Thomas Traherne'in "Tefekkürler" (Centuries of Meditations) adlı eseri, el yazması ancak 1896 dolaylarında bulunup ilk kez 1908'de basıldığından, 1930 öncesi taranmış birincil kaynaklar arasında yer almaz ve Source Library külliyatında da mevcut değildir. Bu yüzden aynı gelenekten, felicity (saadet, mutluluk) temasını Traherne ile aynı ruhla işleyen sahih bir birincil kaynak seçilmiştir: Cambridge Platonisti John Smith'in ölümünden sonra 1660'ta yayımlanan "Select Discourses" (Seçme Söylevler) eseri. Aşağıdaki pasaj, mutluluğu en yüce hayrın (Tanrının) hazzı olarak tanımlar ve ruhun Tanrıyla dışsal bir yakınlıkla değil içsel bir birleşmeyle saadete erebileceğini anlatır. Bu, Traherne'in mutluluk anlayışının felsefi kalbidir.
Mutluluk, kendimize çoğu kez tarif ettiğimiz üzere, en yüce hayrın hazzından başka bir şey değildir. İşte bu yüzden İlahi Zat sınırsızca mutludur, zira kendi uçsuz bucaksız kemaliyle her bakımdan birdir. Her varlık da Tanrıdan pay aldıkça ve Ona benzer kılındıkça, mutluluğu o denli derinden yaşar.
Tanrının hazzına ermeden mutluluğu tatmak nasıl imkansızsa, gerçek iyilik ve Tanrıya yaraşır bir kemal yolunda tabiatımızı Ona benzetip Onunla uyumlu kılmadan da Onu tatmak öylece imkansızdır. Zira Tanrıyı, Onunla dışsal bir birleşme yoluyla tadamayız. İlahi haz, tabiatımızın İlahi olanla salt yan yana gelmesi yahut değmesiyle değil, içsel bir birleşmeyle olur. Bu birleşmede ruhlarımıza can veren ilahi bir soluk, ilahi hayatın kudretini onların içinden akıtır. Bu kudret ne kadar güçlü ve diri olursa, mutluluğun kendisi de içimizde o kadar canlı ve etkin olur.
Mutluluk, en yüce hayrın hazzından başka bir şey değildir.
Özgün metin (İngilizce)
Bu metin neden önemli
Bu metin neden önemli: Thomas Traherne'in mutluluk (felicity) tefekkürleri, 17. yüzyıl İngiliz mistik teolojisinin bir çiçeğidir ama tek başına doğmamıştır. Traherne ile çağdaş olan Cambridge Platonistleri, Yeni Platoncu düşünceyi Hristiyan mistisizmiyle birleştirerek mutluluğu Tanrının hazzı olarak yeniden tanımladılar. John Smith, bu okulun en derin kalemlerinden biriydi. Buradaki pasaj, mutluluğun dışarıda, sonlu şeylerde aranamayacağını, ancak ruhun Tanrıyla içsel birleşmesinde bulunabileceğini söyler. Aynı sezgi, Traherne'in "Dünyayı doğru gördüğünüz güne dek asla mutluluğu tadamazsınız" diyen ünlü tefekkürlerinin de temelidir. Bu yüzden Smith'in söylevi, Traherne'in mutluluk mistisizmini anlamak için en sahih kapıdır.
Yeni metinlerden ilk sen haberdar ol
Tam çeviriler, PDF'ler ve yeni eklenen kaynaklar hazırlandıkça e-postana düşsün.
- Kaynak eser
- Select Discourses (Seçme Söylevler), John Smith, 1660, s. 210. "A Discourse Concerning the True Way or Method of Attaining to Divine Knowledge" bölümünden. Özgün dili İngilizce (birincil kaynak).
- Neşir
- Ölümünden sonraki ilk baskı, Londra, 1660 (Cambridge Platonistleri külliyatı)
- Konum
- Sayfa 210, "The Excellency and Nobleness of True Religion" ile ilişkili söylevler dizisi içinde
- Çeviren
- Şira Nur Uysal
- Dijital nüsha
- Source Library