Jacob Böhme, Signatura Rerum eserinin daha ilk satırlarında hem simyanın hem de Hermetik doğa felsefesinin kalbindeki gizli varsayımı açığa vurur. Her yaratılmış şey, içindeki gizli özü dışarıdaki biçimiyle, sesiyle ve rengiyle dile getirir. Böhme için bilgi, kuru bir aktarım değil, bir uyanıştır. Bir başkasının sözünü ancak onun imzası bizimkine dokunduğunda, çanımızı çalacak çekiç elimize geçtiğinde gerçekten anlayabiliriz. Aşağıdaki pasaj, bu imza öğretisinin açılış beyanıdır.
Tanrı hakkında imzanın bilgisi olmaksızın söylenen, yazılan ya da öğretilen her şey dilsizdir ve anlayıştan yoksundur. Bu, yalnızca bir başkasının ağzından tekrarlanan tarihsel bir tahminden ileri gelir; öyle bir söz ki, ruh onda suskundur, çünkü bilgiden yoksundur. Fakat Ruh, imzayı bir kimseye açarsa, o kişi bir başkasının konuşmasını anlar. Dahası, Ruhun kendini sesin tınısında nasıl açığa vurup gösterdiğini kavrar. Birinin Tanrı hakkında konuştuğunu, öğrettiğini, vaaz verdiğini ve yazdığını görmem, hatta bunu kendim işitip okumam, onu anlamam için yeterli değildir. Ancak onun sesi ve ruhu, kendi imzasından ve benzeyişinden çıkıp benim benzeyişime girer ve kendi benzeyişini benimkine kazırsa, o zaman onu, ister sözlü ister yazılı olsun, gerçekten ve temelden anlayabilirim; yeter ki elinde benim çanımı çalabilecek çekiç bulunsun.
Bundan biliriz ki bütün insani nitelikler Bir'den çıkar; hepsinin yalnızca tek bir Kökü ve Anası vardır. Yoksa bir insan bir başkasını ses aracılığıyla anlayamazdı. Zira ses ya da konuşma yoluyla Biçim, kendini bir başkasının benzeyişine işler ve kazır. Benzer bir tını ya da ses bir diğerini yakalar ve harekete geçirir; ve o seste Ruh, Öz içinde tasarlayıp İlke içinde biçime kavuşturduğu kendi benzeyişini kazır.
Onu ancak, elinde benim çanımı çalabilecek çekiç bulunuyorsa gerçekten anlayabilirim.
Özgün metin (İngilizce)
Bu metin neden önemli
Bu metin, simyanın ve Rönesans doğa felsefesinin temel sezgisini, yani her şeyin dışsal biçiminin içsel özün bir imzası olduğu düşüncesini, ilk kaynağından okumamızı sağladığı için önemlidir. Simyacı, madeni ya da bitkiyi rastgele değil, taşıdığı imzaya bakarak okur; çünkü dış görünüş, gizli ruhun mührüdür. Böhme burada bu okumayı bilgi kuramına dönüştürür. Anlamak, bir imzanın bir başka imzaya uyanmasıdır. Bu görüş, Paracelsus'un işaretler öğretisiyle Hermetik yazışma ilkesini birleştirir ve sonraki simya ile teosofi geleneğini derinden etkiler.
Yeni metinlerden ilk sen haberdar ol
Tam çeviriler, PDF'ler ve yeni eklenen kaynaklar hazırlandıkça e-postana düşsün.
- Kaynak eser
- Signatura rerum: or the signature of all things (Jacob Böhme), İngilizce çeviri John Ellistone, Londra 1651; özgün Almanca De Signatura Rerum, 1622
- Neşir
- 1651 İngilizce ilk baskı (John Ellistone çevirisi), Bölüm I, madde 1-2
- Konum
- Chapter I, sections 1-2 (page 13); Source Library book_id 699ef9ff56e1710c66738155
- Çeviren
- Şira Nur Uysal
- Dijital nüsha
- Source Library