlaştırıldığım için onlara içtenlikle yalvarıp yakardım. Kendimi bütünüyle sevgiden ibaret sayarak şöyle dedim, "Sevgide yaşadığını sanıp da nefret içinde yaşayan niceleri vardır ve aksine nefret içinde yaşadığını sanıp da hakikatte sevgi içinde yaşayan niceleri vardır." Fakat ruhum bunu kesinlikle bilmek istedi ve Tanrı bunu öylesine açık hissetmeme izin verdi ki bütünüyle hoşnut oldum. Zira bu sevgiyle öylesine dolmuştum ki, bu vuku bulduktan sonra onsuz kalabileceğime asla inanmıyorum; aksini söyleyen hiçbir yaratılmışa da inanmazdım, bir melek dahi olsa ona inanmaz, "Sen gökten düşmüş olansın" diye yanıt verirdim.

Bana öyle geldi ki içimde, sanki içimden bir yol geçmişçesine iki yan gördüm; bir yanda bu sevgiyi ve tüm iyiliği görüyordum (ki bu Tanrı'dandı, benden değil), diğer yanda ise kendimi büsbütün kurumuş, içinde hiçbir iyilik bulunmayan bir halde görüyordum. Bu nedenle, sevgi içinde olmama rağmen sevdiğim şeyin benden kaynaklanmadığını, yalnızca her sevginin kendisinde birleştiği Tanrı'dan geldiğini anladım.

Sonra O bana öncekinden daha büyük ve daha ateşli bir sevgi verdi ve ben bu sevgiye varmayı arzuladım. Böylece iki sevgi vardı, biri daha önce bahsettiğim ve öylesine büyüktü ki üzerime ölümlü bir sevgi gelene dek bundan daha büyüğü olabileceğini bilmiyordum; bu sevgi ile diğer ölümlü sevgi arasında ise büyük bir hararet vardı. Arada öyle bir orta yer vardır ki hakkında hiçbir şey söyleyemem; öylesine derin, sevinçle ve tarif edilemez bir hazla öylesine doluydu.

O vakit Çile'ye dair hiçbir şey duymak istemem, Tanrı'nın adımın önümde anılmasını da arzu etmem; zira O'nun adının anıldığını duyduğumda bu bende öyle büyük bir bağlılık uyandırır ki kendimden geçerim, O'nun sevgisinden kederlenirim ve daha küçük olan her şey beni rahatsız eder. Bununla kıyaslandığında, Mesih'in Hayatı'na dair İncil'de veya başka yerlerde anlatılan her şeyi bir hiç sayarım; çünkü Tanrı'da daha büyük ve çok daha kıyas kabul etmez şeyler görürüm.

O beni bıraktığından beri bir melek kadar hoşnut kaldım; zira kurbağaları ve yılanları, hatta delileri ve iblisleri bile severim ve onların yaptıklarını, başkalarına karşı işlenen günahları dahi görsem hiçbir şey beni rahatsız edemez; çünkü Tanrı'nın buna adil bir şekilde izin verdiğine ve yapılmasını arzuladığına inanırım. Bu haldeyken köpekler beni ısırsa aldırmam, hiçbir acı çekiyor gibi de görünmem.

Dolayısıyla bu haldeyken Mesih'in Çilesi'ne dair hiçbir düşünce ya da kederli bir hatırlayış veya herhangi bir gözyaşı bulunamaz; her ne kadar bir vakitler bu sevgiye, dünyanın kendisiyle kurtulduğu o pek değerli Kan'ın paha biçilmez kıymetinin hatırlanışı eklenmiş olsa da. Bu yüzden bunların nasıl bir arada var olabildiğine şaşarım. Yine de Çile'nin ızdırabından eser yoktu; zira Çile bize gitmemiz gereken yolu gösterir ve ne yapmamız gerektiğini öğretir. Ruh her iki hali de sık sık ziyaret etse de, bu hal, Kutlu Franciscus'un yaptığı gibi daimi bir hatırlayışla Mesih'in Haçı'nın dibinde sürekli durmaktan daha yücedir.

YEDİNCİ GÖRÜM: BURADA TANRI'YI ÜÇ ŞAHIS HALİNDE GÖRDÜ, FAKAT O'NU KARANLIK BİR BİÇİMDE GÖRDÜ; VE BU GÖRÜM ONA KUSURSUZ VE KUTSAL BİR UMUT VE TAM BİR GÜVEN VERDİ

Bir vakit ruhum Tanrı'yı öylesine bir berraklıkla görmeye yükseltilmişti ki O'nu daha önce hiç bu kadar açık seçik görmemiştim. Fakat sevgiyi burada o denli tam görmedim; bilakis daha önce sahip olduğumu kaybettim ve sevgisiz kaldım. Sonradan O'nu karanlık bir biçimde gördüm ve bu karanlık hayal edilebilecek en büyük nimetti; hiçbir düşünce buna denk olabilecek bir şeyi tasavvur edemezdi.

Sonra ruha sarsılmaz bir iman, muhkem ve kesin bir umut verildi; öyle ki Tanrı'dan öyle emin hissettim ki tüm korku beni terk etti. Zira karanlıkla gelen o nimet sayesinde düşüncelerimi toparladım ve Tanrı'dan öylesine emin kılındım ki O'na kesinlikle sahip olduğumdan bir daha asla şüphe duyamam. Böylece umudum artık kesinleşti; çünkü şimdi öylesine açık görüyorum ki gördüğüm şey ne dille anlatılabilir ne de yürekte tasavvur edilebilir. Ve o nimetle (en kesin olan ve o karanlığı da içeren nimetle) bütün umuduma kavuştum; mademki artık açıkça görüyorum, sahip olmayı ya da bilmeyi arzuladığım her şeye sahibim.

Burada da aynı şekilde bütün İyiliği görürüm; ruh onu görünce, kendisinin ondan veya onun kendisinden ayrılacağını ya da gelecekte o İyiliği terk etmek zorunda kalacağını asla düşünemez. Ruh onda tarif edilemez bir sevinç bulur, yine de dille anlatılabilecek ya da kalpte tasavvur edilebilecek hiçbir şey görmez. Hiçbir şey görmez ama her şeyi görür, zira bu İyiliği karanlıkta seyreder; ve bu İyilik ne denli karanlıkta ve gizlilikte görülürse, o denli kesindir ve her şeyin fevkindedir. Bu nedenle görülebilen ya da hayal edilebilen diğer tüm iyilikler şüphesiz bundan daha aşağıdır, çünkü geri kalan her şey karanlıktır. Ruh, Tanrı'nın ilahi gücünü, bilgeliğini ve iradesini gördüğünde bile (ki bunları başka zamanlarda pek mucizevi bir şekilde görmüşümdür), hepsi bu en kesin İyilikten daha aşağı kalır. Çünkü bu bütündür, o diğer şeyler ise bütünün yalnızca birer parçasıdır. Bir diğer fark da şudur ki, o diğer şeyler dile gelmez olsa bile bedende dahi hissedilen büyük bir sevinç getirir.

Fakat böyle karanlıkta görülen İyilik, dudaklara hiçbir tebessüm, kalbe hiçbir coşku, bağlılık veya sevgi getirmez; zira beden, başka zamanlarda olduğu gibi titremez, harekete geçmez veya sarsılmaz. Bunun sebebi ise görenin beden değil ruh olmasıdır; beden dinlenir ve uyur, dil ise lâl olur ve konuşamaz. Tanrı'nın bana gösterdiği o sayısız ve dile gelmez lütuflar, bütün o tatlı sözler ve diğer tüm ilahi kelamlar ile işler, karanlığın içinden apaçık gördüğüm bu şeyin yanında öylesine önemsiz kalır ki, onlara hiçbir umut bağlamam. Evet, bütün bunların doğru olmaması kabil olsa bile, bu İyiliğe ve diğer tüm iyiliklere beslediğim umudu hiçbir şekilde azaltmazdı.

Böylesi büyük bir karanlık içinden Tanrı'yı tarif edilemez bir şekilde görmenin bu en yüce kudretine ruhum yalnızca üç kez yükseltildi, daha fazla değil; O'nu sayısız kez ve daima karanlıkta görmüş olsam da, asla böylesine yüce bir mertebede ve böylesine büyük bir karanlık içinden görmedim.

Ve bir yanda bedenim dermansızlıktan eriyip bittiğinde, dünya dikenleri ve acılığıyla beni kovup sürdüğünde, iblisler de benzer şekilde bana büyük eziyetler çektirip durmaksızın bana zulmettiğinde ve musallat olduğunda (çünkü üzerimde güçleri vardır ve Tanrı ruhumu ve bedenimi onların eline bırakmıştır, öyle ki onların cismani olarak üzerime çullandığını görür gibi olurum), diğer yanda Tanrı, karanlığın içinden gördüğüm o İyilikle beni Kendine çeker; ben o karanlıkta hiç şüphesiz Kutsal Üçlü Birlik'i gördüm. Bana öyle gelir ki ben O'nun tam ortasına yerleştirilmişimdir ve O beni, şimdiye dek gördüğüm her şeyden veya şimdiye dek aldığım her nimetten daha fazla Kendine çeker, öyle ki O'nunla kıyaslanabilecek hiçbir şey yoktur.

Bu konuda söylediğim her şey bana bir hiç gibi gelir, hatta bundan söz ederken bir kusur işliyormuşum gibi hissederim; zira o İyilik bütün sözlerimi öylesine aşar ki, konuşmam ona karşı bir küfür gibi görünür.

O İyiliği görüp onun içinde olduğumda, Mesih'in insanlığına, insan olması bakımından Tanrı'ya veya şekli yahut sureti olan başka herhangi bir şeye dair hiçbir şey hatırlamam; hiçbir şey görmüyor gibi görünsem de, aslında her şeyi görürüm.

Fakat adı geçen o İyilikten ayrıldığımda, bana Mesih'i görmek bahşedilir; O beni öylesine bir tatlılıkla Kendine çeker ki bazen, "Sen bensin, ben de senim," der. O gözleri ve ruhumu sonsuz bir güvenceyle kucaklayıp kendine çeken o pek lütufkâr, o pek hoş yüzü görürüm. O gözlerden ve o yüzden yayılan şey ise daha önce sözünü ettiğim ve karanlıkta gördüğüm, içeriden doğup dışarıya yayılan o İyilikten başka bir şey değildir. Ve bu öyle bir İyiliktir ki, onda duyduğum büyük sevinci hiçbir şekilde dile getiremem.

Böylece Mesih ile bir olan ruh yaşar. Ve bu Tanrı'da, karanlıkta olduğundan daha çok yaşarım; karanlıkta ikamet Eden beni kıyas kabul etmez derecede daha güçlü çekse de, Mesih'te öylesine kesintisiz yaşarım ki, Tanrı'nın güvencesi bana bir kez ve ebediyen bahşedilmiş olduğundan, benimle O'nun arasına asla hiçbir şey giremez.

O andan itibaren, Mesih'in insanlığından ötürü kesintisiz bir sevinç duymadığım hiçbir gün veya gece olmamıştır; bu yüzden şarkı söylemeyi ve Tanrı'yı överek şöyle demeyi arzularım:

"Seni överim, ey sevincim olan Tanrım, zira döşeğimi Senin Çarmıhın üzerine kurdum; yastık yerine yoksulluk, huzur yerine ise ızdırap ve hor görülme buldum; çünkü O bu döşek üzerinde doğdu, yaşadı ve ölmek üzere uzandı."

Bu yoldaşlar, yani yoksulluk, ızdırap ve hor görülme, Baba Tanrı tarafından öylesine sevilmişti ki, onları Oğluna verdi ve Oğul daima bu döşek üzerinde yatmayı arzuladı. İşte bu sebeple O'nu daima severim ve Baba ile hemfikir olurum. Dinlenmek için ben de bu döşeğe uzandım, zira üzerinde ölmeyi umduğum, sayesinde kurtulmayı umduğum döşek işte budur. Fakat o ellerden ve ayaklardan aldığım sevinç tarif edilemez; O'nu gördüğümde O'ndan asla ayrılmamayı, aksine O'na daha da yaklaşmayı arzularım, bu yüzden hayatım bir ölüm gibidir; O'nu ne kadar çok hatırlarsam o kadar az konuşabilirim, çünkü o vakit dilim tutulur. O'nu bıraktığımda, karşılaştığım kötülük beni O'nu daha da çok arzulamaya mecbur eder; bu arzum ve beklemenin getirdiği bezginlik yüzünden ölümcül bir acıya gark olurum, fakat bu rüyette ruhum, sonsuza dek onur ve yücelik sahibi olan o en tatlı Tanrı tarafından yüceltilir ve teselli bulur.

SEKİZİNCİ GÖRÜM VE TESELLİ, BURADA TANRI'YI BU HAYATTA MÜMKÜN OLDUĞUNCA APAÇIK GÖRMÜŞ, BU GÖRÜMDE HAYIRLI NİYETLERDE VE TANRI'DAN DUYULAN KUSURSUZ SEVİNÇTE KUVVET BULMUŞTUR

Böylece Büyük Perhiz süresince ruhta yücelmiş olarak, alışılagelmiş halimden farklı bir biçimde Tanrı ile birleştim. Teslis'in tam ortasındaymışım gibi geldi bana, her zamankinden daha yüce ve daha büyük bir biçimde; zira aldığım lütuflar her zamankinden daha büyüktü ve bana aralıksız olarak haz dolu armağanlar ile son derece büyük ve tarif edilemez bir sevinç bahşediliyordu. Bütün bunlar o güne dek başıma gelen her şeyin öylesine ötesindeydi ki, hakikaten ruhumda ne bir azizin ne de bir meleğin tarif edebileceği yahut açıklayabileceği ilahi bir değişim vuku buldu. Bu ilahi değişim ya da amel öylesine derindi ki, ne kadar bilge olursa olsun hiçbir melek veya başka bir yaratılmış onu kavrayamazdı; bu sebeple onu anlatmaya yeltenirsem bunun kötü söz söylemek ve küfür etmek gibi görüneceğini bir kez daha yineliyorum.

Burada, vaktiyle haz aldığım her şeyin dışına çekildim; Mesih'in yaşamı ve insanlığı ile Tanrı'nın ezeldan beri pek çok sevdiği ve Oğluna verdiği o en derin yoldaşların tefekkürü gibi şeylerin dışına. Keza O beni yukarıda anılan hazdan, yani Oğlu tarafından çekilen ve içinde huzurumu ve yatağımı bulmaya alışkın olduğum yoksulluktan, acıdan ve hor görülmeden de çekip çıkardı; ayrıca rüyetinden pek büyük sevinç duyduğum o karanlıktan da geri çekildim. Ve nihayetinde, önceki bütün hallerin dışına öylesine büyük bir mesh ile ve uykuda çekildim ki, bunu hiçbir surette kavrayamadım ve yalnızca artık o şeylere sahip olmadığımı biliyorum.

Ruhumda gerçekleşen bu ilahi ihsanlar ve amellerde Tanrı, ilkin yapıtlarında Kendini bu denli tarif edilemez bir biçimde ruha sundu; ardından tarif edilemez bir berraklık ve kesinlikle ona büyük armağanlar bağışlayarak Kendini ruha bütünüyle izhar ve ifşa etti. Tanrı'nın Kendini ruha göstermesinin iki yolu vardır. Birinci yol, Kendini yakından göstermesidir ve ruh o vakit, her yaratılmışta ve varlığı olan her şeyde mevcut olduğu gibi, O'nun da mevcut olduğunu bilir; iyi meleklerde olduğu kadar iblislerde de, Cennette olduğu kadar cehennemde de, zinada ve cinayette, bütün iyi amellerde ve var olan hem güzel hem de çirkin her şeyde mevcut olduğu gibi. Dolayısıyla bu birliğe sahip olduğumda, kötü bir melek ve fena bir eylem gördüğümde, iyi bir melek yahut eylem gördüğüm zamankinden daha az sevinmem Tanrı'da; ve O, ruhuma en sık bu şekilde görünür. Ve bu görünüş, büyük bir hakikat ve ilahi lütufla aydınlanma getirir, öyle ki ruh bunu müşahede ettiğinde hiçbir şekilde günaha giremez.

Dahası, bu aydınlanma ruha pek çok ilahi ihsan getirir; örneğin, Tanrı'nın halihazırda mevcut olduğunun farkına vardığında ruh kendini derinden alçaltır ve günahları sebebiyle mahcubiyet duyar. Keza büyük bir sevinçle çokça bilgelik ve ilahi teselli edinir. Tanrı Kendini bir başka ve daha hususi bir biçimde gösterir; öncekinden çok farklı olan bu biçim de sevinç verir ama önceki sevinçten başkadır. Zira burada ruhun tamamını Kendine çeker ve onda çok daha büyük bir lütufla, tarif edilemez bir sevinç ve aydınlanma derinliğiyle pek çok ilahi şey vücuda getirir; öyle ki, başka hiçbir armağan olmaksızın, Tanrı'nın bu görünüşü azizlerin ebedi hayatta sahip oldukları lütfun ta kendisidir.

Ne var ki, azizlerin ebedi hayatta aldıkları armağanlardan kimisi daha fazlasına, kimisi daha azına sahiptir. Fakat daha önce de söylediğim gibi bunlardan bahsetmek imkansızdır, zira kelimelerim öylesine cılızdır ki layıkıyla tarif etmekten ziyade lekelemekte ve küfre düşmektedir. Yalnızca şunu söyleyeceğim, bu armağanlar arasında zihnin genişlemesi de vardır; bu sayede zihin Tanrı'yı anlamaya ve bilmeye daha muktedir hale gelir; zira O Kendini ruha sunduğunda, Kendini ifşa eder ve aşikar kılar, böylece daha önce hiç bilinmeyen, anlatılandan daha büyük ve daha derin olan armağanları ve tatlılığı alması için ruhu genişletir.

O vakit ruha (artık bütün karanlığın dışına çekilmiş olarak), Tanrı'ya dair bahşedilebileceğini düşündüğüm en üstün bilgi lütfedilir. Ve bu bilgi öylesine büyük bir berraklık, tatlılık ve kesinlikle verilir ve öyle bir derinliğe sahiptir ki, insan yüreği ona erişemez; ne de yüreğim, yüce Tanrı ruha yüreğin artık ulaşamayacağı mertebeye kadar yücelmeyi lütfettiği anlar müstesna, onun anlayışına ve bilgisine yahut ona dair herhangi bir şeyi tahayyül etmeye bir daha asla geri dönebilir. Bu sebeple ona dair herhangi bir şey söylemek yahut onu ifade edecek kelimeler bulmak mümkün değildir; ne tahayyül ne de akıl ona hiçbir şekilde erişebilir, zira her şeyi ölçülemeyecek kadar aşar.

Böylece düşünebileceğimiz yahut söyleyebileceğimiz hiçbir şeyle Tanrı'nın yüceltilemeyeceğini idrak ederiz. Kutsal Yazılar bizden öylesine üstündür ki hiçbir insan, tüm dünyanın en bilgesi olsa ve bu hayatta sahip olunabilecek tüm bilgiye sahip bulunsa dahi, onları tam ve kamil bir biçimde bilemez ve anlayamaz; aklı onlar karşısında her daim alt edilmeyecek hiç kimse yoktur.

Tanrı'nın Kendini izhar ettiği, ruhtaki bu en mükemmel ve ilahi işleyişler hakkında insan hiçbir surette konuşamaz, hatta kekeleyemez bile. Fakat ruhum ilahi sırları bilmek üzere sıklıkla yukarı kaldırıldığından, Kutsal Yazıların niçin yazıldığını, neleri tasdik edip neleri inkar eder göründüklerini, neyin kolay ve neyin güç olduğunu, bazılarının bunlardan neden hiçbir fayda sağlayamadığını ve bunlara uymayanların neden lanetlendiğini, uyanlarınsa bunlar vasıtasıyla neden kurtulduğunu anlıyorum. Böylece bu şeyleri bilmekte bir üstünlüğüm var ve Tanrı'nın sırlarını öğrendikten sonra kesinlikle birkaç kelam edebilirim; yine de sözlerim o ilahi ve tarif edilemez işleyişlerin dışındadır ve hiçbir surette onların yanına yaklaşamaz, bilakis her zaman söylediğim gibi, onları bozar ve onlara karşı küfre düşer.

Bu yüzden derim ki bu dünyada gelmiş geçmiş bütün ilahi teselliler, bütün ruhani sevinçler, bütün semavi zevkler, dünyanın başlangıcından bu yana yaşamış bütün azizler Tanrı'yı açıklayıp gözler önüne serecek olsaydı, var olmuş hem iyi hem kötü bütün dünyevi zevkler, ben kemale erene dek sürecek tek bir iyi ve ruhani sevince dönüştürülseydi bile, tüm bunları elde edebilmek için dahi, Tanrı'nın o dile gelmez tecellisinde bulduğum sevinci bir göz açıp kapama süresince bile feda etmez ya da değişmezdim.

Bunları, insanların yüreğine bu dile gelmez lütfun yukarıda anılan her şeyden sonsuz derecede üstün olduğu inancını bir nebze aşılayabilmek için söyledim. Üstelik ben ona yalnızca bir göz açıp kapama süresince değil, çoğu zaman hayli uzun bir müddet sahip olurum. Bu şekilde ona büyük bir tesirle sahip olurum; fakat başka bir şekilde, yani daha az bir tesirle, ona neredeyse aralıksız sahip olurum. Dışarıdan hem kederi hem sevinci biraz hissetsem de, ruhumun içinde hiçbir erdeme ait hiçbir kederin ya da sevincin, adlandırılabilecek veya ifade edilebilecek hiçbir şeyin giremediği bir oda vardır. Lakin oraya o en yüce Hayır girer ve Tanrı'nın o tecellisinde (ki onu kusursuzca anlatacak hiçbir sözüm olmadığından, onu böyle adlandırmakla küfre düşmüş olurum) bütün hakikat yatar.

Bu sebeple O'nda, gökte, yerde, cehennemde ve bütün yaratılmışlarda bulunan tüm hakikati anlar ve ona sahip olurum; hakikat ve kesinlik öylesine büyüktür ki bütün dünya bunun aksini iddia etse inanmaz, dahası bununla alay ederdim. Zira her şey olan O'nu seyrederim; yaratılmış her şeyin O'nda ne kadar kesin bir surette bulunduğunu idrak ederim; aynı şekilde, içinde pek büyük bir sevinç duyduğum o büyük karanlıkta görmüş olana dek var olandan çok daha iyi bir yolla, yukarıda anılan şeyleri kusursuzca anlamaya beni muktedir kıldığını da idrak ederim. Zira kendimi Tanrı ile böyle baş başa, bütünüyle temiz, bütünüyle pak, bütünüyle takdis edilmiş, bütünüyle doğru, bütünüyle emin ve O'nun içinde bütünüyle semavi olarak seyrederim; bu haldeyken başka hiçbir şey hatırlamam.

Bir keresinde bu haldeyken, en yüce Tanrı bana şöyle dedi: "İlahi hikmetin kızı, hazzın kusursuz tapınağı, sevinçlerin sevinci; hakiki esenliğin kızı, Kutsal Üçlük ve bütün hakikat sende dinlenir, böylece sen Beni tutarsın ve Ben de tutarım

Rabbimiz Tanrı tarafından ruha bağışlanan amellerden biri şudur ki büyük bir sevinçle Tanrı'nın, o en yüce ve soylu toplulukla birlikte Sunağın en kutsal Sakrament'ine nasıl girdiğini eksiksizce anlarım. Fakat bu halin dışında kaldığımda, kendimi günahla dolu, günahkârlığa boyun eğmiş, adaletsiz, murdar, bütünüyle sahte ve dünyevi görürüm. Yine de içimde, bütün ömrüm boyunca hissettiğim her şeyin üzerinde, ilahi ve daimi bir mesh bulunarak sükûnet içinde kalırım.

Yukarıda anılan o hale kendi kendime gelmedim, oraya Tanrı tarafından yöneltildim ve çekildim; öyle ki kendi başıma bunu nasıl arzulayacağımı veya isteyeceğimi bilemezdim, şimdiyse daima bu haldeyim. Ruhum çoğu zaman benim iradem ya da rızam olmaksızın Tanrı tarafından yukarı kaldırılır ve ben O'ndan herhangi bir şey almayı ummaz veya düşünmezken, ruhum ansızın O'nun tarafından yüceltilir ve O'nun hâkimiyeti altına girer. Böyle yüceltildiğimde bütün dünyayı anlarım ve kendimi yeryüzünde değil, Tanrı ile birlikte gökte bilirim. Bu hal deneyimlediğim diğer her halden çok daha üstündür; öylesine tatmin dolu, öylesine berrak, yüceltici ve genişleticidir ki buna yaklaşan başka hiçbir hal hissetmedim.

Tanrı'nın bu tecellisini binden fazla kez deneyimledim ve her biri diğerlerinden farklıydı. Nitekim bir keresinde Aziz Meryem'in Işık Yortusu'nda Tanrı'nın o dile gelmez tecellisine mazhar oldum ve bu ruha vahyolunurken, ruh kendi bir suretini seyretti; kendini tahayyül edebileceğinden ya da anlayabileceğinden çok daha soylu ve yüce gördü, ne kendi ruhumun ne de Cennet'tekilerin ruhlarının böylesine bir soyluluk taşıyabileceğine başka türlü inanamazdım. Zira ruhum o vakit kendini öyle bir tarzda seyretti ki kendi kendini anlayamadı. Öyleyse, sonlu ve sınırlandırılmış olan ruh kendi kendini kavrayamazken, muazzam, sonsuz ve sınırsız olan Yaratıcısını nasıl kavrayabilirdi?

O vakit ruhum Tanrı'nın huzuruna tam bir güvenle çıktı; en ufak bir korkusu yoktu, aksine Tanrı'nın huzuruna ömründe tattığı en büyük sevinçle, yeni ve fevkalade bir hazla, öylesine mucizevi, öylesine yeni ve berrak bir tarzda vardı ki kendi ruhum böyle bir şeyi asla anlayamazdı. Ruhumun Tanrı ile bu buluşmasında (Tanrı'nın yukarıda anılan o dile gelmez tecellisini görüp anladığım vakit), en yüce Tanrı bana yazıya geçirilmesini arzu etmediğim bazı sözler söyledi; ruh kendine döndüğünde, Tanrı uğruna her türlü ızdıraba ve eziyete katlanabileceği, yapılabilecek veya söylenebilecek hiçbir şeyle bundan böyle Tanrı'dan ayrılamayacağı bilincini içinde buldu ve muhafaza etti.

O vakit ruhum haykırıp dedi ki, "Ah, en tatlı Rab, beni Senden kim ayırabilir?" ve O'nun lütfu sebebiyle hiçbir şeyin beni O'ndan ayıramayacağını bildiren bir ses işittim.

Bütün bu şeyleri, tarif edebileceğimden çok daha mucizevi bir şekilde Tanrı'nın dile getirdiğini işittim. Bana ayrıca bildirildi ki, Tanrı'nın bahsi geçen bu dille anlatılamaz tecellisi, azizlerin ebedi hayatta tattıkları o Hayır'dır; ve bu Hayır bundan başka bir şey değildir, fakat öyle farklı tecrübe edilir ve diğerinden öyle ayrıdır ki, ebedi hayatta payı en az olan en mertebesiz aziz dahi, bedenin ölümünden önce herhangi bir ruha bahşedilebilecek olandan çok daha fazlasına sahiptir.

Ruhumun Tanrı'nın o harikulade tecellisinde idrak ettiği işte budur.

DOKUZUNCU RÜYET, BURADA KENDİSİNE GÖRDÜĞÜ RÜYETLERDE VE SEMAVİ HASBİHALLERDE ALDANMAMIŞ OLDUĞU TASDİK EDİLMİŞTİR

Belli bir vesileyle, Kutsal Bakire Meryem Yortusu'nda, hidayete erişimden kısa bir süre sonra, Kutsal Bakire'ye dua ettim; kendisiyle yapılan hasbihallerde aldanmadığımı bilmemi sağlayacak bir lütfu bana bahşetmesi için Oğluna yalvarmasını diledim. Bunun üzerine bana semavi bir ses geldi, dileğimin yerine getirileceğini vaat etti ve ayrıca şöyle dedi, "Tanrı Kendisini sana göstermiş, seninle konuşmuş ve seni Kendisini anlama yetisiyle donatmıştır; bundan ötürü, O'nun iradesine uygun olandan gayrı hiçbir şeye ne kulak ver, ne bak, ne de herhangi bir şey söyle." Bu sözlerin bana büyük bir basiret ve olgun bir bilgelikle söylendiğini fark ettim. Bahsi geçen hasbihaller bende büyük bir sevinç ve dilediğim şeye kavuşma umudu bırakmıştı; dahası, yukarıdaki sözler bana Tanrı'nın, yaptığım her şeyin O'nun izniyle yapılması lütfunu bağışlayacağını bildiriyordu.

Böylece bana bildirilen o üç şeyi yapmaya başladım. Buna binaen kalbim dünyevi olan her şeyden sıyrılıp Tanrı'ya bağlandı. Yaptığım, yediğim ya da söylediğim hiçbir şey kalbimin daima Tanrı'ya bağlı kalmasına mani olamadı; Tanrı'nın iradesine uygun olandan gayrı hiçbir şeyi ne görebiliyor, ne düşünebiliyor, ne de hissedebiliyordum. Duaya dalmışken gidip bir şeyler yemek ve içmek istediğimde, alçakgönüllülükle izin dilerdim, O da şöyle cevap verirdi, "Git, Baba'nın, Oğul'un ve Kutsal Ruh'un bereketiyle ye." Ve bana kimi zaman derhal, kimi zaman da daha sonra bu şekilde izin verirdi.

Bu hal üç gün ve üç gece sürdü. Nihayetinde Komünyon Ayini sırasında, Mesih'in Bedeninin havaya kaldırıldığı vakitlerde Tanrı'yı ruhen müşahede ettim. Bu rüyetten sonra bende tarif edilemez bir tatlılık ve büyük bir sevinç kaldı; öyle sanıyorum ki bu, ömrümün bütün günleri boyunca benden hiç eksilmeyecektir. Ve bu rüyette dilediğim her şey bana tasdik edildi; bende hiçbir şüphe kalmadı, tam bir tatmine erdim ve önceki hasbihallerde aldanmamış olduğuma kesin olarak kani oldum.

ONUNCU RÜYET VE TESELLİ, BURADA KENDİSİNE HASBİHALLERİNDE ALDANMAMIŞ OLDUĞU BİR KEZ DAHA TASDİK EDİLMİŞTİR

Başka bir vesileyle, ben duadayken bana şu minvalde son derece hoş sözler söylendi,

"Ey Benim için, Benim senin için olduğumdan çok daha tatlı olan kızım; sen Benim safamın mabedisin ve Kadir-i Mutlak Tanrı'nın kalbi senin [üzerinde dinlenir]"

Bu sözlerle birlikte üzerime, bedenimin bütün azaları hissettiği için daha önce hiç tatmadığım derecede nihai bir sevinç duygusu geldi. Ve ben bu sözler karşısında secdeye kapanırken bana ayrıca şöyle dendi,

"Kadir-i Mutlak Tanrı seni bu şehrin diğer bütün kadınlarından daha çok sevmektedir. O seninle ve yoldaşınla sevinç duyar. O halde ikiniz de gayret edin ki, yaşantınız sizin örneğinizi izlemek isteyen herkes için bir ışık olsun; fakat sizi izlemeyenler için yaşantınız katı ve çetin bir hüküm olacaktır."

Ruhum burada bu acı hükmün avamdan ziyade bilginlere karşı verildiğini anladı, zira onlar bu semavi şeyleri Kutsal Yazılardan bildikleri gerekçesiyle hakir görmektedirler. Yine de Kadir-i Mutlak Tanrı'nın bize beslediği sevginin o denli büyük olduğu, bu duygularla olmasa dahi daima bizimle bulunduğu bana bildirildi. Ve O'nun gözlerinin şu anda üzerimizde olduğu bana söylendi; bunun üzerine zihnimin gözleriyle O'nun ilahi gözlerini gördüğümü sandım ve tarif edemeyeceğim kadar sevindim. Yine de, şu an söylediğimiz sözler pek değersiz kaldığı için kederlenmekteyim.

Bu husustan ötürü büyük bir sevinç duymuş olsam da, günahlarımı hatırladım ve ne şimdi ne de herhangi bir vakitte bende Tanrı'yı hoşnut edebilecek bir iyilik bulunmadığını düşündüm. Bu sebepten, bana bu kadar büyük şeyler söylenmiş olduğunu görünce şüpheye düşmeye başladım ve dedim ki,

"Benimle konuşan Sen, şayet gerçekten Kadir-i Mutlak Tanrı'nın Oğlu olsaydın, ruhum bundan daha yüce ve daha büyük bir sevinç hissederdi ve bu kadar değersiz olan benim içimde Senin var olduğunu hissedip buna dayanamazdım."

Buna O şu cevabı verdi, "Şu anda bundan daha büyük veya daha kamil bir sevince sahip olmanı istemiyorum, lâkin senin için daha büyüğünü hazırladım. Bilmelisin ki bütün dünya Benimle doludur."

Ve hakikaten o an her mahlukun O'nunla dolu olduğunu fark ettim. Tekrar benimle konuşup dedi ki, "Ben her şeyi yapabilirim, havarilerimle konuştuğum zamanki gibi Beni görmeni sağlayıp yine de Beni hissetmemene muktedirim."

Bu bana açık sözlerle söylenmedi, fakat O'nun söylediği şeyi ve bundan çok daha büyük olan nice şeyi ruhum kavradı ve böylece bunların hakikat olduğunu hissetti. Yine de söylenenlerin gerçekten doğru olup olmadığını açıklığa kavuşturmak için ruhum feryat etti,

"Mademki Sen Kadir-i Mutlak Tanrı'sın ve bana anlattığın şeyler hakikattir, bundan emin olmam için bana bir işaret ver ve beni bu büyük şüpheden kurtar."

O zaman O'na yalvardım, bana somut, görebileceğim bir işaret vermesini istedim; elime bir mum veya değerli bir taş ya da başka bir şey koyması gibi yahut dilediği herhangi bir işareti vermesini niyaz ettim ve bunu O'nun arzulayacağı kimseden başka hiç kimseye göstermeyeceğime söz verdim. O zaman şöyle cevap verdi:

"Aradığın bu işaret, yalnızca onu gördüğünde veya ona dokunduğunda sana büyük bir sevinç verecek bir işarettir, fakat seni şüpheden kurtarmaz ve o işaretle aldanabilirsin. Bu yüzden sana aradığından daha hayırlı, seninle sonsuza dek kalacak ve ruhunda her zaman hissedeceğin başka bir işaret vereceğim. İşaret şu olacaktır: Sevgide daima coşkun olacaksın ve Tanrı sevgisi ile O'nun aydınlanmış bilgisi daima seninle ve senin içinde bulunacaktır. Bu, O'nun Ben olduğuma dair sana kesin bir işaret olacaktır, zira bunu Benden başkası yapamaz. Ve bu, ruhunda bırakacağım bir işarettir ki senin Benden istediğinden senin için daha hayırlıdır. Sevgimi senin içinde bırakıyorum, öyle ki Benim sevgim uğruna sıkıntılara katlanacaksın ve eğer biri sana kötülük söyler ya da yaparsa, böylesi bir merhamete layık olmadığını ikrar ederek minnettar kalacaksın. Hepinize duyduğum sevgi böyledir, sizin uğrunuza her şeye sabırla ve alçakgönüllülükle katlandım. Böylece, biri sana kötülük söylediğinde veya yaptığında, sadece sabretmekle kalmayıp sana zarar vermelerini arzuladığında ve onlara minnettar olduğunda, içinde olup olmadığımı anlayacaksın. Ve bu, Tanrı'nın lütfunun kesin bir işaretidir. Ve işte, şimdi seni Siricus adında bir azizin ve diğer birçok azizin meshedildiği bir merhemle meshediyorum."

O anda bu merhemi derhal hissettim ve öylesine tatlıydı ki ölümü ve her türlü bedensel azapla ölmeyi arzuladım. Mesih uğruna ölen şehitlerin çektiği azapları bir hiç saydım ve O'nun sevgisi uğruna çekeceğim azapların onlarınkinden daha korkunç olmasını, dünyanın üzerime hakaretler ve sövgülerle haykırmasını diledim.

Dahası, bana bu kötülükleri yapabilecek olanlar için dua etmekten büyük sevinç duydum ve katilleri ile kendilerine eziyet edenler için dua eden azizlere şaşmadım;

zira onlar için Tanrı'ya sadece dua etmekle kalmamalı, O'ndan onlara özel bir lütuf bahşetmesini de dilemeliyiz. Bu yüzden bana kötülük edenler için dua etmeye, onları büyük bir sevgiyle sevmeye ve onlara merhamet duymaya çok hazırdım. Bu meshedilişte hem içimde hem dışımda öyle bir tatlılık hissettim ki daha önce hiç benzerini duymamıştım ve bunun en küçük bir cüzünü dahi gözler önüne serebilecek hiçbir sözüm yoktur.

Bu teselli farklıydı ve diğerlerinden başka bir tabiata sahipti. Zira diğerlerinde hemen bu dünyadan ayrılmayı arzulamıştım, fakat bunda arzum, ölümümün her türlü azapla kederli ve uzun süreli olması, uzuvlarımın dünyanın tüm işkencelerini çekmesi yönündeydi. Yine de tüm bunlar bana pek küçük bir şey gibi göründü, çünkü ruhum her azabın, ebedi hayatta vaat edilen nimetlerin yanında ne denli küçük bir şey olduğunu gayet iyi biliyordu. Ruhum bunun böyle olduğunu kesinlikle biliyordu ve dünyanın bütün bilge kişileri bana aksini söyleseydi bile onlara inanmazdım. Ve eğer adı geçen yolda yürüyen herkesin kurtulacağına yemin etseydim, doğruyu söylediğime inanırdım.

Tanrı bu işareti ruhuma öylesine sağlam bir şekilde, öylesine parlak ve berrak bir ışıkla yerleştirdi ki sanırım her türlü şehadete katlanabilirdim. Bu işaret, dahası, aralıksız olarak kurtuluşun dosdoğru yoluna iletir, yani Tanrı sevgisi uğruna acı çekme sevgisine ve arzusuna götürür.

Üstelik, Tanrı'nın bana söylediği şu sözleri işittim: "Bu şeylerin sonuna 'Tanrı'ya şükürler olsun' diye yazdıracaksın ve sahip olduğu lütfu korumak isteyen kişi, üzerine gönderdiğim şey ister sevinç ister keder olsun, gözlerini Haç'tan ayırmayacaktır."

Bu işarete dair yukarıda anılan bütün bu şeyleri ruhum, anlatabileceğimden çok daha eksiksiz bir şekilde ve burada söylediklerimden çok daha fazlasını anlamamı sağlayan bir yetkinlikle kavradı. Sevgim ve sevincim öylesine büyüktü ki bunu hiçbir şekilde ifade edemem ve Tanrı, bütün bunları bunca kusur ve noksanla anlattığım için bunu bana bir günah saymasın.

MESİH'İN ÇEKTİĞİ ACILAR ÜZERİNE DÜŞÜNDÜĞÜNDE BULDUĞU TESELLİLER BURADA BAŞLAR

MESİH'İN ÇEKTİĞİ ACILARIN BİRİNCİ TESELLİSİ

Bir defasında Tanrı'nın beden almış Oğlu'nun çektiği acılar ve yoksulluğu üzerine tefekküre dalmışken, Mesih bana göründü ve açıkça görebilmem ve üzerinde gayretle düşünebilmem için yüreğime koymayı arzu ettiği o büyük yoksulluğunu bana gösterdi. Aynı şekilde uğurlarına yoksul düştüğü kimseleri de gördüm ve onlar için öylesine büyük bir keder ve nefret duydum ki neredeyse yüreğim tükenecekti.

Bundan sonra, çektiği acıları bana daha eksiksiz bir şekilde gösterdi. O zaman O'nu hısımdan akrabadan ve dostlardan yoksun, dahası bizzat Kendisinden öylesine yoksun gördüm ki beşeriyeti göz önüne alındığında Kendi Kendisine yardım edemez durumdaydı.

Bundan sonra yine, O'nun Çilesi'ne dair o güne dek anlatıldığını işittiğimden çok daha fazlasını bana bildirmek O'nun hoşuna gitti. O vakit, Mesih'in Çilesi sırasında, o kötü ve dikbaşlı insanların yüreklerinin tümüyle kendisine karşı döndüğünü nasıl gördüğünü anladım; tüm uzuvların O'nun adını özenle yok ettiğini ve onu çarçabuk silip atmak için ne büyük bir dikkat ve gayret gösterdiklerini gördü; kendisine karşı tuzak kurdukları inceliği, kurnazca düzenleri gördü ve O'na en acımasızca eziyet edebilmek için kurdukları kötü niyetleri, iftiralarını, öfkelerini, hiddetlerini, yaptıkları planları ve hazırlıkları gördü. Kuşkusuz Çile'nin acımasızlığı pek büyüktü, çünkü O bütün acıyı, kötülüğü ve utancı önceden görmüştü.

Ruhum Çile'ye dair söylemek istediğimden çok daha fazlasına tanık oldu, evet, susmayı yeğlerim. Bu yüzden ruhum o vakit feryat edip şöyle dedi:

"Böylesine eziyet gören O'nun annesi, Kutsal Meryem, Tanrı'nın Oğlu'nun bu Çilesi'nden bana da bir pay ver, çünkü sen bunu diğer tüm azizlerden daha çok gördün. O'nu hem bedeninin hem de zihninin gözleriyle gördün ve O'nu herkesten çok sevdiğin için en büyük dikkatle temaşa ettin." Ve ruhum yine feryat edip dedi ki: "Burada, ruhumun gördüğü biçimiyle hakkında hiçbir şey konuşulduğunu duymadığım, hiç sözü edilmeyen bu Çile'ye dair bana bir şey söyleyebilecek bir aziz var mıdır? Zira bu öylesine büyüktür ki ben kendim tarif edemem. Ruhum Mesih'in Çilesi'nin öylesine büyük olduğunu gördü ki, Aziz Meryem bunu pek çok bakımdan diğer tüm azizlerden daha açıkça görmüş olsa bile, ne o, ne de ondan çok daha yetersiz olan bir başkası bunu tarif edebilir. Ve eğer bunu tarif edebilecek biri varsa, bana öyle gelir ki onu çeken Sen'sin."

Tanrı'nın Oğlu'nun Çilesi'ni böylece gördüğümde, daha önce hiç olmadığı kadar büyük bir kedere düştüm; o an yüreğim tükenseydi şaşılacak bir şey olmazdı, zira şimdi bile bunları hatırladığımda kederlenmeye başlıyorum, çünkü beni vaktiyle neşeli kılan o zihin gücünü yitirdiğimi görüyorum, bu yüzden uzun zamandır hiçbir sevinç hissetmedim.

MESİH'İN ÇİLESİ'NİN İKİNCİ TESELLİSİ

Başka bir vakit, Mesih'in ruhundaki acı ızdırap bana gösterildi; bu öylesine korkunçtu ki yürek tasavvur edemez, dil tarif edemez. Bakire'nin Oğlu'ndaki bu ızdırabı gördüğüm için ruhum pek ağır bir kedere büründü ve kendi ızdırabım daha önce hissettiğim her şeyden büyüktü.

Bu derin tefekkürde hiçbir ferahlık ya da sevinç bulamadığımı görerek, ruhum o acı ızdırabın pek çok nedenini ve sebebini idrak etti. İlki, o ruhun pek kutsal ve tümüyle günahsız olmasıydı; bu nedenle hiçbir cezayı hak etmiyordu. İkincisi, O'nun buna bizlere olan sevgisinden katlanmasıydı; bizler ise nankör, düşman ve layık olmayanlar olarak, O bizi Çilesi ile kurtarırken bile O'nu hor görüp O'nunla alay ediyorduk. Sonra, O'nu çarmıha gerenlerin günahının hadsiz hesapsız olmasıydı; her günahtan nefret eden ve büsbütün tiksinen o Ruh, buna diğer tüm günahlardan daha çok kederleniyordu. Üstelik bu günahı işleyen pek çok kişi vardı, çünkü Bayram için toplanmış olan hem Yahudiler hem de diğer uluslar O'na karşı birleşip O'na en derin kederi vermişlerdi. Ayrıca düşmanlarının derin kötülüğü ve fenalığı yüzündendi; onların tüm gayreti O'nu, O'nun anısını, adını ve ayrıca seçilmiş havarilerini yok etmekti. Keza, imandan sapan havarilere merhamet ettiği için de ızdırap çekti ve onlar uğruna zulme katlandı. Keza, o pek bahtsız annesine merhamet ettiği için ve hiçbir yardım ya da teselli olmaksızın kendini büyük bir sıkıntı içinde bulduğu için ızdırap çekti. Ve nihayetinde, her şeyden öte, o en yüce ruh her yönden acı dolu bir hücuma uğradığı için ızdırap çekti; her insan O'nun için bir keder sebebiydi; O'nun Ruhu, o pek kutsal, bakir ve narin Bedene çektirilen tüm acı ve ızdıraptan ötürü acı ve keder duyuyordu. Ve tüm bunlar bir arada o tek ve pek kutsal Ruh'un üzerine yüklendi.

Bana açıkça gösterilen pek çok başka şey de vardı, fakat onları ne anlatabilirim ne de anlatmak isterim.

Böylece kendimden geçerek Çarmıha Gerilen'in ızdırabında dönüştüm ve ilahi merhamet bana şu şeyleri ihsan etti: İlki, irademin öylesine sınırlandırılmış olmasıydı ki, O'nun izin verdiğinden başka hiçbir şey arzulayamazdım. İkincisi, ruhuma pek az değişen bir hal yerleştirdi ve Tanrı'ya öylesine bir dolulukla sahibim ki, artık eskiden bulunduğum o halde değilim, bilakis yürek ve zihnin öylesine kusursuz bir esenliği içinde yürüyorum ki her şeyden hoşnudum.

MESİH'İN ÇİLESİ'NİN ÜÇÜNCÜ TESELLİSİ

Bir vakit Rabbimiz İsa Mesih'in Çarmıhta çektiği büyük ızdırapları, bilhassa ellerin ve ayakların etini tahtanın içine geçirecek cinsten olduğunu işittiğim çivileri derin derin düşünüyordum; çivilerin tahtanın içine böylesine şiddetle soktuğu o küçük et parçalarını görmeyi arzuladım.

O vakit Mesih'in acısı yüzünden öylesine büyük bir acı hissettim ki ayaklarımın üzerinde duramadım, başımı öne eğip yere oturdum; ve başını yere uzattığım kollarıma doğru eğen Mesih'i gördüm. Sonra bana boğazını ve kollarını gösterdi, bunun üzerine kederim anında öylesine büyük ve diğer tüm sevinçlerden öylesine farklı bir sevince dönüştü ki başka hiçbir şey ne gördüm ne de hissettim; zira o boğazın güzelliği pek muazzam ve tarif edilemez bir şeydi. O vakit O'nun güzelliğinin tanrısallığından ileri geldiğini anladım.

Bana o en latif ve lütufkâr boğazdan başka bir şey göstermedi, onun güzelliği ise dünyadaki hiçbir şeye ya da renge benzetilemez, yalnızca Rabbin bedeninin duruluğuna benzer ki bunu bazen ekmek ve şarabın kutsanıp yukarı kaldırılışında seyrederim.

MESİH'İN ÇEKTİĞİ AZABIN DÖRDÜNCÜ TESELLİSİ

Büyük haftanın dördüncü gününde, keder içinde Tanrı'nın Oğlu'nun ölümü üzerine derin düşüncelere dalmıştım, ruhum bu Çile'ye ve Ölüm'e daha çok gömülebilsin diye zihnimi diğer her şeyden arındırmaya çabalıyordum.

Bu yüzden, yalnızca bunun üzerine daha tez ve eksiksiz düşünebilmek amacıyla zihnimden diğer bütün meseleleri söküp atma gayreti ve arzusuyla bütünüyle meşgulken, ruhumun içinde ilahi bir sesin şöyle dediğini işittim, "Sana olan sevgim bir aldanış değildi." Bu söz ruhuma ölümcül bir acının sarsıntısı gibi geldi, çünkü zihnimin gözleri bir anda açıldı ve O'nun söylediğinin son derece doğru olduğunu gördüm. O hazzın işleyişini ve tesirini gördüm, Tanrı'nın Oğlu'nun bu sevgi uğruna yaptığı her şeyi gördüm ve Çarmıha Gerilmiş Mesih'in bu derin ve dille anlatılamaz sevgi uğruna hayatta ve ölümde nelere katlandığını gördüm. Bu sebeple O'nun bana olan sevgisinin bir hile ya da şaka olmadığını, bilakis en kusursuz ve en derin sevgi olduğunu gerçekten anladım. O vakit kendimde bunun tam tersini fark ettim, yani O'nu hileyle sevdiğimi ve hakiki biçimde sevmediğimi bildim. Bu yüzden öylesine ölümcül bir acı ve dayanılmaz bir keder çektim ki neredeyse öleceğimi sandım.

Ardından bana ızdırabımı daha da artıran başka sözler söylendi, bu sözler şunlardı,

"Sana yine derim ki, sana olan sevgim bir aldanış değildi, sana hizmetim yapmacık değildi, sana karşı hissim de bir böbürlenme [?] değildi."

O vakit ruhum feryat edip dedi, "Ey Efendim, Sende olmadığını söylediğin o şey, bütünüyle bendedir, zira Seni aldatmaktan başka türlü hiç sevmedim. Sana yalanlarla hizmet ettim ve Senin benim uğruma hissettiğin ve taşıdığın o yükleri hissederim korkusuyla Sana hakikatle yaklaşmayı hiçbir zaman arzulamadım. Bu sebeple Sana hiçbir vakit içtenlikle ve Sırf Senin rızan için hizmet etmedim, hep ihmalle ve ikiyüzlülükle hizmet ettim."

O'nun beni nasıl içtenlikle sevdiğini, hakiki sevginin tüm işaretlerini nasıl Kendi üzerinde taşıdığını ve Kendi içinde tüm acılarımızı daha eksiksiz biçimde taşısın ve hissetsin diye İnsan olacak derecede bana nasıl yaklaştığını fark ettiğimde, öylesine tarifsiz büyük bir ızdırap duydum ki kaburgalarım yerinden oynamış gibi oldu ve yüreğim ortadan ikiye çatlayacak sandım. Dahası, "Sana karşı hissim bir böbürlenme değildi" sözleri üzerine düşünürken, O'nun bana ayrıca şöyle dediğini işittim, "Ruhunu, kendisinin bildiğinden daha yakından bilirim." Bu sözler acımı daha da artırdı, çünkü Tanrı'nın beni ne denli yakından bildiğini kavradıkça, kendimin ne kadar kibre kapılmış olduğunu daha çok anladım.

Bundan sonra bana sınırsız sevgisini aşikâr kılan ve gösteren şu sözleri söyledi,

"Zihninde Beni hissetmek isteyen biri olsaydı, Kendimi ondan esirgemezdim, Beni görmeyi arzulayan kim olursa olsun ona Kendimi memnuniyetle gösterirdim ve Benimle konuşmak isteyen kim olursa olsun onunla sevinçle sohbet ederdim."

Bu sözler içimde Tanrı'yı gücendirecek hiçbir şeyi hissetmeme, söylememe ya da yapmama arzusunu uyandırdı. Tanrı'nın Kendi evlatlarında ve seçtiklerinde arzuladığı ve bilhassa aradığı da budur, çünkü onları Kendi iradesine göre düşünsünler, görsünler ve konuşsunlar diye ve buna aykırı hiçbir şey yapmamaya dikkat etsinler diye çağırmış ve seçmiştir. Böylece bana bildirildi ve söylendi,

"Yoksulluğumu, acımı ve hor görülmemi sevenler, Benim meşru evlatlarım ve seçilmişlerimdir, onların düşünceleri Çilem ve Ölümüm üzerine sabitlenmiştir, zira herkes için kurtuluş ve hakiki hayat burada bulunur ve başka hiçbir yerde bulunmaz, bu yüzden Benim meşru evlatlarım başkaları değil, yalnızca bunlardır."

RABBİMİZİN ÇEKTİĞİ AZABIN BEŞİNCİ TESELLİSİ

Bir vakit Aziz Franciscus kilisesindeydim ve Rabbimizin Bedeninin kutsanıp yukarı kaldırılma vakti yakındı, org meleklerin ilahisi "Kutsal, kutsal, kutsal"ı çalarken, ruhum o yaratılmamış Işığa çekilip alındı ve orada bütünüyle tarif edilemez bir şekilde vecd içinde kendini kaybetti.

Bundan sonra (ben hâlâ o ilk vecd ve çekilme halindeyken), bana Çarmıha Gerilmiş Mübarek Mesih'in sureti göründü, sanki Çarmıhtan henüz o an indirilmiş gibiydi, kanı taptaze ve kırmızıydı ve yaralarından, sanki tam o lahzada akıtılmışçasına kolayca sızıyordu. Dahası, o mübarek bedenin bütün uzuvlarında öylesine bir dağılma görülüyordu ki, kemiklerin kirişleri ve eklemleri bana olması gereken ahenkten, yani bedendeki ait oldukları yerlerden kopup ayrılmış gibi geldi, buna ise o işkence Çarmıhında kötü insanların elleriyle o bakir uzuvların sert ve acımasızca gerilmesi ve korkunç eziyetlere uğraması sebep olmuştu, buna rağmen ten hiçbir yerinden yırtılmamıştı.

Bu manzara karşısında bağrım merhametle öylesine deşildi ki, hakikaten hem bedenen hem ruhen Çarmıha Gerilen'in acısına bütünüyle bürünmüş gibi oldum. Bütün uzuvlarının o acımasız ve şiddetli dağılışını, kirişlerinin gevşeyip çözüldüğünü ve kemiklerinin yerinden oynadığını sandığım manzarayı gördüğümde daha da keskin bir bıçakla delindim, açık yaraları gördüğümde de öyle oldu, zira bunlarda Çile'nin ve O'nun katlandığı işkencelerin katılığının ve acımasızlığının büyük bir sırrını seyrettim.

İyi ve sevgili İsa'nın çarmıha gerilmiş bedeninin görüntüsü öyle büyük bir merhamet uyandırdı ki içimdeki bütün uzuvlarda, kemiklerimde ve eklemlerimde taze bir acı hissettim ve korkunç bir ızdırapla yeniden feryat ettim.

Böylece acıya gömülmüş ve adeta Çarmıha Gerilen'in ızdırapları içinde başkalaşmış halde dururken, O'nun dindar kişiler, Çilesi'nin takipçileri ve Kendisine merhamet gösterenler hakkında yeniden konuştuğunu işittim. Onlara şükrettiğini ve şöyle dediğini duydum:

"Bana merhamet etmiş, Benimle birlikte sıkıntılardan geçmiş, hayatımın ardından yürümüş ve kaftanlarınızı Kuzunun en değerli kanında yıkamaya hak kazanmış olan sizler, Babamın tüm kutsanmışlarısınız. Sizin kefaretinizi ödemek ve sizi uçsuz bucaksız, acı ve sonsuz azaplardan kurtarmak için çarmıha gerilen ve sınırsız ızdıraplarla kederlenen Benimle birlikte acı çeken ve Benimle yoksulluğa, ızdıraba ve hakarete katlanarak kendinizi buna layık kılan sizler kutsanmışsınız. Bütün çağların Mucizesi, kaybolmuşların kurtuluşu ve hayatı, günahkarların yegane sığınağı olan Çilemi anacak ve ona acıyacak olan sizler kutsanmışsınız, zira bu sayede aynı Çile ile satın aldığım krallıktan, yücelikten ve dirilişten pay alacaksınız ve sonsuza dek gerçekten Benimle ortak mirasçılar olacaksınız. Babam ve Kutsal Ruh tarafından kutsanmış olan sizler, evet, gerçekten kutsanmışsınız; bu nedenle son yargıda vereceğim kutsamaya sahip olacaksınız, çünkü Ben Kendi yurduma geldiğimde, Bana eziyet edenlerin yaptığı gibi Beni geri çevirmediniz, aksine merhametinizle Beni kimsesiz bir yolcu gibi yüreklerinizin hanına kabul ettiniz; Çarmıhta çıplak, aç, susuz, hasta ve çivilerle delinmiş halde asılı dururken, ölümümde Benimle birlikte acı çektiniz ve her şeyde Bana yoldaş olmayı arzuladınız. İşte bunda merhamet işlerini gerçekten yerine getirdiniz; bu yüzden o son dehşetli saatte şöyle denildiğini işiteceksiniz: 'Gelin, ey Babamın kutsadıkları, dünyanın kuruluşundan beri sizin için hazırlanmış olan krallığı miras alın.' Çarmıhta acıkmıştım ve en azından merhametiniz sayesinde Bana yiyecek verdiniz," ve ardından sözünün geri kalanını en harikulade şekilde tamamladı; İnsan kılığına girmiş Tanrı'nın, İsa Mesih'in o mübarek Çehresinin gözlerinden bu kutsanmışların üzerine parıldayan o yakıcı sevgiyi tarif etmem asla mümkün değildir.

Bundan sonra yine konuştu ve şöyle dedi: "Ey gerçekten ve her bakımdan kutsanmış olan sizler; eğer Çarmıhta Beni çarmıha gerenler ve Bana eziyet edenler için gözyaşları ve haykırışlarla Babama dua ettiysem, onları mazur görüp 'Baba, onları bağışla, çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar' dediysem, artık Çarmıhta olmayıp dünyayı yücelik ve mutluluk içinde yargılayacağım zaman, Bana merhamet etmiş ve Benim sadık yoldaşlarım olmuş sizler için neler söylemem ki?"

Böylece tarif edilemez şekilde teselli buldum ve Tanrı'nın Oğlu'nun Çilesi'ne duyduğum sevgi ifade edebileceğimden çok daha büyüktü.

Ve bilebileceğimden veya anlatabileceğimden daha pek çok söz söyledi; bunların hepsi sevgimi alevlendirdi ve son raddesine kadar tutuşturdu.

RABBİMİZİN ÇİLESİ'NİN ALTINCI TESELLİSİ

Başka bir zaman, yüreğimde büyük bir keder ve merhametle Rabbimiz İsa Mesih'in Çilesi üzerine dua edip derin düşüncelere dalmışken, bütün günahlarımın kötülüğünün ne denli büyük olduğunu tekrar tekrar düşündüm; zira Tanrı'nın yatışması, benim O'nunla barışmam ya da bu günahların bağışlanmasına nail olmam için Tanrı'nın Oğlu'nun yalnızca gözyaşları ve yakarışlarla dua etmesi yetmemiş, bunun uğruna Çarmıhta ölmesi gerekmişti.

Dahası, işlediğim her ölümcül günah için beni bekleyen lanetlenmenin ne kadar eksiksiz, sonsuz sefaletlerin ve sayısız azapların ne kadar büyük olduğunu düşündüm; zira bunların kefaretini ödemek için bir meleğin ya da başmeleğin değil, bizzat Tanrı'nın, Tanrı'nın Oğlu İsa Mesih'in benim için acı çekmesi, ölümün sefaletine ve Çarmıhın işkencelerine katlanması gerekmişti.

Aynı şekilde nankörlüğümü, böylesine büyük bir lütuf karşılığında hiçbir şey yapmadığım gibi, O'nun kurtarış lütfunu hatırlamayı veya tövbe ederek kurtuluşum için O'nunla birlikte çalışmayı reddederek O'nu her gün nasıl incittiğimi düşündüm. Tanrı'nın sonsuz iyiliğine, merhametine ve kendi büyük kötülüğüme, ahmaklığıma hayretler içinde kaldım. Ben bunlar üzerine düşünürken, Mesih'in Çilesi sayesinde hak ettiğimiz tüm günahlardan, azaplardan ve cezalardan nasıl azat edildiğimiz bana gösterildi; bu bana öyle açık bir şekilde gösterildi ki bütün insanların huzurunda avazım çıktığı kadar bağırmaktan kendimi güçlükle alıkoyabildim.

Böylece Rab İsa Mesih bana göründüğünde, bizim için Çarmıha gerildiği cihetle, kurtulmadığı takdirde hiçbir insanın ya da kimsenin kendini mazur gösteremeyeceğini bildirdi. Zira kurtuluşa ermek için, sağlığına kavuşmak isteyerek hastalığını gösteren ve hekimin kendisine buyurduğu her şeye itaat etmeye meyleden bir hastanın hekimiyle olan ilişkisi gibi davranmaktan başka bir şeye gerek yoktur. İşte burada da başka hiçbir şey yapmaya, ilaca para harcamaya gerek yoktur; yalnızca günahlarını itiraf ederek kendini Hekim'e göstermek, Hekim'in buyurduğunu yapmak ve O'na hiçbir şekilde karşı gelmemeye dikkat etmek yeterlidir.

Ruhum anladı ki bu ilaç Mesih'in kanıdır; O bunu karşılıksız, bedelsiz verir ve hasta günahkara kendini buna hazırlamaktan başka hiçbir maliyeti yoktur; Hekim Mesih ona şifa verir ve onu hastalığından kurtarır.

Sonra bütün günahlarım ruhuma gösterildi ve her bir uzvun kendine has bir ruhani illete sahip olduğunu fark ettim. Bundan ötürü ruh, söylenenleri işitince, bedenin farklı uzuvlarıyla ve kendi tüm gücü ve kudretiyle işlemiş olduğu bütün günahları hemen ortaya koymaya çabalayarak şöyle dedi:

"Ey Rabbim, ebedi sıhhatin Efendisi ve Tabibi! Ey Tanrım, Sana yalnızca illetlerimi ve dertlerimi göstermemle beni iyileştirmeyi kabul ettiğin için ve ey Rabbim, çok hasta olduğum ve içimde bozulmamış, lekelenmemiş hiçbir yer bulunmadığı için, ben sefil kulun, Sana ey Rabbim, bütün illetlerimi, bütün uzuvlarımın ve ruhumla bedenimin tüm parçalarının bütün günahlarını göstereceğim!"

Bunun üzerine başlayıp hepsini tek tek gösterdim ve şöyle dedim: "Ey Rab, en merhametli Tabip, başıma bak ve onu gururun alametleriyle ne kadar sık süslediğimi, saçlarımı kıvırıp örerek onu kaç kez biçimsizleştirdiğimi ve daha nice günahlar işlediğimi gör. Ey Rab, murdarlık ve hasetle dolu şu sefil gözlerime bak!"

Aynı şekilde diğer uzuvlarımın bütün günahlarını da sayıp dökmeye gayret ettim. Rab İsa Mesih bunları büyük bir sabırla dinledikten sonra, bunları birbiri ardına iyileştirdiğini sevinç ve neşeyle bildirdi, ardından ruhuma merhamet ederek şöyle dedi:

"Korkma kızım, umutsuzluğa da kapılma, zira bin bir ölümcül illetle lekelenmiş olsan, bin kez ölmüş olsan dahi, eğer onu yalnızca yüreğine ve ruhuna tatbik edersen seni her şeyden iyileştirebilecek bir ilacı sana yine de verebilirim. Çünkü Bana anlattığın ve gösterdiğin, kendileri yüzünden Tanrı'yı hoşnut etmediğin ve kendine eza verdiğin başının illetleri için, saçlarını yıkamakla, taramakla, meshetmekle, boyamakla, süslemekle ve örmekle, gurura kapılıp kendini öne sürmekle ve boş övgüler aramakla uğradığın, cehennemin en derin yerlerine atılmayı, ebediyen alçaltılmayı ve en rezil kişi sayılmayı hak ettiğin bu illetler için bedel ödedim ve kefaret sundum. Saçlarım yolunduğu ve başım keskin dikenlerle delindiği için en acı ıstırapları çektim, bir değnekle dövüldü ve kana bulandı, her türlü alaya ve hakarete katlandı ve taçların en reziliyle taçlandırıldı.

Yüzünün illeti için, ki onu da yıkayıp meshederek, zavallı insanlara gösterip onların teveccühünü arayarak kazandın, bir ilaç hazırlayıp takdir ettim. Bu günahların da bedelini ödedim, çünkü kötü adamlar Yüzüme tükürerek onu büsbütün kirletip lekeledi, kaba ve ağır darbelerle şişip biçimsizleşti ve önüne adi bir bez asıldı.

Dahası, boş ve zararlı şeylere baktığın, Tanrı'ya aykırı birçok şeyi seyretmekten zevk aldığın gözlerin için de perdelenmiş ve kanla dolmuş gözlerimden bol ve acı gözyaşları dökerek bedel ödedim.

Boş ve zararlı şeyleri dinleyip onlardan zevk alarak Tanrı'yı gücendirdiğin kulaklar için, asılsız suçlamalar, iftiralar, hakaretler, lanetler, alaylar, yalanlar, küfürler ve nihayet Şahsıma karşı verilen o habis hüküm gibi pek çok acı verici şeyi dinleyerek büyük bir kefaret sundum, fakat hepsinden öte, Benim için son derece büyük bir kederle yas tutan en sevgili ve alçakgönüllü annemin ağlayışını dinleyerek kefaret sundum.

Ziyafetlerden, sarhoşluktan ve nefis yiyeceklerin tatlılığından zevk aldığın ağzının ve boğazının günahları yüzünden, Benim ağzım kuru ve boş kaldı, acıktı ve susadı, oruç tuttu ve öd karıştırılmış sirkeyle acılaştı.

İftiralar, tezviratlar, alaylar, küfürler, yalanlar, yalan yere yeminler ve başka günahlarla serbest bıraktığın dilinin günahları için, hâkimlerin ve yalancı şahitlerin huzurunda ağzımı kapattım, ağzımdan hiçbir mazeret çıkmadı, Bana kötülük edenler için bütün yüreğimle Tanrı'ya dua ettim ve daima hakikati vaaz ettim.

Çiçeklerden zevk aldığın koku alma duyunun günahları yüzünden, yüzümde, gözlerimde ve burun deliklerimde katlandığım o iğrenç tükürüğün kokusunu çektim.

Öfkeyle, gururla, şehvetle ve Yüce Tanrı'ya karşı salladığın boynunla işlenen günahlar için, boynuma inen pek çok ve çeşitli darbeye katlandım.

Tanrı'ya aykırı pek çok şeyi taşımakla günaha girdiğin omuzlarının ve sırtının günahları için, asılacağım Haçı omuzlarımda taşıyarak kefaret sundum.

Kucaklaşmalarda, dokunuşlarda ve diğer kötü amellerde nice kötülükler işlediğin ellerinin ve kollarının günahları için, ellerim büyük çivilerle Haçın tahtasına çakıldı ve can çekişmem sırasında bedenimin ağırlığını taşırken parçalandı.

Öfke, haset, keder, habis sevgi ve aşağılık tamahkârlıkla günaha girdiğin yüreğinin günahları için, böğrüm ve yüreğim keskin bir mızrakla delindi ve o yaradan, yüreğin bütün tutkularını ve günahlarını iyileştirmeye yetecek gayet tesirli bir ilaç fışkırdı, yani kötü arzuları ve sevgileri söndürmek için su, öfkenin, kederin ve düşmanlığın bağışlanması için kan aktı.

Zevkin için boş yere koşup dans ederek ve serbestçe gezinerek günaha girdiğin ayaklarının günahları için, ayaklarım yalnızca burkulup bağlanmakla kalmadı, Haçın tahtasına çivilendi, bağcıklı ve işlemeli derilerle süslenmiş ayakkabılar yerine, bütün bedenimden süzülen kanla örtülmüş, baştan aşağı kanayan ayaklarım vardı."

"Bedenini zevklere, rahata ve hayallere teslim ederek, türlü yollarla bunlardan haz alıp günah işlediğin bütün bedeninin günahları uğruna, Benim bedenim Çarmıh'a çivilendi, korkunç şekilde kamçılandı ve bir deri gibi üzerine gerildi; yere kadar akan kanlı bir tere bulanana dek sert tahtaya sımsıkı bağlandım; ve nihayet burada, süslerinin ve gereksiz, boş, gösterişli giysilerinin günahları uğruna zalim adamlarca katledilerek ölene dek yüksek sesle feryat edip inleyerek, ağlayıp yas tutarak en korkunç azapları çektim. Çarmıh'ta çırılçıplak asıldım; aşağılık adamlar cübbemi ve yeleğimi soyup gözlerimin önünde onlar için zar attılar. Bakire'den doğduğum andaki gibi çıplak, soğukta, rüzgârda ve ayazda, daha kolay görüleyim, alaya alınayım ve daha büyük bir utanç duyayım diye bütün erkeklerin ve kadınların gözü önünde sergilenip yükseklere gerildim.

"Edinerek, haksızca harcayarak ve biriktirerek kötülük ettiğin servetinin günahı yüzünden, doğabileceğim ya da ömrüm boyunca barınabileceğim ne bir sarayım, ne bir evim, ne de bir kulübem olmadan yoksul kaldım; ölümümde ise, biri sefaletime acıyıp da Beni kendi mezarına kabul etmeseydi, içinde huzur bulacağım bir mezarım bile olmayacaktı (köpeklere ve kuşlara yem olarak bırakılacaktım). Kanımı ve canımı sapkın ve günahkâr insanlara verdim; Kendim için hiçbir şey ayırmadım, aksine hayatta ve ölümde sonsuza dek yoksul olmayı ve öyle kalmayı diledim.

"Fakat daha fazla ne söyleyeyim? Ne kadar söz söylersen söyle, gerçek ilacını getirmediğim ve zavallı ruhun cehennemde çekmesi gereken tüm o sonsuz azaplar ile ağır acılar için, bütün günahkârlar uğruna yeterli kefareti sunmadığım tek bir günah, tek bir ruh hastalığı dahi bulamazsın. Lakin ihmalkârlığında diretmezsen, yeter ki burada Benimle birlikte acı çekip Bana daima merhamet duyarsan ve yaşadığın sürece yoksullukta, zillet ve hakarette Benim yoldaşım olursan, artık feryat etmene gerek kalmaz. Hasta olan Mecdelli Meryem tüm bunlara sahipti ve bunlardan bütünüyle kurtulmayı diledi. Bu yüzden bütün marazlarından şifa buldu, nitekim bu hallere sahip olan her insan da tıpkı onun gibi esenliğe kavuşabilir."

Çarmıha Gerilen benimle konuşmaya devam edip şöyle dedi: "Günah yüzünden krallığımdan ayrılıp kendilerini iblisin oğulları kılan bu oğullarım Baba'ya döndüklerinde, O bunlardan büyük bir sevinç duyar ve dönüşlerinden duyduğu o son derece büyük hoşnutluğu kendilerine gösterir. Baba'nın onların hidayetinden duyduğu sevinç öylesine büyüktür ki, günah işleyip de Kendisinden ayrılmamış olan bakirelere bağışlamadığı doğaüstü lütfu onlara bahşeder. Bunu da onlara duyduğu sınırsız sevgi yüzünden ve onların sefaletine acıdığı için yapar; ayrıca böylesine yüce bir Celal'i incittiklerinden ötürü kederlendikleri ve kendilerini cehenneme layık gördükleri için yapar.

"Bu iki nedenden ötürü, en büyük günahkâr olmuş olan kişi dahi en büyük lütfu ve merhameti bulabilir."

Bundan sonra Rab benimle tekrar konuştu ve şöyle dedi: "Lütuf bulmak isteyen kişi, ister sevinç içinde yaşamasına izin verip bunu ona bağışlayayım, isterse keder içinde yaşasın, gözlerini Çarmıh'tan ayırmamalıdır."

RABBİMİZİN ÇİLESİNİN YEDİNCİ TESELLİSİ

Başka bir vakit, Çarmıh'a ve üzerindeki Çarmıha Gerilen'e bakarken, bedensel gözlerimle Çarmıha Gerilen'i seyrederken, ruhumda ansızın öyle coşkun bir sevgi alevlendi ki bedenimin uzuvları dahi bunu büyük bir sevinç ve hazla hissetti. Mesih'in, çarmıha gerildiği koluyla ruhumu kucakladığını gördüm ve hissettim; bu yüzden daha önce hiç tatmadığım kadar büyük bir sevinçle coştum.

O andan itibaren bana belirli bir sevinç ve berrak bir aydınlanma kaldı; bununla ruh, etimizin Tanrı ile nasıl tek bir birlik haline geldiğini bilir ve anlar. Ruhun bu gerçek hazzı daha önce tattıklarımdan daha tarif edilemez, bu sevinç daha daim ve bu aydınlanma daha berraktı. Bu nedenle, içinde bulunduğum halin kesinlikle Tanrı'dan olduğuna ve aynı şekilde içimde işittiğim ihtarların veya sözlerin de Tanrı'dan geldiğine dair bende öyle eksiksiz bir güvence ve kesinlik kaldı ki en ufak bir şüphem dahi kalmadı. Şimdiye dek bundan nasıl şüphe edebilmiş olduğuma hayret ettim. Bu halden öylesine bütünüyle emindim ki dünyadaki bütün insanlar bana aksini söyleseydi bile başka türlüsüne inanamazdım.

Şimdi bile, bu rüye ve kucaklaşmaya daldığımda, ruhum öyle bir sevinçle dolar ki, o El'in yaralı olduğunu görmeme rağmen, Çile'ye dair hiçbir üzüntü duyamam. Bütün sevincim artık Çarmıha Gerilmiş Mesih'tedir ve bazen ruhuma öyle gelir ki, bahsi geçen o yakın kucaklaşmada Mesih'in böğrüne girer; ruhumun bu aydınlanmadan duyduğu sevinç tarif edilemez, zira öylesine büyüktür ki bazen ayaklarımın üzerinde duramam, yere yığılırım ve dilim tutulur.

Mesih'in Çilesi'nin Tesellileri burada sona erer.

SUNAK SAKRAMENTİ'NE DAİR GÖRDÜĞÜ TESELLİLER VE RÜYELER BURADA BAŞLAR

İlk rüye şuydu, bir keresinde Ayin icra edilirken ve ben Tanrı'nın alçakgönüllülüğünü ve yüce iyiliğini (Sunak Sakramenti'nde bize gelmekten hoşnut olduğunu) huşuyla tefekkür etmeye gayret ederken, ruhen yüceldim ve Tanrı'nın bahsi geçen Sakrament'e nasıl geldiğine dair yeni ve berrak bir anlayışa kavuştum.

İlk olarak bana, Mesih'in bedeninin, O'nun ilahi kudreti sayesinde her sunağın üzerinde bulunabileceği söylendi; bu, şimdiki hayatta idrak edilemeyecek bir şeydir. Kutsal Yazılarda bu kudretten çokça söz edilse de, okuyanlar yine de bundan pek az şey anlarlar. Tanrı şöyle dedi, "Fakat Benden bir nebze tadanlar, bundan daha fazlasını anlarlar; yine de, ne öncekiler ne de sonrakiler tam olarak anlayabilir, ancak anlayacağınız vakit gelecektir."

Bundan sonra aydınlandım ve bana daha önce ya da daha sonra gösterilenden daha berrak bir biçimde, Tanrı'nın bu Sakramente nasıl geldiğini idrak ettim. Mesih'in, güzelliğine pek hayran kaldığım son derece güzel bir toplulukla birlikte gelişini müşahede ettim. Bunların kim olduğunu bilmek istediğimde, bana Tahtlar melekleri oldukları söylendi. Bu topluluk son derece parlaktı ve pek kalabalık bir kalabalıktı; öyle ki Tanrı'nın her şeyi bir ölçüyle yaptığını bilmeseydim, sayısız ya da ölçüsüz, hesaba gelmez olduklarını zannederdim; çünkü ne boyuna ne de enine ölçülebilirdi, tarif edilemezdi.

SUNAK SAKRAMENTİNİN İKİNCİ RÜYETİ

Eylül ayındaki Melekler Yortusu'nda Foligno kilisesindeyken Komünyon almak istedim ve kutsal meleklere, bilhassa Aziz Mikail'e ve serafimlere şöyle dua ettim:

"Ey hizmet eden melekler, Tanrı'dan, O'nun bilgisini ve sevgisini göstererek O'nu başkalarına ulaştırma gücünü ve vazifesini almış olan sizler, Merhamet Babası O'nu insanlara nasıl verdiyse, O'nu nasıl kabul edip O'na nasıl tapınmamı arzu ediyorsa, yani yoksul, acı çeken, hor görülen, yaralanmış, kanayan, çarmıha gerilmiş ve Çarmıhta ölmüş biri olarak O'nu bana öyle sunmanız için size yalvarıyorum."

O vakit melekler sonsuz bir lütuf ve tatlılıkla bana karşılık verdiler:

"Ey Tanrı'nın hoşnut kaldığı kişi, işte, O sana sunuldu ve seninle birliktedir; üstelik, O'nu başkalarına sunmak ve ulaştırmak da sana verilmiştir."

Ve gerçekten de, o zaman O benimle birlikteydi ve o Sakramentte O'nu kesinlikle gözlerimle dua ettiğim surette müşahede ettim, yani yoksul, acı çeken, kanayan, çarmıha gerilmiş ve Çarmıhta ölmüş olarak. Böylesine kederli bir rüyetin karşısında o vakit öyle şiddetli bir acı hissettim ki yüreğim çatlayacak sandım. Diğer yandan ise meleklerin varlığından ötürü sevinç ve neşeyle doldum; onları bizzat görmemiş olsaydım, meleklerin bu kadar hoş olduklarına ya da ruhu bu kadar sevinçle doldurabileceklerine asla inanmazdım.

Ayin icra edilirken, Komünyon vaktine yakın bir sırada takdisi gerçekleştiren bir rahip vardı. Ve o, Mesih'in Bedenini alıp Efkaristiya Ekmeğini kırarken, ağlayan ve şöyle diyen bir ses işittim, "Yazıklar olsun, Beni parça parça eden ve hatta sırtımdan kan akıtan öyle çok kişi var ki!" Bu nedenle rahibin Mesih'in Bedenini almaya layık bir halde olmadığını düşündüm ve "Dilerim o böyle biri olmasın," diyerek dua ettim; derhal bana şu cevap verildi, "O ebediyen böyle kalmayacaktır."

SUNAK SAKRAMENTİNİN ÜÇÜNCÜ RÜYETİ

Başka bir vakit kilisede ayin dinliyordum ve Mesih'in Bedeninin havaya kaldırılışı sırasında (cemaat tazim için diz çöktüğünde), ruhum yükseldi ve Kutsal Bakire bana bir rüyette görünüp şöyle dedi:

"Ey Oğlumun ve benim nezdimde tatlı olan kızım, Oğlum şimdi sana geldi ve sen O'nun lütfunu aldın."

Sonra, sanki bana büyük bir sevinçle yeni bir şey söylüyormuş gibi, Ekmeğin kutsanmasından sonra Oğlunun sunağın üzerinde olduğunu anlamamı sağladı. Ve bu sözler bana öyle bir haz ve sevinç verdi ki, bunu anlatabilecek herhangi bir kişinin bulunduğunu ne sanıyor ne de inanıyorum. Zira Kutsal Bakire bunu bana büyük bir alçakgönüllülükle, yeni bir duyguyla ve azami tatlılıkla söyledi. Bu yüzden sevincimin büyüklüğünden nasıl ayakta kalabildiğime şaştım.

Sonra tekrar konuşup şöyle dedi, "Oğlumun lütfunu aldığın için, benim de sana gelip kendi lütfumu vermem münasiptir." Sonra beni kutsadı ve dedi ki, "Oğlum ve benim tarafımdan kutlu kılın ve bütün gayretinle, ciddiyetinle O'nu elinden gelenin en fazlasıyla sevmeye çabala; zira sen pek sevilmektesin ve sonsuz olana erişeceksin."

O vakit sevincim öncekinden daha büyük oldu ve Mesih'in Bedeninin havaya kaldırılışı sırasında daha da arttı. Yine de Mesih'in Bedeninde şimdiye kadar gördüğüm gibi hiçbir şey görmedim, fakat Mesih'i gerçekten ruhumun içinde hissettim.

Böylece, ruhu yakan ateşle ve sevginin hazzıyla Mesih'e içeride sahip olmak kadar dolduran hiçbir şeyin olmadığını anladım. Zira bu, en tatlı sevginin ateşidir ve ruhun içinde yandığında, Tanrı'nın da hakikaten orada olduğunu bilirim, çünkü bunu başka hiç kimse meydana getiremez. O zaman bütün azalarım gevşemiş ve mafsallarından ayrılmış gibi hisseder ve böyle gevşediklerinde bir ses çıkarırlar. Bunu bilhassa Mesih'in Bedeninin havaya kaldırılışı sırasında ve özellikle birbirinden ayrılıp iki yana düşen ellerimde hissederim.

SUNAK SAKRAMENTİNİN DÖRDÜNCÜ RÜYETİ

Başka bir vakit, Komünyon almaya geldiğimde, semavi bir ses bana şöyle seslendi, "Ey sevgili, bütün hayır sendedir ve sen bütün hayrı almaya gidiyorsun."

Bunun üzerine düşünmeye başladım, "Eğer bütün iyilik senin içindeyse, onu almaya niçin gidiyorsun?" Buna derhal bir cevap geldi, "Bütün iyilik senin içinde olsa da, şimdi alacak olduğun şeyle silinip gitmeyecektir." Ve ben Komünyon'a yaklaştıkça ses yeniden konuştu ve dedi ki, "Şimdi Tanrı'nın Oğlu, hem uluhiyeti hem de insaniyeti uyarınca sunağın üzerindedir ve O'nunla birlikte meleklerden bir kalabalık vardır."

Ve O'nu meleklerle birlikte görmeyi çok arzuladığım için, o vakit Tanrı bana gösterildi. O'nu herhangi bir surette görmedim, fakat bir doluluk ve güzellik müşahede ettim, yani bütün iyiliği gördüm. Ve bana denildi ki, "Sevgili, ebedi hayatta O'nun huzurunda böyle duracaksın," ve ruhumun bundan aldığı teselli tarif edilemez.

Komünyon aldığımda, Efkaristiya ekmeği onu aldıktan sonra ağzımda kısa bir süre kabarır ve ne ekmek ne de yediğimiz ete benzer bir tadı vardır, dünyadaki hiçbir şeye benzemeyen bambaşka bir tada sahiptir. Üstelik Efkaristiya ekmeği eskisi gibi sert değildir ve boğazımdan küçük parçalar halinde inmez, bilakis bütün olarak iner ve öylesine tatlıdır ki, insanın onu derhal yutması gerektiğinin söylendiğini duymamış olsaydım, ağzımda uzunca bir süre seve seve tutardım. Böylece bilinmeyen bir etin o tadıyla boğazımdan bütün olarak iner ve adet olması bir yana, daha kolay yutmak için ardından bir şey içmeye lüzum yoktur. Ve boğazımdan inerken bende büyük bir haz hissi uyandırır; bu hal bedende dışarıdan da belli olur, çünkü beni öyle titretir ki kadehi güçlükle tutabilirim.

Şimdi, Haç işareti çıkarıp elimi başıma koyduğumda, "Baba'nın adıyla" dediğimde yeni hiçbir şey hissetmem. Fakat elimi kalbime koyup "ve Oğul'un" dediğimde, derhal öyle bir sevgi ve teselli hissederim ki O'nu orada bulduğumu sanırım.

Bana böyle salık verilmemiş olsaydı, bunu da diğer şeyler gibi anlatmaz yahut yazıya döktürmezdim.

SUNAK SAKRAMENTİ'NİN BEŞİNCİ GÖRÜMÜ

Bir hastalık vaktinde, Melekler Yortusu'nda Komünyon almayı çok arzuladım ve Mesih'in en kutsal Bedenini bana getirecek kimse bulunmadığından son derece kederlenmeye başladım.

Sonra, kederimin ve Komünyon arzumun ortasında, işte, o Melekler Yortusu üzerine, onların şükürleri ve Rabb'e nasıl durmaksızın hamdettikleri üzerine tefekküre daldım; Tanrı'ya hamdetmek, O'na hizmet etmek ve O'nun huzurunda vazife görmek olan meleklerin hizmetini düşündüm. Ve işte, birdenbire yukarı kaldırıldım ve önümde meleklerden büyük bir kalabalık gördüm; beni bir sunağa götürdüler ve bana dediler ki, "Bu, kutlu meleklerin sunağıdır." Ve meleklerin hamdettiği Zat'ı, yani bütün hamd olan Zat'ı sunağın üzerinde ruhuma gösterdiler; ve dediler ki:

"Şimdi sunağın üzerinde olanda, aradığın en layık kurbanın hakiki mükemmelliği ve tamamlanışı vardır. Bu sebeple O'nu almaya kendini layıkıyla hazırla, zira O seni sevgisinin yüzüğüyle nişanladı ve nikah çoktan kıyıldı, fakat şimdi nikahın tamamlanmasının yeni bir yolunu göreceksin."

Bundan duyduğum büyük sevinci tarif edemem, zira sözlerle anlatılabilecek olandan çok daha derin bir mana taşıdığından, ruhum her şeyi tam bir hakikatle hissetti. Bu şey son hastalığımın başlangıcında vuku bulduğundan, buradan pek yakında bu dünyadan göçeceğim de bana bildirildi.

SUNAK SAKRAMENTİ'NİN ALTINCI GÖRÜMÜ

Başka bir vakit takdis edilmiş Efkaristiya ekmeğinde Mesih'i bir Çocuk olarak gördüm. Muhakkak ki on iki yaşında bir çocuk gibi görünüyordu, sanki asayı ve hakimiyeti elinde tutuyormuşçasına pek efendiceydi. Hükümranlık alameti olarak elinde bir şey tutuyor gibiydi, fakat ne olduğunu bilmem; O'nu bedensel gözlerimle görmüş olsam da elinde tuttuğu şeyin ne olduğunu söyleyemem. O'nu gördüğümde, O'nu seyretmenin verdiği haz öylesine büyüktü ki diğerleri gibi diz çökmedim, fakat rahip Efkaristiya ekmeğini sunağa pek erken koyduğu için çok hoşnutsuz oldum ve kederlendim.

Gerçekten de O'nun güzelliği ve cemali tarif edilemez, O'nu görmenin sevinci bende öylesine büyüktü ki hiç solmayacağını sanırım; bununla birlikte öyle bir kesinlik vardı ki hakikatinden hiçbir surette şüphe etmem. Ve nihayetinde, o görümdeki hazzım öylesine büyüktü ki O'ndan hiçbir yardım dilemedim, ne iyi ne de kötü bir söz söyledim, çünkü o güzelliğin hazzına öyle dalmıştım ki ne diyeceğimi bilemedim.

SUNAK SAKRAMENTİ'NİN YEDİNCİ GÖRÜMÜ

Başka bir vakit Ayin icra edilirken ruhen yukarı kaldırıldım ve Rabb'e sual edip dedim ki:

"İşte Rab, Sen bu Sunak Sakramenti'ndesin, fakat bana söyle, Senin sadıkların nerededir?"

O vakit anlayışımı açtı ve cevap verdi, "Ben neredeysem, sadıklarım da Benimle birliktedir."

Sonra bunun böyle olduğunu idrak ettim ve O'nun bulunduğu her yerde benim de bulunmam gerektiğini açıkça anladım. Fakat bu varoluş Tanrı'nın içindeki varoluş değil, O'nun dışındaki varoluştur. Ve her yerde olan ve her şeyi kuşatan yalnızca O'dur.

Bu Kutlu Sakrament'te Mesih'in Bedenini defalarca farklı biçimlerde gördüm. Zira bazen Mesih'in boğazını güneşten daha parlak ve güzel gördüm ve bu güzellik sayesinde Tanrı'nın Kendisinin orada olduğu bana tastamam bildirildi, çünkü hem güzellik hem de büyüklük bakımından güneşle kıyaslanamayacak kadar yüceydi; bu yüzden bunu açıkça gösterememek beni fazlasıyla kederlendirir. Bazen de büyük bir ihtişama sahip iki göz gördüm; öyle büyüktüler ki Kutsal Ekmek'in kenarından başka hiçbir şeyini göremedim.

Bu iki şeyin görüntüsüyle öyle bir sevinçle tazelendim ki birini diğeriyle kıyaslayamam, çünkü ikisi de o kadar yücedir ki onları asla kaybetmeyeceğimi düşünürüm.

KUTLU BAKİRE TARAFINDAN TESELLİ EDİLDİĞİ RÜYETLER BURADA BAŞLAR

KUTLU BAKİRE'NİN İLK RÜYETİ

BİR keresinde, o sırada dua etmiyor olmama rağmen ruhum vecd ile yükseldi; yemekten sonra tefekküre dalmak üzere oturmuştum ve dolayısıyla bunu hiçbir şekilde düşünmüyordum. Ansızın ruhum, Kutlu Bakire Meryem'i celal içinde görmek ve temaşa etmek üzere yukarı kaldırıldı; onun gibi bir soyluluk, celal ve vakar içine yerleştirilmiş bir kadını görünce eşsiz bir hazla doldum ve bu görüntü bende son derece büyük bir sevinç hasıl etti. Şanlı Bakire, insan soyu için dua etmekteydi ve onun yüceliği, insanlığı ve fazileti öylesine büyüktü ki bütünüyle tarif edilemezdi; bu yüzden sevincim dille anlatılamazdı.

Ben bu şeyleri seyrederken, İsa Mesih ansızın orada, celallenmiş insanlığıyla onun yanında oturur halde belirdi. Ona bakarken (bedeninin nasıl eziyet gördüğünü, paralandığını, hor görüldüğünü ve alçakça çarmıha gerildiğini bilmeme ve bizim uğrumuza çekilen bütün o ağır acıları, yaraları, alayları ve aşağılanmaları mucizevi bir şekilde bilmeme rağmen), hiçbir şekilde kederlenmedim; bilakis bundan duyduğum hazzı tarif etmek imkansızdır ve nutkum tutuldu, öyle ki öleceğimi sandım. Dahası derim ki, gördüğüm o tarif edilemez şeye çabucak kavuşabilmek için ölmemiş olmam bana son derece büyük bir keder oldu.

Bu rüyet birbirini izleyen üç gün boyunca sürdü ve az yememe rağmen yemekten alıkonulmadım. Bedenim sürekli bir dermansızlık içinde yattı ve hiç konuşmadım. Beni başka hiçbir şey engellemedi, fakat Tanrı'dan söz edildiğini işittiğimde muazzam sevincimden ötürü kendimi tutamaz oldum.

KUTLU BAKİRE'NİN İKİNCİ RÜYETİ

Kutlu Bakire'nin Paklanması Yortusu'nun sabahında Foligno'daki Küçük Kardeşler kilisesindeyken bana bir ses seslendi ve şöyle dedi: "Bakire Meryem'in Oğlu ile birlikte Mabed'e girdiği saat işte bu saattir." Ruhum bunu son derece büyük bir sevgiyle işitti; bunun üzerine vecd ile yükseldi ve Hanımımızın oraya girdiğini gördüm. Ruhum büyük bir hürmet ve sevgiyle onu karşılamak üzere ilerledi; fakat ona pek yaklaşmaktan biraz çekindiği için, Hanımımız ona fazlasıyla güven verdi ve Oğlunu bana doğru uzatarak şöyle dedi: "Ey Oğlumun aşığı, O'nu al!" Ve bu sözlerle sevgili Oğlunu kollarıma bıraktı. O'na baktığımda, sanki uykudaymış gibi gözleri sımsıkı kapalı görünüyordu ve giysilere sarılmıştı, daha doğrusu kundaklanmıştı.

Yürümekten yorgun düşmüş olan Hanımımız daha sonra oturdu ve o kadar güzel, latif ve hoş bir eda takındı ki (tavırlarının ne denli dürüst ve lütufkâr olduğunu gösteriyordu), onu görmekten duyduğu tatlılık ve haz yüzünden ruhum sadece (kollarımda sıkıca tuttuğum) Rab'be bakamaz hale gelmekle kalmadı, yalnızca Hanımımızın kendisini temaşa etmeye mecbur kaldı.

Ve ben böyle dururken Çocuk kollarımda çırılçıplak kaldı; gözlerini açarak yukarı kaldırdı ve bana baktı. O gözlerin bakışıyla ansızın öyle bir sevgiyle dolduğumu hissettim ki bütünüyle kendimden geçtim. Zira o gözlerden tarif edilemez bir ihtişam ile sevgi ve sevinç ateşi yayılıyordu. Bundan sonra ansızın yüce ve tarif edilemez bir Haşmet belirdi ve şöyle dedi:

"Beni küçük görmeyen, büyük de görmeyecektir." Bundan sonra ekledi: "Kendini Bana sunasın diye sana geldim ve Kendimi sana sundum."

O vakit ruhum en eşsiz ve tarif edilemez bir tarzda kendini Rab'be sundu; nihayetinde kendimi bütünüyle sundum, aynı şekilde ardımdan kusursuzca gelen çocuklarımı da sundum. Gerek kendi mülkümden gerekse onlarınkinden hiçbir şeyi esirgemeksizin kendimi her şeyimle sundum ve ruhum Tanrı'nın bu adağı çok isteyerek kabul ettiğini, büyük bir hazır oluşla teslim aldığını anladı. Bu yüzden Tanrı'nın adağımı bunca sevinç ve lütufla kabul ettiğini gördüğünde ruhumun hissettiği sevincin, coşkunun ve hazzın ne denli büyük olduğunu anlatamam.

Bir başka vakit şanlı Bakire Meryem'i yine gördüm; bana Komünyon'a gitmemi öğütledi, bana hayır duasını verdi ve Oğlu için duyduğu şefkat dolu acıları bana anlattı.

Sunak Sakramenti Rüyetleri burada biter.

MESİH'İN ARDINDAN GİDECEK OLAN

ÇOCUKLARI HUSUSUNDA KENDİSİNİN

TESELLİ EDİLDİĞİ RÜYETLER BURADA BAŞLAR

ÇOCUKLARI HUSUSUNDAKİ İLK RÜYET

BİR keresinde vecd ile yükselip yaratılmamış Işığın içine çekilerek orada soğurulduğumda, anlatılamaz olanı gördüm. Ve o halde kalırken bana İnsan olmuş kutlu Tanrı'nın, Çarmıha Gerilmiş Mesih'in sureti belirdi; sanki Çarmıh'tan henüz indirilmiş gibiydi ve kanı yaralarından, sanki tam o anda yeni açılmış yaralardan ilk kez fışkırıyormuşçasına taze ve kırmızı akıyordu. Üstelik bütün eklemlerinde (Çarmıh üzerindeki zalimce gerilmenin yol açtığı) öyle bir sinir çözülmesi görülüyordu ki, kemiklerin tamamı yerlerinden oynamış gibiydi.

Bu manzara karşısında bağrım acıyla delindi ve daha önce hiç kederlenmediğim kadar kederlendim. Ve ben böylece kedere gömülmüş dururken, aniden Çarmıha Gerilen'in etrafında dindar, vaaz vermeye ve Çarmıha Gerilen Mesih'in yoksulluk, hor görülme ve acı çekme örneğini izlemeye kendini adamış evlatlarımdan bir kalabalık belirdi. Kutlu İsa onları Kendisine çağırdı ve her birini Kendine doğru çekerek kucakladı, bağrındaki yarayı öpmelerini sağladı ve onları Kendi elleriyle sımsıkı sararak başlarını oraya, o yere yasladı. Ve bu manzara karşısında ruhumda doğan sevinç sebebiyle, sözü edilen o kederi unuttum.

Lakin evlatlarımın derecesi birbirinden farklıydı, çünkü Kimini bağrına daha az, kimini daha çok bastırdı; kimini oraya sık sık koydu ve kimi bütünüyle O'nun bağrına çekilip kayboldu, öyle ki dudaklarında kızıl kanın kırmızılığı belirdi ve sözü edilen bu derecelerine göre, kiminin ağzı bu kanla süslendi ve yüzleri bütünüyle onunla boyandı. Ve her birine bol bereketini bahşederek şöyle dedi,

"Ey kutlu oğullar, Çarmıhın yolunu, yani Benim yoksulluğumun, hor görülmemin ve acı çekmemin yolunu açığa çıkarın. Zira özellikle bu zamanlarda iş arkadaşları çoğalır ve şimdiye dek dünya tarafından ayaklar altına alınmış ve gizlenmiş olan hakikatim sizin aracılığınızla, vaazlarınız ve örneğinizle açılsın ve aşikâr kılınsın diye sizleri bilhassa seçtim."

O vakit ruhum anladı ki, evlatlarım farklı derecelerine göre O'nun bağrına nasıl bastırıldıysa, bu sözler de her birine aynı şekilde farklı surette hitap edilmişti. İnsan kılınmış Tanrı'nın, Rab İsa Mesih'in o kutlu Yüzünde ve bilhassa Gözlerinde parıldayan, onları kutsal yaralarına bastırırken bu evlatlara yönelen ve dahası onlar üzerinde yapılan ve söylenen tüm işaretlerde, sözlerde ve kutsamalarda açığa vurulan o sonsuz büyük sevgiyi tarif etmek hiçbir surette mümkün değildir.

EVLATLARINA DAİR İKİNCİ GÖRÜM

Başka bir vakit, bir alayda yürürken, Yaratılmamış Kelam'ın o aynı akıl sır ermez çekimini, yukarıda anılan o tarif edilemez surette hissettim. Ve Üçte Bir olan kutlu Tanrı'nın, oğullarımın zihinlerinde mesken tuttuğunu ve derecelerine göre onları Kendisinde türlü şekillerde dönüştürdüğünü gördüm; bu şeyi temaşa etmek cidden Cennet'te olmak gibiydi! Zira onların üzerine öyle şefkatle ve sevgiyle indi ki, onlara bakmaktan usanmadım ve Yaratılmamış Tanrı'nın bu evlatlar üzerine döktüğü kutsama öylesine dolu, tatlı ve gönülden söylenmişti ki, bütünüyle tarif edilemez. Sonra evlatlarıma seslenip şöyle dedim, "Ey oğullarım, hem zihnen hem bedenen bütünüyle tüketilmiş bir yakmalık sunu gibi olun."

Aynı şekilde, İnsan kılınmış yüce Tanrı, Çarmıha Gerilen Mesih, daha önce söylendiği gibi tüm eklemleri gevşemiş halde bana gösterildi ve alayın sürdüğü bütün vakit boyunca hiçbir elin yardımı olmaksızın gözlerimin önünde havada taşındı. Ve çocukları Kendisine toplayıp bağrındaki yaraya bastırarak onlara şöyle dedi,

"Dünyanın günahlarını ortadan kaldıran Ben'im. Günahlarınızı ortadan kaldırdım ve onlar artık asla size yüklenmeyecektir. Zira hakiki ve kusursuz arınmanın pınarı budur, hakiki kurtuluşun bedeli budur ve hakiki meskenin evi budur. Bundan ötürü, ey çocuklarım, sapkınlar ve kötüler tarafından saldırıya uğrayan bu pek mükemmel yaşam hakikatini ve Benim yolumu hem sözle hem eylemle açığa çıkarmaktan ve savunmaktan korkmayın, çünkü Ben daima sizinleyim, sizin Yardımcınız ve Savunucunuzum."

Bundan başka, hem şimdi hem de diğer vakitlerde bana bütün oğullarımın üç derecedeki arınması gösterildi. Biri, erdem işlerinde kendilerini sevinçle yetkinleştirmeleri için bazısına verilmiş olan büyük bir lütfun özel armağanıydı. Başka bir derece, günaha kolayca direnmek için verilmiş büyük bir lütuf ve gücün özel armağanıydı. Üçüncü ve son derece ise ruhun yetkinliği ve Çarmıha Gerilen'de dönüşmesiydi. Ve tüm bu değişimlerde ve lütuflarda ruha pek çok güzellik bahşedilse de, yine de birinci derece büyük, hoş ve pek mükemmel bir güzelliktedir. Keza son derece de söyleyebileceğimden daha büyüktür. Bu çocuklar bana Tanrı'da öyle bütünüyle dönüşmüş göründüler ki, şimdi Çarmıha Gerilmiş ve henüz yüceltilmemiş Mesih'ten başka neredeyse hiçbir şey görmüyorum, çocuklarım O'nun içinde öyle bütünüyle massedilmiş ve tözsel dönüşüme uğramış görünmektedir.

EVLATLARINA DAİR ÜÇÜNCÜ TESELLİ

Aynı alay sırasında, Kutlu Bakire'nin bir kilisesine doğru yaklaşırken, işte, Merhamet Kraliçesi ve tüm Lütfun Anası bizzat kalktı ve bu çocuklara doğru yeni ve lütufkâr bir biçimde eğilerek, kimi daha çok kimi daha az olmak üzere hepsini göğüslerinden öpüp onlara diğer tüm kutsamalardan daha tatlı bereketler bahşetti; ve kimini öperken kollarıyla kucakladı. Öylesine büyük bir hayırhahlık içindeydi ki, görünüşe göre bütünüyle nurdan ibaret olarak, o çocukları kendi bağrındaki o sonsuz ışığın içine çekiyor gibiydi. Yine de bana etten kemikten kollar görmüşüm gibi gelmedi, bilakis söylendiği gibi, onları pek büyük ve şefkatli bir sevgiyle içine çektiği mucizevi bir ışık gördüm.

EVLATLARINA DAİR DÖRDÜNCÜ TESELLİ

Aynı gün, gördüğüm pek çok başka şey arasında, Ayin icra edilirken, Kutlu Franciscus bana bütünüyle yüce bir halde göründü ve bana alışılagelmiş selamını sundu, ki o selam şöyledir, "Yüceler Yücesi'nin esenliği seninle olsun." Onun selamlama tarzı daima dindar, alçakgönüllü, lütufkâr ve muhabbet dolu bir sesle konuşmaktır.

Sonra bazı oğullarımın gayretli niyetlerini ve Tarikatın yoksulluğuna riayet etmedeki gayretlerini bana pek övdü. Lakin bunun işle birlikte artmasını arzuladı ve şöyle dedi,

"Ebedi Tanrı'dan aldığım o sonsuz, kusursuz ve bol bereket, benim ve senin bu sevgili evlatlarımızın başları üzerine insin. Onlara Mesih'in yoluna göre yaşamalarını, bunu hem sözle hem de eylemle korkusuzca göstermelerini buyur; çünkü ben onlarlayım ve Ebedi Tanrı onların Yardımcısıdır."

Ardından bu çocukları iyi niyetlerinden ötürü öyle büyük bir sevgiyle övdü, kesinlikle güzel bir ilerleme kaydedecekleri ve kendi niyetiyle onlara yardım edeceği vaadiyle onları teselli etti ve onları öyle sevgi dolu bir şekilde kutsadı ki, onlara duyduğu sevgiden adeta kendini paralayacak gibi görünüyordu.

Kendim ve çocuklarım hakkında başka pek çok şey gördüm, bunların hepsini tarif edemem. Fakat şunu söyleyeyim ki, mübarek Tanrı'nın ve aynı şekilde O'nun tatlı Annesinin bizi pek şefkatle gözetip koruduğunu, tövbemizin yükünü taşımaya hazır olduklarını ve sizden, ey oğullarım, yalnızca ıstırapta, yoksullukta ve alaya alınmada muhteşem bir uysallığın parlayan örnekleri olmanızı istediklerini açıkça görüp anladım. Üstelik meskeniniz göklerde, yalnızca bedeniniz bu dünyada olsun diye, sizi bu hayata karşı ölmüş görmeyi arzulamaktadırlar. Ve nasıl ki ölü bir adam ne itibardan ne de güzellikten etkilenmezse, siz de her bakımdan değişmez ve her türlü dünyevi korkunun dışında olmalısınız; başkalarına çekişmeli vaazlar vermek uğruna değil, kendi canlarınızı terbiye etmek uğruna vaaz etmelisiniz. Aynı şekilde, bütün işlerinizde tüm niyetinizin göklerde, Çarmıha Gerilmiş mübarek Mesih'e bağlanmasını arzulamaktadırlar.

Böylece, dışarıdan çalışsanız da, konuşsanız da, yeseniz de, O'nu her yerde ve her diyarda sürekli yanınızda taşımanızı ve bütün eylemlerinizi her daim O'nun yönetmesini isteyen Zat ile içsel olarak bir olursunuz. Ve dua ederim ki, bunu sizden isteme lütfunda bulunan Zat, en kutsal Annesi Bakire Meryem'in erdemleri hatırına, bu arzusunu sizde tamamlama lütfunu da göstersin.

ÇEKTİĞİ SIKINTILAR HAKKINDA TANRI'DAN ALDIĞI TALİMAT VE TESELLİ

BİR ZAMAN Tanrı'ya, Kendisinden bana bir şey bağışlaması için yalvardım ve O bana Haç işaretini yaptı. Sonra O'na, en sevgili oğullarının kimler olduğunu bana göstermesi için dua ettim. Bunun üzerine, diğer şeylerin yanı sıra, bana hemen şu örnek anlatıldı:

"Diyelim ki bir adamın, büyük bir özen ve gayretle hazırlanan bir şölene davet ettiği pek çok sevgili dostu vardı. Şimdi, davet edilenlerin birçoğu gelmeyi reddetseydi, ziyafeti bolca ve büyük masraflarla hazırlamış olduğunu görerek gelmeyenler için kederleneceğini, gelenleri ise büyük bir hürmetle kabul edeceğini düşünmez misin? Ve hepsi neşeyle kabul edilenlerin arasında, masada yanı başına oturttuğu, onlarla aynı kaptan yiyip aynı kaseden içtiği, daha yakın bir sevgiyle sevilen bazılarının bulunduğundan hiç şüphe duyulur mu?"

Bunun üzerine ruhumdaki büyük bir sevinçle sordum: "Ya Rab, madem herkesi davet ediyorsun, aradaki farkı bana daha ayrıntılı anlat."

Ve O cevap verdi: "Ben herkesi ebedi hayata davet ettim ve herkes için hazırlık yapıldı, hiç kimse çağrılmadığını öne sürerek kendini mazur gösteremez. Fakat davet edilenlerin hepsinden yalnızca pek azı gelir ve sofrada kendilerine yer verilir." Ve O, bizzat Kendisinin sofra olduğunu, yalnızca sofra değil, aynı zamanda yiyecek olduğunu da anlamamı sağladı.

Ayrıca gelenlerin hangi yoldan geldiğini de sordum; bana hemen sıkıntı yoluyla geldikleri söylendi, nitekim bakireler, iffetliler, yoksullar, hastalar, sabırlılar ve sıkıntı çekip kurtuluşa ermiş olan diğer pek çokları gibi.

Böylece bu muhakemeyi ve açıklamayı anlayınca, her bir söz beni pek ziyade sevindirdi. Oysa O herkesi davet etmişti ve hepsine eşit şekilde çocuklarım diye seslenmişti. Bu sözlerle bana bildirildi ki bekaret, yoksulluk, hastalık, çocukların, mülklerin ve diğer dünyevi malların kaybı ve nihayetinde bütün sıkıntılar, o sırada bunu bilmeseler ve anlayamasalar da, Tanrı tarafından çocuklarına onların iyiliği için gönderilmekteydi. Bu nedenle başlangıçta fazlasıyla kederlenen pek çok kişi vardı, fakat sonradan, hakiki evlatlar gibi her şeye sabırla ve şükranla katlandılar.

Ebedi hayata en çok ulaşanlar bunlardır ve başka bir yol da yoktur. Fakat o hususi sofraya davet edilenler, Tanrı'nın Kendisiyle aynı kaptan yedirdiği ve aynı kaseden içirdiği kimseler, kendilerini şölene davet eden bu iyi Baba'nın ve Rab'bin kim olduğunu bilmeyi arzulayan ve bunun için çabalayan, O'nun en kutsal Çarmıhını örnek alarak ve yoksulluğu, hor görülmeyi, aşağılanmayı ve eziyeti gönüllüce üzerlerine alarak O'nu hoşnut etmeye çalışanlardır. Zira Tanrı böyle evlatlara pek çok sıkıntı gönderir; bunlar, Kendisiyle tek bir kaptan yemeleri için onlara hususi bir lütuf olarak gönderilir. Mesih, "Çünkü o sofrada," dedi, "kendi içinde ziyadesiyle çetin ve acı olmasına rağmen, sizin sevginiz sayesinde Bana tatlı kılınan utanç verici Istırap kasesini içmeye çağrıldım."

Bu lütuf ve merhameti idrak ettikleri içindir ki, bu evlatlar sıkıntıları acı bulsalar da, yine de onların içinde barınan sevgi, lütuf, onur ve layıklık sebebiyle onları son derece tatlı sayarlar. Dolayısıyla artık dertlerinden ötürü kederlenmezler; sıkıntıları ne kadar büyük olursa o kadar sevinirler ve kendilerini Tanrı'ya o kadar yakın hissederler. Bu yüzden derim ve tasdik ederim ki, Tanrı'nın çocukları, zulümler, sıkıntılar ve kefaretlerle harmanlanmış ilahi tatlılığı hissederler; bunların hepsi yukarıda zikredilen vaazda bana bildirilmiştir. Bunu sayısız defa tecrübe ettim; kardeşlerim, dostlarım yahut akrabalarım tarafından sıkıntıya sokulduğumda veya tahkir edildiğimde hissettiğim o tatlılığı ya da döktüğüm o hadsiz hesapsız sevinç gözyaşlarını açığa vurmam veya anlatmam mümkün değildir.

Ağır bir hastalık sırasında, pek zayıf bir halde yatarken, İnsan suretine bürünmüş Tanrı, Teselli Verici İsa Mesih bana yeniden göründü, bana karşı büyük bir merhamet duyduğunu hissettim ve bana, "Sana hizmet etmeye geldim" dedi. Bana ettiği hizmet, yatağımın önünde durup Kendisini bütünüyle tarif edilemez derecede hoş ve lütufkâr bir biçimde göstermek oldu. Zihnimin gözleriyle O'nu, bedenin gözleriyle herhangi bir insanı görmenin mümkün olduğundan çok daha berrak gördüm; duyduğum sevinç ve en yüce haz öylesine büyüktü ki hiçbir şekilde ifade edilemez ya da anlatılamaz, zira bütünüyle dile gelmez bir şeydir.

Yine, bir Kutsal Perşembe günü yoldaşıma dedim ki, "Haydi Çarmıha Gerilmiş İsa Mesih'i arayalım ve hastaneye gidelim, zira belki O'nu o yoksul, acı çeken ve dertli kimselerin arasında buluruz." Bunun üzerine başımıza örttüğümüz örtüleri aldık (başka hiçbir şeyimiz olmadığından) ve onları hastanenin hizmetkârına verip satmasını, parasıyla da hastanedeki yoksulların yemesi için bir şeyler satın almasını söyledik. Bizi ayıplatacağını söyleyerek bunu yapmaktan korksa da, bizim çok üstelememiz yüzünden gidip o zavallı küçük örtüleri sattı ve parayla balık aldı; buna, Tanrı rızası için kendi rızkımız olarak bize verilmiş olan ekmeği de ekledik. Bundan sonra yoksul kadınların ayaklarını, erkeklerin de ellerini yıkadık, bilhassa da bir cüzzamlının büsbütün çürümüş, bozulmuş ve cerahatle dolmuş uzuvlarını yıkadık. Sonrasında onu yıkadığımız suyu içtik; bu içecek bize öylesine tatlı geldi ki, geri dönerken ta buraya varıncaya kadar yol boyunca onun tatlılığını damağımızda hissettik. Bu yaralardan kopan bir kabuk boğazıma kaçtığından, onu sanki komünyon alıyormuşçasına yutmaya gayret ettim; sonunda onu yuttum ve hiçbir şekilde tarif edemeyeceğim kadar tatlı buldum.

Bunu anlattım, çünkü insan Tanrı'dan kabul ettiği tövbelerden, çilelerden ve dertlerden başlangıçta rahatsız olsa da, sonunda bunların içinde pek büyük bir teselli bulur.

TANRI TARAFINDAN KENDİSİNE VERİLEN BAŞKA BİR TESELLİ

Ruhani bir kederle sarsıldığım başka bir vakit, bir ay boyunca Tanrı'ya dair hiçbir şey hissetmediğimi sandım; evet, sanki beni bütünüyle terk etmiş gibiydi ve günahlarımı itiraf edemiyordum.

Bir yandan bunun kibrim yüzünden başıma geldiğini düşünsem de, diğer yandan günahlarımı öylesine açık ve öylesine derin bir kanaatle görüyordum ki, onları gereken pişmanlıkla itiraf edip edemeyeceğimden, hatta ağzımla söyleyip söyleyemeyeceğimden şüpheye düştüm. Bu sebeple ne Tanrı'yı övebiliyor ne de dua edebiliyordum; fakat Tanrı'dan bana yalnızca şunun kaldığını fark ettim, günah yoluyla Tanrı'dan ayrılmayı arzuladığım için hak ettiğim ölçüde büyük bir kedere düşmemiştim, yine de dünyadaki tüm iyilikler ve kötülükler için bile Tanrı'yı gücendirmeyi arzulayamaz ya da kötülüğe rıza gösteremezdim. Böylece sözü edilen o zaman boyunca derinden ve son derece korkunç bir biçimde kederlendim ve acı çektim.

Sonra Tanrı'nın merhameti ve acımasıyla bir ses bana seslenip şöyle dedi, "Her Şeye Gücü Yeten Tanrı'nın ve Cennetteki tüm kutsanmış azizlerin sevgili kızı, Tanrı sevgisini sana verdi ve Spoleto Vadisi'ndeki diğer bütün kadınlardan çok seni seviyor."

O vakit ruhum feryat edip cevap verdi, "Dertle doluyken ve Tanrı tarafından terk edilmiş görünürken buna nasıl inanabilirim?"

Ses cevap verdi, "Kendini en çok terk edilmiş sandığın an, en çok sevildiğin ve ebedi Tanrı'ya en yakın olduğun andır." Ve yine ekledi, "Yalnızca bir tek çok sevdiği oğlu olan bir baba, ona narin yiyecekleri ölçüyle verir ve sek şarap içmesine izin vermez; yiyeceğinin ona zarar vermeyip daima iyi gelmesi için şarabı suyla karıştırır ve zararlı hiçbir şeyi yemesine müsaade etmez. Tanrı da aynı şekilde yapar, tesellilerine ayartmaları ve ağır dertleri katar ve ruhu bu dertlerin ve ayartmaların içinde tutar; zira böyle yapmasaydı, ruh bir denize dalar gibi ölçüsüz zevklere dalar ve boğulurdu. Bu yüzden, dediğim gibi, ruh kendini en çok terk edilmiş gördüğünde, aslında en çok sevilendir."

O vakit kederlerim bir parça hafifledi, ama bütünüyle yok olmadı, zira henüz günah çıkarmaya ve komünyon almaya istekli hissetmiyordum. Fakat kısa bir süre sonra hepsi tümüyle dindi ve bana şöyle denildi,

"Komünyon alman hoşuma gider, zira Beni kabul edersen Beni zaten kabul etmişsindir, Beni kabul etmezsen yine de Beni kabul etmişsindir. Bu yüzden Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un bereketiyle komünyon al. Ve bunu Her Şeye Gücü Yeten Tanrı'nın, Bakire Aziz Meryem'in ve bugün Yortusu olan Aziz Antuan'ın hürmetine yap;

zira sana daha önce hiç sahip olmadığın, yeni ve son derece üstün bir lütuf verilecektir."

Bunun üzerine bana günah çıkarma lütfu ve komünyon alma arzusu ihsan edildi ve ben de derhal günah çıkardım.

Ayin icra edilirken kendimi günahlar ve kusurlarla öylesine dolu hissettim ki konuşamadım ve o an arzuladığım Komünyon'un benim için bir yargılama olacağını düşündüm. Yine de hemen ardından bana öyle hayranlık verici bir meyil bahşedildi ki kendimi bütünüyle Mesih'e bırakabildim. Sonra O'na, daha önce hiç tatmadığım bir iman ve güvenle girdim; kendimi, sanki ölmüşüm gibi, O'nun içine ve O'nun faziletlerine bıraktım, beni yeniden yaşama kavuşturacağına dair hayranlık verici bir kesinlik içindeydim. Bu yüzden O'nun imanıyla Komünyon aldım ve bana harikulade bir his bahşedildi; bu his içimde öyle bir esenlik bıraktı ki başıma gelen bütün sıkıntıların benim iyiliğime olduğunu anlamam ve hissetmem sağlandı. Aldığım bu Komünyon, ruhumu iman içinde şu idrak ve arzuya ulaştırdı, yani Mesih kendini bize verdiği için ben de kendimi bütünüyle Mesih'e vermek istedim. Bu sebeple şehitlik özleminden yeni bir haz duyuyorum ve bunu öylesine arzuluyorum ki üzerime her zamankinden daha fazla keder ve sıkıntı çöktüğünde seviniyorum. Buradan, Tanrı'nın sonunda her kederli ruhu teselli ettiği sonucuna varıyorum.

Nitekim bir keresinde acı çekerken ve terk edildiğime inanırken bana şöyle dendiğini hatırlıyorum: "Bil ki ey sevgili, sen terk edilmiş değilsin, bilakis bolluk zamanlarına kıyasla sıkıntı içindeyken Tanrı sana ve sen Tanrı'ya daha yakınsın."

O vakit ruhum feryat etti: "Eğer sıkıntı içindeyken Tanrı'ya daha yakın olduğum doğruysa, dilerim O bütün günahımı kaldırsın ve Çilesi'nin faziletleri hürmetine bana karşılıksız bağışlanma versin, ayrıca bana, yoldaşıma ve bunları yazıya geçiren biradere de lütfunu bahşetsin." Ve bana şu cevap verildi: "Günahların kaldırıldı ve sizi Çarmıh'a çivilenen o El'in teniyle kutsuyorum."

Sonra o El'in başlarımızın üzerinde kutsamak için uzandığını gördüm; o El'i görünce çok sevindim, zira onu görmek hakikaten sevinç verici bir şeydi. Ve O, "Baba'nın, Oğul'un ve Kutsal Ruh'un lütfu üzerinizde olsun ve onu ebediyet boyunca saklayasınız," diyerek biz üçümüzü kutsadı. Dahası bana şöyle dedi: "Yazıcı olan biraderine de ki, kendini küçük kılmaya baksın ve Her Şeye Gücü Yeten Tanrı tarafından ziyadesiyle sevildiği için, O'nu daha da çok sevmeye gayret etsin."

Sıkıntı içinde olan herkesi teselli eden O, beni pek çok yolla teselli etmeyi bu şekilde lütfetti; sonsuza dek onur ve yücelik O'na olsun.

KURTULUŞUN YOLU VE HALİNE DAİR TANRI TARAFINDAN KENDİSİNE BAHŞEDİLEN BİR KAVRAYIŞ AYDINLANMASI

Bir keresinde odamda dua ederken bana şu sözler söylendi: "Tanrı'nın yolunu anlayabilsinler diye Tanrı tarafından eğitilip aydınlatılan, fakat Tanrı'nın kendilerine bilhassa bahşettiği bu ışığa ve vahye rağmen duymamak için kulaklarını ve görmemek için gözlerini kapayan, Tanrı'nın ruha söylediği şeyi anlamayı ya da dinlemeyi reddeden, bilakis daha kolayca alçalıp Tanrı'nın kendilerine verdiğinden başka bir öğretinin ardına düşen (vicdanlarına aykırı olarak geniş ana yolda kalmayı arzulayan) herkesin, Her Şeye Gücü Yeten Tanrı'nın lanetini hak ettiğini bildiririm."

Bu hüküm bana yalnız bir kez değil, defalarca söylendi ve bunu işittiğimde dehşete kapıldım; bu bana son derece vahim bir şey gibi göründü, çünkü bunda hiçbir aldanış olmamasından, yani Tanrı'nın, ışığını ve lütfunu ilk başta bahşettiği kimseleri lanetlemesinden korktum. Sonra bana bir örnek gösterildi ve bunu yazıya geçirtmem emredildi; örnek şuydu:

"Diyelim ki bir baba oğlunu okula gönderir, onun için büyük paralar harcar, onu güzel elbiselerle şereflice giydirip kitaplar sağlar ve oğul daha aşağı derecedeki bir muallim tarafından eğitildikten sonra, daha iyi bir muallime nakledilmesini ve daha yükseğe ilerlemesini sağlar. Şayet bu öğrenci sonradan ihmalkar davranır, öğrendiği bilgiyi hiç umursamazsa, bilakis adi bir hale, aşağılık meşgalelere ve büyük bir yorgunluk ve meşakkat gerektiren işlere geri dönerse, öyle ki öğrendiği her şeyden geriye hiçbir şey kalmazsa, babası oğluna karşı muhakkak büyük bir infial ve öfke duyar."

İşte bu tür bir oğul, önce vaazlar ve Kutsal Yazılar ile eğitilen, ardından Tanrı tarafından bilhassa aydınlatılan, Mesih'in yolundan nasıl gitmesi gerektiğini bilmesi ve anlaması için kendisine hususi bir ışık ve ilahi ilham verilen kimsedir; Tanrı bu bilgiyi önce başkaları vasıtasıyla ona göstermiş, sonra da yalnızca Tanrı tarafından öğretilebilecek olan Kendi hususi ışığı ve öğretisiyle onu bizzat eğitmiştir. Ve bunu, insan hem kendini nasıl yönlendireceğini bilsin hem de başkalarına bir ışık olabilsin diye yapar. Fakat şayet böyle bir insan ihmalkarlığa meyleder, nefsini alçaltır, semirir, sahip olduğu ışığı, ilahi öğretiyi ve ilhamı hor görürse, o vakit Tanrı o ışığı ve o lütfu ondan alacak, onun yerine kendisini lanetleyecektir. Günah çıkardığım biradere söyleyebileyim diye bunu yazıya geçirtmem bana emredildi, zira bu onu ilgilendiren bir meseleydi.

Semavi bir başka konuşmada bana, Tanrı'yı yalnızca kendilerine yaptığı iyi şeylerin çok çeşitli lütufları vasıtasıyla tanıyan bir neslin bulunduğu ve bunların O'nu pek az tanıdığı söylendi. Ve bana, Tanrı'yı söz konusu iyi şeyler vasıtasıyla tanımakla birlikte, kendi içlerinde bizzat tecrübe ettikleri iyiliği vasıtasıyla O'nu çok daha iyi tanıyan başka bir insan neslinin var olduğu söylendi.

Yine bir başka konuşmada bir sesin şöyle haykırdığını ve dediğini işittim, "Ah, ne büyüktür onlar! Ne büyüktür onlar! Kutsal Yazılarımı çokça okuyanlar değil, onları yerine getiren ve tamamlayanlar; zira ilahi Yazıların tamamı Mesih İsa'nın Hayatının örneğinde tamamlanmıştır."

Bir defasında dua ederken Tanrı'ya şöyle dedim, "Bilirim ya Rab, Sen benim Babamsın, çünkü Sen benim Tanrımsın; bu yüzden ne yapmamı istiyorsan bana öğret ve Seni ne hoşnut ediyorsa bana bildir, çünkü Sana itaat etmeye hazırım."

Sabahtan tersia vaktine dek bu sözler üzerinde derin derin düşünürken gördüm ve işittim, fakat gördüğüm ve işittiğim şeyi hiçbir şekilde anlatamam. Zira bu pek akıl ermez bir uçurumdu ve bana onun ne olduğu, orada kimin ikamet ettiği ve kimin ikamet etmediği gösterildi. Ve Tanrı dedi ki,

"Gerçek şu ki, Benim ayak izlerimi takip eden yoldan başka dosdoğru bir yol yoktur, çünkü bu yolda kimse aldanmaz."

Ve bu bana pek çok kez, hakikatle ve büyük bir açıklıkla söylendi. Amin.

Kutsanmış Folignolu Angela'nın Rüyetleri ve Tesellileri burada sona erer.

KUTSANMIŞ FOLİGNOLU ANGELA'NIN SON YAZISI

BU, Annemiz Kutsanmış Folignolu Angela'nın ölüm döşeğine düşmeden önce verdiği son yazı ve son mektuptur; kendisi bunun mektuplarının sonuncusu olduğunu söylemiştir. Kutlu göçüşünü vuku bulmasından çok önce sezmişti, bu sebeple katibine büyük bir muhabbetle şöyle yazmasını buyurdu, diyerek,

"Ey Tanrım, İsa Mesih, en ateşli sevginden hasıl olan en yüce gizemini bilebilmem için beni layık kıl. Yani bizim uğrumuza vücuda getirdiğin ve kurtuluşumuzun başlangıcı olan en kutsal Beden Alışının en yüce ve en derin gizemini; zira o bize iki şey yapar. İlki, bizi sevgiyle doldurur; ikincisi ise kurtuluşumuzdan hakikaten emin olmamızı sağlar.

"Ah, bu sevgi ne denli tarifsizdir! Doğrusu bundan daha büyüğü yoktur ki her şeyin Yaratıcısı olan Tanrım, beni Tanrı gibi kılabilsin diye bir yaratık olsun. Ey yakıcı sevgi! Ben yüce olayım diye kendini yok saydın ve herkesin en küçüğü oldun; bana krallara layık, ilahi bir güzellik bahşedesin diye değersiz bir hizmetkarın suretine büründün. Ne var ki benim suretime büründüğünde, Kendi öz varlığından herhangi bir şeyi eksiltecek veya Tanrılığından bir şey alıp götürecek kadar küçülmedin; lakin Beden Alışının alçakgönüllülüğünün derinliği beni bu zor sözleri söylemeye mecbur ediyor. Ey kendisini bana anlaşılır kılan Kavranamaz Olan, ey benim için yaratık olan Yaratılmamış Tanrı! Ey benim için tasavvur edilir kılınan Tasavvur Edilemez Olan! Ey Sana dokunabileyim diye bu hale gelen Dokunulamaz Olan! Ya Rab, bu en kutsal Beden Alışında bize bildirdiğin bu sevginin derinliğini görmeye beni layık kıl! Bizden gizlenmiş olan ilahi sevginin saklı derinliklerini bize göstermesine izin verilen ey kutlu kabahat (gerçi bu senden değil, Tanrı'nın merhametinden geldi). Ve hakikaten, bundan daha büyük bir sevgi tasavvur dahi edilemez.

"Ey Yüceler Yücesi, bu yüce ve tarif olunamaz sevgiyi anlayabilmem için beni muktedir kıl. Ya Rab, bizim için meydana getirdiğin gizemleri anlayabilmemiz için bizi muktedir kıl! Birincisi, en kutsal Beden Alışının gizemidir. İkincisi, tövbe ve çile doktrininin örneğindeki tarifsiz gizemdir. Üçüncüsü, bizim uğrumuza katlanılan o acı ölümdür. Dördüncüsü, Dirilişinin görkemidir. Beşincisi, hayranlık verici Göğe Yükselişinin yüceliğidir.

"Birincisi, tarif edilemez sevgidir. Ey yüce ve suret değiştirmiş sevgi! Ey pek tarifsiz sevgi! Mübarek olasın ya Rab, zira insan olduğunu bana sen kavratıyorsun. Bende doğduğunu görmem ve bilmem ne denli görkemli bir bilgi ve kavrayıştır. Hakikaten bu kavrayış baştan başa lezzet ve tatlılıkla doludur. Ey Hayranlık Verici Olan, benim için vücuda getirdiğin gizemler ne denli hayranlık vericidir!

"Bizim için vücuda getirdiğin ikinci gizem, bizi hayat yolundan emin kılar. Zira etimize büründün ve yoksulluk, ıstırap ve hor görülme içinde doğan, bu minvalde yaşayıp ölen ey İsa Mesih, Senin öğretine ve örneğine sahip olalım diye öyle bir halde doğdun ve yaşadın.

"Üçüncüsü, ölümünün gizemidir; zira bizim için ölerek kurtuluşumuzu sağlayasın diye doğmuştun. Mesih'in bu ölümünde dikkate alınması gereken beş husus vardır. İlki, kurtuluşumuzun beyanı ve icrası; ikincisi, güçlenmemiz ve düşmanlarımıza karşı zaferimiz; üçüncüsü, bizzat bu ölümle tezahür eden ilahi sevginin doluluğu ve bolluğu; dördüncüsü, Baba Tanrı'nın Oğlu'nu nasıl öne çıkardığını, yücelttiğini ve bildirdiğini bilmemiz, görmemiz ve anlamamız için bizi en yüce, en sevgi dolu ve derin bir hakikatle doldurmuş olması; ve beşincisi, Tanrı'nın Oğlu'nun bütün hayatı boyunca, ta Çarmıhın acı ölümüne varıncaya dek sergilediği itaatle Baba'yı nasıl aşikar kıldığını ve tüm insan soyu için kefaret ödediğini bunun vasıtasıyla bilmemizdir. Ey Yaratılmamış Tanrı, sevginin derinliklerini ve ateşli muhabbetinin akıl ermez enginliğini bilmeye beni layık kıl; Oğlun İsa Mesih'i bu bedende bize gösterdiğinde ve bu Oğlun Seni bize aşikar ettiğinde bizlere bahşettiğin o tarifsiz sevgiyi anlamaya beni layık kıl. Ey mucizevi, tarif olunamaz ve neşe dolu sevgi, bütün lezzet, tatlılık ve tüm haz Sendendir; bunu temaşa etmek canı dünyanın üzerine yükseltir, onu sevinç, barış ve huzur içinde tek başına durabilir kılar.

"Dördüncü gizem, zafer dolu Diriliş'tedir; bunda başlıca iki şey göz önüne alınmalıdır. İlki, O'nun dirilişinin bize kendi dirilişimiz için umut vermesidir; ikincisi ise, Tanrı'nın bir ölüyü yeniden yaşama döndürdüğünde ve hastayı sağlığına kavuşturduğunda lütfuyla gerçekleştirdiği ruhsal dirilişi bize kusursuzca bildirmesidir. Ey yetkinliğimizin tamamlanışını gösterdiğin en yüce, dile gelmez, bilinmez ve tarifsiz gizem, beni bu en yüce gizemi bilmeye layık kıl, ya Rab.

"Beşincisi, Göğe Yükseliş gizemidir. Bütün kurtuluşumuzun kendisiyle tamamlandığı Göğe Yükselişinin en yüce gizemini anlamaya beni layık ve muktedir kıl, ya Rab. Ey İsa Mesih, senin ve bizim Babamız Olan'a sahip olmamızı işte o zaman sağladın!

"Bu beş gizem hakiki âlimlerin okuludur ve durmaksızın dua etmeyi öğrendiğimiz gerçek okuldur. Bu yüzden, ya Rab, beni yarattığın ve kurtardığın o en yüce sevgiyi bana bildir ve anlamamı sağla. Ey Kavranılamaz Olan, insan soyunu Senin cemaline ermesi için ezelden seçtiğin ve ey En Yüce Olan, bize bakmaya tenezzül ettiğin o paha biçilmez ve coşkun sevgiyi, o yakıcı muhabbeti anlamaya beni muktedir kıl. Bize kusurlarımızı bildir ki, ya Rab, nankör olanlara, Seni, tarifsiz gizemlerini ve ihsanlarını bilmeyenlere vaat ettiğin cezalardan kaçabilelim."

Bunların yanı sıra, ilahi iyilik tarafından bize bahşedilen yedi ruhsal armağandan ve ihsandan söz etti ve şöyle dedi,

"Ey en tatlı Rab, diğer sayısız armağanının arasında bize lütfettiğin bu yedi armağanı anlamaya beni muktedir kıl! İlk armağan, tarifsiz yaratılıştır. İkincisi, bizi Kendi yüceliğine yükseltmeye tenezzül ettiğin o hayranlık verici seçilmedir. Üçüncüsü, bize yaşam vermesi için Oğlunu gönderdiğinde bize bahşedilen o paha biçilmez armağandır. Dördüncüsü, iyiliğinin en yüce armağanıdır ki bununla

beni hayvani ve akılsız değil, duyarlı ve akıl sahibi kılmaya tenezzül ettin. İçime yerleştirdiğin bu hayranlık verici akıl yürütme gücü bende üç şey meydana getirir; ilki, Senin mucizevi olduğunu bana bildirir; ikincisi, günahlarımı bana bildirir; üçüncüsü ise lütfun aracılığıyla, beni günaha meylettiren bedensel arzulara karşı koyabilmemi sağlar. Ey Kavranılamaz Olan, bana bahşettiğin bundan daha büyük bir armağan yoktur! Beni Kendi suretinde yarattın, ya Rab; bana anlayış verdin, beni Kendi ışığın ve Kendi aklınla donattın.

"Beşinci armağan bilgeliktir. Ya Rab, bana bu armağanı, yani bilgeliği bahşettiğin o en coşkun sevgini anlamamı sağla. Zira şüphesiz bu, armağanların armağanıdır, yani Senden hakikatte haz alabilmektir.

"Altıncısı, anlayış armağanıdır. Ya Rab, bize bahşettiğin bu armağanı, yani anlayışı bize bildir ki, Seni anlayabilelim, ey Tanrım.

"Yedinci armağan sevgidir. Ey Yüce Varlık, bu armağanı anlamamı sağla, zira tüm melekler ve azizler Seni sevmekten ve temaşa etmekten başka hiçbir şeye bakmazlar. Ey bütün diğer armağanların üzerindeki armağan, zira Sevginin Kendisi Sensin! Ey En Yüce Hayır, Kendinin Sevgi olduğunu bize bildirmeye tenezzül ettin ve bizi o Sevgiyi sevmeye yönelttin; bu yüzden Senin

Yüzünün huzuruna çıkanlar sevgilerine göre ödüllendirileceklerdir ve temaşa ehlini temaşaya götüren, hakiki sevgiden başka hiçbir şey yoktur. Ey Mucizevi Olan, çocuklarında gerçekleştirdiğin şeyler ne kadar da mucizevidir! Ey En Yüce Hayır, ey Kavranılamaz İyilik ve Coşkun Sevgi! Ey Kendi Özünün bağrında bize varlık bahşetmeye tenezzül eden İlahi Kişi! Çocuklarında meydana getirdiğin her şeyin fevkinde mucizevi olan! Ey gizli ve mucizevi şey, bu varlık karşısında acze düşmeyen hiçbir beşeri anlayış yoktur, lakin ilahi lütuf ve ışık vasıtasıyla onu hissederiz. Ve bu, hakikaten inzivada yaşayanların teminatıdır, bütün melek koroları bununla meşguldür. Ve sonradan münzevi olup dünyadan ayrılacak, sohbetlerini semada kılacak olan bütün hakiki temaşa ehli bu hakiki uğraşla meşgul olur. Ezelden ebede Tanrı'ya şükürler olsun. Amin."

Kutlu Folignolu Angela'nın çocuklarına bıraktığı son yazı burada sona erer.

KUTLU FOLİGNOLU ANGELA'NIN ÖLÜME YAKINKEN

ÇOCUKLARINA VERDİĞİ VASİYETİ VE

SON NASİHATİ

"Ey çocuklarım, şimdi sizlere söylediklerimi, Tanrı sevgisinden ve sizlere faydalı olabilecek bildiğim hiçbir şeyi kendi rızamla yerin altına götürmeyeceğime dair verdiğim sözden başka hiçbir nedenle söylemiyorum.

"Söylemek üzere olduğum şey kendimden değil, bütünüyle Tanrı'dandır; zira bu dünyada, hem burada hem de denizaşırı yerlerde bulunan tüm oğullarını ve kızlarını benim ihtimama emanet etmek O'nun ilahi iyiliğini hoşnut etmiştir. Elimden geldiğince onlara ihtimam gösterdim, onlar için kederlendim ve onlar yüzünden kolayca inanamayacağınız kadar çok acı çektim. Ey Tanrım, şimdi onları Sana geri teslim ediyorum ve tarifsiz sevginle onları her türlü kötülükten korumanı, her türlü iyilik yolunda, yoksulluk, hor görülme ve ızdırap sevgisinde, sözle, amelle ve fiili yaşamla göstermekten hoşnut olduğun yaşamının ve yetkinliğinin dönüşümünde ve taklidinde tutmanı niyaz ediyorum."

"Ey sevgili oğullarım, bu son nasihatimde sizlere yalvarırım ki, yalnızca dışarıdan görünen amellerde değil, yüreklerinizin derinliklerinde de küçük, gerçekten alçakgönüllü ve uysal olmaya gayret edin; ta ki 'Benden öğrenin, çünkü ben uysal ve alçakgönüllüyüm' diyen O'nun gerçek talebeleri ve şakirtleri olabilesiniz.

"İktidara, itibara yahut başkalarından üstün tutulmaya heves etmeyin; aksine, hiçbir ehemmiyeti olmayan kimseler olmaya çabalayın ki, Mesih sizleri faziletlerin yetkinliğinde ve Kendi lütfunda yüceltsin. Öyle alçakgönüllü olun ki kendinizi daima bir hiç sayasınız. Ruhları kibre sürükleyen iktidar, itibar ve kayrılma gibi o kendine yetme hâlleri lanetlidir, onlardan kaçının; zira onların içinde büyük bir aldanış ve tehlike yatar. Ruhani alandaki kendine yetme hâlinde ise dünyevî olandan çok daha büyük bir aldanış vardır, yani Tanrı hakkında nasıl konuşulacağını bilmekte, Kutsal Yazıları anlamakta, büyük kefaretler ödemekte ve yüreği ruhani şeylerle meşgul tutmakta. Zira ruhen kendilerine yettiğini sananlar sıklıkla yanılgıya düşerler ve yola getirilmeleri, dünyevî bakımdan kendilerine yetenlere kıyasla daha güçtür. Bu sebeple kendinizi bir hiç sayın, bilinen ya da bilinmeyen bir hiç olarak görün. Doğrusu bir ruh için, kendi hiçliğini idrak etmekten ve kendi zindanında kalmaktan daha üstün bir basiret yahut bilgi olamaz.

"Ey oğullarım, onsuz ne kurtuluşun ne de erdemin mümkün olduğu sevgiyi elde etmeye gayret edin. İşte bakın, Tanrı şöyle buyurur: 'Benim olan her şey senindir.' Tanrı'nın her şeyinin kendisine ait olmasını hak edecek kim vardır? Doğrusu, en ateşli sevgiden başka bunu hak edecek hiçbir şey yoktur.

"Ey oğullarım, babalarım ve kardeşlerim, aranızda birbirinizi sevmeye, gerçek bir sevgi ve muhabbete sahip olmaya bakın; zira ruh buna sahip olursa, ilahî mülke mirasçı olmayı hak eder. Sizlere yalvarırım ki bu sevgiyi yalnızca kendi aranızda değil, aynı zamanda bütün insanlara karşı da beslemeyi arzulayın. Zira size derim ki, şüphesiz ruhum, kendi günahlarım için ağlayıp dövünmektense, komşumun günahları için ağlayıp dövünmekten daha büyük bir fayda görmüştür. Dünya ise şimdi söylediğim bu söze, yani bir kimsenin komşusunun günahlarına tıpkı kendi günahları gibi, hatta kendi günahlarından bile çok ağlayabileceği sözüne dudak büker; çünkü bu durum tabiata aykırı görünür, oysa buna vesile olan sevgi bu dünyadan değildir.

"Ey çocuklarım, bu sevgiyi elde etmeye gayret edin ve bir kimseyi, ölümcül bir günah işlerken görseniz dahi yargılamayın. Günahın sizde hoşnutsuzluk uyandırmaması ve ona karşı en büyük dehşeti duymamanız gerektiğini söylemiyorum; lakin günahkârları asla yargılamamanız gerektiğini söylüyorum, dahası onları asla hor görmemeniz gerektiğini söylüyorum, zira Efendimiz Tanrı'nın hükümlerini bilemezsiniz. İnsanlara cehenneme mahkûm edilmiş gibi görünen nice kimseler vardır ki, Tanrı'nın katında kurtulmuşlardır; insanlara kurtulmuş gibi görünen niceleri de vardır ki, Tanrı'nın katında reddedilmiş ve cehenneme mahkûm edilmişlerdir. Sizlerin hor gördüğü, fakat Tanrı'nın onları Kendi Eline geri getireceğine dair kesin bir umut beslediğim kimselerden bahsedebilirim sizlere.

"Sizlere bu karşılıklı sevgiyi ve derin alçakgönüllülüğü emanet etmekten başka bir vasiyet bırakmayacağım. Mesih İsa'nın mirası olan fakirliği, ıstırabı ve hor görülmeyi, yani bütün mirasımı sizlere bırakıyorum. Sizin hayatınız, İsa Mesih'in hayatıdır. Mesih'in Hayatı'nın bu mirasına sahip olacak olanlar benim çocuklarım olacaktır, çünkü onlar Tanrı'nın çocuklarıdır; bu sebeple onların ebedî hayat mirasına sahip olacaklarından şüphe yoktur."

Bunları söylemeyi bitirdiğinde, elini her birinin başına koyarak şöyle dedi:

"Gerek Rab tarafından gerekse benim tarafımdan kutlu kılının, ey çocuklarım, sizler ve burada hazır bulunmayan diğerlerinin tümü. Rab tarafından bana nasıl bildirildi ve gösterildiyse, burada bulunan sizlere de, bulunmayanlara da bu ebedî lütfu öylece veriyorum; bizzat o Mesih, Çarmıha çivilenen Eliyle bu lütfu sizlere bahşetsin. Âmin."

MÜBAREK ANGELA'NIN VEFATI

Rabbimiz İsa Mesih'in Doğuş Bayramı civarında (ki bu vakitte Mesih'e kavuşmuştur), pek ağır hasta yatarken, "Kelam Beden aldı" dedi ve uzun bir sessizlikten sonra, sanki başka bir diyardan dönüyormuşçasına, "Ah, her yaratılan aciz kalır ve meleklerin idrakinin tamamı dahi bunu kavramaya yetmez" dedi. Ardından şunu ekledi: "Ruhum, Çarmıha Gerilen'in bedeninden sanki şu anda çıkmışçasına taze ve sıcak olan İsa Mesih'in kanıyla yıkandı ve arındı."

Bundan sonra şöyle dedi: "Tanrı'nın Oğlu Mesih İsa, şimdi beni Baba'ya takdim etti ve bana şu sözler söylendi:

" 'Ey gelin, ey güzel olan, ey yetkin bir sevgiyle sevdiğim, doğrusu bana bu denli büyük ıstıraplarla gelmeni istemem; tıpkı bir Kral'ın bunca zamandır sevdiği ve krallık kaftanı giydirdiği gelinini sarayına getirmesine yakışır biçimde, en büyük sevinçle ve dille anlatılmaz bir neşeyle gelmeni isterim.' "

"Ve güveyin uzun zamandır sevdiği geline kaftanı göstermesi gibi, o da bana kaftanı gösterdi. Ne erguvandı ne al renkti, ne ince ipekti ne de sırmalı kumaştı; ruhu bürüyen harikulade bir ışıktı. Ardından bana Güveyi, Ebedi Kelam'ı gösterdi, öyle ki artık Kelam'ın ne olduğunu ve ne manaya geldiğini, yani benim uğruma Beden alan bu Kelam'ı anlıyorum. Kelam içime girdi, her yanıma dokundu ve bana sarılarak şöyle dedi, 'Gel sevgilim, gelinim, hakiki bir sevinçle sevdiğim, gel, zira bütün azizler seni tarifsiz büyük bir neşeyle bekliyor.' Yine bana dedi ki, 'Seni bana getirsinler diye kutlu meleklere yahut diğer azizlere emanet etmeyeceğim; bizzat kendim gelip seni alacağım ve kendi katıma yükselteceğim, zira kendini bana layık ve Celalime makbul kıldın.' "

Bu dünyadan göçüp gitme vaktine yaklaştığında (göçüşünden bir önceki gün), sık sık şu sözleri tekrarlıyordu, "Baba, ruhumu ve canımı Senin ellerine emanet ediyorum." Bu sözleri tekrarladıktan sonra bir defasında, orada bulunan bizlere şöyle dedi,

"Şimdi bu sözlere bana bir cevap verildi, o da şudur, 'Yaşarken yüreğine nakşedilmiş olanı ölümde yitirmen imkânsızdır.' " Bunun üzerine ona sorduk, "Öyleyse bizi bırakıp gidecek misin?" Şöyle cevap verdi, "Bunu sizden uzun süre gizledim, lakin artık saklamayacağım. Size derim ki, muhakkak göçüp gitmem gerek."

Aynı gün, daha önceki pek çok gün boyunca hem içten hem dıştan bütün uzuvlarında çektiği, türlü şekillerde keder veren o ağır acıların tümü dindi. O vakit bedenen öyle bir huzur, ruhen öyle bir ferahlık içinde yatıyordu ki, kendisine vaat edilmiş olan sevinci sanki şimdiden biraz olsun tatmış gibi görünüyordu.

Bunun üzerine ona, daha önce zikredilen o sevincin kendisine bahşedilip edilmediğini sorduk, o da adı geçen sevincin başladığını söyledi.

Bedenin bu huzuru ve ruhun ferahlığı içinde, kendisine Kutsal Sırları takdim eden pek çok kardeşin çevrelediği halde, cumartesi günü Gece Duası saatine kadar büyük bir sevinçle yattı. Aynı gün, yani Masumlar Yortusu'nun Sekizinci Gününde, günün son saatinde usulca uykuya daldı ve huzur içinde dinlendi. O en kutsal ruh bedenden azat edildi ve ilahi sonsuzluğun derinliğine çekilerek, Mesih'le birlikte hüküm sürsün diye Güveyi olan O'ndan masumiyet ve ölümsüzlük kaftanını aldı. Çarmıhın fazileti, Annesi olan Bakire'nin lütufları ve annemiz Kutlu Angela'nın şefaatiyle, O bizleri de aynı makama eriştirsin. Âmin.

Kutlu Angela'nın Vasiyeti ve Göçüşünün Sonu.

Mesih'in muhterem gelini Folignolu Angela, Rabbimizin Beden Alışının bin üç yüz dokuzuncu yılında, Papa Beşinci Clemens zamanında, ocak ayının dördüncü gününde, bu dünyanın bataklığından kendisine ezelden vaat edilmiş olan göksel sevinçlere göçtü.