Levi, Büyünün Tarihi: Giriş
Eliphas Levi, The History of Magic, A. E. Waite çevirisi, Londra, Internet Archive taraması.

Levi, Büyünün Tarihi: Giriş

Histoire de la magie, Giriş (A. E. Waite'in İngilizce çevirisinden)
Eliphas Levi· 1860 / Waite çevirisi· Özgün: Fransızca (İngilizce çeviriden)· Archive.org· ~3 dk okuma

Eliphas Levi (1810-1875), Fransız okült yazardır. Histoire de la magie adlı eseri 1860'ta yayımlandı ve antik çağdan kendi dönemine kadar büyünün tarihini anlatmayı amaçlar. Aktarılan bölüm A. E. Waite'in İngilizce çevirisinin girişidir.

Türkçe çeviri (önizleme) · Çeviren Şira Nur Uysal

BÜYÜNÜN TARİHİ

GİRİŞ

Büyü, fazlasıyla uzun bir zamandır şarlatanların hokkabazlığıyla, zihni bozukların sanrılarıyla ve bazı sıra dışı suçluların cürümleriyle bir tutulmuştur. Nitekim büyüyü nedenlerin yokluğunda sonuçlar üretme sanatı olarak alelacele tarif edecek pek çok kimse de vardır; böylesi bir tanımın gücüne dayanarak sıradan insanlar, onca haksızlığın ortasında aleladeliği niteleyen o sağduyuyla, büyünün bir saçmalık olduğunu söyleyecektir. Oysa büyünün, mesele hakkında hiçbir şey bilmeyenlerin tasvirleriyle gerçekte en ufak bir benzerliği olamaz; dahası büyü, herhangi bir kimse tarafından öyle ya da böyle temsil edilecek bir şey de değildir: Tıpkı matematiğin yaptığı gibi yalnızca kendisinden beslenerek ne ise odur; çünkü o, Doğanın ve yasalarının kesin ve mutlak bilimidir.

Büyü, kadim mecusilerin bilimidir; sahte kehanetleri susturan ve sahte tanrıların yanılsamalarına son veren Hıristiyan dini, buna rağmen, bir yıldızın rehberliğinde Doğu'dan gelerek beşiğindeki âlem Kurtarıcısı'na secde eden o mistik krallara hürmet gösterir. Onlar gelenek tarafından krallık mertebesine yükseltilmiştir, zira büyüye inisiyasyon gerçek bir hükümdarlık teşkil eder; aynı şekilde mecusilerin yüce sanatı da tüm üstatlar tarafından Krallık Sanatı, Kutsal Krallık, Sanctum Regnum olarak nitelendirilir. Hacıları sevk eden yıldız, tüm inisiyasyonlarda karşılaşılan o Yanan Yıldız ile aynıdır. Simyacılar için cevherin simgesi, büyücüler için Büyük Sır, Kabalacılar içinse kutsal beş köşeli yıldızdır. Maksadımız, bu pentagram üzerinde çalışmanın mecusileri bizatihi her ismin fevkine çıkarılacak ve tapınmaya muktedir tüm varlıkların diz çökeceği o Yeni İsim'in bilgisine ulaştırdığını ispatlamaktır. Dolayısıyla büyü, felsefede en kesin olan ile dinde ebedi ve yanılmaz olanı tek bir bilimde birleştirir. İlk bakışta birbirine böylesine zıt görünen o iki kavramı, iman ile aklı, bilim ile inancı, otorite ile hürriyeti kusursuz ve tartışmasız biçimde uzlaştırır. İnsan zihnine, matematik kadar kesin olan ve hatta matematiğin kendi yanılmazlığını dahi açıklayan felsefi ve dini bir kesinlik vasıtası temin eder.

Demek ki idrak ve iman sahalarında bir Mutlak mevcuttur. İnsan zekâsının ışıkları, Yüce Akıl tarafından rastlantı eseri bocalamaya terk edilmemiştir. Tartışılmaz bir hakikat vardır; bu hakikati bilmenin yanılmaz bir yöntemi vardır; bu bilgiye erişen ve onu kendilerine bir hayat kuralı edinenler ise iradelerini, kendilerini tüm aşağı şeylerin, tüm başıboş ruhların efendisi, diğer bir deyişle dünyanın hâkimleri ve kralları kılabilecek egemen bir kudretle donatabilirler.

Durum böyleyse, böylesine yüce bir bilim nasıl olur da hâlâ tanınmaz? Bu denli parlak bir güneşin bu denli karanlık bir gökyüzünde gizlenmiş olduğunu kabul etmek nasıl mümkün olabilir? Yüce bilim her zaman bilinmiştir, ancak yalnızca sessizliğin ve sabrın gerekliliğini kavramış olan zekâ çiçekleri tarafından. Maharetli bir cerrah doğuştan kör bir adamın gözlerini gece yarısı açacak olsa, sabah gelene kadar ona gün ışığının mahiyetini yahut varlığını idrak ettirmek yine de imkânsız olurdu. Bilimin geceleri ve sabahları vardır, zira zihin dünyasına aktardığı yaşam, düzenli hareket tarzları ve aşamalı evrelerle nitelenir. Işığın yayılışında olduğu gibi hakikatlerde de durum aynıdır. Gizlenen hiçbir şey kaybolmaz, fakat aynı zamanda bulunan hiçbir şey de bütünüyle yeni değildir. Ebediyet mührü, Tanrı tarafından Kendi ihtişamının yansıması olan o bilime vurulmuştur.

Yüce bilim, mutlak bilim şüphesiz Büyüdür; her ne kadar bu iddia, öğrenmek yerine alay etme fırsatını asla kaçırmadığı için çok şey bildiğini sanan o harikulade yarım bilgin Voltaire'in yanılmazlığını hiçbir zaman sorgulamamış olanlara bütünüyle paradoksal görünse de. Büyü; İbrahim'in ve Orfeus'un, Konfüçyüs'ün ve Zerdüşt'ün bilimiydi ve Enok ile Trismegistos tarafından taş levhalara kazınanlar büyü öğretileriydi. Musa bunları arındırmış ve yeniden örtmüştür; vahyetmek kelimesinin anlamı da budur. Onlara verdiği yeni kılık, İsrail'in münhasır mirası ve kâhinlerinin çiğnenemez sırrı olan Kutsal Kabala kılığıydı. Eleusis ve Thebai gizemleri Yahudi olmayanlar arasında bu simgelerin bazılarını, ancak bozulmuş bir biçimde muhafaza etmiş ve mistik anahtar, gittikçe artan bir batıl inanç düzeninin ortasında kaybolup gitmiştir. Peygamberlerinin katili olan ve Asur ile Babil'in sahte tanrılarına defalarca peşkeş çekilen Kudüs, nihayetinde Kutsal Kelam'ı kendi payına kaybetme noktasına gelmiştir; ta ki inisiyasyonun kutsal yıldızıyla mecusilere müjdelenen bir Kurtarıcı gelip eski mabedin yıpranmış perdesini yırtana, Kilise'yi hakikatten nasipsiz olanlardan daima gizleyen ve daima ebediyen aynı kalan o hakikati seçilmişler için muhafaza eden yeni bir efsaneler ve simgeler ağıyla donatana dek.

Özgün metin (İngilizce)

THE HISTORY OF MAGIC

INTRODUCTION

MAGIC has been confounded too long with the jugglery of mountebanks, the hallucinations of disordered minds and the crimes of certain unusual malefactors. There are otherwise many who would promptly explain Magic as the art of producing effects in the absence of causes; and on the strength of such a definition it will be said by ordinary people—with the good sense which characterises the ordinary, in the midst of much injustice—that Magic is an absurdity. But it can have no analogy in fact with the descriptions of those who know nothing of the subject; furthermore, it is not to be represented as this or that by any person whomsoever: it is that which it is, drawing from itself only, even as mathematics do, for it is the exact and absolute science of Nature and her laws.

Magic is the science of the ancient magi; and the Christian religion, which silenced the counterfeit oracles and put a stop to the illusions of false gods, does, this notwithstanding, revere those mystic kings who came from the East, led by a star, to adore the Saviour of the world in His cradle. They are elevated by tradition to the rank of kings, because magical initiation constitutes a true royalty; because also the great art of the magi is characterised by all adepts as the Royal Art, as the Holy Kingdom—Sanctum Regnum. The star which conducted the pilgrims is the same Burning Star which is met with in all initiations. For alchemists it is the sign of the quintessence, for magicians it is the Great Arcanum, for Kabalists the sacred pentagram. Our design is to prove that the study of this pentagram did itself lead the magi to a knowledge of that New Name which was to be exalted above all names and to bend the knees of all beings who were capable of adoration. Magic, therefore, combines in a single science that which is most certain in philosophy, which is eternal and infallible in religion. It reconciles perfectly and incontestably those two terms, so opposed on the first view—faith and reason, science and belief, authority and liberty. It furnishes the human mind with an instrument of philosophical and religious certitude as exact as mathematics, and even accounting for the infallibility of mathematics themselves.

An Absolute exists therefore in the realms of understanding and faith. The lights of human intelligence have not been left by the Supreme Reason to waver at hazard. There is an incontestable truth; there is an infallible method of knowing that truth; while those who attain this knowledge, and adopt it as a rule of life, can endow their will with a sovereign power which can make them masters of all inferior things, all wandering spirits, or, in other words, arbiters and kings of the world.

If such be the case, how comes it that so exalted a science is still unrecognised? How is it possible to assume that so bright a sun is hidden in a sky so dark? The transcendental science has been known always, but only to the flowers of intelligence, who have understood the necessity of silence and patience. Should a skilful surgeon open at midnight the eyes of a man born blind, it would still be impossible to make him realise the nature or existence of daylight till morning came. Science has its nights and its mornings, because the life which it communicates to the world of mind is characterised by regular modes of motion and progressive phases. It is the same with truths as it is with radiations of light. Nothing which is hidden is lost, but at the same time nothing that is found is absolutely new. The seal of eternity is affixed by God to that science which is the reflection of His glory.

The transcendental science, the absolute science is assuredly Magic, though the affirmation may seem utterly paradoxical to those who have never questioned the infallibility of Voltaire—that marvellous smatterer who thought that he knew so much because he never missed an opportunity for laughter instead of learning. Magic was the science of Abraham and Orpheus, of Confucius and Zoroaster, and it was magical doctrines which were graven on tables of stone by Enoch and by Trismegistus. Moses purified and re-veiled them—this being the sense of the word reveal. The new disguise which he gave them was that of the Holy Kabalah—that exclusive heritage of Israel and inviolable secret of its priests. The mysteries of Eleusis and of Thebes preserved among the Gentiles some of its symbols, but in a debased form, and the mystic key was lost amidst the apparatus of an ever-increasing superstition. Jerusalem, murderer of its prophets and prostituted over and over again to false Assyrian and Babylonian gods, ended by losing in its turn the Sacred Word, when a Saviour, declared to the magi by the holy star of initiation, came to rend the threadbare veil of the old temple, to endow the Church with a new network of legends and symbols—ever concealing from the profane and always preserving for the elect that truth which is the same for ever.

Bu metin neden önemli

Levi girişte büyünün uzun süredir şarlatanlıkla, halüsinasyonla ve suçla karıştırıldığını söyler. Ona göre büyü sebepsiz sonuç üretme sanatı değil, Doğa'nın ve yasalarının kesin bilimidir. Metin ayrıca Doğu'dan gelen magileri ve beş köşeli yıldız imgesini büyünün geleneğiyle ilişkilendirir. Levi'nin büyüyü nasıl savunduğunu ve tarihe nasıl yaklaştığını ilk satırlarda gösterir.

Bu eser Büyü ve Okült Koleksiyonu'nun parçasıdır →

Künye
Kaynak eser
Eliphas Levi, The History of Magic, A. E. Waite çevirisi, Londra
Neşir
1860 / Waite çevirisi
Konum
Giriş
Çeviren
Şira Nur Uysal
Dijital nüsha
Internet Archive
Bu Türkçe çeviri © Şira Nur Uysal, CC BY-SA 4.0 ile paylaşılmıştır (serbestçe kullanın, kaynak gösterin, değiştirirseniz aynı lisansla paylaşın). Kullanım & lisans →
Bu Çeviriye AtıfUysal, Ş. N. (Çev.). (2026). Levi, Büyünün Tarihi: Giriş. Kadim Kütüphane. https://kadimkutuphane.com/levi-buyunun-tarihi-giris-buyu-ve-magiler
Bülten

Yeni metinlerden ilk sen haberdar ol

Tam çeviriler, PDF'ler ve yeni eklenen kaynaklar hazırlandıkça e-postana düşsün.

← Kütüphaneye dön