Kilisenin Tanrı'nın Sureti ve Tipi Oluşu Üzerine

Kutsal yaşlı derdi ki, Kutsal Kilise ilk temaşaya göre Tanrı'nın tipini ve suretini taşır; zira O'nun işlediği aynı işi taklit ve tip yoluyla kendi içinde işler. Nitekim erkek ve kadın ve çocuk olarak, ırk ve tür bakımından, uluslar ve diller bakımından, yaşam biçimleri ve yaşlar bakımından, görüşler ve zanaatlar bakımından, âdetler ve alışkanlıklar bakımından, hatta bilgi ve mertebeler bakımından, kaderler ve karakterler ve hâller bakımından en büyük ölçüde birbirinden ayrılan, sayısı neredeyse sonsuz bunca insan varken; Kilise'ye giren yahut Ruh'ta yeniden doğup yeniden yaratılanların hepsine eşitçe tek bir ilahi biçim ve unvan bağışlar: Mesih'e ait olmak ve Mesih'in adıyla anılmak.

Ve imana göre tek bir bağ verir; öyle bir bağ ki yalın, bölünmez ve parçalanmazdır. Böylece her insanda bulunan o sayısız ve hesapsız farkların, her şeyin kendisine yönelip toplanması sebebiyle var oldukları dahi fark edilemez olur. Buna göre hiç kimse kendini ortak bütünden ayrı bilmez; aksine her şey, imanın o yalın ve bölünmez lütfu ve gücü sayesinde birbiriyle kaynaşmış ve birleşmiştir. Zira hepsinin kalbi ve canı birdir.

Farklı parçalardan tek bir beden hem var olur hem görünür kılınır; ve bu beden, başı olarak Mesih Tanrı'yı taşımaya gerçekten layıktır. Nitekim ilahi Havari O'nun hakkında şöyle der: Artık ne erkek vardır ne kadın, ne Yahudi ne Yunanlı, ne sünnetli ne sünnetsiz, ne barbar ne İskit, ne köle ne özgür; fakat Mesih her şeydir ve her şeydedir. O ki, Tanrı'nın ifade edilemez iyiliğinin tek yalın gücüyle her şeyi kendine sarar; tıpkı bir merkezin, kendisine bağlı çizgileri tek bir yalın nedende toplaması gibi.