Corpus Hermeticum VIII: Var Olan Hiçbir Şey Yok Olmaz

CORPUS HERMETICUM VIII. VAR OLAN HİÇBİR ŞEY YOK OLMAZ, İNSANLAR YALNIZ HATAYLA DEĞİŞİMLERİNİ YIKIM VE ÖLÜM DİYE ADLANDIRIR

Hermes'ten Tat'a

1. Ruh ve Beden hakkında, oğlum, şimdi konuşmalıyız; Ruh'un nasıl ölümsüz olduğu, ve Beden'i kurup dağıtan etkinliğin nereden geldiği.

Çünkü var olan hiçbir şey için ölüm yoktur; bu sözün taşıdığı düşünce ya gerçekten yoksundur, ya da yalnızca bir heceyi düşürerek, "ölüm" denen şey, "ölümsüz" anlamına gelir.

Çünkü ölüm yıkıma aittir, ve kozmosta hiçbir şey yok edilmez. Çünkü eğer Kozmos ikinci Tanrı'ysa, ölemeyen bir hayatsa, bu ölümsüz hayatın herhangi bir parçasının ölmesi mümkün değildir. Kozmosdaki her şey Kozmosun parçalarıdır, ve en çok da akıllı hayvan olan insan.

2. Çünkü gerçekten her şeyden önce, ebedi ve doğuşu aşan, evrenlerin Yapıcısı Tanrı'dır. İkincisi, "O'nun imgesine göre" olan, O'nun tarafından var kılınan, O'nun tarafından sürdürülüp beslenen, kendi Babası tarafındanmış gibi ölümsüz kılınan, sonsuza dek yaşayan, ölümden her zaman özgür olan Kozmostur.

Şimdi, sonsuza dek yaşayan şey, Ebedi olandan farklıdır; çünkü O başkası tarafından var kılınmamıştır, ve var kılınmış olsa bile, kendisi tarafından var kılınmamıştır, tersine her zaman var kılınmaktadır.

Çünkü Ebedi olan, ebedi olduğu için, her şeydir. Baba Kendisi kendinden ebedidir, ama Kozmos, Baba tarafından ebedi ve ölümsüz hale gelmiştir.

3. Ve altındaki toplanmış maddeden, Baba bundan evrensel bir beden yaptı, ve onu bir araya sıkıştırıp küresel kıldı — hayatı sarıp — [bir küre] ki kendinde ölümsüzdür, ve maddiliği ebedi kılar.

Ama O, Baba, kendi ideleriyle dolu, hayatları küreye ekti ve onları bir mağaradaymış gibi kapattı, hayatı her türden canlıyla düzenlemeyi/güzelleştirmeyi dileyerek.

Böylece evrensel bedeni ölümsüzlükle çevreledi, madde bedenin bileşiminden kendini ayırmak istemesin ve kendi [ilk] düzensizliğine dağılmasın diye.

Çünkü madde, oğlum, henüz bedenlenmemişken, düzensizlik içindeydi. Ve burada aşağıda, diğer küçük hayatları çevreleyen bu [düzensizlik doğasını] hâlâ korur — insanların ölüm dediği o artış-ve-azalış.

4. Bu düzensizlik yeryüzü hayatlarının çevresinde var olur. Çünkü göksel olanların bedenleri, kendilerine kaynak olarak Baba'dan bahşedilen tek bir düzeni korur; ve her birinin restorasyonuyla bu düzen bozulmadan korunur.

Yeryüzündeki bedenlerin "restorasyonu" öyleyse [onların] bileşimidir, oysa çözülmeleri onları asla çözülemeyecek, yani ölüm bilmeyen bedenlere geri getirir. Böylece duyunun yoksunluğu meydana gelir, bedenlerin kaybı değil.

5. Şimdi üçüncü hayat — Kozmosun imgesine göre yapılmış, Baba'nın iradesine göre akla sahip, tüm yeryüzü hayatlarının ötesindeki İnsan — yalnız ikinci Tanrı'yla duygudaşlık taşımakla kalmaz, birincinin de kavrayışına sahiptir; çünkü birinin bir beden gibi duyusundadır, öbürünü ise cisimsiz ve İyi Akıl olarak kavrar.

Tat: Öyleyse bu hayat yok olmaz mı?

Hermes: Sus, oğlum! ve Tanrı'nın ne olduğunu, Kozmosun ne olduğunu, ölemeyen bir hayatın ne olduğunu, ve çözülmeye tabi bir hayatın ne olduğunu anla.

Evet, anla ki Kozmos, Tanrı tarafından ve Tanrı'dadır; ama İnsan, Kozmos tarafından ve Kozmostadır.

Her şeyin kaynağı, sınırı ve bileşimi Tanrı'dır.