Jacob Böhme

Jacob Böhme, 1575'te Yukarı Lusatia'da Görlitz yakınlarında bir köylü ailesinde doğdu ve Görlitz'te kunduracılık yaptı. Kendi anlatımına göre 1600 yılında yaşadığı bir aydınlanma deneyiminde varlığın özüne dair bir kavrayış edindi. 1612'de tamamladığı ilk kitabı Aurora elyazması olarak dolaşınca kentin baş papazı Gregor Richter tarafından suçlandı ve bir süre yazmaktan men edildi. Sonraki yıllarda yeniden yazmaya başladı ve 1624'te Görlitz'te öldü.

Böhme, Tanrı'yı dipsiz bir temelden, Ungrund'dan kendini açan bir hayat olarak düşündü. Kötülüğün kaynağı, iyi ile kötünün karşıtlığı ve doğanın yedi niteliği onun başlıca temalarıdır. Paracelsusçu ve simyacı imgeleri Hristiyan kurtuluş öğretisiyle birleştirdi. Başlıca eserleri arasında Aurora, İnsanın Üç Katlı Hayatı, De Signatura Rerum, Mysterium Magnum ve sağlığında basılan tek kitabı olan Mesih'e Giden Yol sayılır.

Böhme'nin etkisi Pietizm'den İngiliz Behmenistlerine, Louis-Claude de Saint-Martin'den Schelling ve Hegel'e kadar uzanır. Kütüphanedeki geniş seçki onun düşüncesini bütün evreleriyle izleme imkânı verir. "Aurora: Şafağın Kızıllığı" ile "Aurora: Doğanın Ağacı ve İyilikle Kötülük Arasındaki İnsan" ilk kitabına, "Signatura Rerum: Her Şeyin İmzası" ve "Her Şeyin İmzası" doğadaki işaretler öğretisine açılır. "Mesihe Giden Yol" başlıklı metinler tövbe ve yeniden doğuşu, "Mektuplar: Bir Hristiyan Nedir" ise onun iç Hristiyanlık anlayışını gösterir.