Corpus Hermeticum, Pimander

O bunları söyledikten sonra biçimini değiştirdi ve bir anda her şeyi açığa çıkardı. Karşımda uçsuz bucaksız bir manzara belirdi; her şey son derece tatlı ve hoş bir ışığa dönüşmüştü, ona bakarken içim hayranlıkla doldu. Az sonra korkunç bir karanlık, eğik bir dönüşle aşağıya kayarak, anlatılamaz bir çalkantıyla kaynayan nemli bir doğaya doğru süzüldü.

Ardından büyük bir duman yükselerek bir sese dönüştü; o sesten öyle bir ses doğdu ki, onu ışığın sesi olarak algıladım. Işığın bu sesinden dile gelen bir Söz çıktı. Bu Söz, nemli doğanın yanında durup onu kucakladı. Nemli doğanın bağrından saf ve hafif bir ateş hemen yükseklere doğru fırladı. Hava da hafif ve ruha itaatkâr olarak, ateş ile su arasındaki orta bölgeyi tuttu.

Toprak ve su ise öyle iç içe uzanıyordu ki, suların örttüğü yeryüzünün yüzü hiçbir yerde görünmüyordu. Bu ikisi, üzerlerinde dolaşan ve kulaklarında çınlayan ruhani Söz ile harekete geçirildi. O zaman Poimandres, 'Bu görüntünün ne anlama geldiğini kavrıyor musun?' dedi. 'Bileceğim,' dedim. Bunun üzerine şöyle dedi: 'O ışık benim, senin Tanrın olan Zihin; karanlıktan taşan nemli doğadan daha kadimim. Zihnin tohumu ise parlayan Söz, Tanrı'nın oğludur.'