Görünür Olan, Görünmezin Başladığı Yerde Son Bulur

Mütercimin Önsözünden

Ben burada kendimi esas olarak, bu eserin konusuyla ilgili olan göksel görümlere hasrediyorum — bunlar, ister ölmüş ruhların hayaletleri olsun ister başka türden ruhlar olsun, hiçbir şekilde sıradan hayalet görünmeleriyle aynı düzeyde tutulmamalıdır; zira bu ikincisi, birincisine kıyasla çok daha aşağı bir mertebededir. Yine de yolumdan fazla sapmadan bu ikincisi hakkında birkaç söz söylemek yerinde olacaktır.

Tanrı'nın doğa eserlerinde bir doruk noktası, en aşağıdan en yükseğe doğru yükselen bir merdiven vardır; bu merdiven, evrenin Alfa'sı ve Omega'sı olan o büyük, tapılası Asıl'da son bulur. Doğal dünyada keşfedilmiş ya da keşfedilebilir olan bu kademelenmelerden yola çıkarak — ki burada başvurabileceğimiz en iyi kural kıyastır (analoji) — benzer bir aşamalanmanın ruhsal dünyalarda da geçerli olduğu sonucuna varabiliriz.

Ve genellikle sanıldığı gibi birinin ötekiyle arasında böylesine geniş bir uçurum bulunmadığı, aksine maddi olanın en incelmiş kısmının, gayrı-maddi varlıklar düzeninin en kaba kısmıyla buluştuğu, görünür olanın böylece görünmez olanın başladığı yerde son bulduğu sonucuna da varabiliriz. Dolayısıyla bize çok yakın ruhlar vardır, ama bunlar — kendi varoluşlarının bilinmeyen bazı yasalarına göre ya da Rab'bin özel iradesiyle bize görünür ya da işitilir hale gelmedikleri sürece — bizim tarafımızdan ayırt edilemezler.