Mevlânâ Celâleddîn Rûmî

Mevlânâ Celâleddîn Rûmî, 1207'de Horasan bölgesinde doğdu. Babası Bahâeddin Veled, âlim ve vaiz olarak tanınıyordu. Aile, Moğol istilası öncesinde batıya göç etti ve uzun bir yolculuğun ardından Anadolu Selçuklu başkenti Konya'ya yerleşti. Rûmî burada babasının ölümünden sonra müderris ve vaiz olarak çalıştı. 1244'te Şems-i Tebrîzî ile karşılaşması hayatını ve şiirini derinden dönüştürdü. 1273'te Konya'da öldü.

Rûmî'nin başlıca eserleri, altı defterden oluşan Mesnevî, gazel ve rubailerini içeren Dîvân-ı Kebîr ve sohbetlerinin derlendiği Fîhi Mâ Fîh'tir. Mesnevî, hikâyeler, kıssalar ve öğütler aracılığıyla ruhun Tanrı'dan ayrılışını ve O'na dönüş özlemini işler. Aşk, onun düşüncesinde insanı benliğinden kurtararak hakikate yükselten temel güçtür. Ölümünden sonra oğlu Sultan Veled'in öncülüğünde Mevlevîlik tarikatı kuruldu.

Rûmî'nin eserleri, İslam tasavvufunun olduğu kadar dünya mistik edebiyatının da temel metinleri arasında yer alır. Kütüphanedeki “Ney'in Feryadı: Ayrılığın Sırrı”, “Neyi Dinle: Ayrılığın Feryadı” ve “Neyin Feryadı: Mesnevi'nin Açılış Sözü”, Mesnevî'nin kamıştan koparılmış neyin iniltisiyle başlayan açılış beyitlerini farklı çeviri ve yorumlarla sunar. “Ruhun Dört Mertebesi: Şeriat, Tarikat, Marifet ve Hakikat” manevi yolculuğun aşamalarını ele alır. “Tanrı Eri: Şarapsız Sarhoş Olan” ise ilahi aşkla kendinden geçmiş insanın portresini çizer.