Demoniality: İncubus ve Succubus Üzerine

DEMONIALITY

Görmek üzere olduğum şeyin Index’in [NOT: Katolik Kilisesi'nin yasaklı kitaplar listesi olan Index Librorum Prohibitorum] teşhir direğine çivilenmiş olan Demoniality mi olduğunu anlamak için o heybetli cildin son sayfalarına koştum ve şunları okudum,

Gerçekten de oydu. Ameno Pederi’nin gerçek adı Sinistrari idi ve ben, bibliyograf Brunet’nin atıfta bulunduğu o "ciddi eserlerden" en azından birinin künyesine sahip bulunuyordum. De Delictis et Poenis olan bu isim, elimdeki el yazmasının başlığıyla ilişkisiz değildi ve Demoniality’nin, Peder Sinistrari tarafından soruşturulan ve karara bağlanan suçlardan biri olduğunu, başka bir deyişle, görünüşe göre hiç basılmamış olan bu el yazmasının, belki de bana ifşa olan o kapsamlı eserin içinde yayımlanmış olduğunu tahmin etmek için makul sebeplerim vardı, hatta belki de Tractatus de Delictis et Poenis adlı eserin Index Cemaati tarafından mahkum edilmesine yol açan şey, Demoniality üzerine yazılmış bu monografiydi. Tüm bu hususların araştırılması gerekiyordu.

Ancak bu tür araştırmaların zorluklarını takdir edebilmek için bunları bizzat tecrübe etmiş olmak gerekir. Elime geçen eski kitap kataloglarına baktım, eski kitap satıcılarının, Almanya’da dendiği gibi antikacıların arka dükkanlarını aradım, özellikle Paris’te kendilerini eski Teolojiye adamış iki veya üç firmaya müracaat ettim, Londra, Milano, Floransa, Roma ve Napoli’deki başlıca kitapçılara yazdım, hepsi nafileydi, Amenolu Peder Sinistrari’nin adı bile tamamen meçhul görünüyordu. Belki de işe Ulusal Kütüphanemizden sormakla başlamalıydım, nihayetinde oraya başvurmak zorunda kaldım ve en azından orada ilk bir tatmin elde ettim. Bana yazarımın iki eseri gösterildi, bunlardan biri 1704 tarihli bir kuarto olan De incorrigibilium expulsione ab Ordinibus Regularibus, diğeri ise toplu eserlerinin ilk cildiydi: R. P. Ludovici Mariae Sinistrari de Ameno Opera omnia (Romae, in domo Caroli Giannini, 1753-1754, 3 cilt in-folio). Ne yazık ki bu ilk cilt yalnızca Practica Criminalis Minorum illustrata’yı içeriyordu, De Delictis et Poenis ise kütüphanede ikinci ciltle birlikte kayıp olan üçüncü cildin konusuydu.

Burası halka açık değildir, ancak Sulpician Pederleri misafirperverdir, geçmişte tövbekar Des Grieux’ye sığınak sağlamamışlar mıydı ve Manon Lescaut’nun kendisi de onların salonunun taşlarına basmamış mıydı? Bu yüzden kutsal Haneye girmeye cesaret ettim, saat on iki buçuktu, akşam yemeği neredeyse bitmişti, kütüphaneciyi sordum ve birkaç dakika sonra yanıma ufak tefek, fevkalade kibar yaşlı bir adamın geldiğini gördüm, beni ortak salondan geçirerek çok daha dar, galeriye bakan ve boydan boya camla kaplı, dolayısıyla her gözün görebileceği bir hücreye götürdü. Des Grieux’nün kaçışının aciliyetini açıkça gösterdiği dâhiyane bir önlemdi bu. Sağır ve yakını göremeyen iyi Pedere ziyaretimin amacını açıklamakta az feryat etmedim. Kütüphaneye gitmek üzere beni bıraktı ve çok geçmeden eli boş döndü, Katolik Teolojisinin o kutsal sığınağında da Amenolu Peder Sinistrari tamamen meçhuldü. Deneyebileceğim tek bir çare kalmıştı, o da rue de la Santé’deki manastırlarında bulunan Aziz Francis’ten kardeşlerine, yani Kapuçin Pederlerine gitmekti. Kabul edilecektir ki bu acı bir son çareydi, zira orada da buradaki gibi Manon’un o sevimli gölgesiyle karşılaşma şansım çok azdı.

Nihayet Milano’dan gelen bir mektup şaşkınlığıma son verdi. Bulunamaz kitap bulunmuştu, aynı zamanda ilkini de teslim aldım.

Bu, akla gelebilecek tüm cürümler, kabahatler ve günahlar üzerine yazılmış eksiksiz bir incelemeydi, tractatus absolutissimus, ancak hemen belirtelim ki, bu iki hacimli folyo ciltte Demoniality ancak beş sayfa kadar yer kaplamaktadır ve iki baskı arasında metin bakımından hiçbir fark yoktur. Ve bu beş sayfa, şu anda neşrettiğim el yazması eserin bir özeti bile değildir, sadece önerme ve sonucu içerirler (No 1 ila 27 ve 112 ila 115). Kitabın asıl özgünlüğünü oluşturan, yani bizim gibi bir beden ve ruha sahip, kurtuluşa ve lanetlenmeye muktedir olan rasyonel hayvanlar, Incubus ve Succubus teorisine gelince, bunu orada aramak beyhude olurdu.

Böylece, bunca çabadan sonra, aydınlatmak istediğim tüm hususları karara bağlamıştım, Amenolu Peder’in kimliğini keşfetmiştim, De Delictis et Poenis’in Index Cemaati tarafından ilki mahkum edilen, ikincisine ise izin verilen iki baskısının karşılaştırılmasından, Demoniality’nin basılı parçalarının kitabın mahkum edilmesiyle hiçbir ilgisi olmadığını anlamıştım, zira bunlar herhangi bir düzeltmeye tabi tutulmamıştı, son olarak da birkaç sayfa hariç, elimdeki el yazmasının tamamen basılmamış olduğuna ikna olmuştum. Bibliyofillerin "şenliği" ve "başka hiç kimse için" uzun uzadıya anlatmamın mazur görüleceği bir bibliyografya Odysseia’sının mutlu bir sonu.

Kendi bilgime göre Demoniality kelimesini ilk icat eden yazar, Fundamental Theology adlı eserinde John Caramuel’dir ve ondan önce bu suçu Bestiality’den (hayvanla cinsi münasebet) ayıran kimseye rastlamadım. Gerçekten de, Aziz Thomas’ın (2, 2, soru 154) izinden giden tüm Teolog Ahlakçılar, Bestiality başlığı altında "farklı bir türe ait herhangi bir şeyle her türlü cinsi münasebeti" dahil ederler, bunlar bizzat Aziz Thomas’ın kullandığı kelimelerdir. Örneğin Cajetanus, bu soru üzerine yazdığı şerhinde, İblis ile olan münasebeti Bestiality tanımı altında sınıflandırır, Sylvester da öyle yapar.

2. Bununla birlikte, yukarıdaki pasajda Aziz Thomas’ın iblisle cinsi münasebete hiçbir şekilde atıfta bulunmadığı açıktır. İleride gösterileceği üzere, bu münasebet en hususi hayvanilik (bestiality) türünün kapsamına dahil edilemez, kutsal Doktor’un bu cümlesini hakikatle bağdaştırmak için, doğaya aykırı günah hakkında konuşurken, farklı türden bir varlıkla girilen münasebet yoluyla işlenen günahın hayvanilik adını aldığını söylediğinde, Aziz Thomas’ın farklı türden bir varlık ile insandan başka bir türden canlı bir hayvanı kastettiğini kabul etmek gerekir, zira kendisi burada varlık kelimesini, canlı veya cansız bir varlığı ayırt etmeksizin kapsayacak şekilde en genel anlamıyla kullanmış olamaz. Nitekim bir adam bir insan cesediyle (cum cadavere humano) zina edecek olsa, kendisininkinden tamamen farklı bir türden varlıkla muhatap olmuş olurdu (bilhassa cesette insani bedensellik formunu reddeden Thomistler’e göre), benzer şekilde bir hayvan cesediyle birleşecek olsa da (si cadaveri bestiali copularetur) durum aynı kalırdı, yine de böyle bir cinsi münasebet (talis coitus) hayvanilik değil, kirlenme (pollution) sayılırdı. Dolayısıyla Aziz Thomas’ın burada hassasiyetle belirtmek istediği şey, insandan farklı türden canlı bir varlıkla, yani bir hayvanla girilen bedensel münasebettir ve kendisi iblisle münasebeti aklının ucundan bile geçirmemiştir.

3. Bu nedenle, ister Incubus ister Succubus ile olsun, iblisle girilen münasebet (ki buna tam anlamıyla iblisle birleşme [demoniality] denir), hayvanilikten tür bakımından ayrılır ve Cajetanus’un hatalı bir şekilde ileri sürdüğünün aksine, onunla birlikte tek bir hususi tür oluşturmaz, zira bazı Kadimlerin ve daha yakın dönemde Temel Teoloji adlı eserinde Caramuel’in aksini iddia eden sözlerine rağmen, doğaya aykırı günahlar birbirinden en belirgin şekilde ayrılır. En azından genel öğreti budur ve aksi yöndeki görüş Alexander VII tarafından mahkum edilmiştir, ilk olarak, bu günahların her biri iffete ve insan neslinin devamına aykırı, kendine has ve belirgin bir utancı beraberinde getirir, ikinci olarak, bu günahların işlenmesi, her defasında, normal amacı insan neslinin devamı olan cinsi eylemin kurumuna doğası gereği bağlı olan bir iyiliğin feda edilmesini gerektirir, son olarak, her birinin, daha önce gösterildiği üzere, aynı iyilikten mahrum kalmayı farklı şekillerde gerçekleştirmeye kendi başına yeten farklı bir saiki vardır.

4. Buradan iblisle birleşmenin hayvanilikten tür bakımından ayrıldığı sonucu çıkar, zira her birinin iffete ve insan neslinin devamına aykırı, kendine has ve belirgin bir utancı vardır. Hayvanilik, kendine özgü duyuları ve dürtüleri olan canlı bir hayvanla girilen münasebettir, iblisle birleşme ise aksine, bir cesetle (en azından ileride ele alınacak olan genel öğretiye göre), iblisin gücüyle yalnızca arızi olarak hareket ettirilen, duyusuz ve hareketsiz bir cesetle girilen ilişkidir. Şimdi, bir erkeğin, bir kadının veya bir hayvanın cesediyle zina etmek, Sodomi ve hayvanilikten tür bakımından ayrılıyorsa, genel kanaate göre arızi olarak harekete geçirilmiş bir insan cesediyle girilen münasebetten ibaret olan iblisle birleşme hususunda da aynı fark mevcuttur.

5. Bir başka kanıt da şudur, doğaya aykırı günahlarda, doğaya aykırı tohum dökme (ki bunu düzenli olarak neslin devamı takip edemez) bir cinstir, fakat bu tohum dökmenin yöneldiği nesne, cins altındaki türü belirleyen farktır. Bu bakımdan, tohum dökme ister toprağa ister cansız bir bedene gerçekleşsin, bu bir kirlenmedir, eğer bir insanla ters ilişkide (cum homine in vase praepostero) gerçekleşirse Sodomi’dir, bir hayvanla gerçekleşirse hayvaniliktir, şüphesiz ki bu cürümlerin hepsi, bu tohum dökmenin (talis seminationis) pasif nesneleri olan toprak, ceset, insan ve hayvanın tür bakımından birbirinden ayrılması gibi, tür bakımından birbirinden ayrılır. Ancak iblis ile hayvan arasındaki fark yalnızca türe özgü değildir, türe özgü olmanın da ötesindedir, birinin doğası bedensel, diğerininki ise bedensizdir, bu da cins düzeyinde bir fark yaratır.

Buradan, farklı nesneler üzerinde gerçekleştirilen tohum dökmelerin tür bakımından birbirinden ayrıldığı sonucu çıkar ve bu durum temellendirilmiştir.

6. Ahlakçılar arasında yaygın kabul gören, Trento Konsili’nin 14. oturumunda karara bağlanan ve İlahiyatçılar tarafından da kabul edilen bir öğretiye göre, günah çıkartma esnasında günahların türünü değiştiren koşulları belirtmek kafidir. Şayet iblisle birleşme ve hayvanilik aynı hususi türe ait olsaydı, günah çıkaran kişinin iblisle her zina edişinde rahibe sadece "Hayvanilik günahını işledim" demesi yeterli olurdu. Fakat durum böyle değildir, dolayısıyla bu iki günah aynı hususi türe ait değildir.

7. İblisle girilen şehvani bir münasebetin koşullarının Rahibe açıklanması gerektiği, zira bunun Dine karşı bir hürmetsizlik olduğu, bu hürmetsizliğin de ya iblise tapınmaktan ya ona sunulan tazim veya dualardan ya da onunla girilen ortaklık ahdinden kaynaklandığı ileri sürülebilir (Aziz Thomas, soru 90). Ancak, ileride görüleceği üzere, bu sayılanların hiçbirinin geçerli olmadığı, yine de cinsi birleşmenin gerçekleştiği Incubus ve Succubus vakaları mevcuttur.

Sonuç olarak, bu özel durumda dine aykırı hiçbir unsur yoktur, saf ve basit bir cinsi münasebetten başka hiçbir vasıf taşımaz ve şayet hayvanilik ile aynı türden olsaydı, "Hayvanilik günahını işledim" denilerek yeterince ifade edilmiş olurdu, ki durum böyle değildir.

8. Ayrıca, tüm İlahiyatçı Ahlakçılar tarafından kabul edilmektedir ki, iblisle cinsi münasebet (copula cum Daemone), herhangi bir hayvanla işlenen aynı eylemden çok daha vahimdir.

Şimdi, günahların aynı hususi türü içinde, bir günah diğerinden daha vahim değildir, hepsi eşit derecede vahimdir, bir dişi köpekle, bir eşekle veya bir kısrakla münasebete girmek aynı kapıya çıkar, buradan iblisle birleşmenin hayvanilikten daha vahim olması durumunda, bu iki eylemin aynı türden olmadığı sonucu çıkar. Cajetanus ile birlikte, iblisle birleşmenin, iblise tapınmaktan veya onunla girilen ortaklık ahdinden kaynaklanan dine karşı hürmetsizlik sebebiyle daha vahim olduğu da iddia edilmesin, yukarıda gösterildiği üzere, insanın Incubus ve Succubus ile olan münasebetinde bu duruma her zaman rastlanmaz, dahası, doğaya aykırı günah cinsinde iblisle birleşme hayvanilikten daha vahimse, dine karşı işlenen hürmetsizlik bu ağırlaştırıcı sebebe tamamen yabancıdır, zira bu durum o cinsin kendisine de yabancıdır.

9. Şimdi, demonialite ile hayvanlar arasında cinsel ilişki arasındaki özgül farkı ortaya koymuş ve verilecek cezanın (ki en temel amacımız budur) hakkıyla takdir edilebilmesi için bu günahın ağırlığını belirtmiş bulunarak, demonialite günahının kaç farklı şekilde işlenebileceğini araştırmamız gerekir. Sahip oldukları cüzi bilgi birikimiyle gözleri kamaşmış, en ağırbaşlı yazarlar tarafından kaleme alınmış ve her gün tecrübe edilen gerçekleri, yani ister Incubus ister Succubus olsun iblisin yalnızca erkekler ve kadınlarla değil, aynı zamanda hayvanlarla da bedenen birleştiğini inkar etme cüretini gösteren insanlardan geçilmemektedir.

Onlara göre tüm bunlar, iblisin hileleriyle bulandırılmış insan muhayyilesinden kaynaklanmaktadır, ortada fantezilerden ve şeytani büyülerden başka bir şey yoktur.

Aynı durumun, iblisin yarattığı bir illüzyonun etkisi altında gece eğlencelerine, danslara, şölenlere ve ayinlere katıldıklarını, iblisle cinsel ilişkiye girdiklerini hayal eden cadılar veya büyücüler için de geçerli olduğunu söylerler, oysa gerçekte ne bedenen o yerlere gitmişlerdir ne de bu eylemlere katılmışlardır, nitekim bu durum bir kanun maddesi ve iki konsil tarafından kelimesi kelimesine tanımlanmıştır.

10. Şüphesiz, iblis tarafından aldatılan genç kadınların, hayali bir vizyondan başka bir şey olmadığı halde, etleriyle ve kemikleriyle cadıların gece ayinlerine katıldıklarını hayal ettikleri bazen yadsınamaz. Tıpkı rüyada insanın bazen bir kadınla yattığını hayal etmesi ve gerçekten meni boşalması gibi, yine de bu birleşme gerçek değil, yalnızca hayalidir ve genellikle şeytani bir illüzyon tarafından meydana getirilir, işte bu noktada yukarıda zikredilen kanun maddesi ve konsiller tamamen haklıdır. Fakat durum her zaman böyle değildir, aksine, cadıların gece ayinlerinde bedenen hazır bulundukları ve iblisle gerçek bir cinsel ve bedensel ilişki kurdukları, aynı şekilde erkek büyücülerin de Succubus, yani dişi iblis ile çiftleştikleri daha sık görülür. Bu, hem ilahiyatçıların hem de hukukçuların ortak görüşüdür ki isimleri Rahip Francis Marie Guaccius’un Compendium Maleficarum, yani Cadılar Kroniği adlı eserinde uzun uzadıya bulunabilir. Bu öğreti, söz konusu eserde, şüphe götürmez tanıklıklara sahip, bilgili ve dürüst insanların anlatılarından aktarılan on sekiz örnekle doğrulanmaktadır, bu örnekler büyücülerin ve cadıların ayinlerde gerçekten bedenen bulunduklarını ve iblislerle, Incubus veya Succubuslarla en utanç verici şekilde çiftleştiklerini kanıtlamaktadır.

Nihayetinde, meseleyi karara bağlamak için, insanlarla iblis arasındaki cinsel ilişki hakkında Tanrı Devleti adlı eserinin 15. kitap, 23. bölümünde şöyle yazan Aziz Augustinus’un otoritesine sahibiz, «Genellikle Incubus olarak adlandırılan Orman Tanrıları ve Faunların, kadınları sıklıkla taciz ettikleri, onlarla birleşmeyi arzuladıkları ve bunu elde ettikleri, tamamen güvenilir kişilerin doğrudan veya dolaylı tanıklıklarıyla doğrulanmakta ve buna yaygın olarak inanılmaktadır. Hatta Galyalıların Duse veya Elf adını verdikleri, bu kirli pratikleri düzenli olarak uygulayan iblisler de mevcuttur, bu gerçek o kadar çok ve o kadar ağırlıklı otorite tarafından doğrulanmıştır ki bundan şüphe etmek arsızlık olur.» Aziz Augustinus’un kelimesi kelimesine ifadeleri bunlardır.

11. Şimdi, birkaç yazarın beyan ettiği ve çok sayıda deneyle de doğrulandığı üzere, iblisin çiftleşmek için iki yolu vardır.

12. İlk durumda iblis, zavallı insan evlatlarının kendilerini ona teslim ettikleri resmi bir bağlılık yemininden önce cadılar veya büyücülerle çiftleşmez. Cadıların işkence altındayken yaptıkları adli itirafları aktaran ve bu anlatıları Francis-Marie Guaccius tarafından Compend. Malef., 1. kitap, 7. bölümde derlenen birkaç yazara göre, bu bağlılık yemini on bir törenden oluşmaktadır,

13. Birincisi, çömezler iblisle veya iblisin yerine geçen başka bir büyücü veya sihirbazla, şahitlerin huzurunda iblisin hizmetine girdiklerine dair açık bir sözleşme yapmak zorundadırlar, iblis de bunun karşılığında onlara makam, zenginlik ve bedensel zevkler vaat eder.

14. İkincisi, Katolik inancını inkar ederler, Tanrı’ya itaat etmekten vazgeçerler, Mesih’i, en kutsal Meryem Ana’nın himayesini ve Kilise’nin tüm sakramentlerini reddederler.

15. Üçüncüsü, en kutsal Meryem Ana’nın tespihini, Aziz Francis’in kuşağını, Aziz Augustinus’un kayışını veya eğer bu tarikatlardan birine mensuplarsa Karmelitlerin skapulerini, Haç’ı, madalyonları, Agnus Dei’yi ve üzerlerinde bulunan diğer tüm kutsal veya takdis edilmiş nesneleri fırlatıp atarlar ve hepsini ayaklar altında çiğnerler.

16. Dördüncüsü, Şeytan’ın elleri üzerinde itaat ve boyun eğme yemini ederler, parmaklarını kapkara bir kitabın üzerine koyarak ona bağlılık ve tabiyet sunarlar. Bir daha asla Mesih’in inancına dönmeyeceklerine, ilahi emirlerin hiçbirine uymayacaklarına, hiçbir iyi amel işlemeyeceklerine, yalnızca iblise itaat edeceklerine ve gece toplantılarına özenle katılacaklarına dair kendilerini bağlarlar.

17. Beşincisi, diğer erkek ve kadınları da iblisin hizmetine sokmak için tüm güçleriyle çabalayacaklarına, en üstün gayret ve özeni göstereceklerine söz verirler.

18. Altıncısı, Şeytan onlara saygısızca bir vaftiz uygular ve Mesih’in vaftizindeki ile konfirmasyon törenindeki vaftiz babalarını ve vaftiz analarını reddettikten sonra, kendilerine onları büyücülük sanatlarında eğitecek yeni bir vaftiz babası ve yeni bir vaftiz anası tayin edilir, eski isimlerini bırakıp yerine daha ziyade müstehcen bir lakap olan başka bir isim alırlar.

19. Yedincisi, kendi giysilerinden bir parça keserek bunu Şeytan’a bir bağlılık nişanesi olarak sunarlar, Şeytan da bunu alıp saklar.

20. Sekizincisi, Şeytan yere bir çember çizer, çömezler, cadılar ve büyücüler bu çemberin içinde durarak yukarıda zikredilen tüm vaatlerini yeminle onaylarlar.

21. Dokuzuncusu, Şeytan’dan kendilerini Mesih’in kitabından silmesini ve kendi kitabına kaydetmesini talep ederler. Ardından, daha önce de belirtildiği gibi, bağlılık sunarken ellerini bastıkları o kapkara kitap ortaya çıkar ve Şeytan’ın pençesiyle oraya kaydedilirler.

22. Onuncusu, Şeytan’a belirli zamanlarda kurbanlar ve sunular sunacaklarına dair söz verirler, iki haftada bir veya en azından her ay bir çocuğun katledilmesi veya öldürücü bir büyü eylemi gerçekleştireceklerine ve insanlığın zararına olacak şekilde dolu fırtınaları, kasırgalar, yangınlar, hayvan hastalıkları gibi haftalık diğer kötülükleri yapacaklarına söz verirler.

23. On birinci olarak, iblis onlara, bilhassa da sadakatlerinden şüphe duyduğu kişilere bir nişan basar. Bu nişan her zaman aynı biçim veya şekilde olmaz, bazen bir tavşan resmi, bazen bir kurbağa bacağı, bazen bir örümcek, bir köpek yavrusu ya da bir fındık faresi şeklindedir. Vücudun en gizli yerlerine basılır, erkeklerde göz kapaklarının altına, koltuk altlarına, dudaklara, omuza, anüse ya da başka bir yere, kadınlarda ise genellikle göğüslere veya mahrem yerlere kondurulur. Bu nişanları basan mühür ise İblis'in pençesinden başka bir şey değildir. Yeni yetmeleri inisiye eden muallimlerin talimatlarına uygun olarak bunların tamamı yerine getirildikten sonra, son olarak yeni yetmeler Efkaristiya'ya asla tapınmayacaklarına, tüm azizlere ve bilhassa en kutsal Meryem Ana'ya hakaret edeceklerine, kutsal tasvirleri, Haç'ı ve azizlerin kutsal kalıntılarını ayaklar altında çiğneyip aşağılayacaklarına, sakramentleri veya sakrament törenlerini asla kullanmayacaklarına, rahibe asla tam bir günah çıkartma yapmayacaklarına, aksine iblisle olan münasebetlerini ondan her zaman gizli tutacaklarına söz verirler. İblis ise buna karşılık onlara her zaman derhal yardım edeceğine, bu dünyadaki arzularını yerine getireceğine ve ölümlerinden sonra onları mutlu kılacağına dair taahhütte bulunur. Böylece bu resmi ant içme töreni tamamlandığında, her birine Magistellus veya Yardımcı Muallim denilen bir iblis tahsis edilir ve kişi cinsel doyum için onunla baş başa çekilir, söz konusu iblis, eğer inisiye olan kişi bir erkekse elbette bir kadın suretinde, eğer cadı olarak kabul edilen bir kadınsa bir erkek, bazen bir satir, bazen de bir teke suretindedir.

24. Eğer iblisin bir bedeni olmadığı halde nasıl olup da bir erkek veya kadınla cinsel münasebete girebildiği sorulacak olursa, oybirliğiyle şu cevabı verirler, iblis duruma göre erkek veya dişi başka bir insanın cesedini kuşanır ya da kendisi için rüzgardan ve yoğunlaşmış buhardan hareket kabiliyetine sahip bir beden şekillendirir, kadınlar iblisten hamile kalmak istediklerinde (ki bu ancak söz konusu kadınların rızası ve açık arzusuyla gerçekleşir), iblis bir Succuba'ya dönüşür, *et juncta homini semen ab eo recipit* [NOT: "ve erkeğe birleşerek ondan meniyi alır"]; veya uykusu sırasında bir erkekten meni elde eder, *et semen prolectum in suo nativo colore, et cum vitali spiritu conservat, et incubando foeminae infert in ipsius matricem* [NOT: "ve bu meniyi kendi doğal renginde ve hayati ruhuyla muhafaza ederek, kadının üzerine kuluçkaya yatıp döl yatağına akıtır"], böylece hamilelik gerçekleşir. Çeşitli doktorlardan alınan pek çok alıntı ve örnekle bunu destekleyen Guaccius'un 1. kitap, 12. bölümdeki öğretisi bu şekildedir.

25. Diğer zamanlarda da, ister Incubus ister Succuba olsun iblis, yukarıda zikredildiği üzere büyücülerden veya cadılardan talep etmeye alışkın olduğu kurbanların, hürmetin veya sunuların hiçbirini almadığı erkeklerle veya kadınlarla da çiftleşir. O vakit o sadece tutkulu bir aşıktır, tek bir arzusu vardır, sevdiği kişilerin bedensel olarak kendisine ait olması. Müelliflerde buna dair sayısız örnek bulmak mümkündür, bunlar arasında, bir kadınla sık sık cinsel ilişkide bulunduktan sonra onun tarafından kendisiyle evlenmesi için yalvarılan Menippus Lycius'un vakası da vardır, fakat düğün şölenine katılan bir filozof, bu kadının ne olduğunu tahmin ederek Menippus'a bir Empusa, yani bir Succuba iblisiyle karşı karşıya olduğunu söylemiş, bunun üzerine gelin ağlayarak ortadan kaybolmuştur, Coelius Rhodiginus'un *Antiq.*, 29. kitap, 5. bölümünde aktardığı anlatı böyledir. Hector Boethius da (*Hist. Scot.*) iffetli bir genci ikna edemeyen bir iblisin vakasını anlatır.

26. Aynı şekilde, Incubus iblisi tarafından cinsel ilişkiye tahrik edilen ve başlangıçta ona boyun eğmekte isteksiz olsalar da, kısa sürede onun ricaları, gözyaşları ve şefkat gösterileriyle yola gelen pek çok kadın hakkında da okuruz, o çaresiz bir aşıktır ve reddedilmemelidir. Bu durum bazen iblisin aracılığından faydalanan bir büyücünün hilesinden kaynaklansa da, iblis sıklıkla kendi adına hareket eder, bu durum sadece kadınların değil, kısrakların da başına gelir, eğer kısraklar onun arzusuna kolayca boyun eğerlerse, onları sever ve yelelerini karmaşık, çözülmez örgüler halinde örer, fakat direnirlerse, onlara kötü davranır ve vurur, ruam hastalığına yakalatır ve nihayetinde, günlük tecrübelerin de gösterdiği üzere, onları ölüme sürükler.

27. En hayret verici ve neredeyse anlaşılması imkansız olan gerçek şudur, İtalyanların *Folletti*, İspanyolların *Duendes*, Fransızların *Follets* dediği Incubuslar, eksorcistlere yani cin çıkaranlara itaat etmezler, eksorsizmden korkmazlar, kutsal şeylere hürmet göstermezler ve bunların yaklaşmasıyla en ufak bir dehşete kapılmazlar, bu bakımdan musallat oldukları kişileri rahatsız eden iblislerden çok farklıdırlar, zira bu kötü ruhlar ne kadar inatçı olurlarsa olsunlar, musallat oldukları bedeni terk etmelerini emreden eksorcistin talimatlarına ne kadar direnirlerse dirensinler, İsa veya Meryem'in o en kutsal isminin ya da Kutsal Kitap'tan bazı ayetlerin telaffuz edilmesiyle, kutsal emanetlerin, bilhassa da Kutsal Haç'ın ahşabından bir parçanın dokundurulmasıyla ya da kutsal tasvirlerin görülmesiyle, musallat olunan kişinin ağzından köpükler saçarak kükrerler, dişlerini gıcırdatırlar, sarsılırlar, titrerler, korku ve dehşet sergilerler. Fakat *Folletti* bu belirtilerin hiçbirini göstermez ve musallat olmayı ancak uzun bir zaman geçtikten sonra bırakır. Buna bizzat gözlerimle şahit oldum ve hakikaten insan aklının sınırlarını zorlayan bir hadiseyi nakledeceğim, ancak pek çok kişinin şahitliğiyle de doğrulanan bu hadisede tam gerçeği söylediğime Tanrı'yı şahit tutarım.

28. Yaklaşık yirmi beş yıl önce, Pavia'daki Kutsal Haç Manastırı'nda Kutsal Teoloji müderrisi olduğum sırada, o şehirde yaşayan, ahlakı kusursuz ve kendisini tanıyan herkes, bilhassa da rahipler tarafından hakkında çok iyi konuşulan evli bir kadın vardı, adı Hieronyma idi ve San Michele cemaatinde yaşıyordu. Bir gün bu kadın evinde ekmek yoğurmuş ve pişmesi için fırına vermişti. Fırıncı pişmiş ekmeklerini ve onlarla birlikte, o şehirde adet olduğu üzere tereyağı ve Venedik hamurundan yapılmış, tuhaf şekilli büyük bir çöreği ona geri getirdi.

Kadın, bu türden hiçbir şey yapmadığını söyleyerek pastayı kabul etmeyi reddetti, fırıncı ise bugün pişirecek sizinkinden başka ekmeğim yoktu, bu yüzden bu pasta da sizin evinizden gelmiş olmalı, hafızanız sizi yanıltıyor dedi. Saygıdeğer hanımefendi ikna olmayı kabul etti ve pastayı kocası, üç yaşındaki küçük kızı ve evdeki hizmetçiyle birlikte yedi. Ertesi gece, kocasıyla yatakta uyurlarken, kulağına fısıldayan, çok ince, tiz bir ıslık sesine benzer ama son derece net bir sesle aniden uyandı, ses pastanın tadını beğenip beğenmediğini soruyordu. Korkuya kapılan saygıdeğer hanımefendi, haç işaretiyle kendini korumaya çalıştı ve defalarca İsa ile Meryem’in isimlerini zikretti, ses ise korkmamanı dilerim, sana hiçbir zarar vermek niyetinde değilim, senin hoşuna gidecek her şeyi yapmaya hazırım, güzelliğine meftun oldum ve seninle kucaklaşmaktan başka bir şey arzulamıyorum dedi. Kadın, yanaklarında o kadar hafif, o kadar yumuşak öpücükler hissetti ki en ince kuş tüyünün dokunuşuyla ürperdiğini sanabilirdi. Hiçbir cevap vermeden direndi, yalnızca İsa ve Meryem’in isimlerini tekrar tekrar zikredip haç çıkardı, baştan çıkarıcı bu duruma yaklaşık yarım saat boyunca devam etti ve ardından çekildi.

Ertesi sabah hanımefendi, kendisini inancında pekiştiren, enerjik direnişini sürdürmesini ve yanına bazı kutsal emanetler almasını tavsiye eden, sağduyulu ve bilgili bir rahip olan günah çıkardığı pederi ziyaret etti. Sonraki gecelerde, aynı sözler ve öpücüklerle benzer bir ayartma ve kadının tarafında da aynı kararlılık devam etti. Ancak bu acı verici ve ısrarlı tacizden bitkin düşerek, pederinin ve diğer ağırbaşlı adamların tavsiyesi üzerine, üzerinde bir habis ruhun musallat olup olmadığını anlamak amacıyla deneyimli ruh kovucular tarafından kendisine eksorsizm uygulattı. Kendisinde kötü ruha dair hiçbir iz bulamayan din adamları evi, yatak odasını, yatağı kutsadılar ve Incubus’a (karabasan) [NOT: Kadınlara uykuda musallat olduğuna inanılan eril iblis] tacizlerine son vermesini emrettiler. Hepsi nafileydi, iblis aşk hastasıymış gibi davranarak, kadının kalbini yumuşatmak için ağlayıp inleyerek eskisinden daha beter devam etti, ancak kadın, Tanrı’nın inayetiyle mağlup edilemez kaldı. Bunun üzerine Incubus başka bir yöntem denedi, altın gibi parıldayan keten rengi saçları, keten çiçeğini andıran deniz yeşili gözleri olan, şık bir İspanyol kıyafeti giymiş, fevkalade güzel bir genç delikanlı ya da küçük bir adam suretinde göründü. Üstelik kadın bir topluluk içindeyken de onun gözüne gözüküyor, aşıklar gibi iç çekiyor, ona eliyle öpücükler gönderiyor ve onunla kucaklaşabilmek için her yolu deniyordu. Onu yalnızca kadın görüyor ve duyuyordu, diğer herkes için o görünmezdi.

Saygıdeğer hanımefendi takdire şayan kararlılığını sürdürmeye devam etti, nihayetinde birkaç aylık kur yapmanın ardından, kadının kendisini hor görmesine öfkelenen Incubus, yeni bir zulüm yöntemine başvurdu. İlk olarak, kadının her zaman üzerinde taşıdığı, içi kutsal emanetlerle dolu gümüş bir haçı ve kutsal Papa V. Pius’un kutsanmış balmumu tasvirini [NOT: Agnus Dei] zorla aldı, ardından kilitlere hiç dokunmadan, mücevher kutusunda saklanan yüzüklerini ve diğer altın ve gümüş takılarını çaldı. Sonra, kadını gaddarca darp etmeye başladı ve her dayaktan sonra yüzünde, kollarında veya vücudunun diğer yerlerinde morluklar ve izler görülüyordu, bu izler bir veya iki gün sürüyor, ardından yavaşça ve derece derece azalan doğal morlukların aksine aniden kayboluyordu. Bazen kadın küçük kızını emzirirken, çocuğu göğsünden kapıp çatıya, oluğun kenarına bırakıyor ya da saklıyordu, ancak ona asla zarar vermiyordu. Bazen tüm mobilyaları altüst ediyor veya tencereleri, tabakları ve diğer toprak kapları paramparça ediyor, sonra göz açıp kapayıncaya kadar onları eski haline getiriyordu. Kadının kocasıyla birlikte yattığı bir gece, Incubus alışılmış suretinde görünerek talebini şiddetle yineledi, kadın ise her zamanki gibi direndi. Incubus öfkeyle çekildi ve kısa süre sonra, Cenovalıların ve genel olarak Ligurya sakinlerinin evlerinin çatısını örtmek için kullandıkları büyük arduvaz taşlarından oluşan ağır bir yükle geri döndü. Bu taşlarla yatağın etrafına, yatak tentesine kadar ulaşan öyle yüksek bir duvar ördü ki çift, merdiven kullanmadan yataklarından çıkamadı. Ancak bu duvar harçsız örülmüştü, yıkıldığında taşlar bir köşeye yığıldı ve iki gün boyunca onları görmeye gelen pek çok kişi tarafından görüldü, ardından ortadan kayboldular.

Aziz Stephen gününde, koca bazı asker arkadaşlarını yemeğe davet etmiş ve misafirlerini onurlandırmak için mükellef bir ziyafet hazırlatmıştı. Misafirler, adet olduğu üzere sofraya oturmadan önce ellerini yıkarlarken, yemek odasında kurulmuş olan masa aniden gözden kayboldu, mutfaktaki tüm yemekler, tencereler, kazanlar, tabaklar ve çanak çömlekler ile sürahiler, şişeler ve kadehler de aynı şekilde yok oldu. Sekiz kişiden oluşan misafirlerin şaşkınlığını ve hayretini tahmin edebilirsiniz, aralarında bir_

Şirkete hitap eden İspanyol piyade yüzbaşısı onlara şöyle dedi, "Korkmayın, bu sadece bir hile, masa kesinlikle hâlâ durduğu yerde duruyor ve ben el yordamıyla arayarak onu yakında bulacağım". Böyle konuştuktan sonra, masayı yakalamaya çalışarak uzanmış kollarıyla odanın etrafında adımladı, ancak birçok dolambaçlı dolaşmadan sonra, boşuna uğraştığı ve ince havadan başka bir şeyi kavrayamadığı anlaşıldığında, arkadaşları tarafından alaya alındı, akşam yemeği vakti de çoktan geldiğinden, her konuk pelerinini alıp eve dönmeye koyuldu. Nezaket gereği kendilerine eşlik eden koca ile birlikte sokak kapısına çoktan ulaşmışlardı ki, yemek odasından büyük bir gürültü duydular, bunun sebebini anlamak için durdular ve hemen ardından hizmetçi, mutfağın yiyeceklerle dolu yeni kaplarla donatıldığını ve masanın yeniden eski yerinde durduğunu haber vermek üzere geldi. Yemek odasına geri döndüklerinde, masanın eve ait olmayan örtüler, peçeteler, tuzluklar ve tepsilerle ve orada pişirilmemiş yiyeceklerle kurulmuş olduğunu görerek şaşkına döndüler. Büyük bir büfe üzerinde her şey kusursuz bir düzen içinde dizilmişti, Girit Adası, Campania, Kanaryalar, Ren ve benzeri yerlerden gelen yabancı şaraplarla dolu her türden amfora, sürahi ve kadehlerle birlikte kristal, gümüş ve altın kupalar yer alıyordu.

Mutfakta da daha önce orada hiç görülmemiş tencerelerde ve tabaklarda bol miktarda et çeşidi vardı. Başlangıçta konuklardan bazıları bu yiyeceklerden tadıp tatmamakta tereddüt ettiler, ancak diğerleri tarafından cesaretlendirilerek masaya oturdular ve kısa süre sonra nefis olduğu anlaşılan yemeğe katıldılar. Hemen ardından, mevsimine uygun bir ateşin önünde otururlarken, her şey bir anda ortadan kayboldu, tabaklar ve artıklar gitti ve onların yerine evin kendi örtüsü ile daha önce pişirilmiş olan yiyecekler yeniden belirdi, fakat şaşılacak şey, tüm konuklar doymuştu, öyle ki böylesine muhteşem bir akşam yemeğinden sonra kimse gece uykusundan önce bir şey yemeyi düşünmedi. Bu durum, ikame edilen yiyeceklerin gerçek olduğunun ve hiçbir şekilde hayali olmadığının açık bir kanıtıydı.

Bu tür bir eziyet birkaç aydır devam etmekteydi ki, hanımefendi, bedeni şehir surlarından kısa bir mesafedeki St. James kilisesinde taziz edilen kutsal Feltreli Bernardine’e sığındı. Ona, kutsal Bernardine’in mensubu olduğu Küçük Kardeşler tarikatının giydiği gibi, beline bir parça ip bağlanmış gri bir cübbeyi tam on iki ay boyunca giyeceğine dair adakta bulundu, bu adağı, onun şefaati sayesinde nihayet Incubus’un eziyetinden kurtulma ümidiyle yapmıştı. Ve nitekim, Başmelek S. Michael’ın İthafı arifesindeki ve kutsal Bernardine’in şenlik günü olan 28 Eylül’de, adak cübbesini giydi.

Ertesi sabah, yani S. Michael şenliğinde, kederli kadın daha önce adı geçen kendi kilisesi olan St. Michael kilisesine doğru yola çıktı, saat on sularıydı, kalabalık bir halk topluluğunun ayine gitmekte olduğu bir vakitti. Kilisenin eşiğine adımını atar atmaz, giysileri ve süsleri yere düşerek bir rüzgar esintisiyle gözden kayboldu ve onu tamamen çıplak bıraktı. Şans eseri kalabalığın arasında olgun yaşta iki süvari bulunuyordu, olanları görünce aceleyle pelerinlerini çıkararak kadının çıplaklığını ellerinden geldiğince örttüler ve onu bir arabaya bindirerek evine kadar eşlik ettiler. Incubus tarafından alınan giysiler ve ziynet eşyaları, aradan altı ay geçmeden geri verilmedi.

Eğer usandırıcı olmayacaksa, o Incubus’un ona oynadığı diğer birçok şaşırtıcı oyunu da anlatabilirdim. Şu kadarını söylemek yeterlidir ki, uzun yıllar boyunca onu ayartmaya devam etti, ancak sonunda emeğinin boşa gittiğini görerek bu rahatsız edici musibetinden vazgeçti.

29. Yukarıdaki vakada ve zaman zaman duyulabilecek veya okunabilecek diğer vakalarda olduğu gibi, Incubus dine karşı hiçbir eylemde bulunmaz, yalnızca iffete saldırır. Sonuç olarak, rıza göstermek tanrısızlık (thearkhia) yoluyla işlenen bir günah değil, sadece nefsine hakim olamama yoluyla işlenen bir günahtır.

30. İmdi, teologlar ve filozoflar için şüphe götürmez bir gerçektir ki, insanlık ile İblis arasındaki cinsi münasebet bazen insan evlatlarının doğmasına yol açar, Bellarmin, Suarez, Maluenda gibi bazı doktorlara göre Deccal de bu şekilde doğacaktır. Ayrıca, doğal bir sebepten ötürü, Incubi tarafından bu şekilde nemalanan çocukların uzun boylu, çok dayanıklı ve cesur, çok kibirli ve kötü olduklarını gözlemlerler.

Maluenda böyle yazar, sebebe gelince, bunu Reggio’daki başhekim Vallesius’tan aktarır, "Incubi’nin rahimlere zerk ettiği şey, alelade ya da herhangi bir miktardaki meni değil, bol, çok koyu, çok sıcak, ruhlar açısından zengin ve sululuktan uzak olandır. Üstelik bu onlar için kolay bir şeydir, zira tek yapmaları gereken, altlarına yatacakları [NOT: Latince metindeki cinsi birleşme rollerine atıf yapılmaktadır] şehvetli, gürbüz ve bol menili erkekleri seçmek, ardından da üzerlerine yatacakları benzer bir yapıdaki kadınları seçmektir; her ikisinin de her zamankinden daha büyük bir haz almasını sağlarlar, zira meni ne kadar büyük bir hazla salınırsa, o kadar bol miktarda dışarı atılır." Bunlar, çeşitli yazarların, çoğunlukla klasik yazarların tanıklıklarıyla bu tür birlikteliklerden doğanları gösteren Maluenda tarafından doğrulanan Vallesius’un sözleridir, Livy ve Plutarch’a göre Romulus ve Remus, Halikarnaslı Dyonisius ve Yaşlı Pliny’ye göre Roma’nın altıncı kralı Servius Tullius, Diogenes Laertius ve Aziz Hieronymus’a göre Filozof Plato, Plutarch ve Quintus Curtius’a göre Büyük İskender, Justinus ve Appianus’a göre Suriye kralı Seleucus, Livy’ye göre Yaşlı Scipio Africanus, Suetonius’a göre İmparator Sezar Augustus, Strabo ve Pausanias’a göre ünlü bir Yunan komutanı olan Messeniali Aristomenes, ayrıca bir Incubus ile Şarlman’ın kızı olan bir rahibeden doğan İngiliz Merlin veya Melchin ve son olarak Maluenda tarafından alıntılanan Cochlaeus’un yazılarında gösterildiği gibi, Martin Luther adındaki o lanetli sapkın.

Ancak, bu kadar çok ve bu denli bilgili doktora gereken hürmeti göstermekle birlikte, görüşlerinin nasıl bir incelemeye dayanabileceğini anlamakta güçlük çekiyorum. Zira Pererius’un Tekvin üzerine Yorumlar’ının 6. bölümünde haklı olarak gözlemlediği üzere, insan spermine ait tüm güç ve tesir, sıcak bir şekilde muhafaza edildiği tenasül uzuvlarından çıkar çıkmaz buharlaşan ve yok olan ruhlarda barınır, tüm tıp insanları bu hususta hemfikirdir.

Dolayısıyla İblis’in elde ettiği spermi üremeye uygun bir durumda muhafaza etmesi mümkün değildir, çünkü onu tutmaya çalışacağı her türlü kabın, insanın tenasül uzuvlarıyla aynı derecede sıcak olması gerekir ki bu sıcaklığa bu uzuvların kendisinden başka hiçbir yerde rastlanmaz.

Şimdi, bu sıcaklığın içsel değil de dışsal olduğu bir kapta ruhlar değişikliğe uğrar ve hiçbir üreme gerçekleşemez.

Diğer bir itiraz ise üremenin, insanın kendi tözünden (substance) yaratmak suretiyle spermi doğal uzuvlar aracılığıyla üremeye uygun noktaya taşıdığı hayati bir eylem olmasıdır. Aksine, bu özel durumda, spermin zerk edilmesi, üreyen insanın hayati bir eylemi olamaz, zira onun aracılığıyla rahme taşınmamıştır ve aynı sebepten ötürü, spermin sahibi olan adamın, ondan meydana gelen fetüsü ürettiği söylenemez. Spermin kendi tözünden çıkmaması sebebiyle, Incubus da onun babası sayılamaz. Sonuç olarak, bir çocuk babasız doğmuş olur ki bu da absürttür.

Üçüncü itiraz, baba doğanın akışı içinde üremede bulunduğunda, iki nedenselliğin birleşimi söz konusudur, bunlardan ilki, üremenin maddesi olan spermi sağladığı için maddi nedendir, diğeri ise Filozofların da beyan etmekte birleştiği üzere, üremenin başlıca faili olduğu için etkin nedendir. Fakat bu durumda, yalnızca spermi sağlayan adam, üremeye yönelik hiçbir eylemde bulunmaksızın sadece maddi bir unsur sunmuş olacaktır, bu sebeple bu şartlar altında doğan çocuğun babası olarak kabul edilemez ve bu durum, Incubus tarafından dünyaya getirilen çocuğun onun değil, Incubus’un spermini aldığı adamın oğlu olduğu düşüncesiyle çelişir.

3a. Üstelik, Vallesius tarafından yazılan ve bizim de kendisinden aktardığımız şeyde en ufak bir ihtimal kırıntısı dahi yoktur ve bu kadar bilgili bir adamın kaleminden bu derece mantıksız bir şeyin çıkmış olmasına şaşırıyorum. Tıp insanları pekala bilirler ki fetüsün büyüklüğü, maddenin miktarına değil, sperm tarafından barındırılan erdemin, yani ruhların miktarına bağlıdır, Michael Ettmüller’in Institute Medic. Physiolog. eserinde isabetle gözlemlediği üzere, üremenin tüm sırrı burada yatar, Ettmüller şöyle der, "Üreme, tamamen daha kalın bir madde zarfı içinde muhafaza edilen tenasül ruhuna bağlıdır, bu spermatik madde uterusta kalmaz ve fetüsün oluşumunda hiçbir payı yoktur, o yalnızca erkeğin tenasül ruhudur ve dişinin tenasül ruhuyla birleşerek uterusun gözeneklerine veya daha nadiren tüplerine nüfuz eder ve bu yolla onu döller." Dolayısıyla spermin miktarının fetüsün büyüklüğü üzerinde nasıl bir etkisi olabilir? Kaldı ki Incubi tarafından bu şekilde dünyaya getirilen insanların her zaman devasa vücut ölçüleriyle dikkat çektikleri de bir gerçek değildir, örneğin bahsettiğimiz üzere bu şekilde doğduğu söylenen Büyük İskender oldukça kısa boyluydu, şairin onun hakkında dediği gibi: [okunamadı]

Ayrıca, bu şekilde dünyaya gelenlerin genellikle diğer insanlardan üstün oldukları bir gerçek olsa da bu üstünlük her zaman kendisini kötülükleriyle değil, bazen erdemleriyle ve hatta ahlaklarıyla gösterir, örneğin Scipio Africanus, Sezar Augustus ve Filozof Platon, sırasıyla Livy, Suetonius ve Diogenes Laertius tarafından kaydedildiği üzere, mükemmel ahlaka sahiptiler. Buradan hareketle, aynı şekilde dünyaya gelen diğer bireyler düpedüz hain olmuşlarsa, bunun sebebi bir Incubus’tan doğmuş olmaları değil, kendi özgür iradeleriyle böyle olmayı seçmiş olmalarıdır.

Ayrıca Kutsal Kitap’ta, Tekvin, 6. bölüm, 4. ayette, Tanrı oğullarının insan kızlarına vardıklarında devlerin doğduğunu okuruz, kutsal metnin tam lafzı budur. Baruch, 3. bölüm, 36. ayette, bu devlerin büyük boylu ve diğer insanlardan çok üstün adamlar olduğunu söyler.

Onlar sadece devasa boyutlarıyla değil, aynı zamanda fiziksel güçleri, yağmacı alışkanlıkları ve zorbalıklarıyla da temayüz etmişlerdi. Cornelius a Lapide’nin Tekvin üzerine Yorumlar’ına göre, işledikleri cürümler ve aşırılıklar sebebiyle Devler, Tufan’ın birincil ve başlıca sebebi olmuşlardır.

Bazıları Tanrı Oğulları ile Seth’in oğullarının, insan kızları ile de Cain’in kızlarının kastedildiğini ileri sürer, çünkü ilki dindarlık, inanç ve diğer tüm erdemleri uygularken, Cain’in soyundan gelenler ise bunun tamamen aksindeydi, fakat bu görüşte olan Chrysostom, Cyrillus, Hilarius ve diğerlerine gereken hürmeti göstermekle birlikte, bunun metnin açık anlamıyla çeliştiği kabul edilmelidir. Kutsal Yazı, aslında yukarıda zikredilen birleşmeden devasa bedensel büyüklükte insanların doğduğunu söyler, dolayısıyla bu devler daha önceden var değillerdi ve eğer doğumları bu birleşmenin bir sonucuysa, bu durum kendileri de normal boyda olan ve ancak normal boyda çocuklar dünyaya getirebilecek olan Seth’in oğulları ile Cain’in kızlarının ilişkisine bağlanamaz. Dolayısıyla, eğer söz konusu ilişki devasa boyutta varlıkların doğmasına yol açtıysa, bunun sebebi bunun kadın ile erkek arasındaki alışılagelmiş bir birleşme değil, doğaları gereği pekala Tanrı’nın oğulları olarak adlandırılabilecek olan Incubi İblislerinin bir eylemi olmasıdır. Platoncu Filozofların ve Venedikli Francis Georges’un görüşü de budur, ayrıca Incubi’yi kadınlarla şehvet günahına düşmelerine izin verilmiş cismani Melekler olarak gören Tarihçi Josephus, Yahudi Philo, Şehit S. Justinus, İskenderiyeli Clement ve Tertullian’ın görüşleriyle de çelişmez.

Gerçekten de, ileride gösterileceği üzere, görünüşte farklı olsalar da bu iki görüş aslında tek ve aynı şeydir.

33. Dolayısıyla, eğer bu Incubus'lar, genel inanışa uygun olarak, insandan aldıkları sperm vasıtasıyla devler nemalandırmışlarsa, yukarıda belirtildiği gibi, bu spermden ancak kendisinden çıktığı insanla yaklaşık aynı boyutta insanların doğması mümkündür, zira Succubus rolünü oynayan iblisin, daha uzun boylu çocuklar üretmek amacıyla insandan alışılmadık miktarda üretken sıvı çekmesi beyhude olurdu, çünkü yukarıda söylediğimiz gibi, burada miktarın hiçbir önemi yoktur, her şey bu sıvının canlılığına bağlıdır, miktarına değil. Bu nedenle, devlerin insanınkinden başka bir spermden doğduğunu ve sonuç olarak Incubus iblisinin, üreme amacıyla insana ait olmayan bir sperm kullandığını çıkarsamak zorundayız. Fakat o halde, ne demek gerekir?

34. Kutsal Ana Kilisemizin düzeltmesine tabi olmak kaydıyla ve yalnızca bir görüş beyanı olarak derim ki, Incubus iblisi, kadınlarla cinsi münasebette bulunurken, insan fetüsünü kendi sperminden meydana getirir.

35. Pek çoklarına bu önerme heterodoks ve pek mantıklı görünmeyecektir, fakat okuyucumdan bunu aceleyle mahkum etmemesini rica ediyorum, zira Celsus'un dediği gibi, kanunu etraflıca incelemeden hüküm vermek nasıl uygunsuzsa, dayandığı argümanlar tartılıp çürütülmeden bir görüşü reddetmek de o kadar haksızlıktır. Bu nedenle, yukarıdaki sonucu kanıtlamak zorundayım ve öncelikle bazı beyanları mukaddeme olarak sunmalıyım.

36. İlk olarak, Innocentius III'ün papalığı döneminde toplanan Lateran Konsili'nin hükme bağladığı üzere, cismani maddeden hiçbir şekilde pay almayan, tamamen ruhani yaratıkların var olduğunu bir inanç esası olarak kabul ederim. Kutlu Melekler ve ebedi ateşe mahkum edilmiş iblisler böyledir. Doğrudur ki, bazı Doktorlar, bu Konsil'den sonra bile, meleklerin ve iblislerin ruhaniliğinin bir inanç esası olmadığını ileri sürmüşlerdir, hatta diğerleri onların cismani olduğunu iddia etmişlerdir, ki Bonaventure Baron da buradan, meleklere ve iblislere cismani ve ruhani olmak üzere ikili bir cevher atfetmenin ne heretik ne de hatalı olduğu sonucunu çıkarmıştır.

Yine de, Konsil'in, Tanrı'nın görünen ve görünmeyen, ruhani ve cismani tüm şeylerin yaratıcısı olduğunu, her yaratığı, ister ruhani ister cismani, ister meleksi ister dünyevi olsun, yoktan var ettiğini resmen bir inanç esası olarak ilan etmiş olması karşısında, ben, tamamen ruhani olan bazı yaratıkların var olduğunu ve bunların melekler olduğunu iddia ediyorum, hepsinin değil, ama belirli bir kısmının.

37. Garip görünebilir, yine de ihtimal dışı olmadığı kabul edilmelidir. Gerçekten de, eğer İlahiyatçılar melekler arasında o derece büyük bir türsel ve dolayısıyla özsel çeşitlilik kurma hususunda hemfikirlerse ki, Aziz Thomas'a göre, aynı türden iki melek yoktur, aksine her biri kendi başına bir türdür, o halde neden bazı melekler en saf ruhlar, dolayısıyla çok daha üstün bir tabiatta olmasınlar ve diğerleri cismani, dolayısıyla daha az mükemmel bir tabiatta olup, böylece cismani veya cismani olmayan cevherleri bakımından birbirinden ayrılmasınlar? Bu doktrin, aksi takdirde çözülmesi imkansız olan iki Ekümenik Konsil, yani Yedinci Genel Sinod ile yukarıda zikredilen Lateran Konsili arasındaki çelişkiyi çözme avantajına sahiptir. Zira bu Sinod'un beşinci oturumu, yani İkinci İznik Konsili sırasında, Selanikli Yuhanna tarafından pagan bir filozofa karşı yazılmış bir kitap sunulmuştu ki, burada şu önermeler yer almaktadır, "Melekler, Başmelekler ve onların Kudretleri hususunda, ki bunlara kendi ruhlarımızı da eklerim, Katolik Kilisesi gerçekten de onların zeka sahibi varlıklar olduğu görüşündedir, fakat siz paganların iddia ettiği gibi tamamen bedensiz ve hissiz değillerdir, aksine onlara, yazılmış olana uygun olarak, havai veya ateşli latif bir beden atfeder, 'Ruhları Kendine melekler, yanan ateşi ise hizmetkarı yapar'." Ve devamında, "Dört elementten yapılmış olan bizler gibi cismani olmasalar da, meleklerin, iblislerin ve ruhların cismani olmadığını söylemek imkansızdır, zira Rabbin gözlerini açtığı kimseler tarafından pek çok kez kendi bedenleriyle görülmüşlerdir." Ve bu kitap, Konsil'de toplanan tüm Babaların huzurunda baştan sona okunduktan sonra, Konstantinopolis Patriği Tharasius, kitabı şu sözlerle Konsil'in onayına sundu, "Baba gösteriyor ki, meleklerin tasvirleri yapılmalıdır, zira biçimleri tanımlanabilir ve insan şeklinde görülmüşlerdir." Sinod, tek bir muhalif ses olmaksızın cevap verdi, "Evet, efendim."

38. Yuhanna'nın kitabında uzun uzadıya ortaya konan doktrinin bir Konsil tarafından bu şekilde onaylanmasının, meleklerin cismaniyeti hususunda bir inanç esası teşkil ettiğine dair en ufak bir şüphe gölgesi yoktur, bu yüzden İlahiyatçılar, bu karar ile Lateran Konsili'nin yukarıda zikredilen tanımı arasında görünen çelişkiyi ortadan kaldırmak için didinip dururlar. Bunlardan biri olan Suarez der ki, eğer Babalar meleklerin cismaniyetine dair böyle bir iddiayı çürütmedilerse, bunun sebebi konunun bu olmamasıdır. Bir diğeri, Sinod'un sonucu, yani meleklerin tasvir edilebileceğini onayladığını, fakat gösterilen gerekçeyi, yani cismaniyetlerini onaylamadığını iddia eder. Üçüncü bir kişi, Molina, Sinod tarafından Konsil'de yayınlanan tanımların ancak yedinci oturumda bu şekilde yayınlandığına dikkat çeker, buradan hareketle önceki oturumların kararlarının inanç tanımları olmadığını savunur. Nihayet diğerleri, ne İznik ne de Lateran Konsili'nin bir inanç meselesini tanımlama niyetinde olmadığını, İznik Konsili'nin, melekleri cismani varlıklar olarak tanımlayan ve o dönemde hakim olan Platoncuların görüşüne göre konuştuğunu, Lateran Konsili'nin ise Metafizik'in 12. kitabında cismani olmayan zekaların varlığını ortaya koyan Aristoteles ile birlikte gittiğini yazarlar, ki bu doktrin o zamandan beri çoğu Doktor nezdinde Platonculara karşı üstünlük sağlamıştır.

39. Fakat herkes bu cevapların geçersizliğini fark edebilir ve Bonaventure Baron, bunların hiçbir değer taşımadığını kanıtlamıştır. Sonuç olarak, iki Konsili uzlaştırmak için, İznik Konsili'nin bir melek türünü, Lateran Konsili'nin ise bir diğerini kastettiğini söylemeliyiz, ilki cismani, ikincisi ise aksine tamamen cismani olmayandır, ve böylece hiyerarşi, tanrısallık (thearkhia) ve aşkınlık düzeni korunmuş olur.

40. İkinci olarak, melek (Angel) kelimesinin bir türe değil, bir vazifeye işaret ettiğini önceden kabul ediyorum, nitekim Aziz Pederler bu hususta hemfikirdir (Aziz Ambrosius, İbranilere Mektup Üzerine; Aziz Augustinus, Tanrı Devleti; Aziz Gregorius, Kutsal Yazılar Üzerine 34. Vaaz; Aziz Isidorus, En Yüce İyilik). Aziz Ambrosius’un çok doğru bir şekilde ifade ettiği üzere, bir varlığa melek denmesi onun bir ruh olmasından değil, vazifesinden ötürüdür, Yunancada 'Aγγελος, Latincede Nuntius, yani haberci anlamına gelir, buradan hareketle, ister bir ruh ister bir insan olsun, Tanrı tarafından kendisine bir vazife verilen her kimse melek olarak adlandırılabilir ve Tanrı’nın habercileri sıfatıyla ilahi iradeyi insanlara açıklayan rahipler, vaizler ve din bilginleri için bu kelimenin kullanıldığı Kutsal Yazılarda da böyle adlandırılmıştır (Malaki, Bölüm 2, Ayet 7). "Çünkü bir kahinin dudakları bilgiyi korumalı ve insanlar onun ağzından şeriatı aramalıdır, zira o, Orduların Rabbinin meleğidir." Aynı peygamber, Bölüm 3, Ayet 1’de, "İşte, meleğimi göndereceğim ve o, önümde yolu hazırlayacak" diyerek Aziz Yahya’ya melek adını verir. Bu peygamberliğin lafzi olarak Aziz Yahya’ya matuf olduğuna, Efendimiz İsa Mesih de Matta İncili, Bölüm 11, Ayet 10’da şehadet etmektedir. Dahası, bizzat Tanrı da merhamet şeriatını müjdelemek üzere Pederi tarafından gönderildiği için bir melek olarak adlandırılmıştır. Buna delil olarak, Septuaginta’ya göre İşaya peygamberliği, Bölüm 9, Ayet 6 gösterilebilir, "Ona Harika Öğüt Meleği denecektir." Ve Malaki, Bölüm 3, Ayet 1’de bu durum daha da açık bir şekilde ifade edilmiştir, "Aradığınız Rab ve hoşnut olduğunuz ahit meleği, ansızın kendi tapınağına gelecektir", bu peygamberlik lafzi olarak Efendimiz İsa Mesih’e matuftur. Dolayısıyla, şüphe götürmez bir şekilde beden sahibi olan insanların melek olarak adlandırılmasından hareketle, bazı meleklerin cismani olduğunu iddia etmekte hiçbir tutarsızlık yoktur.

41. Üçüncü olarak, bu dünyadaki tabii varlıkların ne mevcudiyetinin ne de tabiatının, sırf daha önce kendisinden bahsedilmediği veya yazılmadığı gerekçesiyle bir hakikati inkar etmeye yetecek derecede kamilen araştırılmadığını önceden kabul ediyorum. Zaman içinde, Kadimlerin bilmediği yeni topraklar keşfedilmedi mi? Başka hiçbir yerde görülmemiş yeni hayvanlar, otlar, bitkiler, meyveler ve tohumlar bulunmadı mı? Ve eğer bugüne kadar pek çok seyyahın beyhude yere teşebbüs ettiği o gizemli Güney Toprakları nihayet keşfedilseydi, ne kadar gayrikabil-i kıyas ifşaatlar ortaya çıkardı! Mikroskobun ve modern deneysel felsefe tarafından kullanılan diğer aletlerin icadı ile anatomistlerin daha hassas araştırma usullerinin birleşmesi sayesinde, patlayıcı altın, fosfor ve diğer yüzlerce kimyevi bileşik gibi kadim filozoflarca bilinmeyen pek çok tabii şeyin mevcudiyeti, vasıfları ve hususiyetleri ile kan dolaşımı, süt boruları, lenf kanalları ve diğer yeni anatomik keşifler her gün gün ışığına çıkarılmadı mı ve çıkarılmamakta mıdır? Dolayısıyla, sırf kadim bir müellif tarafından zikredilmediği için bir öğretiyle alay etmek, bilhassa mantığın şu temel düsturunu hatırda tutarak absürt olacaktır, menfi otorite kanıt teşkil etmez.

42. Dördüncü olarak, Kutsal Yazıların ve kilise geleneğinin bize ruhun kurtuluşu için gerekli olan İman, Ümit ve Sevgi dışında hiçbir şey öğretmediğini önceden kabul ediyorum. Dolayısıyla, bir hususun Kutsal Yazılarda yahut gelenekte zikredilmemiş olmasından, o şeyin mevcudiyetinin bulunmadığı neticesi çıkarılmamalıdır. Misal olarak İman bize Tanrı’nın, Kelamı vasıtasıyla görünen ve görünmeyen her şeyi yarattığını ve Efendimiz İsa Mesih’in lütufları sayesinde her akli mahluka inayet ve celal bahşedildiğini öğretir. Şimdi, üzerinde yaşadığımız dünyadan başka bir dünyanın var olması ve burada Adem’den doğmamış, Tanrı tarafından başka bir şekilde yaratılmış insanların yaşaması, nitekim ay küresinde meskun hayat olduğuna inananların iddia ettiği gibi, yahut bizzat meskun olduğumuz bu dünyada, insandan ve melek ruhlarından başka, genellikle bizlere görünmeyen ve mevcudiyetleri ancak kendi kudretlerinin vasıtasıyla tesadüfen ifşa olan başka akli mahlukların bulunması, tüm bunların İman ile bir alakası yoktur ve bunların bilinmesi yahut bilinmemesi, insanın kurtuluşu için tüm fiziki şeylerin sayısını veya tabiatını bilmekten daha gerekli değildir.

43. Beşinci olarak, ne felsefenin ne de teolojinin, insandan farklı, hem ruh hem de beden sahibi akli mahlukların muhtemel mevcudiyetine muhalif olmadığını önceden kabul ediyorum. Böyle bir muhalefet ancak Tanrı’ya dayandırılabilir ki bu da O’nun her şeye kadir olması sebebiyle kabul edilemez, yahut yaratılacak olan şeye dayandırılabilir ki bu da aynı şekilde savunulamaz, zira melekler gibi tamamen ruhani mahluklar, dünya gibi yalnızca maddi mahluklar yahut nihayetinde insan gibi dünyevi ve kaba bir cismaniyete sahip yarı ruhani ve yarı cismani mahluklar mevcut olduğuna göre, akli bir ruhla donatılmış ve insandan daha az kaba, daha latif bir cismaniyete sahip bir mahluk pekala var olabilir. Dahası, Diriliş’ten sonra mukaddeslerin ruhlarının celalli ve latif bir bedenle birleşeceğine şüphe yoktur, buradan hareketle Tanrı’nın, bedeni tabii olarak, celalli bedene inayetle bahşedilecek olan o latifliğe sahip akli ve cismani bir mahluk yaratmış olabileceği neticesine varılabilir.

44. Fakat bu tür mahlukların muhtemel mevcudiyeti, neticemize karşı ileri sürülebilecek argümanların çözülmesi ve ortaya çıkarabileceği suallerin cevaplanmasıyla daha da iyi ortaya konacaktır.

45. Birinci sual, bu tür mahluklar akli hayvanlar olarak mı adlandırılmalıdır? Ve eğer öyleyse, bu tanımı kendisiyle paylaşacakları insandan ne şekilde ayrılacaklardır?

46. Şöyle cevap veriyorum, evet, onlar da tıpkı insan gibi duyular ve uzuvlarla donatılmış akli hayvanlar olacaklardır, ancak insandan sadece daha latif tabiatlarıyla değil, aynı zamanda bedenlerinin maddesi bakımından da ayrılacaklardır.

Gerçekte, Kutsal Kitap’ın da gösterdiği üzere, insan elementlerin en kaba olanından, yani balçıktan, su ve toprağın kaba bir karışımından yaratılmıştır, fakat bahsi geçen yaratıklar tüm elementlerin en latif kısmından yahut bunlardan biri veya diğerinden meydana getirilmiş olmalıdır, böylelikle kimisi topraktan, kimisi ise sudan, havadan yahut ateşten türeyecektir, onların insanla aynı terimlerle tanımlanmaması için, insanın tanımına, kendisini söz konusu hayvanlardan ayıracak olan bedeninin kaba maddeselliğinin zikri de eklenmelidir.

47. İkinci soru, Bu hayvanlar hangi dönemde ve nereden türemişlerdir? Vahşi hayvanlar gibi topraktan mı, yoksa dört ayaklılar, kuşlar vb. gibi sudan mı? Yoksa aksine, insan gibi, Rabbimiz Tanrı tarafından mı yaratılmışlardır?

48. Cevap veriyorum, Halihazırda ve fiilen var olan her şeyin dünyanın başlangıcında yaratılmış olduğu, Lateran Konsili tarafından açıkça ortaya konmuş bir iman esasıdır. Tanrı, zamanın başlangıcından itibaren, mutlak kudretiyle hem ruhani hem de cismani yaratılış hiyerarşi (hiyerarşi) düzenlerini yoktan birlikte var etmiştir. Şimdi, bu hayvanlar da yaratılanların genelliğine dahil olacaktır. Biçimlenişlerine gelince, Tanrı’nın Kendisinin, Melekler vasıtasıyla, tıpkı içine ölümsüz bir ruhun birleşeceği insan bedeninde olduğu gibi onların bedenini de yarattığı söylenebilir. Bu beden diğer hayvanlarınkinden daha asil bir tabiata sahip olduğundan, cismani olmayan ve son derece asil bir ruhla birleşmesi uygun düşmüştür.

49. Üçüncü soru, Tüm insanların Adem’den türemesi gibi, bu hayvanlar da tek bir bireyden mi türemiştir, yoksa aksine, neslin üreme yoluyla korunması için erkek ve dişilerin bulunduğu, topraktan ve sudan çıkan diğer canlılarda olduğu gibi, aynı anda birçoğu birden mi yaratılmıştır?

Aralarında cinsiyet ayrımı var mıdır? Doğuma ve ölüme, duyulara, tutkulara, besin ihtiyacına, büyüme gücüne tabi midirler? Eğer öyleyse, beslenmeleri nasıldır? İnsanlar gibi toplumsal bir hayat sürerler mi? Hangi yasalarla yönetilirler? Meskenleri için şehirler inşa ederler mi, sanat ve bilimleri geliştirirler mi, mülkiyet sahibi olup insanlar gibi kendi aralarında savaşırlar mı?

50. Cevap veriyorum, İnsanların Adem’den türemesi gibi, hepsinin tek bir bireyden türemiş olması mümkündür, başlangıçta nesillerini üreme yoluyla koruyan bir dizi erkek ve dişinin yaratılmış olması da mümkündür.

Ayrıca onların doğup öldüklerini, erkek ve dişi olarak ayrıldıklarını, insanlar gibi duyular ve tutkularla hareket ettiklerini, bedenlerinin boyutuna göre beslenip büyüdüklerini de kabul edeceğiz, ancak besinleri, insan bedeninin ihtiyaç duyduğu kaba besinler gibi olmak yerine, fiziksel dünyada son derece uçucu parçacıklar bakımından zengin olan her şeyden, örneğin etlerin, bilhassa kebapların kokusundan, şarabın buğusundan, meyvelerin, çiçeklerin ve aromatiklerin kokusundan yayılan ruhani uçuntular vasıtasıyla ortaya çıkan latif ve buharımsı besinler olmalıdır, zira bunlar, içlerindeki tüm latif ve uçucu kısımlar tamamen buharlaşana kadar bol miktarda bu uçuntuları açığa çıkarırlar.

Sınıf ve öncelik farklarıyla toplumsal bir hayat sürebilmelerine, sanat ve bilimleri geliştirmelerine, vazifeler icra etmelerine, ordular beslemelerine, şehirler inşa etmelerine, kısacası varlıklarını sürdürmek için gerekli olan her şeyi yapmalarına esas itibarıyla hiçbir itirazım yoktur.

51. Dördüncü soru, Şekilleri ne olacaktır, insani mi yoksa başka türlü mü? Bedenlerinin çeşitli parçalarının düzeni, diğer hayvanlarda olduğu gibi asli mi olacaktır, yoksa yağ, su, bulutlar, duman vb. gibi akışkan maddelerde olduğu gibi yalnızca arızi mi?

Bu uzuvlar, kemikler gibi çok kaba parçaların, kıkırdaklar gibi daha az kaba olanların ve zarlar gibi ince olanların bir arada bulunduğu insan bedeninin organlarında olduğu gibi, çeşitli maddelerden mi oluşacaktır?

52. Cevap veriyorum, Şekillerine gelince, ne olumlu bir beyanda bulunabiliriz ne de bulunmalıyız, zira bu durum duyularımızdan kaçmaktadır, görme yahut dokunma duyumuz için fazlasıyla latiftir. Bunu kendilerine ve maddi olmayan tözlerle sezgisel olarak tanışma ayrıcalığına sahip olanlara bırakmalıyız. Fakat ihtimaller dahilinde konuşacak olursak, bedenlerinin aşırı inceliği yeterli görülmezse, şekillerinin bazı ayırt edici hususiyetler hariç insan bedenine uyduğunu söylüyorum, Tanrı’nın tüm eserleri arasında insan bedeninin en kusursuz olanı olduğunu ve diğer tüm hayvanlar ruhları ölümlü olduğu için yere doğru eğilirken, şair Ovidius’un Metamorphoses’unda söylediği gibi, Tanrı’nın insana göklere bakması ve yüzünü yıldızlara doğru kaldırması için dik bir duruş verdiğini göz önünde bulundurarak bu kanaate varıyorum, zira insan ruhu semavi mesken için ölümsüz kılınmıştır. Bahsettiğimiz hayvanların maddi olmayan, rasyonel ve ölümsüz, dolayısıyla saadete ve lanetlenmeye muktedir bir ruhla donatılmış olacağını göz önüne alırsak, bu ruhun birleştiği bedenin en asil hayvan bedenine, yani insan bedenine benzemesi gerektiğini kabul etmek yerinde olur. Buradan, bu bedenin çeşitli parçalarında asli bir düzen bulunması gerektiği sonucu çıkar, örneğin ayak başın bir uzantısı olamaz, el de karına bağlanamaz, aksine her organ, yerine getirmek zorunda olduğu işlevlere göre doğru yerindedir. Bu organları oluşturan parçalara gelince, kanaatimce, organik işleyişin gereksinimlerini karşılamak üzere, kiminin az çok güçlü, kiminin ise az çok ince olması gerekir. Bedenlerin kendilerinin ince olması gerekçesiyle buna haklı bir itiraz da getirilemez, zira sözü edilen organik parçaların gücü yahut kalınlığı mutlak olmayıp, yalnızca daha ince olanlarla kıyaslandığındadır.

Dahası bu durum, şarap, yağ, süt vb. tüm doğal sıvılarda da gözlemlenebilir, bunların bileşen parçaları birbirine ne kadar homojen ve benzer görünürse görünsün, yine de öyle değillerdir, çünkü kimyasal bir analizle açıkça ortaya konduğu üzere, bazısı killi, diğerleri suludur, sabit tuzlar, uçucu tuzlar ve kükürt (Sulphur) mevcuttur. Bizim durumumuzda da böyle olurdu, zira bu hayvanların bedenlerinin doğal sıvılar, hava, su vb. kadar ince ve narin olduğu varsayılsa bile, kurucu parçalarının niteliğinde yine de farklılıklar bulunurdu, bunları oluşturan tüm beden narin olarak adlandırılabilse de, bazı parçalar daha narin olan diğerleriyle karşılaştırıldığında güçlü olurdu.

53. Bunun, parçaların kendi aralarındaki esaslı düzenine ilişkin yukarıda söylenenlerle çeliştiği, akışkan ve narin bedenlerde bir parçanın diğeriyle esasen değil, yalnızca arızi olarak bağlantılı olduğunun görüldüğü, örneğin şarabın bir parçasının, az önce bir başkasıyla temas halindeyken, kap baş aşağı edildiğinde veya şarap sallandığında hemen bir üçüncüsüyle temas ettiği ve yine aynı şarap olmasına rağmen tüm parçaların aynı anda karşılıklı olarak yer değiştirdiği itirazı öne sürülebilir. Buradan, söz konusu hayvanların bedenlerinin kalıcı bir şekle sahip olmayacağı ve dolayısıyla organik olamayacakları sonucu çıkarılmalıdır.

54. Bu varsayımı reddettiğimi belirterek yanıt veriyorum. Nitekim akışkan bedenlerde parçaların esaslı düzeni belirgin olmasa bile, yine de mevcudiyetini korur ve bir bileşiğin kendi durumunu muhafaza etmesini sağlar. Örneğin, üzümden sıkılan şarap tamamen homojen bir sıvı gibi görünür, oysa öyle değildir, çünkü uzun vadede fıçılarda çöken kaba parçalar vardır, buharlaşan narin parçalar da vardır, tartar gibi sabit parçalar, kükürt ve alkol gibi uçucu parçalar, yine balgam gibi yarı uçucu ve yarı sabit olan diğerleri mevcuttur. Bu çeşitli parçalar sırasıyla esaslı bir düzeni sürdürmezler, zira şıra üzümden sıkılır sıkılmaz ve kükürt veya uçucu ruhlar olarak adlandırılır adlandırılmaz, sabit olan tartar tanecikleriyle o kadar yakından iç içe geçmeye devam eder ki hiçbir şekilde kaçamaz.

55. Yeni sıkılmış şıranın, yaygın olarak konyak denilen kükürtlü ruhların damıtılması için hiçbir işe yaramamasının sebebi budur, ancak kırk günlük fermantasyondan sonra şarabın tanecikleri yer değiştirir, kendi uçuculukları nedeniyle askıda tuttukları tartarik taneciklerle artık bağlı olmayan ruhlar, buna karşılık onlar tarafından aşağıda tutulup kaçmaları engellenirken, bu taneciklerden ayrılırlar ve ateşin etkisiyle kolayca serbest kalarak buharlaştıkları balgamlı parçalarla karışık kalmaya devam ederler, böylece damıtma yoluyla, şarabın ısı ile uçucu hale getirilmiş kükürdünden ve balgamın en narin parçasından başka bir şey olmayan konyak elde edilir. Kırk günün sonunda, şarabın olgunluğunun az veya çok mükemmel olmasına göre az veya çok uzayan ve sona ermesi kükürtlü ruhların az veya çok bolluğuna bağlı olan başka bir fermantasyon başlar. Kükürt açısından zenginse şarap ekşir ve sirkeye dönüşür, aksine az kükürt barındırıyorsa süner ve İtalyanların vino molle veya vino guasto dedikleri şey haline gelir. Şarap diğer durumlarda olduğu gibi hemen olgunlaşmışsa, daha kısa sürede ekşir veya süner.

Her günkü deneyimin gösterdiği gibi, söz konusu fermantasyonda şarabın parçalarının esaslı düzeni değişir, ancak ne miktarı ne de maddesi değişir veya azalır, şarapla doldurulmuş bir şişenin, belirli bir süre sonra, madde miktarında hiçbir değişiklik olmaksızın sirke ile dolduğu görülür, yalnızca parçalarının esaslı düzeni değişmiştir, belirttiğimiz gibi balgamla birleşen ve tartardan ayrılan kükürt, tekrar tartar ile iç içe geçer ve sabitlenir, öyle ki sirke damıtıldığında, ondan önce tatsız bir balgam ve ardından daha az sabit olan tartar tanecikleriyle karışmış şarap kükürdü olan sirke ruhu çıkar. Şimdi, söz konusu parçaların esaslı değişimi, şıra, şarap, sirke ve sünmüş veya bozulmuş şarabın çeşitli ve zıt etkilerinin açıkça gösterdiği gibi, üzüm suyunun özünü değiştirir, bu nedenle ilk ikisi takdis için uygun, ancak son ikisi uygun olmayan malzemelerdir. Şarabın işleyişine dair yukarıdaki açıklamayı, Fransa Kralı'nın parfümcüsü Nicholas Lemery'nin yetkin eseri Kimya Dersleri, bölüm iki, kısım dörtten ödünç aldık.

56. Şimdi bu doğal öğretiyi konumuza uygulayacak olursak, söz konusu hayvanların cisimselliğinin, sıvıların özü gibi narin ve ince olduğu, çeşitli parçaların esaslı bir düzenini gerektiren organizasyonları ve şekilleri de göz önüne alındığında, aksi bir varsayımın varlıklarına karşı hiçbir argüman oluşturamayacağını söylüyorum, zira şarabın parçalarının birbirine karışması ve arızi düzenlerinin çeşitliliği onların esaslı düzenini nasıl değiştirmiyorsa, hayvanlarımızın narin yapısında da durum aynı olacaktır.

57. Beşinci soru, bu hayvanlar, insanlığın maruz kaldığı cehalet, korku, tembellik, duyusal felç vb. gibi hastalıklara ve diğer zaaflara maruz kalırlar mıydı?

Çalışmaktan yorulurlar mıydı ve güçlerini toplamak için uykuya, yiyeceğe, içeceğe ihtiyaç duyarlar mıydı? Ve hangi yiyeceğe, hangi içeceğe?

Ölmeye mahkum olurlar mıydı ve tesadüfen ya da diğer hayvanların aracılığıyla öldürülebilirler miydi?

58. Yanıtlıyorum, bedenleri narin olsa da maddi olduğundan, elbette çürümeye maruz kalırlardı, bu nedenle olumsuz etkenlerden zarar görebilirler ve sonuç olarak hastalanabilirlerdi, yani organları zarar görebilirdi.

ya da kendilerine atfedilen görevi acı çekerek ve kusurlu bir şekilde yerine getirirler, nitekim en şöhretli Michael Ettmuller’in Physiology, c. v. thesis i. eserinde açıkça izah ettiği üzere, tüm hastalıklar hangi hayvanda olursa olsun bundan ibarettir. Gerçekten de bedenleri insan bedeninden daha az kaba olduğundan, daha az elementin karışımından oluştuğundan ve dolayısıyla daha az mürekkep olduğundan, olumsuz etkilerden bu kadar kolay zarar görmezlerdi ve bu yüzden insana kıyasla hastalıklara daha az maruz kalırlardı, ömürleri de insanınkini aşardı, zira bir tür olarak bir hayvan ne kadar kusursuzsa, günleri de o kadar uzun olur, nitekim varlığı diğer hayvanlarınkini aşan insanlıkta durum böyledir. Çünkü ben Plinius’un her zamanki masallarında anlattığı kargaların, geyiklerin, kuzgunların ve benzerlerinin yüz yıl yaşadığına inanmıyorum, her ne kadar onun rüyaları başkaları tarafından önceden araştırılmaksızın yankılanmış olsa da, bunu yazmadan önce hiçbirinin bu hayvanların ne doğumunu ne de ölümünü sadakatle kaydetmediği de bir o kadar açıktır, Tacitus’un Annals, b. 6. eserinde uzun ömürlülüğünü bir masal diyerek reddettiği Anka kuşu örneğinde olduğu gibi, bu tuhaf efsaneyi kabullenmekle yetinmişlerdir. Dolayısıyla bahsettiğimiz bu hayvanların insandan daha da uzun yaşayacağı sonucuna varılmalıdır, çünkü aşağıda söyleneceği üzere hiçbir Daemonialitas [NOT: İnsan dışı rasyonel varlıkların doğası veya yarı-tanrısal varlık hali]

insandan daha asil sayılamayacağından, sonuç olarak onlar da diğer bedensel etkilere tabi olacaklar, 50. maddede belirtildiği gibi dinlenmeye ve beslenmeye ihtiyaç duyacaklardı. Şimdi, terbiyeye yatkın rasyonel varlıklar olarak, zihinleri çalışma ve eğitim kültürüyle işlenmeseydi onlar da cahil kalabilirlerdi ve zekaları az veya çok eğitilmiş olmasına göre, aralarından bazıları bilimde az veya çok yetkin, az veya çok zeki olurdu. Bununla birlikte, genel olarak konuşmak gerekirse ve türün tamamı göz önüne alındığında, bedenlerinin inceliğinden değil, belki de zihinlerinin daha büyük faaliyetinden veya daha uzun ömürlerinden dolayı insanlardan daha bilgili olurlardı, bu da onlara insanlardan daha fazla şey öğrenme imkanı sağlardı, nitekim Aziz Augustinus’un (Divin. Demon, ch. 3. ve Spirit and Soul, ch. 3) iblislerin geleceği öngörmesine atfettiği gerekçeler de tam olarak bunlardır.

Doğal etkenlerden gerçekten de zarar görebilirlerdi, ancak tehlikeden kaçma hızları sayesinde neredeyse hiç öldürülemezlerdi, bu yüzden yaklaşan darbeden kaçmakta o kadar hızlı olurlardı ki, en büyük güçlük olmaksızın, bir hayvan veya insan tarafından, doğal veya yapay silahlarla öldürülmeleri veya sakatlanmaları son derece ihtimal dışı olurdu. Yine de uykularında veya bir gaflet anında, bir insan tarafından savrulan bir kılıç veya ağır bir taşın düşmesi gibi katı bir cisim vasıtasıyla öldürülebilir veya sakatlanabilirlerdi, zira bedenleri ince olsa da, tıpkı buharlı olmasına rağmen bir kılıç, bir sopa veya başka bir katı cisimle bölünen hava gibi bölünebilirdi. Ancak ruhları bölünemez olurdu ve insan ruhu gibi, bedenin bütününde ve her bir parçasında eksiksiz bulunurdu. Sonuç olarak, bedenlerinin yukarıda belirtildiği gibi başka bir cisim tarafından bölünmesi sakatlanmaya ve hatta ölüme yol açabilirdi, çünkü kendisi bölünemez olan ruh, bölünmüş bir bedenin her iki parçasına birden hayat veremezdi. Gerçi, bir cismin etkisiyle ayrılan hava parçalarının, o cisim çekilir çekilmez yeniden birleşmesi ve eskisi gibi aynı havayı oluşturması gibi, yukarıda bahsedilen şekilde bölünen bedenin parçaları da birleşebilir ve aynı ruh tarafından yeniden canlandırılabilirdi. Fakat o zaman, bu hayvanların doğal veya yapay etkenlerle katledilemeyeceği sonucuna varılması gerekirdi, oysa ilk konumumuza sadık kalmak daha akla yatkındır, zira diğer yaratıklarla maddeyi paylaştıklarına göre, ortak kural uyarınca bu yaratıklar aracılığıyla acı çekmeye ve hatta ölmeye açık olmaları doğaldır.

59. Altıncı soru: Bedenleri duvarlar, ahşap, metaller, cam vb. diğer bedenlerin içine nüfuz edebilir miydi? Birçoğu aynı maddi noktada birlikte barınabilir miydi ve bedenleri ne kadarlık bir alana genişleyebilir veya daralabilirdi?

60. Cevap veriyorum, Ne kadar sıkı olursa olsun tüm bedenlerde gözenekler vardır, nitekim diğer bedenlerden daha fazla gözeneksiz olması gerektiği düşünülen metallerde bu durum açıkça görülür, mükemmel bir mikroskop aracılığıyla metallerin gözenekleri farklı şekilleriyle ayırt edilir. İşte bu hayvanlar, gözenekler vasıtasıyla diğer bedenlerin içine süzülebilir ve böylece onlara nüfuz edebilirlerdi, her ne kadar bu gözenekler diğer sıvılara veya şarabın, amonyak tuzunun veya benzerlerinin maddi ruhlarına geçit vermese de, çünkü onların bedenleri bu sıvılardan çok daha ince olurdu.

Bununla birlikte, Scotus tarafından gösterildiği üzere, birçok Melek aynı maddi noktada birlikte barınabilse ve hatta sonsuza kadar olmasa da kendilerini gittikçe daha küçük bir alana sınırlayabilseler de, aynı gücü bu hayvanlara atfetmek temkinsizlik olurdu, zira onların bedenleri töz bakımından belirlenmiştir ve birbirlerine karşı geçirimsizdir, eğer bazı İlahiyatçılara göre şerefli bir beden ile şerefli olmayan bir beden aynı yerde barınabilse de, iki şerefli beden aynı yerde birlikte barınamıyorsa, bedenleri ince olan ama yine de şerefli bedenin inceliğine ulaşamayan bu hayvanlar için bu durum çok daha az mümkün olurdu. Genişleme veya sıkışma güçlerine gelince, seyreltilmiş ve yoğunlaştırılmış haliyle daha fazla veya daha az yer kaplayan ve hatta yapay yollarla, hacmine doğal olarak düşen alandan daha dar bir alana sıkıştırılabilen hava örneğini verebiliriz, nitekim eğlence için bir üfleme borusu veya tüp vasıtasıyla şişirilen o büyük balonlarda bu durum görülür, içine hava zorla sokulup sıkıştırıldığında, balonun kapasitesinin izin verdiğinden daha büyük miktarda hava tutulur. Benzer şekilde, bahsettiğimiz hayvanların bedenleri de kendi doğal meziyetleriyle, kendi tözlerini aşmamak kaydıyla daha geniş bir alana yayılabilir, aynı tözün gerektirdiği belirlenmiş alanın ötesine geçmemek kaydıyla büzülebilirdi. Ve tıpkı insanlarda olduğu gibi onların arasında da bazılarının uzun, bazılarının kısa boylu olacağı düşünüldüğünde, uzun boyluların kısalarından daha fazla genişleyebilmesi, kısaların ise uzunlardan daha fazla büzülebilmesi uygun düşerdi.

61. Yedinci soru, Bu hayvanlar ilk günahla mı doğarlardı ve Rab Mesih tarafından kurtarılmışlar mıydı? Kendilerine lütuf bahşedilmiş miydi ve bu hangi sakramentler aracılığıyla gerçekleşmişti? Hangi yasa altında yaşarlardı ve saadet ile ebedi azaba muktedir olurlar mıydı?

62. 1. cevap, Mesih'in istisnasız tüm akıl sahibi yaratıklar için lütuf ve celal kazandığı bir inanç esasıdır. Aynı şekilde, bir akıl sahibi yaratığa, öncelikle celalin bir hazırlığı olan lütuf bahşedilmeden celalin verilmeyeceği de bir inanç esasıdır.

Benzer bir esasa göre, celal ancak hak edişlerle bahşedilir. Bu hak edişler ise, lütuf aracılığıyla yerine getirilen Tanrı buyruklarına tam bir riayete dayanır. Yukarıdaki sorular böylece çözüme kavuşmaktadır. Bu yaratıkların ilk günahı işleyip işlemedikleri belirsizdir.

Ancak şu açıktır ki, eğer onların ilk atası Adem'in günah işlediği gibi günah işlemiş olsaydı, onun soyundan gelenler de insanlar gibi ilk günahla doğarlardı. Tanrı, yolculuğunu sürdürdüğü müddetçe akıl sahibi bir yaratığı asla çaresiz bırakmadığından, eğer bu yaratıklara ilk günah yahut fiili günah bulaşmış olsaydı, Tanrı onlara da bir çare sunardı, fakat durumun bu olup olmadığı ve bu çarenin ne türden olduğu, Tanrı ile onların arasında bir sırdır. Şüphesiz, yeryüzündeki kilisede kullanılan sakramentlerin aynısına yahut farklısına sahip olsalardı, bunların tesisi ve tesiri için tüm akıl sahibi yaratıkların kurtarıcısı ve evrensel kefaretçisi olan İsa Mesih'in hak edişlerine borçlu olurlardı. Aynı şekilde, Tanrı tarafından kendilerine verilen ve riayet ederek saadete erişebilecekleri bir yasa altında yaşamaları son derece uygun, hatta gerekli olurdu, fakat bu yasanın ne olacağını, yalnızca doğal mı yoksa yazılı mı, Musevi mi yoksa İncili mi, yoksa tüm bunlardan farklı ve Tanrı tarafından özel olarak tesis edilmiş bir yasa mı olduğunu bilemiyoruz. Her ne olursa olsun, bu durum böyle yaratıkların olası varlığını dışlayan hiçbir itiraza yol açmazdı.

63. Uzun mülahazalar neticesinde bu tür yaratıkların imkanına karşı aklıma gelen tek ve oldukça zayıf kanıt, eğer dünyada gerçekten var olsalardı, filozoflar, Kutsal Kitap, Kilise Geleneği yahut Kutsal Babalar tarafından bir yerlerde zikredilmiş olmaları gerektiğidir, durum böyle olmadığından, onların tamamen imkansız olduğu sonucuna varılmalıdır.

64. Fakat aslında onların imkanından ziyade varlığını sorgulayan bu kanıt, 41 ve 42 numaralı önermelerimizle kolayca bertaraf edilir, zira olumsuz bir otoriteye dayanarak hiçbir argüman ayakta kalamaz. Üstelik ne filozofların, ne Kutsal Kitap'ın, ne de Babaların onlara dair hiçbir fikir aktarmadığını iddia etmek doğru değildir. Plutarkhos'un aktardığına göre Platon, demonların hayvan türünden varlıklar, edilgen ruhlar, akıl sahibi zekalar, havai bedenler ve ölümsüzler olduğunu beyan etmiş ve onlara demon adını vermiştir, bu isim kendi başına hiçbir şekilde rencide edici değildir, zira bilgelikle dolu anlamına gelir, öyle ki yazarlar İblis'e (yahut Kötü Melek'e) atıfta bulunduklarında ona sadece demon demezler, kakodemon derler ve aynı şekilde iyi bir melekten bahsederken de eudemon derler. Bu yaratıklardan Kutsal Kitap'ta ve Babalar tarafından da bahsedilmektedir, bu hususa ileride değinilecektir.

65. Şimdi bu yaratıkların mümkün olduğunu kanıtladığımıza göre, bir adım daha ileri gidelim ve var olduklarını gösterelim. Yukarıda (No 10) tanıklığı verilen Aziz Augustinus'un da belirttiği gibi, aksini iddia etmenin arsızlık sayılacağı kadar çok sayıdaki, inkubus ve sukkubusların insanlarla ve hayvanlarla olan münasebetlerine dair anlatıların doğruluğunu kabul ederek şöyle akıl yürütüyorum, Duyuya has tutkunun bulunduğu yerde, zorunlu olarak duyunun kendisi de bulunur, zira felsefe ilkelerine göre, duyuya has tutku tabiattan neşet eder, yani duyunun fiilleri ve işleyişleri nerede bulunuyorsa, duyunun kendisi de oradadır, çünkü işleyişler ve fiiller onun dışsal formundan başka bir şey değildir. Şimdi, bu inkubus ve sukkubuslar duyulardan kaynaklanan fiiller, işleyişler ve kendilerine has tutkular sergilemektedirler, dolayısıyla duyularla donatılmışlardır. Fakat duyular, onlara eşlik eden mürekkep organlar olmadan, ruh ve beden birleşimi olmadan var olamazlar. Dolayısıyla inkubus ve sukkubusların bedenleri ve ruhları vardır ve netice itibariyle hayvandırlar, fakat onların fiilleri ve işleyişleri aynı zamanda akıl sahibi bir ruhun fiilleridir, dolayısıyla ruhları akıl sahibidir ve böylece, başından sonuna kadar, onlar akıl sahibi hayvanlardır.

66. Küçük önermemizin her bir parçasını kanıtlamak kolaydır. Gerçekten de, cinsi münasebete yönelik iştahlı tutku duyusal bir tutkudur, cinsi münasebetin reddedilmesinden kaynaklanan keder, üzüntü, öfke ve gazap, tüm hayvanlarda görüldüğü üzere duyusal tutkulardır, cinsi münasebet yoluyla üreme ise açıkça duyusal bir işleyiştir. Şimdi, tüm bunlar inkubuslarda meydana gelmektedir, yukarıda gösterildiği gibi, kadınları, bazen de erkekleri tahrik ederler, reddedildiklerinde, aşıklar gibi kederlenir ve fırtınalar estirirler: *amantes, amentes* [NOT: Latince "aşıklar, çılgınlar" anlamına gelen bir kelime oyunu], cinsi münasebeti kusursuzca icra ederler ve bazen çocuk sahibi olurlar. Dolayısıyla onların duyulara ve neticede bir bedene sahip oldukları, dolayısıyla da mükemmel hayvanlar oldukları sonucuna varılmalıdır. Dahası, kapalı kapılardan ve pencerelerden diledikleri yere girerler, dolayısıyla bedenleri latiftir, geleceği önceden bilir ve kehanette bulunurlar, birleştirir ve ayırırlar ki tüm bu işleyişler akıl sahibi bir ruha hastır, dolayısıyla akıl sahibi bir ruha sahiptirler ve hakikatte akıl sahibi hayvanlardır.

İlahiyatçılar genellikle, ruhları günaha teşvik etmek ve onları mahvetmek amacıyla bu gayrimeşru fiilleri işleyenin, tutkuları, aşkı ve cinsi münasebetin reddedilmesinden duyulan kederi taklit edenin Kötü Ruh olduğunu ve eğer çiftleşip çocuk sahibi oluyorsa, bunun yukarıda (No 24) belirtildiği gibi eğreti bir sperm ve bedenle olduğunu söyleyerek karşı çıkarlar.

67. Fakat o halde, atlar, kısraklar ve diğer hayvanlarla münasebette bulunan ve her gün tecrübe edildiği üzere, cinsi münasebete karşı koyduklarında onlara eziyet eden inkubuslar vardır, evet, bunlarda

durumlarda, Demon'un ruhların mahvına yol açmak amacıyla cinsel birleşme arzusunu taklit ettiği artık ileri sürülemez, zira hayvanların ruhları ebedi lanetlenmeye muktedir değildir. Üstelik onlardaki sevgi ve öfke, tamamen zıt sonuçlar doğurur. Çünkü sevilen kadın veya hayvan onlara boyun eğerse, bu Incubus'lar gayet iyi davranırlar, aksine, cinsel birleşmenin reddedilmesiyle tahrik edilip öfkelendiklerinde onlara son derece vahşice muamele ederler, bu durum günlük tecrübelerle fazlasıyla kanıtlanmıştır, dolayısıyla bu Incubus'lar gerçekten cinsel tutkulara sahiptir.

Ayrıca, büyücü kadınlar ve cadılarla ilişkisi olan bedensiz Demon'lar, yukarıda belirtildiği gibi (No 11), bu rezil ilişkinin ön koşulu olarak onları Demon'a tapınmaya, Ortodoks İnancını inkâr etmeye, büyü ve iğrenç suçlar işlemeye zorlarlar, oysa Incubus'lar bu tür hiçbir şey talep etmezler, bu yüzden onlar kötü ruhlar değildir. Son olarak, Guaccius'un yazdığı gibi, sadece İsa veya Meryem adının telaffuz edilmesiyle, Haç işaretiyle, Kutsal Emanetlerin veya takdis edilmiş nesnelerin yaklaştırılmasıyla, şeytan çıkarma ayinleriyle, yeminlerle veya rahip emirleriyle, kötü Demon ya ürperip kaçar ya da sarsılıp ulur, nitekim bu durum cin çarpmış kişilerde her gün görülmektedir ve Guaccius'un cadıların gece eğlencelerine dair anlattığı sayısız anlatıda da gösterilmektedir; buralarda, hazır bulunanlardan birinin yaptığı bir Haç işareti veya söylediği İsa adıyla, iblisler ve cadılar hep birlikte ortadan kaybolurlar. Incubus'lar ise aksine, kaçmadan veya en ufak bir korku belirtisi göstermeden tüm bu sınamalara dayanırlar, hatta bazen şeytan çıkarma ayinlerine gülerler, şeytan çıkaranların kendilerine vururlar ve kutsal giysileri yırtarlar. Şimdi, eğer Rabbimiz İsa Mesih tarafından mağlup edilen kötü Demon'lar O'nun adından, Haç'tan ve kutsal şeylerden korkuyorlarsa, diğer taraftan iyi Melekler insanları günaha teşvik etmeden veya Tanrı'yı gücendirmeden aynı şeylere seviniyorlarsa, Incubus'lar ise kutsal şeylerden hiç korkmayıp günaha teşvik ediyorlarsa, onların ne kötü Demon ne de iyi Melek olmadıkları açıktır, fakat akıl sahibi olmalarına rağmen insan olmadıkları da açıktır. O halde ne olmalıdırlar? Amaca ulaştıklarını ve saf ruhlar olduklarını varsayarsak, lanetlenmiş veya kutsanmış olurlardı, zira doğru Teoloji kurtuluş yolunda olan saf ruhları kabul etmez. Eğer lanetlenmiş olsalardı, Mesih'in adına ve Haç'ına hürmet ederlerdi, eğer kutsanmış olsalardı, insanları günaha teşvik etmezlerdi, dolayısıyla saf ruhlardan farklı olurlardı ve böylece bir bedene sahip olup kurtuluş yolunda olurlardı.

68. Üstelik, maddi bir etken ancak aynı derecede maddi bir edilgen üzerinde hareket edebilir. Etken ile edilgenin ortak bir özneye sahip olması gerektiği, felsefi bir aksiyomdur, saf madde tamamen ruhani bir şey üzerinde hareket edemez. Şimdi, bu Incubus Demon'ları üzerinde hareket eden doğal etkenler vardır, dolayısıyla bunlar maddi veya bedenseldir. Küçük önermemiz, Guaccius tarafından alıntılanan Dioscorides, Plinius, Aristoteles ve Apuleius'un tanıklığıyla kanıtlanmıştır, Comp, Malef, kitap 3, bölüm 13, varak 316, sedef otu, sarı kantaron, mine çiçeği, yabani mercanköşk, hint yağı bitkisi, kantaron, elmas, mercan, kehribar, yeşim, bir kurt veya eşek kafasının derisi, kadınların adet kanı ve diğer yüzlercesi gibi Demon'ları kovma erdemine sahip birçok ot, taş ve hayvansal madde hakkındaki bilgimizle doğrulanmaktadır, nitekim şöyle yazılmıştır, Demon'un saldırısına uğrayanların taş veya ot bulundurması caizdir, ancak efsunlara başvurmamak kaydıyla. Buradan, taşların veya otların kendi doğal erdemleriyle Demon'u dizginleyebileceği sonucu çıkar, aksi takdirde yukarıda belirtilen Kilise Kanunu bunların kullanımına izin vermez, aksine bunu batıl inanç olarak yasaklardı. Kutsal Kitap'ta bunun çarpıcı bir örneğine sahibiz, burada Melek Rafael, Dicle'den çıkardığı balıktan bahsederken Tobit'e şöyle der, bölüm 6, ayet 8, «Onun ciğerinden bir parçayı kömürün üzerine koyarsan, dumanı her türlü Demon'u kovacaktır.» Tecrübe bu sözlerin doğruluğunu göstermiştir, zira balığın ciğeri ateşe verilir verilmez, Sarah'ya aşık olan Incubus kaçmıştır.

69. Teologlar buna genellikle, bu tür doğal etkenlerin Demon'un kovulmasını yalnızca başlattığını, tamamlayıcı etkinin ise Tanrı'nın veya Melek'in doğaüstü gücünden kaynaklandığını, böylece doğaüstü gücün birincil, doğrudan ve asıl neden olduğunu, doğal gücün ise yalnızca ikincil, dolaylı ve tabi olduğunu söyleyerek karşılık verirler.

Böylece, Tobit tarafından yakılan balık ciğerinin dumanının Demon'u nasıl kovduğunu açıklamak için Vallesius, Cehennem'in maddi ateşinin Demon'lara ve Lanetlilerin ruhlarına azap etme erdemine sahip olması gibi, bu dumanın da Tanrı tarafından Incubus'u kovma doğaüstü gücüyle donatıldığını ileri sürer.

Balığın kalbinin dumanının, Demon'un kovulmasını doğal erdemiyle başlattığını, ancak meleksi ve semavi erdemle tamamladığını beyan ederler, doğal erdemiyle, Demon'un eylemine karşıt bir eylem oluşturduğu ölçüde, çünkü Kötü Ruh, Demon'ları kovma yeteneğine sahip olduğu bilinen doğal şeylerin karşıt nitelikleriyle mücadele eden doğal nedenleri ve mizaçları uygular, bu görüş şeytan çıkarma sanatı ile uğraşan herkes tarafından paylaşılmaktadır.

70. Ancak bu açıklama, dayandığı gerçekler ne kadar akla yatkın görünürse görünsün, en fazla bedenleri ele geçiren veya büyü yoluyla onlara hastalıklar veya diğer marazlar bulaştıran Kötü Ruhlar açısından kabul edilebilir, Incubus'ların durumuna hiç uymaz. Çünkü bunlar ne bedenleri ele geçirirler ne de onlara hastalık bulaştırırlar, en fazla onlara darbelerle ve kötü muameleyle eziyet ederler. Kısrakların cinsel birleşmeye yanaşmamaları nedeniyle zayıflamalarına sebep oluyorlarsa, bu sadece yemlerini ellerinden almak suretiyle olur, bunun sonucunda hayvanlar güçten düşer ve sonunda ölürler. Bu amaçla Incubus'un, Kötü Ruh'un bir hastalık bulaştırırken yaptığı gibi doğal bir etken kullanmasına gerek yoktur, kendi doğal organik gücünü uygulaması yeterlidir.

güçtür. Benzer şekilde, Kötü Ruh bedenleri ele geçirip onlara hastalık bulaştırdığında, bu durum çoğunlukla bir cadı ya da büyücü tarafından düzenlenen ve kendisiyle üzerinde anlaşılan işaretler aracılığıyla gerçekleşir, ki bu işaretler genellikle kendi zararlı meziyetleriyle donatılmış doğal nesnelerdir ve elbette karşıt bir meziyetle donatılmış diğer eşit derecede doğal nesneler tarafından alt edilirler. Ancak Incubus için durum böyle değildir, o tacizlerini bir cadı ya da büyücünün işbirliği olmadan, kendi rızasıyla gerçekleştirir. Üstelik, Incubusları kaçıran doğal şeyler, herhangi bir exorcism (şeytan çıkarma) veya kutsama müdahalesi olmaksızın meziyetlerini gösterir ve bir sonuç üretir, bu nedenle Incubus'un kovulmasının doğal meziyetle başladığı ve tanrısallık (thearkhia) meziyetiyle tamamlandığı söylenemez, çünkü bu durumda ilahi ismin özel bir yakarışı yoktur, sadece Tanrı'nın yalnızca evrensel fail, doğanın yaratıcısı, etkin nedenlerin ilki olarak işbirliği yaptığı doğal bir nesnenin salt etkisi söz konusudur.

71. Bu konuyu açıklığa kavuşturmak için iki hikaye anlatıyorum, bunlardan ilkini güvenilir ve büyük saygınlık sahibi bir Rahibe İtirafçısından aldım, ikincisine ise bizzat gözlerimle şahit oldum.

Kutsal Rahibelerin bulunduğu bir manastırda, soylu bir aileden gelen genç bir kız pansiyoner olarak yaşıyordu, kendisine gece gündüz görünen ve en hararetli ricalarla, en tutkulu bir aşığın tavırlarıyla onu durmaksızın günaha teşvik eden bir Incubus tarafından ayartılmaya çalışılıyordu, ancak kız, Tanrı'nın lütfu ve sakramentlerin sık kullanımıyla desteklenerek bu ayartmaya şiddetle karşı koyuyordu. Fakat tüm ibadetlerine, oruçlarına ve adaklarına rağmen, şeytan çıkarıcıların Incubus'un onu taciz etmekten vazgeçmesi için yağdırdığı exorcism'lere, kutsamalara ve emirlere rağmen, kızın odasında toplanan çok sayıda kutsal emanet ve diğer kutsal nesnelere, orada bütün gece yanık tutulan mumlara rağmen, Incubus yine de ona her zamanki gibi çok yakışıklı bir genç adam kılığında görünmeye devam ediyordu. Sonunda, konuyla ilgili tavsiyelerine başvurulan diğer bilgili adamlar arasında, kızın tamamen balgamlı bir mizaçta olduğunu gözlemleyerek bu Incubus'un sucul bir İblis olduğunu tahmin eden çok bilgili bir İlahiyatçı da vardı (nitekim Guaccius'un da şehadet ettiği gibi, gün ışığından kaçınan ateşli, havai, balgamlı, dünyevi, yer altı iblisleri mevcuttur) ve odada kesintisiz bir buhur uygulaması yapılmasını buyurdu.

Bunun üzerine, cam benzeri topraktan yapılmış yeni bir kap getirildi ve içi tatlı kamış, kebabiye tohumu, her iki lohusa otunun kökleri, büyük ve küçük kakule, zencefil, uzun biber, caryophylleae, tarçın, karanfil, muskat çiçeği, hindistan cevizi, kalamit mürsafi, günlük, öd ağacı ve kökleri, bir ons triasandalis ve üç pound yarı yarıya konyak ve su karışımı ile dolduruldu, ardından buhur buharını yukarı doğru zorlamak için kap sıcak küllerin üzerine konuldu ve hücre kapalı tutuldu. Buhurlama biter bitmez Incubus geldi, ancak hücreye girmeye asla cesaret edemedi, sadece kız bahçede veya manastır avlusunda yürüyüşe çıkmak için oradan ayrıldığında, başkalarına görünmez kalarak ona göründü ve kollarını boynuna dolayarak, kızın yoğun tiksintisine rağmen ondan öpücükler çaldı, daha doğrusu kaptı. Sonunda, yeni bir istişareden sonra İlahiyatçı, kızın üzerinde misk, amber, misk kedisi yağı, Peru balsamı ve diğerleri gibi en seçkin parfümlerden yapılmış haplar taşımasını buyurdu. Bu şekilde donanmış olarak bahçede yürüyüşe çıktı, orada Incubus aniden tehditkar bir yüzle ve öfke içinde ona göründü. Ancak ona yaklaşmadı, sanki intikam planlıyormuş gibi parmağını ısırdıktan sonra gözden kayboldu ve kız tarafından bir daha hiç görülmedi.

72. İşte diğer hikaye. Pavia'daki büyük Carthusian Tarikatı Manastırında, Austin adında bir Diyakoz yaşıyordu ve belirli bir İblis tarafından aşırı, duyulmamış ve neredeyse inanılmaz tacizlere maruz kalıyordu, birçok şeytan çıkarıcı onu bu durumdan kurtarmak için defalarca çaba göstermiş olsa da, tüm ruhani çareler faydasız kalmıştı.

Zavallı katibin bakımını üstlenen manastır Vekili bana danıştı. Alışılagelmiş tüm exorcism'lerin etkisizliğini görerek ve yukarıda anlatılan örneği hatırlayarak, ayrıntıları verilen buhurlamaya benzer bir buhurlama tavsiye ettim ve Diyakozun üzerinde aynı türden kokulu haplar taşımasını buyurdum, dahası, tütün kullanma alışkanlığı olduğundan ve konyağı çok sevdiğinden, misk kokulu tütün ve konyak önerdim. İblis ona gece gündüz, iskelet, domuz, eşek, Melek, kuş gibi çeşitli şekillerde, bazen şu veya bu Keşişin, hatta bir keresinde kendi Başrahibinin veya Öncelinin suretinde görünüyor, onu vicdanını temiz tutmaya, Tanrı'ya güvenmeye, sık sık günah çıkarmaya teşvik ediyordu, onu günah çıkarma sakramentini kendisine dinletmeye ikna etti, onunla birlikte Exsurgat Deus ve Qui habitat mezmurlarını ve Yuhanna'ya göre İncil'i okudu ve "Verbum caro factum est" [NOT: "Söz beden oldu" anlamına gelen Latince İncil ayeti] sözlerine geldiklerinde diz çöktü ve hücrede bulunan bir stole'u [NOT: Hristiyan din adamlarının boyunlarına taktıkları uzun şerit atkı] ve Kutsal su serpiciyi alarak hücreyi ve yatağı kutsadı ve sanki gerçekten Öncelmiş gibi, İblis'e gelecekte maiyetindekini taciz etmeye cüret etmemesini emretti, ardından ortadan kaybolarak ne olduğunu ele verdi, aksi takdirde genç diyakoz onu kendi Önceli sanmıştı. Şimdi, tavsiye ettiğim buhurlamalara ve parfümlere rağmen, İblis alışılmış görünüşlerinden vazgeçmedi, dahası, kurbanının çehresine bürünerek Vekilin odasına gitti ve son derece düşkün olduğunu söylediği misk kokulu tütün ve konyaktan istedi.

Her ikisini de aldıktan sonra göz açıp kapayıncaya kadar ortadan kayboldu, böylece Vekile İblis tarafından oynandığını gösterdi ve bu durum, o gün Vekilin hücresine gitmediğine dair yemin eden Diyakoz tarafından da fazlasıyla doğrulandı. Tüm bunlar bana anlatıldığında, yukarıda bahsedilen kıza aşık olan Incubus gibi sucul olmaktan uzak, bu İblis'in ateşli veya en azından havai olduğu sonucuna vardım, çünkü sıcak maddelerden hoşlanıyordu.

Genç diyakonun, öfke ve kanlı mizaçlı, ancak öfkenin baskın olduğu yaradılışı, tahminlerimi güçlendiriyordu, zira o İblisler, mizaçları kendilerininkine uyanlardan başkasına asla yaklaşmazlar, bu da onların cisimselliğine dair kanaatimin bir başka kanıtıdır. Bu nedenle Papaz’a, günah çıkaran bu kimseye nilüfer, ciğer otu, sütleğen, adamotu, herdemyeşil, sinirli ot, banotu ve benzeri doğası gereği soğuk otlar vermesini, bunlardan iki küçük demet yapıp birini penceresine, diğerini ise hücresinin kapısına asmasını, ayrıca bir miktarını da yere ve yatağa serpmesini tavsiye ettim. Hayret verici bir durumdur ki, İblis tekrar göründü ancak odanın dışında kaldı, içeri girmek istemedi, Diyakon kendisinden bu alışılmadık çekingenliğinin nedenini sorduğunda ise, bana böyle bir tavsiyede bulunduğum için lanetler yağdırarak ortadan kayboldu ve bir daha asla gelmedi.

73. Anlattığım bu iki hikaye açıkça göstermektedir ki, parfümler ve otlar, hiçbir doğaüstü gücün müdahalesi olmaksızın, yalnızca kendi doğal meziyetleriyle İblisleri uzaklaştırmıştır, dolayısıyla kâbuslar maddi koşullara tabidir ve kendilerini kaçırma gücüne sahip doğal nesnelerin maddesinden pay aldıkları, sonuç olarak da bir bedene sahip oldukları çıkarımı yapılmalıdır, gösterilmek istenen de buydu.

74. Ancak, vardığımız sonucu daha iyi temellendirmek için, yukarıda adı geçen Vallesius ve Cornelius a Lapide gibi doktorların, Sarah’nın kâbustan Tobit’in Dicle kıyısında yakaladığı güzel isimli balığın değil, Melek Raphael’in faziletiyle kurtulduğunu söylerken düştükleri hatayı çürütmek gerekir. Gerçekten de, bu büyük doktorlara duyulan hürmet saklı kalmak kaydıyla, böyle bir yorum, saçma sonuçlara yol açmadığı sürece kendisinden sapmanın asla haklı gösterilemeyeceği Metin’in açık anlamıyla bariz bir şekilde çelişmektedir. Melek’in Tobias’a söylediği sözler şunlardır, «Eğer kömürlerin üzerine onun kalbinden bir parça koyarsan, onun dumanı erkekten veya kadından her türlü İblis’i kovacaktır, öyle ki bir daha asla geri dönmeyeceklerdir ve onun safrası, ak düşmüş gözleri meshetmek ve onları iyileştirmek için iyidir,» (Tobit, b. 6, ayet 8 ve 9). Lütfen dikkat ediniz, Melek’in o balığın kalbinin veya karaciğerinin ve safrasının meziyetine ilişkin iddiası mutlak ve evrenseldir, zira şöyle dememektedir, «Eğer kömürlerin üzerine onun kalbinden parçalar koyarsan, her türlü İblis’i kaçırırsın ve eğer safrasıyla ak düşmüş gözleri meshedersen, iyileşirler.» Eğer böyle söylemiş olsaydı, sadece duman ve safranın uygulanmasının üretmeye yetmeyebileceği etkileri Raphael’in kendi doğaüstü faziletiyle gerçekleştirdiği yorumuna katılabilirdim, fakat o böyle konuşmamakta, aksine mutlak olarak dumanın ve safranın meziyetinin bu olduğunu söylemektedir.

75. Melek’in bu şeylerin meziyeti hakkında tam gerçeği mi söylediği, yoksa yalan mı söylemiş olabileceği, aynı şekilde, yaşlı Tobit’in gözlerindeki akın balığın safrasının doğal gücüyle mi, yoksa Melek Raphael’in doğaüstü faziletiyle mi giderildiği sorulabilir. Melek’in yalan söylemiş olabileceğini söylemek heretik bir küfür olurdu, dolayısıyla o tam gerçeği söylemiştir, ancak Melek’in doğaüstü gücüyle desteklenmedikçe balığın karaciğerinin dumanıyla her türlü İblis kovulmasaydı ve özellikle bu destek, Doktorların bu durumda iddia ettikleri gibi, meydana gelen etkinin başlıca nedeni olsaydı, bu durum artık geçerli olmazdı. Bir hekim, bir otun plöriziyi veya epilepsiyi kökten iyileştirdiğini söylese ve bu ot tedaviyi sadece başlatsa, tedavinin tamamlanması ise ilk kullanılan ota başka bir otun eklenmesini gerektirseydi, bu şüphesiz bir yalan olurdu, aynı şekilde Raphael de karaciğer dumanının her türlü iblisi geri dönmeyecek şekilde kovduğunu iddia ederken, eğer bu sonuç dumanla sadece başlatılmış ve tamamlanması esas olarak Melek’in faziletine bağlı olsaydı, yalan söylemiş olurdu. Ayrıca, iblisin bu kaçışı ya evrensel olarak ve herhangi birinin balığın karaciğerini kömürün üzerine koymasıyla gerçekleşecekti ya da sadece bu özel durumda, genç Tobit’in karaciğeri koymasıyla meydana gelecekti. İlk hipotezde, karaciğeri yakarak bu dumanı çıkaran herhangi bir kişiye, doğaüstü faziletiyle İblisleri mucizevi bir şekilde ve aynı zamanda düzenli olarak kovan bir Melek yardım etmelidir ki bu saçmadır, zira ya kelimelerin hiçbir anlamı yoktur ya da doğal bir olguyu düzenli olarak bir mucize takip edemez, ve eğer İblis Melek’in yardımı olmadan kaçmadıysa, Raphael bu meziyeti karaciğere atfederken yalan söylemiş olurdu. Aksine, eğer bu etki sadece o özel durumda gerçekleşecek olsaydı, Raphael o balığa evrensel ve mutlak olarak İblis’i kovma meziyetini atfederken yine yalan söylemiş olurdu, oysa Melek’in yalan söylediğini söylemek mümkün değildir.

76. Doktorların iddia ettiği gibi, yaşlı Tobit’in gözlerindeki ak giderilmiş ve körlüğü, aynı balığın safrasının doğal meziyetiyle iyileşmiştir. Nitekim, İtalyanların bocca in capo dedikleri ve Tobias’ın kullandığı güzel isimli balığın safrasının, gözlerdeki akı gidermek için son derece ünlü bir çare olduğu konusunda Dioscorides, Galen, Pliny, Aclanius, Vallesius ve diğerleri hemfikirdir. Tobit’in Grekçe Metni, b. 11, ayet 13 şöyle der, «Safrayı babasının gözlerine döktü ve dedi, Güven babacığım, ancak aşınma olduğundan, yaşlı adam gözlerini ovuşturdu ve akın pulları köşelerden dışarı çıktı.» Şimdi, aynı metne göre Melek, Tobias’a balığın karaciğerinin ve safrasının meziyetini açıklamış olduğundan ve onun doğal meziyeti vasıtasıyla

Nasıl ki safra yaşlı Tobit’in körlüğünü iyileştirdiyse, ciğer dumanının da Kuluçka İblisi’ni (Incubus) kaçırmasının kendi doğal gücü sayesinde olduğu sonucuna varılmalıdır, bu çıkarım Tobit, 8. bölüm, 2. ayetteki Vulgata metninde geçen «Ciğerden bir parçayı kızgın kömürlerin üzerine koydu» ifadesi yerine açıkça şunu söyleyen Grekçe metinle kesin olarak doğrulanmaktadır, «Parfüm küllerini aldı ve balığın kalbi ile ciğerini üzerine koyup duman çıkardı, kötü ruh bu kokuyu alınca kaçtı.» İbranice metin ise şöyle der, «Asmodeus kokuyu aldı ve kaçtı.» Tüm bu metinlerden, İblis’in Melek’in doğaüstü gücünden ziyade, kendisine zararlı ve acı verici olan bir dumanı koklaması üzerine kaçtığı anlaşılmaktadır. Sarah’yı Kuluçka İblisi Asmodeus’un saldırılarından kurtarırken ciğer dumanının etkisini Raphael’in müdahalesinin izlemesi, Tobit, 8. bölüm, 3. ayette anlatıldığı üzere İblis’i Yukarı Mısır’ın çöllerinde bağlamak içindi, çünkü bu kadar mesafeden ciğer dumanı İblis üzerinde ne etkili olabilir ne de onu bağlayabilirdi. Böylece kendi görüşümüz ile Sarah’nın İblis’ten tamamen kurtulmasını Raphael’in gücüne bağlayan yukarıda adı geçen Doktorların görüşünü uzlaştırma imkanına sahip oluyoruz, zira ben de onlarla birlikte Sarah’nın şifasının, Melek’in işi olan İblis’in çölde bağlanmasıyla tamamlandığını kabul ediyorum, ancak asıl kurtuluşun, yani Sarah’nın yatak odasından defedilmesinin, doğrudan balığın ciğerinin gücünün bir etkisi olduğunu savunuyorum.

Bu hayvanların varlığına, başka bir deyişle Kuluçka İblislerinin cismaniliğine dair bir diğer kanıt, Aziz Hieronymus’un ilk Münzevi Aziz Paul’ün Hayatı adlı eserindeki tanıklığıyla sunulmaktadır, anlattığına göre Aziz Anthony, Aziz Paul’ü ziyaret etmek üzere bir yolculuğa çıkmıştır.

Birkaç gün yolculuk ettikten sonra bir Sentor ile karşılaşmış ve ona münzevinin meskenini sormuş, bunun üzerine Sentor, anlaşılmaz ve kaba bir sesle homurdanarak uzattığı eliyle yolu göstermiş ve son sürat bir ormana doğru kaçmıştır. Kutsal Başrahip yoluna devam etmiş ve bir vadide, neredeyse cüce denecek kadar küçük, elleri çarpık, alnı boynuzlu ve alt uzuvları keçi ayaklarıyla son bulan küçük bir adamla karşılaşmıştır. Onu gören Aziz Anthony durmuş ve Şeytan’ın hilelerinden korkarak kendini Haç işaretiyle teselli etmiştir. Ancak küçük adam kaçmak bir yana, bundan korkmuş bile görünmeyerek yaşlı adama saygıyla yaklaşmış ve barış sunusu olarak yolculuğu için ona hurma ikram etmiştir. Aziz Anthony onun kim olduğunu sorduğunda, «Ben bir ölümlüyüm» diye yanıtlamıştır, «ve paganlığın çeşitli yanılsamalar altında Faunlar, Satirler ve Kuluçka İblisleri adlarıyla tapındığı Çöl sakinlerinden biriyim, sürüm tarafından bir görevle gönderildim, bizim için, dünyanın kurtuluşu için geldiğini bildiğimiz ve övgüleri tüm yeryüzünde çınlayan ortak Tanrı’ya dua etmeni rica ediyoruz.» Mesih’in şanından hoşnut olan Aziz Anthony, yüzünü İskenderiye’ye dönüp asasıyla yere vurarak şöyle haykırmıştır, «Yazıklar olsun sana ey fahişe Şehir, hayvanlara Tanrı diye tapıyorsun!» Aziz Hieronymus’un anlatısı böyledir ve kendisi bu olayı uzun uzadıya ele alarak anlamını geniş bir söylemle açıklamaktadır.

78. Katolik kilisesinin en büyük Doktorlarından biri olan ve otoritesi hiçbir Katolik tarafından asla sarsılamayacak olan Aziz Hieronymus tarafından sürekli atıfta bulunulan bu anlatının doğruluğundan şüphe etmek gerçekten de büyük bir cüret olurdu. Bu nedenle koşulları inceleyelim.

79. İlk olarak gözlemlemeliyiz ki, eğer bir Aziz Şeytan’ın hileleriyle sınandıysa, onun cehennemî oyunlarının ardını gördüyse ve bu mücadeleden zaferler ile ganimetler elde ettiyse, o Aziz, Athanasius tarafından yazılan hayatında da gösterildiği gibi Aziz Anthony’dir. Şimdi, Aziz Anthony bu küçük adamda bir iblis değil, bir hayvan gördüğüne ve «Yazıklar olsun sana ey fahişe Şehir, hayvanlara Tanrı diye tapıyorsun!» dediğine göre, onun cennetten kovulmuş ve lanetlenmiş bir iblis veya saf bir ruh değil, bir tür hayvan olduğu açıktır. Dahası, Aziz Anthony rahiplerine eğitim verirken ve onları İblis’in saldırılarına karşı uyarırken, Roma Breviary’sinde (Münzevi Aziz Anthony Festivali, 1. kitap) aktarıldığı üzere şöyle demiştir, «Kardeşlerim, inanın bana, Şeytan dindar insanların uykusuz ibadetlerinden, dualarından, oruçlarından, gönüllü yoksulluklarından, merhamet ve alçakgönüllülüklerinden korkar, fakat her şeyden çok, Rabbimiz Mesih’e olan yakıcı sevgilerinden korkar ki, O’nun en Kutsal Haçının işareti karşısında bile aciz kalarak kaçar.» Aziz Anthony’nin kendisini Haç işaretiyle korumaya çalıştığı küçük adam ne korkmuş ne de kaçmış, aksine Azize güvenle ve alçakgönüllülükle yaklaşarak ona hurma sunmuştur, bu da onun bir İblis olmadığının kesin bir işaretidir.

80. İkinci olarak, küçük adamın «Ben de bir ölümlüyüm» dediğini gözlemlemeliyiz, buradan onun ölüme tabi bir hayvan olduğu ve dolayısıyla üreme yoluyla varlığa geldiği sonucu çıkar, çünkü maddi olmayan bir ruh, basit yapıda olduğundan ölümsüzdür ve dolayısıyla önceden var olan bir maddeden üreme yoluyla değil, yaratılış yoluyla varlığa gelir, bu sebeple de ölüm denen bozulma yoluyla varlığını kaybedemez, varlığı ancak yok oluşla sona erebilir. Bu nedenle, ölümlü olduğunu söylerken kendisinin bir hayvan olduğunu beyan etmiştir.

81. Üçüncü olarak, ortak Tanrı’nın insan bedeninde acı çektiğini bildiğini söylediğini gözlemlemeliyiz. Bu sözler onun akıl sahibi bir hayvan olduğunu gösterir, zira vahşi hayvanlar duyusal ve mevcut olandan başka bir şey bilmezler ve bu nedenle Tanrı hakkında hiçbir bilgiye sahip olamazlar. Eğer o küçük adam kendisinin ve benzerlerinin Tanrı’nın insan bedeninde acı çektiğinin farkında olduğunu söylediyse, bu durum onun bir vahiy vasıtasıyla bilgi edindiğini gösterir.

bizim vahyedilmiş imana sahip olmamız gibi, Tanrı fikrini edinmişlerdir. Tanrı'nın insan bedenine bürünmesi ve bu beden içinde acı çekmesi, İmanımızın iki temel maddesinin özüdür, tek ve üçlü Tanrı'nın varlığı, O'nun İnsanlaşması, Çilesi ve Dirilişi. Tüm bunlar, daha önce de belirttiğim gibi, onun bizim gibi vahiy yoluyla Tanrı bilgisine muktedir, rasyonel ve dolayısıyla ölümsüz bir ruhla donatılmış rasyonel bir hayvan olduğunu göstermektedir.

82. Dördüncüsü, kendisinin delegesi olduğunu iddia ettiği tüm sürüsünün adına, Aziz Anthony'den ortak Tanrı'ya kendileri için dua etmesini dilediğini gözlemlemeliyiz. Buradan, o küçük adamın saadete ve lanetlenmeye muktedir olduğu ve in termino (sonda) değil, in via (yolda) olduğu sonucunu çıkarıyorum, çünkü yukarıda gösterildiği gibi rasyonel olmasından ve dolayısıyla ölümsüz bir ruhla donatılmış olmasından, her rasyonel yaratılışın, Meleğin veya insanın payına düşen saadete ve lanetlenmeye muktedir olduğu sonucu çıkar. Aynı şekilde onun yolda, yani in via, sevap ve günah işlemeye muktedir olduğu sonucunu çıkarıyorum, çünkü eğer hedefte, yani in termino olsaydı, ya kutsanmış ya da lanetlenmiş olurdu. Oysa o ne biri ne de diğeri olabilirdi, zira kendisini emanet ettiği Aziz Anthony'nin duaları, eğer nihai olarak lanetlenmiş olsaydı ona hiçbir yardımda bulunamazdı ve eğer kutsanmış olsaydı bunlara ihtiyacı kalmazdı. Kendisini bu dualara emanet ettiğine göre, bunların kendisine fayda sağlayabileceği ve dolayısıyla kurtuluş yolunda, yani in statu viae et meriti (yol ve liyakat durumunda) olduğu anlaşılmaktadır.

83. Beşincisi, küçük adamın kendi türünden başkaları tarafından delege edildiğini beyan ettiğini gözlemlemeliyiz, "Sürümden bir görevle geldim" derken, bu sözlerden birçok sonuç çıkarılabilir.

Birincisi, küçük adamın kendi türünün tek örneği, istisnai ve münzevi bir canavar olmadığı, aksine aynı türden birçok canlı bulunduğu, çünkü bir araya gelerek bir sürü oluşturdukları ve kendisinin hepsinin adına geldiğidir, ki bu da birçoğunun iradesi kendisinde toplanmış olmasaydı mümkün olamazdı. Bir diğeri, bu hayvanların sosyal bir yaşam sürdükleridir, çünkü içlerinden biri birçoğunun adına gönderilmiştir.

Yine bir diğeri, vahşi doğada yaşamalarına rağmen, buranın onlara kalıcı bir mesken olarak tahsis edilmediğidir, çünkü Aziz Anthony daha önce kendi inzivagahından çok uzakta olan o çölde hiç bulunmadığından, onun kim olduğunu veya kutsallık derecesini bilemezlerdi, bu nedenle onunla başka bir yerde tanışmış olmaları ve dolayısıyla o vahşi doğanın ötesine seyahat etmiş olmaları gerekirdi.

84. Son olarak, küçük adamın, paganların yanılgıyla körleşerek Faunlar, Satirler ve Incubuslar olarak adlandırdıkları kişilerden biri olduğunu söylediğini gözlemlemeliyiz, bu sözlerle temel önermemizin doğruluğu kanıtlanmaktadır, Incubuslar saadete ve lanetlenmeye muktedir rasyonel hayvanlardır.

85. Gregorius Agricola'nın De Animal. subterran. adlı kitabında yazdığı gibi, bu tür küçük adamların ortaya çıkışı metal madenlerinde sıkça rastlanan bir durumdur. Madencilere kendileri gibi giyinmiş olarak görünürler, birlikte oynayıp sıçrarlar, güler ve kıkırdarlar, eğlenmek için onlara küçük taşlar fırlatırlar, yukarıda adı geçen yazara göre bu, mükemmel bir başarının ve mineral bir ağacın bir dalının veya gövdesinin bulunmasının işaretidir.

86. Neusslu Peter Thyraeus, De Terrification. nocturn. adlı kitabında bu tür küçük adamların varlığını reddeder ve bu reddini şu gerçekten çocuksu argümanlara dayandırır, eğer böyle küçük adamlar varsa, der, nerede yaşarlar, nasıl ve nerede barınırlar? Nesillerini üreme yoluyla mı yoksa başka bir şekilde mi sürdürürler? Doğarlar mı, ölürler mi, kendilerini hangi yiyecekle beslerler? Saadete ve lanetlenmeye muktedir midirler ve kurtuluşlarını hangi yollarla sağlarlar?

Thyraeus'un bu varlığı reddetmek için dayandığı argümanlar bunlardır.

87. Ancak ciddi ve güvenilir yazarlar tarafından yazılmış ve her günkü deneyimlerle doğrulanmış olanı reddetmek, bir insanda gerçekten az muhakeme yeteneği olduğunu gösterir. Thyraeus'un argümanları değersizdir ve zaten No. 45 ve devamında çürütülmüştür.

Cevaplanması gereken tek soru şudur, bu küçük adamlar veya Incubuslar nerede barınırlar? Buna şöyle cevap veriyorum, yukarıda gösterildiği gibi (No. 71), Guaccius'a göre, bazıları topraksı, bazıları sudur, bazıları havai, bazıları ise ateşlidir, yani bedenleri elementlerden birinin en latif kısmından yapılmıştır veya birçok elementin birleşiminden oluşuyorsa bile, doğalarına göre su veya hava olmak üzere bir tanesi baskındır.

Dolayısıyla meskenleri, bedenlerinde baskın olan elementte bulunacaktır, örneğin ateşli Incubuslar, kendilerine düşman olan su veya bataklıklarda ancak zorla kalırlar, belki de hiç kalamazlar ve sulu Incubuslar, o bölgenin latifliği doğalarına aykırı olduğundan, eterin üst kısımlarına yükselemezler. Daha yoğun havaya alışkın olan ve havanın akciğerleri için fazla latif olduğu Alplerin bazı yüksek zirvelerine ulaşamayan insanlarda da benzer bir durumun yaşandığını görürüz.

88. Molina tarafından Aziz Thomas üzerine yazdığı Şerh'te toplanan Kutsal Babaların birçok tanıklığı, İblislerin cismaniliğini kanıtlamaya yönelecektir, ancak Lateran Konsili'nin Meleklerin cismaniyetsizliğine ilişkin yukarıda alıntılanan kararı (No. 87) göz önüne alındığında, Kutsal Babaların lanetlenmiş olanları değil, hala kurtuluş yolunda olan o Incubus İblislerini kastettiklerini anlamalıyız.

Her halükarda, meseleyi uzatmamak adına, yalnızca Kilise'nin o seçkin Doktoru Aziz Austin'in otoritesini sunuyoruz ve onun doktrininin bizimkiyle ne kadar mükemmel bir uyum içinde olduğu açıkça görülecektir.

89. Aziz Austin, Genesis Şerhi, 2. kitap, 17. bölümde şöyle yazmaktadır

İblisler hakkında şunları yazar, «Kısmen duyularının daha keskin nüfuz etme gücü, kısmen de bedenlerinin daha yüksek süptilliği sayesinde bazı hakikatlerin bilgisine sahiptirler» ve 3. kitap, 1. bölüm, «İblisler havai canlılardır, çünkü havai bedenlerin doğasından pay alırlar.» Hebridius’a yazdığı 113. Mektup’ta, onların «çok keskin duyularla donatılmış, havai veya eteri canlılar» olduğunu teyit eder. Tanrı Devleti’nin 11. kitabının 13. bölümünde, «en kötü İblis’in bile havai bir bedene sahip olduğunu» söyler. 21. kitap, 10. bölümde şöyle yazar, «Bazı bilgili insanların inandığı gibi, belirli İblislerin bedenleri, soluduğumuz kalın ve nemli havadan bile yapılmıştır.» 15. kitap, 23. bölüm, «Havai bir bedene sahip olan Meleklerin, kadınlarla ilişkiye girmek için kendilerini kışkırtacak şehveti hissedip hissedemeyeceklerini tanımlamaya cesaret edemez.» Mezmur 85 üzerine yaptığı tefsirde, «kutsanmışların bedenlerinin, dirilişten sonra Meleklerin bedenleri gibi olacağını» söyler. Mezmur 14’te, «Meleklerin bedeninin ruhtan aşağı olduğunu» belirtir. Ve De Divinatione Daemonum adlı kitabında, her yerde ve özellikle 23. bölümde, «İblislerin süptil bedenleri olduğunu» öğretir.

Kutsal Yazıların tanıklığıyla ki bunlar yorumcular tarafından ne kadar farklı yorumlanırsa yorumlansın, yine de bizim iddiamıza uyarlanabilir. İlk olarak, Mezmur 77, ayet 24 ve 25’te şöyle denir, «Rab onlara göklerin ekmeğinden vermişti, insan meleklerin yiyeceğini yedi.» Davut burada, Mısır’dan çıkıştan sonra çölde dolaştıkları süre boyunca İsrail Halkını besleyen Kudret Helvası’na atıfta bulunur. Kudret Helvası’nın hangi anlamda Meleklerin Ekmeği olduğunun söylenebileceği sorulacaktır, çoğu İlahiyatçının bu pasajı mistik bir anlamda yorumladığının farkındayım, Kudret Helvası’nın, Meleklerin de aynı zamanda Efkaristiya’da bulunan Tanrı’yı görmekten keyif almaları nedeniyle Meleklerin ekmeği olarak adlandırılan Kutsal Efkaristiya’yı simgelediğini söylerler.

91. Şüphesiz son derece uygun bir yorumdur ve Kilise tarafından İsa Mesih’in En Kutsal Bedeni ayininde kabul edilmiştir, ancak bu manevi bir anlamdadır. Şimdi benim istediğim ise lafzi anlamdır, çünkü o Mezmur’da Davut, lafzi bir anlamın kolayca çıkarılamayacağı diğer yerlerde yaptığı gibi, bir peygamber olarak gelecek şeylerden bahsetmez, burada bir tarihçi olarak geçmiş şeylerden bahseder. O Mezmur, okuyan herkes için açık olduğu üzere, Mısır’dan çıkıştan Davut’un günlerine kadar Tanrı’nın İbrani Halkına bahşettiği tüm lütufların saf bir anacephalaeosis’i, yani bir özeti, bir dökümüdür ve orada Çölün Kudret Helvası’ndan bahsedilir, peki bu hangi şekilde ve hangi anlamda Meleklerin Ekmeği olarak adlandırılmaktadır,

92. Diğerlerinin Meleklerin Ekmeği’ni, Melekler tarafından hazırlanan veya Meleklerin hizmetiyle Gökten indirilen ekmek olarak gördüklerinin farkındayım. Ancak Kardinal Hugo bu nitelendirmeyi, bu yiyeceğin Yahudiler üzerinde, Meleklerin yiyeceğinin onlar üzerinde yarattığı etkinin aynısını kısmen yarattığını söyleyerek açıklar. Melekler, aslında, hiçbir hastalıktan muzdarip olmazlar, diğer taraftan İbrani yorumcular ve bizzat Josephus, Çölde Kudret Helvası ile yaşarken Yahudilerin ne yaşlandıklarını, ne hastalandıklarını ne de yorulduklarını iddia ederler, öyle ki Kudret Helvası, ne yaşlılık, ne hastalık ne de yorgunluk bilen Meleklerin beslendiği ekmek gibiydi.

93. Bu yorumlar, böylesine seçkin İlahiyatçıların otoritesine duyulan saygıyla kabul edilmelidir. Ancak bunda şöyle bir zorluk vardır, Meleklerin hizmetiyle, bulut ve ateş sütunları, bıldırcınlar ve kayadan çıkan su da İbranilere en az Kudret Helvası kadar sağlanmıştı, yine de bunlar Meleklerin sütunu, suyu veya içeceği olarak adlandırılmadı. Öyleyse neden Kudret Helvası, onların hizmetiyle sağlandığı için Meleklerin Ekmeği olarak adlandırılsın da, yine onların hizmetiyle kayadan çekilen suya Meleklerin İçeceği nitelendirmesi verilmesin, Üstelik Kutsal Yazılarda, bir ekmek için birinin ekmeği olduğu söylendiğinde, bu her zaman onu sağlayan veya yapanın değil, onunla beslenenin ekmeğidir. Bunun sayısız örneği vardır, örneğin, Mısır’dan Çıkış, bölüm 23, ayet 25, «Ekmeğini ve suyunu bereketli kılayım», 1. Krallar, 2. kitap, bölüm 12, ayet 3, «Onun ekmeğinden yiyerek», Tobit, bölüm 4, ayet 17, «Ekmeğinden aç olanlara ver» ve ayet 18, «Ekmeğini Doğru Olanın cenazesine dök», Ecclesiasticus, bölüm 11, ayet 1, «Ekmeğini akan suların üzerine saç», Yeşaya, bölüm 58, ayet 7, «Ekmeğini aç olanla paylaş», Yeremya, bölüm 11, ayet 19, «Onun ekmeğine odun koyalım», Matta, bölüm 15, ayet 26, «Çocukların ekmeğini alıp köpeklerin önüne atmak doğru değildir», Luka, bölüm 11, ayet 3, «Gündelik ekmeğimiz.» Tüm bu pasajlar açıkça göstermektedir ki, Kutsal Yazılarda birinin ekmeği, o ekmeği yapan, getiren veya sağlayan kişinin değil, onunla beslenen kişinin ekmeğidir. Alıntı yaptığımız Mezmur pasajında, Meleklerin Ekmeği bu nedenle kolayca Meleklerin yiyeceği anlamına gelebilir, maddi olmayanların değil, çünkü bunların maddi yiyeceğe ihtiyacı yoktur, aksine maddi olanların, yani havada yaşayan ve bedenlerinin süptilliği ile rasyonellikleri nedeniyle maddi olmayan Meleklere o kadar yaklaşan ve bu yüzden aynı adlandırma altında toplanan o rasyonel canlıların yiyeceği anlamına gelebilir.

Canlılar oldukları, dolayısıyla üreme yoluyla çoğalabildikleri ve bozulmaya tabi oldukları için, uçucu salgılarla yıpranan bedensel tözlerinin onarılması için yiyeceğe ihtiyaç duydukları sonucunu çıkarıyorum, çünkü her duyarlı varlığın yaşamı, akan ve geri çekilen, kazanılan, kaybedilen ve canlı tarafından ya havanın solunmasıyla ya da tözünü tinsel kılan yiyeceklerin mayalanmasıyla özümsenen tinsel ama maddi tözler aracılığıyla geri kazanılan bedensel elementlerin hareketinden başka bir şey değildir, nitekim en bilgili Ettmüller de bunu göstermiştir.

95. Fakat onların bedenleri latif olduğundan, besinleri de aynı derecede latif ve narin olmalıdır. Nasıl ki parfümler ile diğer buharlı ve uçucu maddeler, doğalarına aykırı düştüğünde onları rahatsız edip kaçırıyorsa, yukarıda (No 71 ve 72) aktardığımız üzere, mizaçlarına uygun düştüğünde de onlardan haz alır ve onlarla beslenirler.

Nitekim Cornelius’un yazdığı gibi, "Manna, güneşin ısısıyla arınmış ve pişmiş, ardından da takip eden gecenin soğuğuyla pıhtılaşmış ve yoğunlaşmış su ile toprağın bir sızıntısından başka bir şey değildir", elbette burada İbranilerin beslenmesi için Gökten indirilen ve bizim buralara özgü ya da tıbbi mannadan tamamen farklı olan Manna’dan bahsediyorum, ikincisi ise Ettmüller’e göre [Dilucid. Physiol., böl. 1], "yalnızca gece boyunca çiy ile karışan ve ertesi sabah güneşin ısısında pıhtılaşıp kalınlaşan bazı ağaçların suyu veya terlemesidir." Aksine, başka ilkelerden türeyen İbranilerin mannası, kutsal metin Mısırdan Çıkış, böl. 16, ayet 22’de gösterildiği üzere, pıhtılaşmak bir yana, güneşin ısısında eriyordu.

Dolayısıyla İbranilerin mannası, toprağın ve suyun sızıntılarından oluştuğu, güneş tarafından eritilip yok edildiği için şüphe götürmez bir şekilde en latif maddeden ibaretti, bu yüzden bahsettiğimiz varlıkların besini pekâlâ olmuş olabilir ve bu nedenle Davud tarafından haklı olarak Meleklerin Ekmeği diye adlandırılmıştır.

96. Yuhanna İncili, böl. 10, ayet 16’da bir başka yetkin kaynağımız daha vardır, orada şöyle denmektedir, "Bu ağıldan olmayan başka koyunlarım da var, onları da getirmeliyim, sesimi işitecekler ve tek bir sürü, tek bir çoban olacak." Bu ağıldan olmayan koyunların neler olduğunu ve Rab Mesih’in bahsettiği ağılın ne olduğunu araştırırsak, tüm Şarihler bize Mesih’in yegane ağılının, İncil’in vaaz edilmesiyle Yahudi olmayanların, yani İbranilerin ağılından başka bir ağıla mensup koyunların getirileceği Kilise olduğunu söylerler. Onlar aslında Mesih’in ağılının Sinagog olduğu görüşündedirler, çünkü Davud Mezmur 95, ayet 7’de, "Bizler onun otlağının halkı ve elinin koyunlarıyız" demişti ve ayrıca İbrahim ile Davud’a, Mesih’in onların soyundan doğacağı vaat edilmişti, çünkü Mesih İbrani halkı tarafından bekleniyordu, İbrani olan Peygamberler tarafından müjdelenmişti ve onun gelişi, işleri, çilesi, ölümü ve dirilişi İbrani şeriatının kurbanlarında, ibadetlerinde ve törenlerinde önceden simgelenmişti.

97. Ancak Aziz Pederlere ve diğer İlahiyat Doktorlarına gösterilmesi gereken hürmet her zaman saklı kalmak kaydıyla, bu açıklama pek tatmin edici görünmemektedir. Zira Müminlerin Kilisesi’nin dünyanın başlangıcından beri var olan yegane kilise olduğuna ve zamanın sonuna kadar böyle kalacağına inanmak bir iman esasıdır. Bu Kilise’nin başı, Tanrı ile insanlar arasındaki aracı olan, her şeyin kendisinin tefekkürüyle yapıldığı ve yaratıldığı İsa-Mesih’tir. Gerçekten de, kutsal Üçleme’ye olan iman, daha az açık bir şekilde de olsa, ve Kelam’ın Beden Alması ilk insana vahyedilmiş, onun tarafından çocuklarına öğretilmiş, onlar da kendi çocuklarına öğretmişlerdir. Böylece insanların çoğu putperestliğe sapıp doğru imandan uzaklaşmış olsa da, birçoğu atalarından aldıkları imanı korumuş ve doğa yasasına uyarak, Kardinal Tolet’in putperest uluslar arasında bir aziz olan Eyüp’e atıfla belirttiği gibi, Müminlerin gerçek Kilisesi’nde kalmıştır. Tanrı İbrani halkına özel lütuflar bahşetmiş, onlara kendilerine has yasalar ve törenler buyurmuş ve onları diğer uluslardan ayırmış olsa da, bu yasalar diğer uluslar için bağlayıcı değildi ve mümin İbraniler, tek bir Tanrı’ya ve Mesih’in geleceğine olan imanlarını ikrar eden diğer uluslardan farklı bir Kilise oluşturmuyorlardı.

98. Böylece putperestler arasında bile Mesih’in gelişini ve Hristiyan imanının diğer dogmalarını önceden haber verenler çıkmıştır, yani Balaam, Mercurius (cıva) Trismegistus [NOT: Burada Hermes Trismegistus kastedilmektedir, metindeki Latinceleştirilmiş isim korunmuştur], Hydaspes ve Lactantius tarafından kitap 1, böl. 6’da zikredilen, Baronius’un Apparatus Annal., no 18’de yazdığı Sibyl’ler bunlardandır. Mesih’in diğer uluslar tarafından da beklendiği Yeşaya’nın birçok bölümünde gösterilmekte ve Patrik Yakub’un Yaratılış, böl. 49, ayet 10’da yer alan şu kehanetiyle açıkça doğrulanmaktadır, "Şilo (gönderilecek olan) gelene kadar saltanat asası Yahuda’dan, kanun yapıcı da ayaklarının arasından ayrılmayacaktır ve ulusların toplanması ona olacaktır." Aynı şekilde Haggay’ın kehanetinde de, böl. 2, ayet 8’de şöyle denir, "Tüm Ulusları sarsacağım ve tüm Ulusların arzusu gelecektir", Cornelius a Lapide bu bölümü şöyle yorumlar, "Mesih’in gelişinden önce diğer uluslar, aşkınlık ve tanrısallık (thearkhia) hiyerarşi düzeni içinde..."

Tanrı’ya inanan ve doğa yasasına uyan paganlar da Yahudilerle eşit derecede Mesih’i beklemiş ve arzulamışlardır. Mesih kendisini Yahudilere olduğu kadar paganlara da ifşa etmiş ve göstermiştir, nitekim Melek çobanlara onun doğuşunu müjdelerken, mucizevi yıldız aracılığıyla Müneccimleri de ona tapınmaya çağırmıştır; pagan olan Müneccimler, Yahudiler arasındaki çobanlar gibi, uluslar arasında Mesih’i ilk tanıyan ve ona tapanlar olmuşlardır (Bkz. Aziz Fulgentius, Epifani Üzerine 6. Vaaz). Benzer şekilde, Mesih’in gelişi paganlara, Yahudilerden önce vaaz yoluyla (Havarilerden bahsetmiyorum) bildirilmiştir. Saygıdeğer Rahibe Maria de Agreda’nın, İsa Mesih ve Kutsal Bakire Meryem’in Hayatı adlı eserinde yazdığı gibi, «Kutsal Bakire Meryem, Aziz Yusuf ile birlikte Hirodes’in zulmünden kaçarken Bebek İsa’yı Mısır’a götürdüğünde orada yedi yıl kalmış, bu süre zarfında Kutsal Bakire’nin kendisi Mısırlılara gerçek Tanrı inancını ve Tanrı’nın Oğlu’nun insan bedeninde gelişini vaaz etmiştir.» Üstelik Mesih’in doğuşuna sadece Yahudiye’de değil, putların devrildiği ve kehanetlerin sustuğu Mısır’da da sayısız mucize eşlik etmiştir, Roma’da bir yağ pınarı fışkırmış, gökyüzünden yeryüzüne altın renkli bir kürenin indiği görülmüş, üç güneş belirmiş ve güneşin diskini gökkuşağı gibi alacalı olağanüstü bir halka çevrelemiştir, Yunanistan’da ise Delphi kâhini dilsiz kalmış ve kendisine adak sunduğu sarayında bir sunak yükselttiği Apollo’ya sessizliğinin sebebini soran Augustus’a tanrı şöyle cevap vermiştir,

«Tanrılara hükmeden İbrani bir çocuk, kendisi de bir Tanrı, beni makamımdan ayrılmaya ve cehenneme dönmeye zorluyor.»

Paganları Tanrı Oğlu’nun gelişi konusunda uyaran daha pek çok mucize gerçekleşmiştir, bunlar Baronius tarafından çeşitli yazarlardan derlenmiş olup onun Apparat. Annal. Eccles. ve Cornelius’un Haggai Üzerine Yorumlar eserlerinde bulunabilir.

99. Tüm bunlardan anlaşılmaktadır ki paganlar da Yahudiler gibi Mesih’in sürüsüne, yani inananların aynı Kilisesine aitti, bu nedenle Mesih’in, «Bu sürüden olmayan başka koyunlarım da var» sözlerinin, İbranilerle ortaklaşa Tanrı inancına, umuda, kehanete, beklentiye, mucizelere ve Mesih’in vaazına sahip olan paganlara uygulanabileceği doğru bir şekilde söylenemez.

100. Dolayısıyla, başka koyunlar sözleriyle, şimdiye kadar üzerinde durduğumuz o akıl sahibi yaratıkların veya hayvanların pekâlâ anlaşılabileceğini söylüyorum. Bunlar, belirttiğimiz gibi, kurtuluşa ve lanetlenmeye muktedir olduklarından ve İsa Mesih de Tanrı ile insan, aynı zamanda her akıl sahibi yaratık arasında aracı olduğundan (çünkü akıl sahibi yaratıklar, Mesih’in kendilerine bahşettiği lütuf sayesinde, onun liyakatleri göz önünde bulundurularak kurtuluşa ulaşırlar ki bu lütuf olmadan kurtuluşa ulaşmak imkânsızdır), her akıl sahibi yaratık, tek bir Tanrı inancıyla birlikte Mesih’in gelişi umudunu beslemiş, onun beden alarak doğuşunun ve lütuf yasasının ilkelerinin vahyine nail olmuş olmalıdır.

İşte bunlar, o insan sürüsünden olmayan ve Mesih’in getirmesi gereken koyunlardı, onun sesini, yani gelişinin ve İncil öğretisinin müjdesini ya doğrudan kendisinden ya da Havarilerden duyacak olan koyunlardı, insanlarla birlikte semavi saadeti paylaşarak tek bir sürü ve tek bir çoban oluşturacak olan koyunlardı.

101. Hiçbir şekilde uygunsuz olmadığını düşündüğüm bu yoruma, Aziz Hieronymus’a dayanarak aktardığımız, Aziz Anthony’den kendisi ve yoldaşları için, insan bedeninde acı çektiğini bildiği ortak Tanrı’ya dua etmesini rica eden o küçük adamın hikayesi de güç katmaktadır. Zira bu durum, onların Mesih’in gelişinden ve ölümünden haberdar olduklarını, Tanrı olarak onun rızasını kazanmak istediklerini gösterir, çünkü bu amaçla Aziz Anthony’nin şefaatini talep etmişlerdir.

102. Kardinal Baronius’un (Appar. Annal. no 129), Eusebius ve Plutarkhos’a dayanarak, Mesih’in ölümü sırasında meydana gelen mucizelerden biri olarak zikrettiği hadise de bu doğrultudadır.

Yazar, İmparator Tiberius’un saltanatı sırasında, Mesih acı çekerek can verdiğinde, Yunanistan’dan İtalya’ya giden gemicilerin gece vakti ve durgun bir havada Echinade Adaları yakınlarındayken gemilerinin karaya yanaştığını nakleder. Tüm mürettebat, geminin kaptanı Thamus’u çağıran yüksek bir ses duymuştur. Thamus ismine cevap verdiğinde ses şöyle karşılık vermiştir, «Falan bataklığın yakınına vardığında, büyük Pan’ın öldüğünü ilan et.» Thamus bunu yaptığında, aniden sayısız bir kalabalıktan yükseliyormuş gibi feryatlar ve çığlıklar yükselmiştir. Şüphesiz bunlar iblisler, bedensel melekler veya sulu doğaları nedeniyle bataklığın yakınında yaşayan akıl sahibi hayvanlardı; Mesih’in ölümünü Büyük Pan adıyla duyduklarında, Mesih’in ölümüne tanıklık ettikten sonra göğüslerini döverek evlerine dönen bazı Yahudiler gibi (Luka, Bap 23, Ayet 48) gözyaşlarına boğulmuş ve feryat etmişlerdir. Yukarıda çıkarılan tüm sonuçlardan, gösterildiği üzere, duyularla donatılmış ve bunların tutkularına tabi olan, üreme yoluyla doğan ve çürüme yoluyla ölen, kurtuluşa ve lanetlenmeye muktedir, bedenlerinin daha büyük bir letafeti sebebiyle insandan daha asil olan ve bir erkek veya kadınla ilişkiye girdiklerinde, kendisinden daha aşağı olan bir hayvanla çiftleşen insanla aynı günaha düşen bu tür iblislerin, succubusların ve incubusların var olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Ayrıca, bu iblislerin uzun süre ilişki yaşadıkları erkekleri, kadınları veya kısrakları öldürmeleri de nadir görülen bir durum değildir, bunun sebebi, kurtuluş yolunda (in via) günah işlemeye meyilli oldukları gibi tövbeye de açık olmaları gerektiğidir, nitekim bir hayvanla alışkanlık gereği günah işleyen bir insana da kendi vicdanı tarafından [okunamadı]

İtirafçının, günaha tekrar düşme vesilesini ortadan kaldırmak amacıyla o hayvanı öldürmesi gerekebileceği gibi, tövbe eden iblisin de kendisiyle günah işlediği insan veya hayvan fark etmeksizin o canlıyı katletmesi pekâlâ mümkündür, bir insana bu şekilde reva görülen ölüm, bir hayvana verilen ölümün insana günah sayılmamasından daha fazla iblise günah sayılmayacaktır, zira bu türden bir iblis ile insan arasındaki özsel fark göz önüne alındığında, hayvan insan için ne ise, insan da iblis için aynı şey olacaktır.

Pek çok okuyucumun, hatta belki de çoğunun, Epikürcülerin ve bazı Stoacı filozofların Aziz Pavlus için söylediği gibi "Yeni ilahların habercisi gibi görünüyor" diyerek benim hakkımda da aynı şeyi söyleyeceğini ve öğretimle alay edeceğini biliyorum. Ancak yine de, ne şeytan çıkarma ayinlerinden, ne kutsal şeylerden, ne de Mesih'in Haçından korkan ve yaygın olarak gulyabani olarak adlandırılan bu kâbus iblislerinin (incubus) ne olduğunu göstermek ve bu öğreti ortaya konurken anlatılan çeşitli etkileri ve fenomenleri açıklamak için yukarıdaki argümanları yanıtlamak zorunda kalacaklardır.

Kâbus iblisinin bir kadını nasıl hamile bırakabileceğine dair açıklama şöyledir,

Aslında bu durum, 31 ve 32. maddelerde çürüttüğümüz genel kabul gören görüşe uygun olarak, bir erkekten alınan spermle gerçekleştirilemez, dolayısıyla kadının, doğrudan doğruya üreme yeteneğine sahip bir hayvan olarak kendi spermine sahip olan kâbus iblisinin spermiyle hamile kaldığı sonucu çıkmaktadır. Tanrı'nın oğulları ile insan kızlarının birleşmesinden devlerin türeyişi de böylece tamamen açıklığa kavuşmaktadır, çünkü bu birleşme, her ne kadar insanlara benzeseler de daha uzun boylu olan ve iblislerden doğdukları için büyük bir güce sahip olmalarına rağmen ne kudret ne de iktidar bakımından onlara eşit olan devleri doğurmuştur. Bu durum, türedikleri hayvan türlerinin karışımından meydana gelen, en kusurlu olandan üstün olan ama en kusursuz olana asla erişemeyen melez katırlara benzer, nitekim katır, eşekten üstündür ancak kendisini doğuran kısrağın kusursuzluğuna ulaşamaz.

Yukarıdaki çıkarımı doğrulamak adına, farklı türlerin karışımından türeyen hayvanların üremediklerini, katırlarda görüldüğü üzere kısır olduklarını gözlemliyoruz. Devlerin başka devlerden doğduğunu okumuyoruz, aksine onların Tanrı'nın oğullarından, yani kâbus iblislerinden ve insan kızlarından doğduklarını okuyoruz, insan spermiyle karışmış iblis sperminden türedikleri ve iblis ile insan arasında adeta ara bir tür oldukları için üreme güçleri yoktu.

İblislerin doğası gereği son derece akışkan olması gereken sperminin, insanın yoğun spermiyle karışamayacağı ve dolayısıyla hiçbir üremenin gerçekleşmeyeceği yönünde bir itiraz ileri sürülebilir.

Cevap veriyorum ki, yukarıda 32. maddede belirtildiği üzere, üreme gücü, köpüklü ve yapışkan maddeyle aynı anda üreteciden çıkan ruhta yatmaktadır, dolayısıyla son derece sıvı olsa da iblisin spermi, yine de maddi olduğundan, insan sperminin maddi ruhuyla pekâlâ karışabilir ve üremeyi gerçekleştirebilir.

Eğer devlerin türeyişi gerçekten kâbus iblisleri ile kadınların birleşik spermlerinden kaynaklanmış olsaydı, Aziz Bernard ve Alcantara'lı Peter'in menkıbelerinde ve çeşitli yazarlar tarafından aktarılan diğer hikayelerde görüldüğü üzere, kâbus iblisleriyle ilişkiye giren kadınların eksik olmadığı günümüzde de devlerin doğmaya devam etmesi gerektiği şeklinde bir karşı çıkış olacaktır.

Cevap veriyorum ki, yukarıda 81. maddede Guaccius'tan aktarıldığı üzere, bu iblislerin bazıları topraksı, bazıları sulu, bazıları havai, bazıları ise ateşlidir ve hepsi kendi unsurlarında yaşarlar. Hayvanların, yaşadıkları unsurun genişliğine göre daha büyük boyutlarda oldukları iyi bilinmektedir, nitekim karada yaşayan hayvanlarda olduğu gibi balıkların da birçoğunun küçük olduğu doğrudur, ancak su unsuru toprak unsurundan daha geniş olduğundan, kapsayan her zaman kapsanandan daha büyük olduğu için, balıklar bir tür olarak karada yaşayan hayvanları boyutça geride bırakırlar; balinalar, ton balıkları, kaşalotlar ve karada yaşayan tüm hayvanları fersah fersah geride bırakan diğer memeli ve canlı doğuran balıklar buna örnektir. Sonuç olarak, bu iblisler gösterildiği üzere birer hayvan olduklarından, boyutları da doğalarına göre içinde yaşadıkları unsurun genişliğiyle orantılı olacaktır. Hava sudan, ateş de havadan daha geniş olduğuna göre, eterik ve ateşli iblislerin hem boy hem de güç bakımından topraksı ve sulu benzerlerini fersah fersah geride bırakacağı sonucu çıkar. Havada, yani sudan daha geniş bir unsurda yaşamalarına rağmen, bir tür olarak balıklardan ve dört ayaklılardan daha küçük olan kuşları itiraz olarak göstermek yersiz olacaktır, zira kuşlar kanatları vasıtasıyla havada seyahat etseler de dinlendikleri yer olan toprak unsuruna ait olmaktan geri kalmazlar, aksi takdirde deniz kırlangıcı gibi uçan bazı balıkların havai hayvanlar sınıfına dahil edilmesi gerekirdi ki bu doğru değildir.

Şimdi dikkat edilmelidir ki, tufandan sonra, toprak ve su küremizi çevreleyen hava, suların neminden dolayı eskisinden daha yoğun hale gelmiştir, nem çürümenin ilkesi olduğundan, insanların tufandan önceki kadar uzun yaşamamalarının sebebi de bu olabilir. Eterik ve ateşli iblislerin, diğerlerinden daha iri gövdeli olduklarından, bu yoğun atmosferde artık barınamamaları ve eğer ara sıra oraya iniyorlarsa, bunu ancak dalgıçların denizin derinliklerine inmesi gibi zoraki bir şekilde yapmaları da havanın bu yoğunluğundan kaynaklanmaktadır.

Tufandan önce, hava henüz bu kadar yoğun değilken, iblisler yeryüzüne gelip kadınlarla ilişkiye girmişler, böylece boyları babaları olan iblislerin boyuna neredeyse eşit olan devleri üretmişlerdir.

Ancak şimdi durum böyle değildir, kadınlara yaklaşan Incubus iblisleri sulu ve küçük boyludur, bu yüzden küçük adamlar şeklinde görünürler ve sulu olduklarından son derece şehvetlidirler. Şehvet ve nem bir arada gider, mitologların açıkladığı gibi, şehvetin kaynağını nemden aldığını göstermek için şairler Venus’ü denizden doğmuş olarak tasvir etmişlerdir. Dolayısıyla, günümüzde kısa boylu iblisler kadınları hamile bıraktığında doğan çocuklar devler değil, sıradan boyutta insanlardır. Dahası bilinmelidir ki iblisler, herhangi bir kılık değiştirme veya hileye başvurmadan, kendi doğal bedenleriyle kadınlarla cinsi münasebette bulunduklarında kadınlar onları görmezler, görseler bile ancak neredeyse şüpheli, zar zor algılanabilen bir gölge görürler, tıpkı bir Incubus tarafından kucaklandığında onun dokunuşunu neredeyse hiç hissetmeyen 28 numaralı maddede bahsettiğimiz kadında olduğu gibi. Ancak sevgililerine görünmek ve cinsi birleşmede onlara haz vermek istediklerinde, görünür bir kılık ve somut bir beden üstlenirler. Bunun hangi yollarla gerçekleştirildiği onların sırrıdır ve bizim dar görüşlü felsefemiz bunu keşfetmekten acizdir. Tek bildiğimiz, bu tür bir kılık veya bedenin yalnızca yoğunlaşmış havadan ibaret olamayacağıdır, çünkü bu ancak yoğunlaşma ve dolayısıyla soğuğun etkisiyle gerçekleşebilir, bu şekilde oluşmuş bir beden buz gibi hissedilir ve cinsi birleşmede kadınlara haz vermeyip onlara acı verirdi, oysa bunun tam tersi gerçekleşmektedir.

Cadılarla ilişkiye giren ruhani iblisler ile cadı olmayan kadınlarla işi olan Incubus’lar arasındaki ayrım kabul edildiğine göre, her iki durumdaki suçun ağırlığını tartmamız gerekir.

Cadıların iblislerle olan ilişkisi, beraberindeki koşullar, dinden dönme, Şeytan’a tapınma ve yukarıda 12 ila 24. maddelerde anlatılan diğer pek çok tanrısız şey nedeniyle, insan tarafından işlenebilecek tüm günahların en büyüğüdür, Şeytan ile cinsi münasebetin önceden varsaydığı dine karşı işlenen bu büyük suç göz önüne alındığında, iblisperestlik kesinlikle tüm bedeni suçların en iğrencidir. Ancak dine karşı işlenen günahlar hariç tutulup yalnızca bedenin günahı olarak ele alındığında, iblisperestlik basit bir kirlenmeye indirgenmelidir. Bunun en ikna edici nedeni, cadılarla işi olan Şeytan’ın saf bir ruh olması, hedefine ulaşmış ve yukarıda belirtildiği gibi lanetlenmiş olmasıdır, dolayısıyla ilahiyatçıların ortak görüşüne göre, eğer cadılarla çiftleşiyorsa, bu kendi üstlendiği veya kendi yaptığı bir beden içindedir.

Harekete geçirilmiş olsa bile bu beden canlı bir beden değildir ve bundan şu sonuç çıkar ki, böyle bir bedenle cinsi münasebette bulunan erkek veya kadın insan, cansız bir bedenle veya bir cesetle çiftleşiyormuş gibi aynı suçtan suçludur, bu da başka bir yerde gösterdiğimiz gibi basit bir kirlenme olacaktır. Dahası Cajetanus tarafından haklı olarak gözlemlenmiştir ki, Şeytan’ın üstlendiği bedene ve kullanılan uzva göre, bu tür bir ilişki diğer suçların utanç verici özelliklerini de pekala beraberinde taşıyabilir, örneğin bir akrabanın veya bir rahibenin bedenini üstlenirse bu suç ensest veya kutsala saygısızlık olur, eğer bir hayvan şeklinde veya ters ilişkide cinsi münasebet gerçekleşirse bu hayvanla ilişki veya sodomi olur.

İçinde dine karşı işlenen bir suçun en ufak bir unsuru bile bulunmayan bir Incubus ile olan ilişkiye gelince, bunun hayvanla ilişkiden ve sodomiden neden daha ağır olması gerektiğine dair bir neden bulmak zordur. Çünkü yukarıda söylediğimiz gibi, eğer hayvanla ilişki sodomiden daha ağırsa, bunun nedeni insanın kendi türünden çok daha aşağı bir türden olan bir hayvanla karışarak kendi türünün onurunu alçaltmasıdır. Ancak bir Incubus ile çiftleşirken durum tamamen aksinedir, çünkü Incubus, akli ve ölümsüz ruhu nedeniyle insanla eşittir ve daha ince olduğu için daha soylu olan bedeni nedeniyle insandan daha mükemmel ve daha onurludur. Sonuç olarak, bir Incubus ile ilişkiye girdiğinde insan doğasını alçaltmaz, aksine onurlandırır ve bu durum göz önüne alındığında, iblisperestlik hayvanla ilişkiden daha ağır olamaz.

Ancak genellikle daha ağır olduğu kabul edilir ve bunun nedeninin şu olduğunu düşünüyorum, Şeytan ile ister anlaşmalı ister anlaşmasız olsun, örneğin onunla alışılmış veya yakın bir bağ kurarak, onun yardımını, tavsiyesini veya lütfunu isteyerek ya da ondan gelecek şeylerin vahyini, geçmiş, uzaktaki veya başka bir şekilde gizlenmiş şeylerin bilgisini arayarak herhangi bir iletişimde bulunmak dine karşı bir günahtır. Böylece erkekler ve kadınlar, hayvan olduklarını bilmedikleri ama iblis olduklarına inandıkları Incubus’larla karışarak, yanılgı içindeki bir vicdan nedeniyle niyetten günah işlerler ve Incubus’larla ilişkiye girdiklerinde günahları, niyet bakımından bu ilişki iblislerle gerçekleşmiş gibi aynıdır, sonuç olarak suçlarının ağırlığı da tamamen aynıdır.

İblisperestlik el yazması az önce verilen sonuçla sona ermektedir. Tamamen felsefi ve teorik bir kabulle eser tamamlanmıştır, çünkü yazarın kanıtları oluşturacak yargılamalarla ya da verilecek cezayla ilgilenmeksizin, suçun ağırlığını genel terimlerle tanımlaması yeterliydi. Aksine, her iki soruya da engizisyoncu için gerçek bir kanunname olan büyük eser De Delictis et Poenis’te doğal olarak bir yer ayrılmıştı ve Amenolu Peder Sinistrari, önceki sayfalarda fazlasıyla gösterdiği tüm özen ve vicdanla bu konuları orada ele almaktan geri kalamazdı.

Okuyucu, İblisperestlik’e dair bu pratik sonucu burada bulmaktan mutluluk duyacaktır.

1. İblisperestlik suçunun kanıtlanmasında yapılacak ayrımlar.

2. Bir cadının Şeytan ile ilişkisini kanıtlayan işaretler.

3. Tam bir mahkumiyet için büyücünün kendi itirafı gereklidir.

4. Bir Incubus ile yakınlığı olan bir rahibenin hikayesi.

5. Eğer iddianame görgü tanıklarının anlatımlarıyla destekleniyorsa, işkenceye başvurulabilir.

1. Söz konusu suçun kanıtlanması hususunda, demonialitenin türüne göre bir ayrım yapılmalıdır, yani bunun cadılar veya büyücüler tarafından İblis ile mi gerçekleştirildiği, yoksa başka kişilerce İnkubuslar ile mi işlendiği belirlenmelidir.

2. İlk durumda, İblis ile yapılan anlaşma kanıtlandığında, demonialitenin varlığına dair delil de zorunlu bir sonuç olarak bunu takip eder, zira hem cadıların hem de büyücülerin şölen ve danstan sonra düzenlenen gece eğlencelerindeki amacı bu rezil ilişkiden başka bir şey değildir, aksi takdirde bu suça dair hiçbir tanık bulunamazdı, çünkü cadıya görünür olan İblis, başkalarının bakışlarından kaçar. Bazen kadınların ormanlarda, tarlalarda, koruluklarda sırtüstü yatarken, göbeklerine kadar çıplak halde, cinsel birleşme pozisyonunda, bacakları iki yana açık ve bükülmüş vaziyette kalçalarını hareket ettirirken görüldükleri doğrudur, nitekim bu durum Guaccius tarafından Kitap I, bölüm 12, yaprak 65'te, *Sciendum est saepius* başlığı altında yazılmıştır. Böyle bir durumda, diğer işaretlerle de destekleniyorsa, söz konusu suça dair çok güçlü bir şüphe uyanacaktır ve tanıklarca yeterince kanıtlanmış böyle bir eylemin, gerçeği ortaya çıkarmak adına yargıca işkenceye başvurma yetkisi vereceğine inanma eğilimindeyim, özellikle de bu eylemden kısa bir süre sonra kadından siyah bir dumanın çıktığı ve kadının ayağa kalktığı fark edilmişse, ki bu da yine Guaccius tarafından yazılmıştır, zira bu dumanın veya gölgenin kadınla cinsel ilişkide bulunan [NOT: Latince metindeki "concumbens cum foemina" ifadesi kadınla cinsel ilişkide bulunma anlamına gelmektedir] İblis'in kendisi olduğu sonucuna varılabilir. Aynı şekilde, yine aynı yazara göre birden fazla kez yaşandığı üzere, bir kadının bir adamla cinsel ilişkide bulunduğu görülmüş ve eylem biter bitmez bu adam aniden ortadan kaybolmuşsa da aynı sonuç çıkarılabilir.

3.

Dahası, bir kimsenin Büyücü veya Cadı olduğunu kesin surette kanıtlamak için o kişinin kendi ikrarı gereklidir, çünkü yargılama sırasında suç ortakları aleyhine ifade veren diğer Büyücüler hariç tutulursa, fiilin başka tanığı olamaz, suç ortağı olmaları hasebiyle bu kişilerin beyanları kesin kanıt teşkil etmez ve yukarıda 23 numaralı bentte belirtildiği üzere vücutlarına basılmış Şeytan mührü yahut konutlarında yapılan aramada şeytani sanatın alamet ve araçlarının bulunması gibi başka emareler mevcut olmadıkça işkenceye başvurulmasını haklı kılmaz, nitekim Büyücülere yönelik bir suçlama yöneltildiğinde onları yakalayıp evlerinde arama yapan Yargıçlar tarafından genellikle tespit edilen bu araçlar arasında kemikler ve bilhassa bir kafatası, ustalıkla örülmüş saçlar, karmaşık tüy düğümleri, yarasaların, kurbağaların veya yılanların kanatları, ayakları yahut kemikleri, bilinmeyen tohumlar, balmumu figürler, meçhul toz, yağ veya merhemlerle dolu kaplar yer almaktadır.

4.

Bir Incubus ile yakınlık kurulduğunun kanıtlanması da aynı zorluğu barındırır, zira diğer İblislerden geri kalmayan Incubus, dilediği takdirde kendi maşukası dışındaki herkes için görünmezdir. Yine de, Incubusların kadınlarla cinsi münasebet halindeyken, kah şu kah bu surette, suçüstü yakalanmalarına nadiren de olsa izin verdikleri vaki olmuştur.

Bir Manastırda

Adını da bulunduğu kasabayı da geçmişteki bir skandalı akıllara getirmemek adına anmadığım bir manastırda, kadınlar ve bilhassa rahibeler arasında adet olduğu üzere, incir çekirdeğini doldurmaz meseleler yüzünden kendi hücresine komşu bir hücrede kalan arkadaşıyla kavga etmiş bir rahibe vardı. Düşmanının her hareketini gözlemlemekte pek mahir olan bu komşu rahibe, birbirini izleyen birkaç gün boyunca, onun akşam yemeğinden sonra bahçede arkadaşlarıyla yürümek yerine hücresine çekildiğini ve kapıyı arkasından kilitlediğini fark etti. Onun bunca zaman orada ne yaptığını öğrenmek için can atan meraklı rahibe de kendi hücresine gitti. İki hücre yalnızca ince bir bölmeyle ayrıldığından, çok geçmeden alçak sesle konuşan iki kişinin sesine benzer bir gürültü, ardından tuhaf bir sürtünme, bir yatağın gıcırtısı, sanki iki kişi birlikte oluyormuşçasına iniltiler ve iç çekişler duydu, merakı son raddeye varmıştı ve hücrede kimin olduğunu kesin olarak tespit etmek için dikkatini iki katına çıkardı. Ancak üç kez üst üste rakibesinden başka hiçbir rahibenin dışarı çıkmadığını görünce, içeriye gizlice bir erkeğin sokulduğundan ve orada saklandığından şüphelendi. Gidip durumu, sağduyulu kişilerle istişare ettikten sonra sesleri bizzat işitmeye ve gözlemlemeye karar veren başrahibeye bildirdi.

Aceleci veya düşüncesizce bir eylemde bulunmaktan kaçınmak amacıyla, kendisine ihbar edilmiş olan belirtileri bizzat doğrulamak istedi. Bu doğrultuda Başrahibe ve sırdaşları, casus rahibenin hücresine giderek tarif edilen sesleri ve diğer gürültüleri bizzat işitti. Diğer rahibenin yanında başka bir rahibenin kilitli kalıp kalmadığından emin olmak için bir soruşturma başlatıldı, sonucun olumsuz çıkması üzerine Başrahibe ve beraberindekiler kapalı hücrenin kapısına giderek defalarca vurdular, fakat bir sonuç alamadılar, rahibe ne cevap verdi ne de kapıyı açtı. Başrahibe kapıyı kırdırmakla tehdit etti, hatta bir din kardeşine kapıyı levye ile zorlamasını emretti. Bunun üzerine rahibe kapısını açtı, yapılan aramada içeride kimse bulunamadı. Kiminle konuştuğu, yatağın gıcırdamasının, iç çekişlerin ve benzeri şeylerin sebebi ve nedeni sorulduğunda ise her şeyi inkâr etti.

Ancak olayların eskisi gibi devam etmesi üzerine, her zamankinden daha dikkatli ve meraklı hale gelen rakip rahibe, hücrenin içinde ne olup bittiğini görebilmek için bölmede bir delik açmayı başardı, içeride rahibeyle birlikte yatan zarif bir gençten başka ne görsün, üstelik aynı vasıtayla diğerlerinin de bu manzarayı seyretmesini sağladı. Suçlama kısa sürede piskoposa ulaştırıldı, suçlu rahibe hâlâ her şeyi inkâr etmeye çalışsa da işkenceyle tehdit edilince bir Incubus ile yakınlık kurduğunu itiraf etti.

5. Dolayısıyla, yukarıda zikredilenler gibi emareler ortaya çıktığında, derinlemesine bir soruşturmanın ardından suçlamada bulunulabilir, yine de sanığın itirafı olmaksızın, cinsel münasebete göz şahitleri tanıklık etmiş olsa bile cürüm tamamen kanıtlanmış sayılmamalıdır, zira bazen İblis, masum bir kadını mahvetmek amacıyla bir yanılsama vasıtasıyla böyle bir münasebeti taklit eder. Bu gibi durumlarda, Ruhani Yargıç sonuç olarak yalnızca kendi gözlerine güvenmelidir.

Demonialite (şeytanla cinsel münasebet) suçuna uygulanacak cezalar hususunda, bu türden bir cürüm için ceza öngören, bildiğim ne medeni ne de kilise hukuku (kanon hukuku) dahilinde bir kanun mevcuttur.

Ancak, böyle bir cürüm İblis ile bir anlaşma ve ortaklık, ayrıca inançtan sapma anlamına geldiğinden, büyücülerin işlediği neredeyse sayısız diğer zulüm ve kötülüklerden bahsetmeye gerek bile kalmaksızın, İtalya dışında kural olarak darağacı ve kazıkta yakılma ile cezalandırılır. Fakat İtalya'da, bu tür suçluların Engizisyoncular tarafından seküler güce teslim edilmesi çok nadir görülen bir durumdur.

Aziz Francis'in sıkı riayetkar Reforme Minörler Tarikatı'ndan Peder Ludovico Maria Sinistrari, 26 Şubat 1622'de Novara piskoposluğuna bağlı St. Julius bölgesinin küçük bir kasabası olan Ameno'da doğdu. Serbest bir eğitim aldı ve Pavia'da beşeri bilimler eğitimini tamamladı, burada 1647 yılında Fransisken Tarikatı'na girdi. Bundan sonra kendisini eğitime adayarak önce Felsefe profesörü oldu, ardından on beş yıl boyunca aynı kasabada, yüksek şöhretinin Avrupa'nın her yerinden çektiği çok sayıda öğrenci topluluğuna Teoloji dersi verdi. İtalya'nın başlıca şehirlerinde verdiği vaazlar, hitabet yeteneğinin takdir edilmesini sağlarken, aynı zamanda dindarlık açısından en hayırlı sonuçları doğurdu. Hem dünyevi hayatta hem de dinde eşit derecede sevilen Sinistrari, doğa tarafından en parlak vasıflarla donatılmıştı, köşeli bir beden yapısı, uzun boy, açık bir çehre, geniş bir alın, parıldayan gözler, canlı bir ten rengi, nüktedanlık ve zeka pırıltılarıyla dolu hoş bir sohbet tarzı, daha da değerlisi, maruz kaldığı gut hastalığının saldırılarına sarsılmaz bir tevekkülle katlanmasını sağlayan lütuf bağışlarına sahipti, dahası, uysallığı, açık yürekliliği ve Tarikatının kurallarına mutlak teslimiyeti ile dikkat çekiyordu. Tüm bilimlerin insanı olan bu şahsiyet, yabancı dilleri hiçbir hoca olmaksızın öğrenmişti ve Roma'da toplanan Tarikat genel kurullarında sık sık, kamuoyu önünde her konuda tezler savunurdu.

Bununla birlikte, kendisini daha ziyade Medeni Hukuk ve Kilise Hukuku çalışmalarına adamıştı. Roma'da Kutsal Engizisyon Yüce Mahkemesi Danışmanlığı görevini yürüttü, bir süre Avignon Başpiskoposunun Genel Vekilliğini yaptı ve ardından Milano Başpiskoposuna bağlı İlahiyatçı olarak görev aldı. 1688 yılında, Fransiskenlerin genel kurulu tarafından Tarikat tüzüğünün derlenmesiyle görevlendirildi ve bu görevi "Practica criminalis Minorum illustrata" başlıklı incelemesinde yerine getirdi. Miladi 1701 yılında, 6 Mart günü, yetmiş dokuz yaşında vefat etti.

Bölüm Başlıkları ve İçerik Özeti

Demonialite, kelimenin kökeni, Bu cürmün hayvancılık ve sodomi cürümlerinden ayrıldığı noktalar, Aziz Thomas'ın görüşü.

Incubus (erkek karabasan) ve Succubus (dişi karabasan) ile kurulan bedensel münasebet bir hayal ürünü değildir, Aziz Austin'in tanıklığı.

Büyücüler ve Cadılar, İblis ile olan ilişkileri, mesleklerinin törenleri.

İblis'in bir beden bürünmek için başvurduğu hileler.

Signora Hieronyma'nın nükteli hikayesi, büyülü ziyafet.

Incubuslardan türeyen insanlar, Romulus ve Remus, Platon, Büyük İskender, Sezar-Augustus, Büyücü Merlin, Martin Luther, Deccal'in bir Incubus'tan doğacağı iddiası.

Incubuslar saf ruhlar değildir, ürerler ve bu nedenle kendilerine ait bir bedenleri vardır.

Meleklerin tamamı saf ruhlar değildir, İkinci İznik Konsili'nin bu yöndeki kararı.

İnsandan başka, onun gibi bir beden ve ruha sahip akıl sahibi yaratıkların veya hayvanların varlığı.

Bu hayvanların insandan farkı nedir, Kökenleri nedir, İnsanların Adem'den türemesi gibi hepsi tek bir bireyden mi türemiştir, Aralarında cinsiyet ayrımı var mıdır, Ahlakları, kanunları, toplumsal adetleri nelerdir?

Bedenlerinin şekli ve yapısı nasıldır, Şarabın bileşiminden çıkarılan bir karşılaştırma.

Bu hayvanlar hastalıklara, fiziksel ve ahlaki zaaflara, ölüme tabi midir?

İlk günah (asli günah) ile mi doğarlar, İsa Mesih tarafından kurtarılmışlar mıdır ve uhrevi saadete ya da ebedi cezaya muktedir midirler?

Incubuslar maddi maddelerden etkilenirler, dolayısıyla bu maddelerin maddesel yapısına iştirak ederler.

Tobit'in tarihinden alınan örnek, Sarah'ya musallat olan Incubus'un kovulması, yaşlı Tobias'ın iyileştirilmesi.

Aziz Anthony'nin çölde bir Faun ile karşılaşması, aralarındaki konuşma.

Incubusların bedenselliğine dair diğer kanıtlar, özellikle İbranilerin Mannası veya Meleklerin Ekmeği.

Mesih'in "Bu ağıldan olmayan başka koyunlarım da var" sözleri hangi anlamda anlaşılmalıdır, Apollo'nun İmparator Augustus'a hitabı, Tanrıların sonu.

"Büyük Pan öldü" veya Mesih'in ölümünün Faunlara, Silvanlara ve Satirlere bildirilmesi, onların feryatları.

Sorunun çözümü, Bir kadın bir Incubus tarafından nasıl hamile bırakılabilir? Devlerin katırlarla karşılaştırılması

Nemli ortamdaki şehvet, üretken gücün nerede yattığı, neden artık daha fazla Dev doğmadığı

Demonialık suçunun değerlendirilmesi, 1. Şeytan ile işlenen, 2. Bir Incubus ile işlenen

P... BÖLGESİ KAPÜSİEN TARİKATI RAHİBİNİN ONAYI

Dün bana gönderdiğiniz eseri inceledim ve baskıdan gerçekten memnun kaldım, eserin kendi değeri hakkında fikir beyan etmem için henüz zaman gelmedi. Burada Ameno'lu Muhterem Peder Sinistrari'nin Practica criminalis Minorum adlı kitabından başka bir eserini bulamazdınız, De Delictis et Poenis ise sanırım bir diğer manastırımızda bulunmaktadır, ancak yine de çok sıcak bir kabul görürdünüz.

Des Grieux'nün, geçmişi ancak [okunamadı] dayanan bugünkü St-Sulpice'te ikamet etmiş olabileceğine pek ihtimal vermiyorum.

Tespit etmemi sağlayan bazı diğer hatalar da mevcut, fakat genel olarak eser başarılıdır ve tebriklerimi kabul edebilirsiniz.