Lorraine dükalığının cellat yargıcı Nicolas Remy, on altıncı yüzyılın sonunda yürüttüğü cadı davalarından derlediği itirafları bu üç ciltlik incelemede toplamıştır. Aşağıdaki bölüm, Remy metnini yazarken eline geçen Forbach sorgularından doğrudan beslenir. Kadınların gece yataklarından gizlice ayrılıp toplantılarına uçmak için kocalarını nasıl kandırdıklarını, mahkeme kayıtlarından çıkan somut adlar ve ayrıntılarla anlatır. Dönemin cadı korkusunu ve o korkuyu besleyen itiraf mekaniğini tek bir sahnede gösterir.
Bunları yazmakta iken, Forbach'tan sanık bazı kadınların sorguları elime geçti. O güne dek bilmediğim bir şeyi bunlardan öğrendim: büyücü kadınlar, evlilik yataklarından toplantılarına uçmaya hazırlandıklarında, kocaları gündüz ve gece yoldaşlıklarının yokluğunu sezmesin diye bir büyüyle uyku çökertmeye alışkındırlar. Bu uykudan erkekler kolayca uyandırılamaz. Ya da uyumakta olanların yanına, kendi görünüşlerini taşıyan birtakım suretler karartıp iliştirirler. Öyle ki adamlar bu arada uyanacak olsalar, o sureti kendi karıları sanırlar.
Dokumacı Bertranda, bunu sık sık yaptığını itiraf etti. Kocasını böyle bir uykuya daldırmak için, önce kendisini böyle toplantıların yoluna çıkmayı arzuladığında sürünmeye alışkın olduğu aynı merhemle bulayıp, sonra sık sık onun kulağını çimdiklermiş. Ottingen'deki başrahibin karısı Eller bir çocuk yastığı, Sichen Maya Speirchen ise bir süpürge koymuş; bunu, cinlerinin adını andıktan sonra yaparlarmış ve böylece kocalarından sıkça kaçabilirlermiş.
Metzeresch'te John Sartor'un karısı Maria, sanki merhemle doldurulmuş gibi bir demet saman koyarmış; bu saman, kadın eve döner dönmez anında yok olurmuş. Catharina Ruffa ise Cin'in kendisinin kimi zaman bu vazifeyi üstlenip onun yerine yattığını bildirdi.
Kocaları yokluğu sezmesin diye bir büyüyle uyku çökertirlerdi; adam uyansa, yanındaki sureti kendi karısı sanırdı.
Özgün metin (İngilizce)
Bu metin neden önemli
Nicolas Remy (yaklaşık 1530 ile 1612), Lorraine dükalığının başsavcısı ve yargıcıydı; kendi ifadesine göre yüzlerce cadı davasına hükmetmiştir. 1596 tarihli Daemonolatreiae Libri Tres (Üç Ciltlik Şeytana Tapınma Kitabı), doğrudan bu davaların sorgu tutanaklarına dayanır ve dönemin en etkili demonoloji elkitaplarından biri olmuştur. Metin, cadılığı ruhsal bir yanılgı değil fiziksel bir gerçeklik olarak sunan yargıç bakışını temsil eder. Buradaki bölüm, Remy'nin kitabı yazarken kendisine ulaşan Forbach kayıtlarından doğrudan alıntıladığı, tarih ve yer damgalı somut itirafları içerir; bu da eserin hem bir hukuk belgesi hem de bir korku anlatısı olarak nasıl işlediğini gösterir.
Yeni metinlerden ilk sen haberdar ol
Tam çeviriler, PDF'ler ve yeni eklenen kaynaklar hazırlandıkça e-postana düşsün.
- Kaynak eser
- Daemonolatreiae Libri Tres (Uc Ciltlik Seytana Tapinma Kitabi), Nicolas Remy (Remigius), 1596, Latince aslindan Ingilizce cevirisi. Kitap I, Bolum XII, sayfa 109 ile 110.
- Neşir
- Latince asil 1596; Source Library Ingilizce cevirisi (CC BY-SA 4.0), Amsterdam 2026.
- Konum
- Kitap I, Bolum XII, sayfa 109-110 (kitap kimligi 698fb93d6b95eeda7d2d36ff).
- Çeviren
- Şira Nur Uysal
- Dijital nüsha
- Source Library
