Büyük Astronomi: Büyünün Vahiy Oluşu Üzerine

Dokuz Kanıt Üzerine · Büyü Sanatının Kanıtlanması Üzerine · Altıncı Bölüm

Öncelikle, her şeyden önce size büyünün ne olduğunu öğretmek ve anlatmak isterim. Büyü şudur: göksel gücü bir Medium'a taşıyabilmek ve o Medium içinde kendi işleyişini tamamlayabilmektir. Medium, Merkez'dir; Merkez ise insandır. Öyleyse göksel kudret insan aracılığıyla yine insana taşınabilir; öyle ki aynı insanda, ilgili gök-dizilişinde mümkün olan o etki bulunur hale gelir. Böylece büyü, o insana, kendisiyle özdeş olan yıldızın taşıdığı güçleri — aynı sırlar ve gizemlerle — kazandırmış olur; tıpkı bir kimse bir ot yediğinde, o otun kendisiyle birlikte güçlerinin de, ne iseler, onda bulunması gibi. İnsanda da durum böyledir, ister çok ister az, şu insanda ya da bir başkasında. Öyleyse bu açıklamadan şu kanıtı çıkarın: insana zehir, devasıyla birlikte kendi etkisini de taşıyarak insan eliyle insana verilebiliyorsa, Magus-Astronom'un da göksel güçleri aynı şekilde insana aşılaması mümkündür.

Beni doğru anlamanız için söyleyeyim: Magus'un hangi temelden hareket ettiğini, neyi konuştuğunu — bu, doğuştan Magus olandır. Zira nasıl ki doğal olarak bir Magus başka bir Magus'u dünyaya getirebiliyorsa — ki bunu daha önce belirtmiştim — öyle bilin ki bu, döllenme anında da gerçekleşir; doğuştan Magus olanlar işte bunlardır. Magus yalnızca yıldızlardan öğrenir, insandan değil. Şunu da bilin ki her sanat insanla birlikte doğar; yani sanat ile insan, döllenme anında bir aradadır. Zira insan, insan olarak, başka hiçbir şeyi öğrenemez — yalnızca büyüyü öğrenir.

Ve büyüye bu görev şundan ötürü verilmiştir: Tanrı hiçbir şeyin gizli ya da saklı kalmasını istemez, aksine doğada yarattığı her şeyin açığa çıkarılmasını ve böylece deneyimlenmesini diler. İşte bu yüzden buyruklar ve yasalar, bu araştırmayı engelleyebilecek başka işlerden kaçınılsın diye verilmiştir; zina, ikiyüzlülük, kuru kalem oyunları, tefecilik ve benzerleri gibi. Zira kendini bu tür şeylere kaptıran kimse artık bir Magus olamaz.

Öyleyse büyü, vahiy uğruna var olmak zorundadır. Bir şeyin açığa çıkarılması gerekiyorsa, onu gizlemiş olan kişi tarafından, o şeyi yorumlaması gereken ve yorumlayabilen, kendisine bu bağışlanmış olan kişiye verilmelidir. Tıpkı Vahiy Kitabı gibi: onu hiç kimse yorumlayamaz, meğerki bir Magus olsun, ister doğuştan ister sonradan seçilmiş olsun.

Bundan öte, yorumlamaya kalkışan her şey ise temelden yoksun, uçuşan bir ruhtan, yalnızca boyadan ve bir tablodan ibarettir; bütün bu şeylerden yalnızca Mesih'in sözünü ettiği bir düzmece çıkarırlar: “Güneşte, Ayda, yıldızlarda işaretler olacaktır.” Bunu da büyü olmaksızın hiç kimse yorumlayamaz. Ne var ki bu Magus doğal yıldızlardan doğmaz; doğaüstü gökten doğar — Magus'lar oradan doğar. Magus doğduğunda, büyü ona öyle işlenir ki tıpkı gözlere görme, kulaklara işitme yetisinin işlenmesi gibidir. Bugüne dek var olmuş bütün Magus'lardan bir örnek verelim: hiçbiri bunu kitapların okulunda öğrenmemiştir, yani ölümlü insandan.

Zira insan yalnızca duvarları örülü okula gitmek, fırının ardındaki öğretmenden başka bir öğretmen aramamak istemişse, hiçbir sonuca, hiçbir temele varamaz. Oysa bu okulu — ve büyüyü — Mesih'in kendisi doğrular; O şöyle der: “Benden öğrenin, çünkü ben yumuşak huylu ve alçakgönüllüyüm.” Yakup da şöyle der: “Bir kimsenin bilgelikten yoksunluğu varsa, onu istesin ve dua etsin; bu, Tanrı katındadır.” Buna göre, “Güneşte ve Ayda işaretler olacaktır” diyenin sözünü bilin: bu yorumu ancak o bilir ve bunu hangi Magus'a açıklamışsa, sözü söyleyen, yorumcuyu da o belirler. Şu örneği alın: hangi okulda metalleri taşlardan eritip kusursuz metale dönüştürmek öğrenilmiştir? Kitapların okulunda öğrenilmemiştir; bu sanatların bulucuları bu bilgiyle doğmuşlardır ve buna “doğuştan sanatlar” denir. Yani insan kendi başına metallerin ne olduğunu bu denli bilemez. Ama insan büyüye yönelirse, o zaman bu sanatlarla doğmuş olur; bunları bulmak ve başkalarına açığa vurmak ona düşer.

Öyleyse böyle bir yorumcu doğuştan bir Magus olmalıdır; yoksa ne bir şey yorumlanabilir ne de bir sanat bulunabilir — söylendiği gibi, insanın bilebildiği her şey bütünüyle Tanrı'dandır. Bu yüzden şu söz doğrudur: her eksiksiz armağan Tanrı'dandır; eksiksiz ve tam olmayan ise Tanrı'dan değil, insanların hayalinden gelir. Örneğin altın ve gümüş yapmak isteyen simyacılar gibi — bu doğru değildir; bu yüzden boş saman dövmüş olurlar, çünkü bu Tanrı vergisi değil, insan uydurmasıdır. Oysa Tanrı'dan verilen armağandan, ne olması gerekiyorsa o olur. Öyleyse insan öğretisi olmaksızın bulunan şey, kusursuz olan büyüsel buluştur (magica inventio); bu, doğanın bütün gizli şeylerini, doğayı ilgilendiren her şeyi bilmenin anasıdır. Böylece Tanrı, doğumla birlikte gelen kendi okulundan gizli anlayışın vahyini bağışlar; bizim öğrenmemiz gereken okul da budur. Başka okullarda hiçbir şey eksiksiz değildir; orada hep öğrenilir, ama hiçbir zaman gerçek bir sona varılmaz. Oysa gerçek olan, kusursuz olandır.

Doğu'dan gelip Kudüs'e, Mesih'i aramaya gelen üç Magus, bilgilerini hiçbir kitaptan almadılar — bir Yahudi kralının doğmuş olacağını anlamak için yıldızı aradılar, ama bunu okulların alışkanlığınca doğal astronomiden değil; Davud'a verildiği gibi bir anlayış onlara da verilmişti; Davud onlar için şöyle peygamberlik etmişti: Saba'dan ve Tarşiş Adası'ndan krallar gelecek ve armağanlarını sunacaklardı. Hayır, onlar bu bilgiyi büyüyü öğretenden almışlardı.

Büyü sanatını kanıtlamak için aklımızda tutmamız gereken birkaç örnek vardır; her örnek tek başına gerekeni tam olarak göstermese de, burada kanıt için yeterli olan ölçüde ortaya konacaktır. İlk açıklama, büyü sanatının ne olduğunu ortaya koyar. Şimdi, büyü sanatının içerdiği dönüşümler şu biçimde kanıtlanabilir: insan sanatı bir odun parçasını bir heykele, yani kendi özünden başka bir biçime dönüştürebilir ve bunu yapabilecek güçtedir. Bir ağaç dıştan görüldüğü haliyle dursa da, tek bir rende darbesi o biçimi öyle bir silebilir ki aynı ağaç artık tanınmaz hale gelir — oysa gene de aynı ilk odundur. Bir heykeltıraş da üzerinde çalıştığı biçimi bozup başka bir biçime dönüştürebilir; üstelik madde gene de aynı madde olarak kalır, öyle değil mi? Bir ressam bir resmi başka bir biçime sokup sonra yine ilk biçimine döndüremez mi?

Doğa bunu kaba ve beceriksiz olan elementli beden aracılığıyla yapabiliyorsa, kaba ve ham olmayıp Güneş'in ışığı kadar ince olan tinsel beden aracılığıyla doğa çok daha fazlasını yapamaz mı? Elementli beden odundan başka bir biçim yapabiliyorsa, tinsel beden taştan ve odundan — elementli bedenin şaşıp kalacağı — ne kadar daha fazla başka bir biçim ve form hazırlayabilir? Çünkü elementli beden sanatını tinsel olandan arar, ondan daha azını alır; usta çıraktan üstündür. Buradan şu sonuç çıkar: nasıl ressamın elinde bir figür bir biçimden ötekine dönüştürülebiliyorsa, insan da kendi tinsel ustasının elinde bir biçimden ötekine — hem de çok daha kolayca — dönüştürülebilir. Gerçi bu, yıldızların kendiliğinden yaptığı bir şey değildir, insani bilimler aracılığıyla olur; bunun için de yıldızlardan temeli iyi öğrenmiş, kendisi de yetkin olan iyi bir öğrenci gerekir.