Suçsuz Bir Zihin Hiçbir İftiraya Boyun Eğmez

Birinci Kitap

Marcus Tullius Cicero'nun yaşamının ve gidişatının geri kalanı arasında, ülkesinden sürgün edilmekten daha çok yararına olan başka ne olabilirdi? Malları satıldığında, evi yıkıldığında, kendisi yalnızca hapsedildiğinde, o zaman öğrendi ki Vatandaşlar arasında ne denli hoş karşılanmıştı, ülkesi için ne denli gerekliydi, dostlarına ne denli değerliydi — ve (eğer şanını alçakgönüllülükle kullansaydı) hayatında başına gelen hiçbir şey, itibarına bundan daha fazla katkıda bulunmamıştı: çünkü geri çağrılmasından sonra, öncekinden daha da görkemli oldu. Ve insan hayatının bütün felaketlerinde şu gerekçe küçümsenmeyecek bir önem taşır: zorunluluk bizi kendimizi teselli etmeye iter — ister sabırla ister sabırsızlıkla felaketlerimizi karşılayalım, sonunda onlara katlanmak zorunda kalırız.

Keder ya da hüzün de başka bir sonuca varmaz, yalnızca kaygıyı artırır ve zihnimizi iyi öğüt almaya daha az elverişli kılar; böylece hem umut hem yardım açıkça elimizden alınır — ve sürekli gözyaşı ya da umutsuzluk, acıya ne gibi bir iyilik ya da hafifleme sağlayabilir? Gerçekten de, kendi kaygını büyütmek ya da azaltmak senin elinde olduğuna göre, bilge ve ihtiyatlı bir insana düşen, kendini kederden arındırmak ve bütün felaketlere sabırlı bir zihinle katlanmaktır — şunu hatırda tutarak:

Suçsuz bir zihin, bütün iftiralara boyun eğmez.

Ne yazık ki, dilinen hayatının ne yararı olacak, ya da kederli düşüncelerin neyi başaracak? Sık sık görülmüştür ki felakete sabır ya da tahammül, yiğit insanlara yardımcı olmuştur. Çünkü biz en çabuk...