Lorraine dükalığının cellat yargıcı Nicolas Remy, on altıncı yüzyılın sonunda yürüttüğü cadı davalarından derlediği itirafları bu üç ciltlik incelemede toplamıştır. Aşağıdaki bölüm, Remy metnini yazarken eline geçen Forbach sorgularından doğrudan beslenir. Kadınların gece yataklarından gizlice ayrılıp toplantılarına uçmak için kocalarını nasıl kandırdıklarını, mahkeme kayıtlarından çıkan somut adlar ve ayrıntılarla anlatır. Dönemin cadı korkusunu ve o korkuyu besleyen itiraf mekaniğini tek bir sahnede gösterir.

Türkçe çeviri (önizleme) · Çeviren Şira Nur Uysal

Bunları yazmakta iken, Forbach'tan sanık bazı kadınların sorguları elime geçti. O güne dek bilmediğim bir şeyi bunlardan öğrendim: büyücü kadınlar, evlilik yataklarından toplantılarına uçmaya hazırlandıklarında, kocaları gündüz ve gece yoldaşlıklarının yokluğunu sezmesin diye bir büyüyle uyku çökertmeye alışkındırlar. Bu uykudan erkekler kolayca uyandırılamaz. Ya da uyumakta olanların yanına, kendi görünüşlerini taşıyan birtakım suretler karartıp iliştirirler. Öyle ki adamlar bu arada uyanacak olsalar, o sureti kendi karıları sanırlar.

Dokumacı Bertranda, bunu sık sık yaptığını itiraf etti. Kocasını böyle bir uykuya daldırmak için, önce kendisini böyle toplantıların yoluna çıkmayı arzuladığında sürünmeye alışkın olduğu aynı merhemle bulayıp, sonra sık sık onun kulağını çimdiklermiş. Ottingen'deki başrahibin karısı Eller bir çocuk yastığı, Sichen Maya Speirchen ise bir süpürge koymuş; bunu, cinlerinin adını andıktan sonra yaparlarmış ve böylece kocalarından sıkça kaçabilirlermiş.

Metzeresch'te John Sartor'un karısı Maria, sanki merhemle doldurulmuş gibi bir demet saman koyarmış; bu saman, kadın eve döner dönmez anında yok olurmuş. Catharina Ruffa ise Cin'in kendisinin kimi zaman bu vazifeyi üstlenip onun yerine yattığını bildirdi.

Kocaları yokluğu sezmesin diye bir büyüyle uyku çökertirlerdi; adam uyansa, yanındaki sureti kendi karısı sanırdı.

Özgün metin (İngilizce)

While I was writing these things, the interrogations of certain accused women from Forbach came into my hands, from which I learned, what I had not known until now, that sorceresses, when they are about to fly from their marriage beds to their meetings, so that the husbands might not feel the absence of their daily and nightly company, are accustomed to induce sleep through incantation, from which the men cannot easily be awakened; or they shade and attach certain figures to those who are already sleeping, whom the men, if they should happen to wake up in the meantime, would believe to be their own wives. Bertranda the Weaver confessed that she often did this; and to lull her husband into such a sleep, she would frequently pinch his ear, having first smeared it with the same ointment with which she was accustomed to anoint herself when she desired the path to such meetings. Eller, the wife of the Dean in Ottingen, placed a child's cushion, and Sichen Maya Speirchen placed a broom, after they had pronounced the name of their demon; and thus they were frequently able to flee from their husbands. Maria, the wife of John Sartor in Metzeresch, placed a bundle of straw stuffed as if with ointment, which would vanish immediately upon her return home. Catharina Ruffa declared that the Demon himself sometimes took on such duties by lying down in her place.

Bu metin neden önemli

Nicolas Remy (yaklaşık 1530 ile 1612), Lorraine dükalığının başsavcısı ve yargıcıydı; kendi ifadesine göre yüzlerce cadı davasına hükmetmiştir. 1596 tarihli Daemonolatreiae Libri Tres (Üç Ciltlik Şeytana Tapınma Kitabı), doğrudan bu davaların sorgu tutanaklarına dayanır ve dönemin en etkili demonoloji elkitaplarından biri olmuştur. Metin, cadılığı ruhsal bir yanılgı değil fiziksel bir gerçeklik olarak sunan yargıç bakışını temsil eder. Buradaki bölüm, Remy'nin kitabı yazarken kendisine ulaşan Forbach kayıtlarından doğrudan alıntıladığı, tarih ve yer damgalı somut itirafları içerir; bu da eserin hem bir hukuk belgesi hem de bir korku anlatısı olarak nasıl işlediğini gösterir.

Eser hakkında

Nicolas Remy, on altıncı yüzyılın son çeyreğinde Lorraine Dükalığı bünyesinde üst düzey adli makamlarda bulunmuş bir hukukçu ve yargıçtır. Rönesans hümanizminin etkisi altındaki bir eğitimden geçmesine rağmen, döneminin teolojik ve hukuki iklimine uygun olarak cadılık suçlamalarını kararlılıkla kovuşturmuştur. Remy'nin kariyeri, erken modern Avrupa'da büyücülük davalarının yoğunlaştığı, yerel mahkemelerin ve dinsel otoritelerin şeytani işbirliklerini devlet düzenine yönelik doğrudan bir tehdit saydığı bir döneme denk gelir. Yazar, bu kurumsal ve düşünsel arka planın içinde kalarak cadılığı yalnızca dinsel bir sapkınlık değil, aynı zamanda sivil hukukun sert tedbirlerle bastırması gereken organize bir suç biçimi olarak ele almıştır.

Yazarın 1596 yılında kaleme aldığı üç ciltlik Daemonolatreiae Libri Tres, bölgede bizzat yürüttüğü ya da belgelerine ulaştığı soruşturmaların kayıtlarını bir araya getirir. Çalışma, cadıların Şeytan ile yaptıkları varsayılan sözleşmeleri, gece toplantılarını, büyü pratiklerini ve bu eylemlerin toplumsal düzende yarattığı iddia edilen zararları ele alır. Remy, metin boyunca felsefi ya da teolojik tartışmalardan ziyade, sanıklardan sorgu sırasında elde edilen ifadeleri temel birer maddi kanıt gibi işler. Eserin ana kurgusu, sanıkların itiraflarını birbiriyle karşılaştırarak şeytani faaliyetlerin belirli kurallara ve ortak yöntemlere bağlı olduğunu göstermek üzerine kuruludur.

Bu sayfada sunulan pasaj, Remy'nin Forbach'taki kadın sanıkların sorgu tutanaklarını incelemesi sırasında edindiği özel tanıklıkları içerir. Yazar, evlilik yatağının gizliliğine sızan bu iddiaları aktarırken merhemler, büyüyle sağlanan derin uyku ve eşlerin yerine bırakılan cansız nesneler gibi dönemin anlatı unsurlarını somut kişi adlarıyla kaydeder. Okur, bu metne yaklaşırken erken modern dönem adli mekanizmasının itiraf toplama biçimini, halk inançlarının sorgu odalarında nasıl biçimlendiğini ve mahkeme kayıtlarının dönemin toplumsal cinsiyet rolleri ile evlilik kurumuna dair kaygılarını nasıl yansıttığını inceleme fırsatı bulur.

Bu eser Büyü ve Okült Koleksiyonu'nun parçasıdır →

Künye

Kaynak eser: Daemonolatreiae Libri Tres (Uc Ciltlik Seytana Tapinma Kitabi), Nicolas Remy (Remigius), 1596, Latince aslindan Ingilizce cevirisi. Kitap I, Bolum XII, sayfa 109 ile 110.
Neşir: Latince asil 1596; Source Library Ingilizce cevirisi (CC BY-SA 4.0), Amsterdam 2026.
Konum: Kitap I, Bolum XII, sayfa 109-110 (kitap kimligi 698fb93d6b95eeda7d2d36ff).
Çeviren: Şira Nur Uysal
Dijital nüsha: Source Library

Bu Türkçe çeviri © Şira Nur Uysal, CC BY-SA 4.0 ile paylaşılmıştır (serbestçe kullanın, kaynak gösterin, değiştirirseniz aynı lisansla paylaşın). Kullanım & lisans →

Bu Çeviriye Atıf

Uysal, Ş. N. (Çev.). (2026). Cadıların Kocalarını Uyutup Şabat Toplantılarına Uçuşu. Kadim Kütüphane. https://kadimkutuphane.com/remy-daemonolatreiae-cadilarin-gece-ucusu

Özgün Sayfalar60 sayfa