Hermetika VII: İnsanlar Arasındaki En Büyük Kötülük Tanrı Cehaletidir

1. Nereye sendeleyip gidiyorsunuz ey ayyaşlar, bilgisizliğin şarabını katıksız içip yuvarlayan, sonra onu taşıyamadığından kusup duranlar?

Durun! Ayılın! Yüreğin [hakiki] gözleriyle yukarı bakın! Hepiniz bunu beceremiyorsanız, hiç değilse becerebilenleriniz baksın!

Zira bilgisizlik illeti bütün yeryüzüne taşar ve bedenin içine kapatılıp perçinlenmiş ruhu boğar, onun Kurtuluş limanlarına demir atmasına engel olur.

2. Şu hâlde azgın selin sizi alıp götürmesine izin vermeyin; kıyı akıntısını kullanarak, gücü yetenleriniz Kurtuluş limanına yönelsin ve orada demirleyip, sizi elinizden tutup Bilgi'nin (Gnosis) kapılarına götürecek birini arasın. («Kıyı akıntısı» sözcüğü kaynakta harfi harfine «geri akıntı» ya da «yukarı akıntı» demektir: selin sürüklediği yönün tersine, kıyıya doğru işleyen ters akıntı kastedilir.)

Orası, her karanlıktan arınmış berrak Işığın parladığı yerdir; orada tek bir can bile sarhoş değildir, hepsi ayık, yüreklerinin gözleriyle görülmeyi dileyene bakarlar.

Hiçbir kulak O'nu işitemez, hiçbir göz O'nu göremez, hiçbir dil O'ndan söz edemez — [yalnızca] zihin ve yürek.

Lâkin önce üzerinde taşıdığın cübbeyi kendinden söküp atmalısın: bilgisizliğin ağını, kötülüğün zeminini, çürümenin zincirini, karanlığın kabuğunu, yaşayan ölümü, duyunun cesedini, yanı sıra taşıdığın mezarı, evindeki hırsızı — ki o, sevdiği şeyler yüzünden senden nefret eder, nefret ettiği şeyler yüzünden sana kin besler. (Buradaki «cübbe» bedendir. Hermetik ve Gnostik metinlerde beden, ruhun üstüne geçirdiği bir giysi, bir kabuk ya da bir mezar olarak anlatılır; imgenin tuhaflığı çeviriden değil, kaynağın kendi diline aittir.)

3. İşte üstüne giydiğin o menfur cübbe böyledir: seni boğar ve kendine doğru [aşağı bastırır], ki yukarı bakmayasın; Hakikatin Güzelliğini ve onun içinde oturan İyiliği görüp de cübbenin kötülüğünden tiksinmeyesin; sana karşı kurduğu tuzağı, yani insanların duyu sandığı o görünürdeki şeyleri duyudan yoksun kılışını fark etmeyesin. (Yani beden, kendi duyularını hakiki idrak sanmamıza yol açar; metne göre bu «duyular» aslında görme değil, körlüktür.)

Zira o, madde yığınıyla bu duyuları tıkamış ve iğrenç bir şehvetle tıka basa doldurmuştur; öyle ki işitmen gerekeni işitmeyesin, görmen gerekeni görmeyesin. (Risale burada, elimizdeki hâliyle aniden biter; bir kapanış ya da veda formülü yoktur. Bu kopukluk çevirinin eksikliği değil, metnin kendi durumudur.)