Gazzâlî

Ebû Hâmid Muhammed el-Gazzâlî, 1058 yılında Horasan'daki Tus şehrinde doğmuştur. Nişabur'da İmâmü'l-Harameyn el-Cüveynî'den ders almış, ardından Selçuklu veziri Nizâmülmülk tarafından Bağdat'taki Nizâmiye Medresesi'ne müderris olarak atanmıştır. Parlak bir kariyerin ortasında derin bir manevi bunalım yaşayarak görevini bırakmış, uzun yıllar Şam, Kudüs ve Hicaz arasında inziva ve seyahatle geçirmiştir. Hayatının son yıllarında Tus'a dönmüş ve 1111'de orada vefat etmiştir.

Gazzâlî'nin eserleri fıkıh, kelam, felsefe eleştirisi ve tasavvuf alanlarına yayılır. Tehâfütü'l-Felâsife, filozofların bazı görüşlerini eleştirir. el-Munkız mine'd-Dalâl, onun hakikat arayışını ve tasavvufa yönelişini anlatan otobiyografik bir eserdir. İhyâü Ulûmi'd-Dîn, ibadetleri ve ahlakı kalbin arınması perspektifinden yeniden ele alır. Mişkâtü'l-Envâr, Nur ayeti üzerinden varlığın ve bilginin ışık metafiziğini işler. Farsça yazdığı Kimyâ-yı Saâdet ise İhyâ'nın temalarını daha geniş bir okur kitlesine sunar.

Gazzâlî, tasavvufu Sünni düşüncenin merkezine yerleştiren isimlerden biri olarak kabul edilir. Bu kütüphanedeki Hakikat Yolunun Öncüleri: Sufiler ve Kalbin Arınması ile İlâhî Işık: Kalbe İnen Kurtuluş, onun manevi dönüşümünü anlattığı metinlerden seçilmiş bölümleri sunar. Nurlar Feneri: Hakiki Nur Allah'tır, ışık metafiziğinin özünü okura ulaştırır. Saadet Kimyası: Nefsini Bilen Rabbini Bilir ise insanın kendini tanıması üzerinden Tanrı'yı tanımaya uzanan yolu anlatır.