Aristoteles'in (M.Ö. 384-322) Metafizik'inin Lambda Kitabı (XII), evrenin hareketinin nihai kaynağı olan, kendisi hareket etmeyen "İlk Hareket Ettirici"yi (Prime Mover) tanımlar. Bu varlık, hiçbir maddesi ve yer kaplaması olmayan, salt edimsellik (energeia) halindeki bir tözdür ve evreni bir arzu nesnesi gibi, kendisi hareket etmeden hareket ettirir. Bu bölüm, W.D. Ross'un 1928 Oxford çevirisinden, Aristoteles'in bu tanrısal varlığın iç yaşamını -- sonsuz bir kendini-düşünme edimi olarak -- tanımladığı ünlü pasajdan alınmıştır.
Metafizik, Lambda Kitabı (XII), VII. Bölüm, 1072b
Ama kendisi hareketsiz kalarak hareket ettiren bir şey var olduğuna göre, bu, edimsel olarak var olduğu için, hiçbir biçimde başka türlü olamaz. Çünkü uzaydaki hareket, değişimin ilk türüdür ve dairesel hareket de uzaydaki hareketin ilk türüdür; ilk hareket ettirici de işte bunu meydana getirir. İlk hareket ettirici öyleyse zorunlu olarak vardır; ve zorunlu olarak var olduğu ölçüde, varoluş biçimi iyidir ve bu anlamda bir ilk ilkedir. İşte böyle bir ilkeye bağlıdır gökler ve doğa dünyası.
Ve bu, bizim de kısa bir süre için tadını çıkardığımız en iyi türden bir yaşamdır (çünkü o daima bu haldedir, oysa biz olamayız), zira onun edimselliği aynı zamanda hazdır. (Ve bu yüzdendir ki uyanıklık, algılama ve düşünme en hoş olanlardır, umutlar ve anılar da bunlar sayesinde öyledir.) Ve düşünme, kendi başına, kendi içinde en iyi olanla ilgilenir; tam anlamıyla düşünme olan da, tam anlamıyla en iyi olanla ilgilenir. Düşünce kendi kendini düşünür, çünkü düşünülenin doğasına ortaktır; zira düşünülen şeylerle temas edip onları düşünürken kendisi de bir düşünülen nesne haline gelir, öyle ki düşünce ile düşünülen şey aynı olur.
Çünkü düşünülen şeyi, yani özü, alabilen şey, düşüncedir. Ama bu nesneye sahip olduğunda edimsel hale gelir. Öyleyse düşüncenin sahip olduğu tanrısal öğe, alım gücünden çok bu sahip oluştur ve en hoş ve en iyi olan da bu tefekkür edimidir. Eğer Tanrı bizim yalnızca bazen içinde bulunduğumuz o iyi halde daima bulunuyorsa, bu bizde hayranlık uyandırır; eğer daha da iyi bir haldeyse, hayranlığımız daha da büyür. Ve Tanrı gerçekten daha iyi bir haldedir.
Yaşam da Tanrı'ya aittir; çünkü düşüncenin edimselliği yaşamdır, ve Tanrı o edimselliktir; Tanrı'nın kendine bağlı edimselliği ise en iyi ve ezeli yaşamdır. Bu yüzden deriz ki Tanrı, ezeli, en iyi bir canlı varlıktır; öyle ki kesintisiz ve ezeli süreklilik ve yaşam Tanrı'ya aittir -- çünkü Tanrı işte budur.
Düşüncenin edimselliği yaşamdır, ve Tanrı o edimselliktir -- çünkü Tanrı işte budur.
Bu sayfa şimdilik bir önizlemedir. Eserin tam çevirisi yayımlandığında haberdar olmak isterseniz, bültene katılabilirsiniz ↓
Özgün metin (İngilizce)
METAPHYSICA, BOOK LAMBDA (XII), CHAPTER 7, 1072b.
But since there is something which moves while itself unmoved, existing actually, this can in no way be otherwise than as it is. For motion in space is the first of the kinds of change, and motion in a circle the first kind of spatial motion; and this the first mover produces. The first mover, then, exists of necessity; and in so far as it exists by necessity, its mode of being is good, and it is in this sense a first principle. On such a principle, then, depend the heavens and the world of nature.
And it is a life such as the best which we enjoy, and enjoy for but a short time (for it is ever in this state, which we cannot be), since its actuality is also pleasure. (And for this reason are waking, perception, and thinking most pleasant, and hopes and memories are so on account of these.) And thinking in itself deals with that which is best in itself, and that which is thinking in the fullest sense with that which is best in the fullest sense. And thought thinks on itself because it shares the nature of the object of thought; for it becomes an object of thought in coming into contact with and thinking its objects, so that thought and object of thought are the same.
For that which is capable of receiving the object of thought, i.e. the essence, is thought. But it is active when it possesses this object. Therefore the possession rather than the receptivity is the divine element which thought seems to contain, and the act of contemplation is what is most pleasant and best. If, then, God is always in that good state in which we sometimes are, this compels our wonder; and if in a better this compels it yet more. And God is in a better state.
And life also belongs to God; for the actuality of thought is life, and God is that actuality; and God's self-dependent actuality is life most good and eternal. We say therefore that God is a living being, eternal, most good, so that life and duration continuous and eternal belong to God; for this is God.
Bu metin neden önemli
Bu pasaj, Batı teolojisinin en etkili tanrı tanımlarından birini içerir: Tanrı, kendisi hareket etmeyen ama her şeyi arzu nesnesi olarak hareket ettiren, edimi salt kendi kendini düşünmekten ibaret olan bir varlıktır -- "düşüncenin düşüncesi" (noesis noeseos). Aristoteles'e göre Tanrı'nın mutluluğu, bizim en iyi anlarımızda yaşadığımız o kısa süreli tefekkür halinin kesintisiz ve ezeli biçimidir. Bu tanım, Plotinos'un Bir'i, Hıristiyan skolastiğinin (özellikle Aquinas'ın) Tanrı anlayışını ve Hermetik metinlerdeki Nous kavramını derinden biçimlendirmiş, felsefe tarihinin en yankılanan pasajlarından biridir.
Yeni metinlerden ilk sen haberdar ol
Tam çeviriler, PDF'ler ve yeni eklenen kaynaklar hazırlandıkça e-postana düşsün.
Bu eser Gizli Cemiyetler Koleksiyonu'nun parçasıdır →
- Kaynak eser
- The Works of Aristotle, Vol. VIII: Metaphysica (W.D. Ross çevirisi, Oxford, 1928)
- Neşir
- M.Ö. 4. yy (yazım) / 1928 (W.D. Ross çevirisi, Oxford)
- Konum
- Metafizik, Lambda Kitabı (XII), VII. Bölüm, 1072b
- Çeviren
- Şira Nur Uysal
- Dijital nüsha
- Archive.org
Uysal, Ş. N. (Çev.). (2026). Kendini Düşünen Düşünce: İlk Hareket Ettirici'nin Tanrısal Yaşamı. Kadim Kütüphane. https://kadimkutuphane.com/aristoteles-metafizik-kendini-dusunen-dusunce-ilk-hareket-ettirici