Hermetika VII: İnsanlar Arasındaki En Büyük Kötülük Tanrı Cehaletidir

Nereye tökezleyip gidiyorsunuz ey sarhoşlar, saf cehalet şarabını sonuna kadar içmiş olan sizler; öyle ki artık onu taşıyamayıp kusuyorsunuz bile? Durun, ayılın, kalbin hakiki gözleriyle yukarı bakın! Hepiniz beceremiyorsanız, hiç değilse becerebilenleriniz baksın. Zira cehaletin kötülüğü bütün yeryüzüne taşıyor ve bedene çakılıp kalmış ruhu boğuyor, onun Kurtuluş limanlarına sığınmasına engel oluyor.

O halde bu azgın selin sizi sürükleyip götürmesine izin vermeyin; kıyı akıntısından yararlanın, becerebilenleriniz Kurtuluş limanına yönelsin ve orada demir atarak, sizi elinizden tutup Gnosis'in kapılarına götürecek birini arayın. Işığın apaçık parladığı, her karanlıktan arınmış olan yerde; hiçbir ruhun sarhoş olmadığı, hepsinin ayık olarak, görülmeyi dileyen O'na kalplerinin gözleriyle baktığı yerde. O'nu hiçbir kulak işitemez, hiçbir göz göremez, hiçbir dil söyleyemez; ancak zihin ve kalp.

Fakat önce üzerinde taşıdığın örtüyü söküp atmalısın: cehaletin ağı, kötülüğün zemini, çürümenin zinciri, karanlığın kabuğu, yaşayan ölüm, duyunun cesedi, yanında taşıdığın mezar, evindeki hırsız; sevdiği şeyler aracılığıyla sana nefret eden, nefret ettiği şeyler aracılığıyla da kötülük besleyen o hırsız.

İşte üzerinde taşıdığın o nefret dolu örtü budur; seni boğar ve aşağı, kendisine doğru çeker; ta ki yukarı bakamayasın, Gerçeğin Güzelliğini ve onda barınan İyiliği görüp o örtünün kötülüğünden tiksinmeyesin diye. O, maddenin yığınıyla duyularını tıkamış ve iğrenç arzuyla doldurmuştur; öyle ki işitmen gerekeni işitemeyesin, görmen gerekeni göremeyesin.