Kısım 1 / 7
YÜKSEK DÜNYALARIN BİLGİSİNE NASIL ERİŞİLİR
Her insanda gizil yetenekler vardır: her insanda mevcut olan ancak henüz "uyanmamış" veya eğitim yoluyla geliştirilmemiş içsel kapasiteler veya duyular; bunlar aracılığıyla kişi yüksek dünyaların bilgisini edinebilir. Mistik, teozof veya gnostik, bir ruh-dünyasından ve bir tin-dünyasından bahseder ki bunlar, kendisi için, fiziksel gözlerimizle gördüğümüz veya fiziksel ellerimizle dokunduğumuz dünya kadar gerçektir. Dinleyicisi her an kendi kendine şöyle diyebilir: Bahsettiği şeyleri ben de, bugün içimde uykuya dalmış olan belirli güçleri kendimde geliştirdiğimde öğrenebilirim. Geriye yalnızca nasıl başlanması gerektiği sorusu kalır.
Bu tür yetenekleri kendi içinde geliştirmek için. Bunun için ancak bu tür güçleri kendi içlerinde zaten geliştirmiş olanlar öğüt verebilir. İnsan ırkı var olduğundan beri, bu yüksek yeteneklere sahip olanların, onları arayanlara eğitim verdiği okullar her zaman var olmuştur. Bunlara ezoterik okullar denir. Ezoterik okullar: ruhsal dünyanın "gizli" (Latince 'occultus' kelimesinden gelir, gizli veya örtülü anlamına gelir) bilgisinin öğrencilerle paylaşıldığı uzmanlaşmış eğitim merkezleri. Ve burada verilen eğitime ezoterik bilim denir. Ezoterik bilim: gerçekliğin "içsel" veya "gizli" yönlerinin sistematik incelenmesi; Yunanca 'esoteros' kelimesinden gelir, içsel anlamına gelir, veya gizli öğreti.
Böyle bir adlandırma doğal olarak yanlış anlaşılmalara yol açar. Bunu duyan kişi, bu okullarda çalışanların, bilgisini hemcinslerinden keyfi olarak esirgeyen özel, ayrıcalıklı bir sınıfı temsil etmek istediklerine çok kolayca inanabilir. Hatta belki de böyle bir bilginin arkasında gerçekten önemli hiçbir şey olmadığını düşünebilir. Çünkü o, eğer bu gerçek bir bilgi olsaydı, o zaman bunu sır olarak saklamaya gerek kalmayacağını düşünmeye meyillidir.
O zaman bu bilgiyi herkese açıkça duyurabilir ve faydalarını tüm insanlara açabilirdi.
Ezoterik bilginin doğasına inisiye edilmiş olanlar (inisiye: genellikle belirli denemeler, törenler veya özel eğitim yoluyla bir gruba veya bilgi alanına kabul edilme süreci), inisiye olmayanların böyle düşünmelerine en ufak bir şaşkınlık duymazlar. Varlığın daha yüksek sırlarına bu inisiyasyonu belirli bir dereceye kadar deneyimlemiş olan kişi ancak o inisiyasyonun sırrını anlayabilir. Ancak şu sorulabilir: Peki, inisiye olmayanlar, koşullar göz önüne alındığında, bu sözde ezoterik bilgiye nasıl bir ilgi duyabilirler ki? Doğası hakkında hiçbir fikir edinemeyecekleri bir şeyi nasıl ve neden aramalılar?
Ancak böyle bir soru, ezoterik bilginin gerçek doğası hakkında tamamen yanlış bir anlayışa dayanır. Gerçekte, ezoterik bilgi ile insanın diğer tüm bilgisi ve yeteneği arasında hiçbir fark yoktur. Bu ezoterik bilgi, ortalama bir insan için, okumayı hiç öğrenmemiş biri için yazının bir sır olması gibi bir sır değildir. Ve doğru yöntemi seçen herkes yazmayı öğrenebildiği gibi, doğru yolu arayan herkes de bir öğrenci, hatta bir öğretmen olabilir. Yalnızca bir açıdan buradaki koşullar, dışsal düşünce-faaliyetlerine uygulananlardan farklıdır. Yazma sanatını edinme imkanı, bir kişiden yoksulluk veya doğduğu medeniyet durumu nedeniyle esirgenebilir; ancak yüksek dünyalarda (yüksek dünyalar: fiziksel duyularımızın ötesinde var olan, genellikle odaklanmış gelişim yoluyla algılanabilen ruhsal veya metafizik gerçeklerle ilişkilendirilen gerçeklik seviyeleri) bilgiye ulaşmak için, onu içtenlikle arayan kişi için hiçbir engel yoktur.
Kısım 2 / 7
Birçok kişi, yüksek bilginin Üstatlarını (Üstatlar: varoluşun doğasına dair derin içgörüye sahip, son derece gelişmiş ruhsal öğretmenler ve başkalarına rehberlik edenler) aydınlanma almak için şurada veya burada bulmak gerektiğine inanır. Öncelikle, yüksek bilgiyi ciddiyetle arayan kişi, bir İnisiyeyi (İnisiye: daha yüksek ruhsal gerçekleri anlamak ve deneyimlemek için gerekli eğitimi ve denemeleri geçirmiş kişi) arayışında hiçbir zorluk veya engelden korkmasına gerek yoktur.
Onu dünyanın daha derin sırlarına götürebilecek. Aksine, herkes emin olabilir ki, eğer kendisinde bu bilgiye ulaşmak için ciddi ve değerli bir çaba varsa, bir İnisiye (İnisiye: daha yüksek ruhsal gerçekleri anlamak ve deneyimlemek için gerekli eğitimi ve denemeleri geçirmiş kişi) onu her koşulda bulacaktır. Çünkü tüm İnisiyeler arasında, hak ettiği bilgiyi hiçbir insandan esirgememek katı bir yasadır. Ancak, hiç kimsenin layık olana kadar ezoterik bilgi (ezoterik bilgi: Latince "occultus" kelimesinden gelir, "gizli" anlamına gelir; fiziksel duyulardan gizlenmiş ancak eğitim yoluyla ortaya çıkarılabilecek ruhsal gerçeklikleri ifade eder) almaması gerektiğini şart koşan eşit derecede katı bir yasa da vardır. Ve bu iki yasayı ne kadar sıkı gözetirse, bir İnisiye o kadar mükemmel olur. Tüm İnisiyeleri kapsayan düzen, adeta bir duvarla çevrilidir ve burada bahsedilen iki yasa, bu duvarın bileşenlerini bir arada tutan iki güçlü ilke oluşturur. Bir İnisiye ile yakın dostluk içinde yaşayabilirsiniz, ancak siz kendiniz İnisiye olmadığınız sürece bu duvar onu sizden ayıracaktır.
Bir İnisiyenin (İnisiye: derin ruhsal içgörüye ulaşmış ve daha yüksek gerçeklik seviyelerine erişmek için özel eğitimden geçmiş kişi) kalbini, sevgisini en dolu anlamıyla tadabilirsiniz, ancak o sırrını size ancak siz kendiniz buna hazır olduğunuzda açıklayacaktır. Onu pohpohlayabilirsiniz; ona işkence edebilirsiniz; hiçbir şey onu, sizin evriminizin mevcut aşamasında, sırrı ruhunuza doğru bir şekilde nasıl alacağınızı anlamadığınız sürece, açıklanmaması gerektiğini bildiği hiçbir şeyi size ifşa etmeye ikna etmeyecektir.
Bir insanı bir sırrı almaya hazırlayan yollar açıkça belirlenmiştir. Bunlar, İnisiyelerin daha yüksek sırları koruduğu tapınakların içindeki solmayan, ebedi harflerle belirtilmiştir. Antik zamanlarda, "tarih" öncesinde, bu tapınaklar dışarıdan görünürdü; bugün ise, yaşamlarımız o kadar ruhsuzlaştığı için, dış gözle çoğunlukla tamamen görünmezdirler. Yine de her yerdelerdir ve arayan herkes onları bulabilir.
Terim Çalışması
Terim Bağlamsal Anlamı
İnisiye Ruhsal gizemlere "dahil edilmiş" kişi.
Sır Zihin hazırlanana kadar anlaşılamayan bir gerçek.
Evrim İnsan ruhunun kademeli olarak açığa çıkışı.
Ruh Bir insanın içsel yaşamı.
Tapınaklar Ruhsal öğrenim ve koruma merkezleri.
Tarih Kaydedilmiş maddi olaylar dönemi, ilkel zamanlarla karşılaştırıldığında.
Ruhsuz Fiziksel olmayan dünyaya dair farkındalık eksikliği ile karakterize edilen.
Kısım 3 / 7
Bir insan ancak kendi ruhunda, İnisiye'nin (İnisiye: derin ruhsal içgörüye ulaşmış ve daha yüksek gerçeklik seviyelerine erişmek için özel eğitimden geçmiş kişi) dudaklarını kendisine açacak araçları keşfedebilir. Belirli yüksek bir dereceye kadar kendi içinde özel yetenekler geliştirmeli, ve o zaman Ruh'un en büyük hazineleri onun malı olur.
O, ruhun belirli temel bir tutumuyla başlamalıdır: Ezoterizm (Ezoterizm: sıradan beş duyuyla algılanamayan ancak içsel gelişim yoluyla erişilebilen "gizli" ruhsal gerçekliklerin incelenmesi) öğrencisi buna Adanmışlık Yolu, Hürmet Yolu der. Yalnızca bu tutumu sürdüren kişi, Ezoterizm'de bir öğrenci olabilir. Ve bu konularda deneyimi olan kişi, yaklaşan öğrenciliğin işaretlerini çocukta bile algılayabilir. Hürmet ettikleri kişilere dini bir huşu ile bakan çocuklar vardır. Bu tür insanlar için, kalbin en iç kutsalında bile herhangi bir eleştiri veya muhalefet düşüncesine izin vermelerini yasaklayan bir saygı duyarlar. Bu tür çocuklar, saygıdeğer herhangi bir şeye hayranlıkla bakabildiklerinde mutlu hisseden genç erkekler ve kızlar olarak büyürler. Buradan
Terim Çalışması
Terim Bağlamsal Anlamı
Ezoterizm Gizli ruhsal yasaların ve gerçekliklerin incelenmesi.
Adanmışlık Yolu Ruhun bilgiye hazırlanması için hürmet geliştirme pratiği.
Hürmet Kutsal veya daha yüksek bir şeye karşı derin saygı ve huşu duygusu.
İnisiye Ruhun gizemlerine "dahil edilmiş" kişi.
Bu tür çocukların saflarından pek çok talebe devşirilir.
Hiç saygıdeğer bir zatın kapısı önünde durup, ilk ziyaretinizde, sizin için kutsal bir yer olan odaya girmek üzere kapı kolunu çevirirken dini bir huşu hissettiniz mi? İşte o zaman içinizde, gelecekteki talebeliğinizin tohumu olabilecek bir duygu tezahür etmiştir. Gelişmekte olan her insan için, üzerine inşa edebileceği bu tür duygulara sahip olmak bir lütuftur. Yalnızca, bu tür niteliklerin boyun eğme ve köleliğin tohumu olduğu düşünülmemelidir. Tecrübe bize öğretir ki, saygının hak edildiği yerde saygı göstermeyi öğrenenler başlarını en iyi şekilde dik tutabilirler. Ve saygı, kalbin derinliklerinden yükseldiğinde her zaman yerindedir.
Eğer içimizde, kendimizden daha yüce bir şey olduğu yönündeki bu köklü duyguyu geliştirmezsek, daha yüce bir şeye evrilmek için asla yeterli gücü bulamayız. İnisye ancak kalbini saygı ve adanmışlığın derinliklerine yönlendirerek zihnini bilginin zirvelerine çıkarma gücünü elde etmiştir. Ruh'un zirvelerine ancak tevazu kapılarından geçilerek ulaşılabilir. Doğru bilgiyi ancak ona değer vermeyi öğrendiğinizde edinebilirsiniz. İnsan elbette Hakikat'e bakma hakkına sahiptir, ancak bu hakkı önce edinmelidir. Ruhsal yaşamda da, fiziksel yaşamda olduğu gibi yasalar vardır. Bir cam çubuğu uygun bir malzemeyle ovduğunuzda elektriklenir, yani küçük cisimleri çekme gücünü kazanır. Bu, doğal yasayı örnekler. Ve fizik hakkında az da olsa bir şeyler öğrenmiş olan kişi bunu bilir. Benzer şekilde, Okültizm ilkeleriyle tanışık olan kişi, ruhunda açığa çıkan her gerçek adanmışlık duygusunun, er ya da geç Bilgi Yolu'na yol açabilecek bir güç geliştirdiğini bilir.
Kısım 4 / 7
Bu adanmışlık duygusuna kendi içinde sahip olan veya eğitiminden dolayı onu edinme şansına sahip olan kişi, hayatının ilerleyen dönemlerinde daha yüksek bilgiye bir giriş aradığında, yanında çok şey getirir. Ancak böyle bir hazırlık getirmeyen kişi, Bilgi Yolu'nun ilk adımında bile zorluklarla karşılaşacaktır; meğer ki, sıkı bir öz-eğitimle kendi içinde adanmışlık ruh halini yaratmayı üstlensin. Zamanımızda bu noktaya tam dikkat gösterilmesi özellikle önemlidir. Uygarlığımız, adanmışlık ve özverili bir saygıdan ziyade, eleştiriye, yargılarda bulunmaya ve benzeri şeylere çok daha fazla eğilim göstermektedir. Çocuklarımız şimdiden tapınmaktan çok daha fazla eleştirmektedir. Ancak her yargı, her kusur bulucu eleştiri, ruhun daha yüksek bilgiye ulaşma güçlerini engeller; tüm içten adanmışlık onları geliştirdiği ölçüde.
Bununla uygarlığımıza karşı herhangi bir şey söylemek istemiyoruz. Hiçbir şekilde ona bir eleştiri yöneltme meselesi değildir. Uygarlığımızın büyüklüğünü tam da bu eleştirel yeteneğe, bu öz-bilinçli insan yargısına, bu “her şeyi sınayın ve iyi olana sımsıkı sarılın” ilkesine borçluyuz. Eleştirel yeteneğimizi her yerde kullanmasaydık, yargı ölçütümüzü her yere uygulamasaydık, zamanımızın bilimine, ticaretine, sanayisine, hukukuna asla ulaşamazdık. Ancak dış kültürde bu yolla kazandıklarımızın bedelini, daha yüksek bilginin, ruhsal yaşamın karşılık gelen bir kaybıyla ödemek zorunda kaldık.
Şimdi herkesin açıkça anlaması gereken tek şey şudur ki, zamanımızın nesnel uygarlığının tam merkezinde yer alan kişi için, daha yüksek dünyaların bilgisine ilerlemek çok zordur. Bunu ancak kendi içinde enerjik bir şekilde çalışırsa yapabilir. Dış yaşam koşullarının daha basit olduğu bir zamanda, ruhsal yüceliş daha kolay elde edilebilirdi. Saygı duyulması gereken, kutsal tutulması gereken şeyler, dünyanın sıradan şeylerinden daha belirgin bir şekilde ayrılıyordu. Eleştiri döneminde bu idealler düşürülür; saygı, hürmet, dua ve hayranlık duygularının yerini başka duygular alır. Kendi çağımız bu duyguları sürekli olarak daha da geriye iter, öyle ki insanların günlük yaşamında çok küçük bir rol oynarlar. Daha yüksek bilgi arayan kişi onu kendi içinde yaratmalı; onu kendi ruhuna aşılamalıdır. Bu, çalışarak yapılamaz; ancak yaşam aracılığıyla yapılabilir. Bu nedenle, bir talebe olmak isteyen kişi, adanmışlık ruh halini özenle geliştirmelidir. Çevresindeki her yerde, kendisinden adanmışlık talep edeni aramalıdır.
hayranlık ve tazim. Görevleri veya koşulları elverdiğinde, her türlü eleştiri veya yargıdan tamamen vazgeçmeye çalışmalıdır. Bir insanla karşılaştığımda ve onu zayıflığından dolayı kınadığımda, kendimi yüce bilgiyi (fiziksel duyularla algılanabilenin ötesine geçen ruhsal dünyaya ilişkin içgörüler) kazanma gücünden mahrum bırakırım; oysa onun erdemlerine sevgiyle nüfuz etmeye çalıştığımda, işte o zaman böyle bir güç edinirim. Mürid (içsel gelişimin disiplinli bir yolunu izleyen ruhsal bilim öğrencisi) bu öğüdü sürekli olarak tatbik etmeye çalışmalıdır. Tecrübeli okültistler (tarihsel olarak, doğanın ve insan ruhunun gizli ("okült") yasalarını inceleyenler), her şeyde iyiyi sürekli arayışa ve her türlü kusur bulucu eleştiriden sakınmaya ne kadar minnettar olduklarının bilincindedirler. Bu, yalnızca dışsal bir yaşam kuralı olarak kalmamalı; bilakis ruhlarımızın en iç kısmını ele geçirmelidir. Kendimizi mükemmelleştirme ve zamanla kendimizi tamamen dönüştürme (ruhsal pratik yoluyla bir kişinin karakterinin ve algılarının değiştiği içsel simya süreci) kudretine sahibiz. Fakat bu dönüşüm, en içsel benlikte, zihinsel yaşamda (düşüncelerin, duyguların ve bilincin içsel alanı) gerçekleşmelidir. Bir kişiye karşı yalnızca dışsal tavrımda saygı göstermem kâfi değildir; bu saygıyı
Kısım 5 / 7
( 79 ) düşüncemde taşımalıyım. Mürid (içsel gelişimin disiplinli bir yolunu izleyen ruhsal bilim öğrencisi), bu adanmışlığı (dünyaya ve diğer varlıklara karşı derin, saygılı bir duygu ve içsel tutum) düşünce yaşamına (bir bireyin düşüncelerinin, zihinsel alışkanlıklarının ve algılarının bulunduğu içsel alan) dahil etmekle işe başlamalıdır. Bilincinden (çevresinin ve içsel düşüncelerinin farkında olma ve bunlara tepki verme hali) tüm saygısızlık ve eleştiri düşüncelerini tamamen kovmalı ve derhal adanmışlık düşüncelerini yeşertmeye gayret etmelidir. Kendimizi, bilincimizde kalan her türlü küçümseyici, şüpheci insan yargısından arındırmaya adadığımız her an, bizi daha yüksek şeylerin bilgisine yaklaştırır. Ve bu tür anlarda, bilincimizi yalnızca insanlara ve şeylere karşı bizde hayranlık, saygı ve tazim (genellikle kutsal veya bilge kabul edilen şeye yönelik büyük saygı veya hürmet) uyandıran düşüncelerle doldurduğumuzda hızla yükseliriz. Bu konularda tecrübesi olan kişi, her böyle bir anda insanda aksi takdirde atıl kalacak güçlerin uyandığını bilecektir. Bu yolla bir insanın ruhsal gözleri (fiziksel duyulardan gizlenmiş, fiziksel olmayan veya "üstün duyusal" gerçeklikleri algılama yeteneğinin gelişmiş hali için metaforik bir terim) açılır. O, etrafında şimdiye dek göremediği şeyleri görmeye başlar.
( 80 ) görememişti. Şimdiye dek etrafındaki dünyanın yalnızca bir kısmını gördüğünü anlamaya başlar. Temas kurduğu insan, ona artık önceden gösterdiğinden bambaşka bir yönünü sergiler. Elbette, yalnızca bu yaşam kuralı sayesinde, başka yerlerde insan aurası (bireyleri çevrelediği söylenen, gelişmiş algıya sahip olanlara duygusal ve ruhsal durumlarını açığa vuran ince bir enerji veya ışık alanı) olarak tanımlanan şeyi henüz göremeyecektir, zira bunun için daha da yüksek bir eğitim gereklidir. Ancak, daha önce adanmışlık (ruhu ruhsal içgörüye hazırlayan derin saygı ve saygılı gözlemden oluşan içsel bir pratik) konusunda kapsamlı bir eğitimden geçmişse, bu daha yüksek eğitime yükselebilir.*
Dış dünya tarafından sessizce ve fark edilmeden yürünür "Müridlik Yolu" (içsel ruhsal gelişimin disiplinli bir yolculuğu, ki bu genellikle belirli etik ve meditatif egzersizleri içerir). Kimsenin müriddeki (içsel karakterini dönüştürmek için aktif olarak çalışan ruhsal bilim öğrencisi) bir değişikliği fark etmesi gerekmez. Görevlerini eskisi gibi yapar;
* Teozofi (Berlin, C. A. Schwetschke ve Oğulları) başlıklı kitabın son bölümünde, Dr. Rudolf Steiner bu "Bilgi Yolu"nu (sistematik içsel eğitim yoluyla yüksek dünyaların "üstün duyusal" bilgisine ulaşmak için ruhsal bir yöntem) tam olarak açıklamaktadır; burada ise yalnızca bazı pratik detaylar sunulması amaçlanmıştır.
( 81 ) 6 işleriyle eskisi gibi ilgilenir. Dönüşüm, yalnızca ruhun iç kısmında, dış gözlerden gizli olarak gerçekleşir. Başlangıçta, bir insanın tüm ruhsal yaşamı (bir bireyin düşüncelerini, duygularını ve iradesini içeren içsel dünya), gerçekten hürmete layık olan her şeye karşı bu temel adanmışlık (ruhu ruhsal gerçeklere açan derin, özverili bir adanmışlık veya "Hingabe" hali) ruh haliyle dolar. Tüm ruhsal yaşamı, bu temel ruh halinde dayanak noktasını bulur. Güneşin ışınlarıyla her canlıyı canlandırdığı gibi, müridin (içsel ruhsal gelişim yolunu takip eden bir öğrenci) yaşamında da bu hürmet (Steiner'ın daha yüksek bilgi seviyelerinin kilidini açmanın anahtarı olduğunu savunduğu derin saygı ("Ehrfurcht") tutumu), ruhun tüm algılarını (ruhsal durumumuz tarafından renklendirildiğini öne sürdüğü, ruhun bilgiyi alma ve yorumlama yeteneği) canlandırır.
Kısım 6 / 7
Başlangıçta, insanların hürmet, saygı ve benzeri duyguların algılarıyla herhangi bir ilgisi olduğuna inanmaları kolay değildir. Bu durum, algıyı kendi başına bir yetenek olarak, ruhda başka türlü olan bitenle hiçbir ilişkisi olmayan bir şey olarak düşünmeye eğilimli olmaktan kaynaklanır. Böyle düşünürken, algılayan varlığın ruh olduğunu unuturuz. Ve duygular ruh için, bedenin besin neyse odur. Eğer biz
( 82 ) bedene ekmek yerine taş verirsek, faaliyeti duracaktır. Ruh için de durum aynıdır. Hürmet (daha yüksek gerçeklere karşı derin saygı ve huşu tutumu), tazim ve adanmışlık (ruhu ruhsal gerçeklere açan derin, özverili bir adanmışlık (Almanca: Hingabe) hali), onu sağlıklı ve güçlü, özellikle de algı (bu bağlamda, ruhun fiziksel duyuların ötesindeki ruhsal gerçeklikleri "görme" veya deneyimleme yeteneği) faaliyeti için güçlü kılan bir besin gibidir. Saygısızlık, antipati ve küçümseme ise bu faaliyetin aç kalmasına ve solmasına neden olur.
Okültist (dünyanın sıradan fiziksel gözlemle erişilemeyen gizli veya ruhsal yasalarının öğrencisi) için bu gerçek, aurada (bir kişiyi çevrelediği söylenen, içsel duygusal ve ruhsal durumunu çeşitli renklerle yansıtan ince bir radyasyon veya "ışık" alanı) görünürdür. Adanmışlık ve hürmet (Almanca Ehrfurcht'tan, Steiner'ın daha yüksek bilginin kilidini açmanın "anahtarı" olduğunu iddia ettiği temel bir saygı tutumu) duygularını barındıran bir ruh, aurasında bir değişiklik meydana getirir. Belirli sarımsı-kırmızı veya kahverengimsi-kırmızı tonlar kaybolacak ve yerlerini mavimsi-kırmızı tonlar alacaktır.
Ve sonra algı organı (içsel disiplin yoluyla gelişen, fiziksel olmayan fenomenlerin gözlemlenmesine izin veren ruhsal bir "duyu organı") açılır. Şimdiye dek hakkında bilgisi olmadığı, çevresindeki gerçeklere dair bilgiler alır. Hürmet, ruhta sempatik bir güç uyandırır ve bu sayede çevremizdeki varlıklarda aksi takdirde gizli kalacak benzer nitelikleri çekeriz. Daha da etkilisi ise
( 83 ) adanmışlığa (ruhu ruhsal gerçeklere açan derin, özverili bir adanmışlık (Almanca: Hingabe) hali) başka bir duygu eklendiğinde elde edilebilecek güçtür. İnsan, dış dünyanın izlenimlerine giderek daha az kendini bırakmayı ve onun yerine canlı bir içsel yaşam geliştirmeyi öğrenir.
Dış dünyanın bir izleniminden diğerine atlayan, sürekli dağılmalar arayan kişi, Okültizmin (sıradan fiziksel gözlemle erişilemeyen gizli veya ruhsal yasaların incelenmesi) yolunu bulamaz. Mürid (bu bağlamda, belirli ruhsal eğitimden geçen bir öğrenci, genellikle "gizli öğrenci" veya Almanca Geheimschüler olarak adlandırılır) dış dünyaya karşı kendini köreltmemelidir; ancak zengin içsel yaşamı, onun izlenimlerine ne yönde kendini vermesi gerektiğini işaret edecektir.
Güzel bir dağlık bölgeden geçerken, ruh derinliğine ve duygu zenginliğine sahip insan, az duygulu insandan farklı deneyimler yaşar. Yalnızca kendi içimizde deneyimlediklerimiz dış dünyanın güzelliklerini bize açar. Bir adam okyanusu aşar ve ruhundan yalnızca birkaç içsel deneyim geçer, fakat bir başkası o zaman Dünya Ruhu'nun ebedi dilini işitecek ve onun için yaratılışın sırları açığa çıkacaktır.
Kısım 7 / 7
Dış dünya ile samimi bir ilişki geliştirmek isteyen kişi, kendi duygu ve düşüncelerini kontrol etmeyi öğrenmiş olmalıdır. O dış dünyadaki her fenomen ilahi ihtişamla doludur, fakat kişi, onu dışarıda keşfetmeyi umut etmeden önce, İlahi olanı kendi içinde hissetmiş olmalıdır.
Öğrenciye, günlük yaşamında belirli anları ayırması söylenir; bu anlarda sessizce ve yalnız başına kendi içine çekilmesi için. Fakat böyle zamanlarda kendi kişisel işleriyle meşgul olmamalıdır, zira bu, hedeflediği şeyin tam tersini getirecektir. Bu anlarda daha ziyade, yaşadıklarının, dış dünyanın kendisine anlattıklarının yankılarını tam bir sessizlik içinde dinlemelidir.
Sonra, bu sessizlik dönemlerinde, her çiçek, her hayvan, her eylem ona hayal bile edilemeyen sırları açığa çıkaracak ve böylece dış dünyanın yeni izlenimlerini alabilmek için kendini hazırlayacak, sanki onu farklı gözlerle görüyormuş gibi. Zira yalnızca birbiri ardına izlenimlerin tadını çıkarmayı arzulayan kişi, idrak yetisini köreltir, oysa zevkin sonradan kendisine bir şeyler açığa çıkarmasına izin veren kişi, onu böylece genişletir ve eğitir.
Fakat o, zevkin yalnızca yankılanmasına izin vermemeye dikkat etmelidir, tabiri caizse; aksine, daha fazla zevkten vazgeçerek, hoş deneyimleri üzerinde içsel bir faaliyetle çalışmalıdır.
Bu noktadaki tehlike çok büyüktür. Kendi içinde çalışmak yerine, sonradan zevki tamamen tüketmeye çalışma karşıt alışkanlığına düşmek kolaydır. Burada öğrencinin karşılaştığı öngörülemeyen hata kaynaklarını küçümsemeyelim. O, zorunlu olarak bir dizi ayartmadan geçmelidir; ki bunların her biri yalnızca Egosunu sertleştirmeye ve onu kendi içine hapsetmeye meyillidir. Onu tüm dünyaya genişçe açmalıdır. Zevk arayışı içinde olması gereklidir, çünkü ancak bu yolla dış dünya ona ulaşabilir; ve eğer kendini zevke karşı köreltirse, çevresinden artık besin alamayan bir bitki gibi olur. Yine de, eğer zevkte durursa, o zaman kendi içine kapanır ve yalnızca kendine ait bir şey olur, dünyaya ise hiçbir şey. Kendi içinde ne kadar yaşarsa yaşasın, Egosunu ne kadar yoğun bir şekilde geliştirirse geliştirsin, dünya onu dışlayacaktır. O, dünya için ölüdür.
Fakat öğrenci, zevki yalnızca kendisini dünya için yüceltmenin bir aracı olarak görür. Haz, ona dünya hakkında bilgi veren bir izci gibidir ve haz tarafından öğretildikten sonra işe koyulur. Kendi hazinesi olarak bilgi biriktirmek için öğrenmez, aksine bilgisini dünyanın hizmetine sunmak için öğrenir.
Okültizmin tüm biçimlerinde, herhangi bir hedefe ulaşılacaksa, çiğnenemeyecek temel bir ilke vardır. Her okült öğretmen bunu öğrencilerine aşılamalıdır ve bu ilke şöyledir: Yalnızca kendi öğreniminizi zenginleştirmek, yalnızca kendiniz için hazine biriktirmek amacıyla aradığınız her bilgi dalı sizi Yoldan uzaklaştırır; fakat insanlığa hizmet etmek ve dünyayı yüceltmek için aradığınız tüm bilgi sizi bir adım ileriye taşır.
Bu yasa katı bir şekilde gözetilmelidir; ve kişi, onu tüm yaşamının rehberi olarak benimsemedikçe gerçek bir öğrenci değildir. Birçok okült okulda bu gerçek şu kısa cümleyle ifade edilir: Sizin için bir ideal haline gelmeyen her fikir, ruhunuzdaki bir gücü öldürür; ideal haline gelen her fikir ise içinizde yaşayan güçler yaratır.
