Poliphilo'nun Rüya Savaşı: Karanlık Ormanda

Ama sonunda öyle uzağa gittim ki kendimi büyük ve karanlık bir ormanın içinde buldum. Yolumu ne şekilde bu denli şaşırabildiğimi hatırlayamıyorum bile. Yine de, her nasıl olduysa, ağır ve ansızın gelen bir dehşet beni öyle bir kavradı ki nabzım her zamanki hızını aşarak çarpmaya başladı ve yüzüm soldu. Güneşin ışınları yaprakların arasından geçemiyordu. Bu da içimde, ancak vahşi ve tehlikeli hayvanların barındığı Kara Orman'a varmış olma korkusunu uyandırdı.

Bunların korkusuyla, hızlı bir çıkış bulmak için var gücümle çabaladım ve hiçbir yolu ya da patikayı gözetmeksizin, hangi yöne doğru gitmem gerektiğini bilmeksizin koşmaya koyuldum. Sık sık ağaçların gövdelerine ve kütüklerine takılıp tökezliyordum. Kimi zaman ileri atılıyor, sonra birden geri dönüyor, bir o yana bir bu yana savruluyordum. Ellerim ve yüzüm dikenlere, çalılara ve mahmuzlara takılıp yırtılmıştı.

Bundan çektiğim eziyet öyle büyüktü ki içimde artık hiçbir sağduyu kalmamıştı. Yüksek sesle yakınmaktan başka ne yapacağımı bilemiyordum. Fakat bütün bunlar boşunaydı. Zira beni ormanın kovuğundan bana yanıt veren güzel Yankı'dan başka kimse duymadı. Bu da bende, merhametli Ariadne'nin yardımına yeniden sığınma isteği uyandırdı ve sadık olmayan Theseus'a Labirent'te yol göstermesi için verdiği o ipliği arzuladım.