Ruhun Yolculuğu: Ölüm, Ruhun Doğuşudur

Bu yaşama, kraliyet soyundan bir özün ilerleyişi olarak bakıyorum: ruh, ülkeyi görmek için sarayından ayrılmaktan başka bir şey yapmaz. Gökyüzü, içinde bir yeryüzü sahnesi barındırır; eğer ruh yalnızca idealarla yetinseydi, haritanın ötesine hiç yolculuk etmezdi. Ne var ki üstün örnekler, kendilerine öykünülmesini davet eder. Kendi ilk tipinde böylesine güzel olan Doğa, kabartma bir oymadaki düz bir suret olarak kalamazdı.

Bu, ruhu madalyonu kalıbıyla sınamak üzere buralarda dolaşmaya sevk eder; fakat o, onların bakışımını incelerken aynı zamanda onu biçimlendirir. Böylece iniş yolculuğu, kökenini açığa çıkarır: Tanrı, kendi güzelliğine âşık olarak onu yansıma yoluyla görmek için bir ayna imal eder; ne var ki maddenin kırılganlığı, Ebediyet dışarıda tutulduğunda, bileşimi çözülmeye tabi kılar.

Cahillik bu kurtuluşa Ölüm adını verdi; oysa o, gerçekte Ruhun Doğuşudur ve ona Özgürlüğünü bağışlayan bir berattır. Ruhun evini terk etmenin birçok yolu vardır, ama en güzeli hastalıksız olanıdır. Bu, onun mistik gezintisidir; yalnızca geri dönmek için yapılan bir çıkış. Bu kapıdan hava aldığında, bu, konağına hiçbir zarar vermeksizin gerçekleşir. Sihirbazlar bana derler ki: Bir varlığın ruhu çıkar ve bir başkasına girer.