Göksel Hiyerarşi ve İlahi İsimler

Geç Antik Çağ'ın bu adı bilinmeyen yazarı, Neoplatonik taşma öğretisini Hristiyan melekler öğretisiyle birleştirerek, ilahi ışığın en yüce göksel varlıklardan başlayarak her mertebe boyunca aşağıya doğru dağıldığı basamaklı bir kozmos tasavvur eder. Aşağıdaki pasaj, bu göksel hiyerarşinin işleyişini, ışığın yukarıdan aşağıya nasıl bağışlandığını anlatır.

Türkçe çeviri · Çeviren Şira Nur Uysal

Doğanın iyi düzenlenmiş yönteminin aynı kuralı uyarınca, gerek görünür gerek görünmez olan bütün iyi düzeni yöneten ilke, kendi Işık armağanının parlaklığını doğaüstü bir biçimde açığa vurur. Bunu önce en yüce Varlıklara, bol akan pınarlar hâlinde gösterir ve onlar aracılığıyla kendilerinden sonra gelen Varlıklar İlahi ışından pay alır. Zira bunlar, Tanrı'yı ilk bilenler ve İlahi erdeme her şeyden önce erişmeye çalışanlar olarak, kendilerinden sonra gelenleri de olabildiğince eşit bir dereceye yükseltir. Bunu, üzerlerinde duran ihtişamı cömertçe onlara aktararak yaparlar. Onlar da kendilerinden aşağıdakilere aynısını iletir. Böylece her Düzen içinde, ilk mertebe armağanını kendisinden sonra gelene bağışlar ve İlahi Işık, uygun ölçüde, herkesin üzerine iner.

Öyleyse aydınlatılan herkes için bir aydınlanma Kaynağı vardır, o da Tanrı'dır. Geri kalan bütün melek varlıkları, göksel zihinlerin en yüce düzenini, Tanrı'dan sonra ikinci sırada olmak üzere, Tanrı bilgisinin ve Tanrı'ya benzemenin kaynağı sayar. Çünkü en yüce İlahi aydınlanma, onlar aracılığıyla, biz de dâhil olmak üzere herkese dağıtılır. Bu yüzden Tanrı'ya öykünmeye dair her kutsal işi, nihai Neden olarak Tanrı'ya, ancak İlahi meselelerin başlıca faili ve öğreticisi olarak da ilk Tanrısal zihinlere bağlarlar.

İlahi Işık, uygun ölçüde, herkesin üzerine iner.

Özgün metin (İngilizce)

After the same rule of Nature's well-ordered method, the regulation of all good order, both visible and invisible, manifests supernaturally the brightness of its own gift of Light, in first manifestation to the most exalted Beings, in abundant streams, and through these, the Beings after them partake of the Divine ray. For these, as knowing God first, and striving preeminently after Divine virtue, benevolently elevate the beings after them to an equality, as far as possible, by imparting ungrudgingly to them the splendor which rests upon themselves, and these again to the subordinate, and throughout each Order, the first rank imparts its gift to that after it, and the Divine Light thus rests upon all, in due proportion. There is, then, for all those who are illuminated, a Source of illumination, viz., God. All the remaining angelic beings naturally regard the highest order of the heavenly minds as the source, second only to God, of all knowledge of God and imitation of God. This is because, through them, the supremely divine illumination is distributed to everyone else, including us.

Bu metin neden önemli

Pseudo-Dionysius Areopagita, muhtemelen 5. veya 6. yüzyılda yazan ve kendini Aziz Pavlus'un öğrencisi Areopagoslu Dionysios olarak tanıtan bir yazardır. Corpus Areopagiticum adıyla anılan eserleri, özellikle Göksel Hiyerarşi ve İlahi İsimler, Ortaçağ boyunca melekler öğretisini ve mistik ilahiyatı derinden etkilemiştir. Buradaki metin, John Parker'ın 1897 tarihli İngilizce çevirisinden alınmıştır.

Bülten

Yeni metinlerden ilk sen haberdar ol

Tam çeviriler, PDF'ler ve yeni eklenen kaynaklar hazırlandıkça e-postana düşsün.

Künye

Kaynak eser: The Works of Dionysius the Areopagite (Divine Names, Celestial Hierarchy, Mystical Theology)
Neşir: John Parker çevirisi, 1897
Konum: Göksel Hiyerarşi Üzerine, Bölüm XIII (Sayfa 292-293)
Çeviren: Şira Nur Uysal
Dijital nüsha: Source Library

Bu Türkçe çeviri © Şira Nur Uysal, CC BY 4.0 ile paylaşılmıştır (serbestçe kullanın, kaynak gösterin). Kullanım & lisans →

← Kütüphaneye dön