Moses de León

Moşe ben Şem Tov de León, 13. yüzyılın ikinci yarısında Kastilya'da yaşadı. Uzun yıllar Guadalajara'da kaldı, ardından Ávila'ya yerleşti. Hayatının son döneminde, Rabbi Şimon bar Yohai'ye atfedilen ve Aramice yazılmış bir eserin nüshalarını çoğaltıp dağıttığı bilinir. Akkolu İshak'ın aktardığı bir tanıklık, bu eserin kaynağı konusunda daha o dönemde soru işaretleri bulunduğunu gösterir.

De León'un kendi adıyla yazdığı İbranice eserler arasında Sefer ha-Rimmon ve Şekel ha-Kodeş bulunur. Bu eserlerde emirlerin mistik anlamını, sefirotların yapısını ve ruhun kaderini ele alır. Gershom Scholem başta olmak üzere modern araştırmacılar, bu eserler ile Zohar arasındaki dil ve düşünce benzerliklerinden hareketle Zohar'ın ana gövdesinin onun kaleminden çıktığını savundu. Son dönem araştırmalar ise eseri tek bir yazarın değil, onun da içinde yer aldığı bir çevrenin ürünü olarak görmeye yönelmektedir. Zohar'ın kendisi ise geleneksel olarak Rabbi Şimon bar Yohai'ye atfedilir.

Kütüphanedeki metinlerin yazarlığı bu nedenle atfedilmiş kabul edilmelidir. "Zohar'ın Girişi", "Zohar: Emirler ve Yaratılışın İşi", "Teruma Bölümü", "Mişpatim'in Yaşlısı" ve "Aşağıdaki Mabet" Zohar'ın ana gövdesinden alınmıştır. "Sadık Çoban (Ra'aya Meheimna)" araştırmacıların farklı bir yazara bağladığı sonraki bir katmana aittir. "Zohar Chadash" ise 16. yüzyılda derlenen Zohar malzemesidir. "Sefirotlara Akan İlahi Bereket" sefirotlar öğretisini tanımanız için bir giriş sunar.