İlahi İsimler: Tanrısallıkla Birleşme Üzerine
Kutsal Komünyon Alegorisi (fresk geleneği): Mesih, Hayatın Kaynağı olarak Tetramorf üzerinde tahta oturmuş biçimde tasvir edilir. Bu ikonografik tip, kurbanın Efkaristiya sırrına dönüşen mistik hâlini görselleştirir ve Hesikhast teolojisi ile Dionysosçu göksel hiyerarşinin etkisini yansıtır.
Mistik Teoloji

İlahi İsimler: Tanrısallıkla Birleşme Üzerine

Areopagitli Dionysios (Pseudo-Dionysios)· 1897 (John Parker çevirisi); özgün metin yaklaşık MS 5.-6. yüzyıl· Özgün: İngilizce· Source Library
Mistik TeolojiTürkçe çeviriAçık erişim

Nikolaos Kabasilas'ın "Mesihte Hayat" adlı eserinin İngilizce klasik çevirisi Source Library kütüphanesinde bulunmadığından, aynı Bizans mistik teoloji geleneğinin kaynağına, yani Kabasilas'ın da beslendiği Areopagitli Dionysios külliyatına yöneldik. Aşağıdaki pasaj "İlahi İsimler" incelemesinin ikinci bölümünden alınmıştır ve tam da Kabasilas'ın sırlar aracılığıyla anlattığı o mistik birleşme temasını, yani insanın Tanrısal Birlik içinde toparlanıp bir araya getirilmesini işler.

Türkçe çeviri · Çeviren Şira Nur Uysal

Bu hakikatleri İlahi Kelamlardan öğrendik ve Tanrıbilimcilerin bütün kutsal ilahiler dizisini, tabir caizse, Tanrılığın lütufkâr taşmalarını bildirmek ve övmek maksadıyla Tanrı'nın İsimlerini tanzim ederken bulacaksınız. Bu yüzden hemen her tanrıbilimsel incelemede Tanrılığın, kendi doğaüstü bölünmezliğinin yalınlığı ve birliği sebebiyle, hem Monad hem Birlik olarak dindarca kutlandığını görürüz; birleştirici bir kudret olan bu Birlik'ten hareketle biz de birleştiriliriz ve bölünmüş çeşitliliklerimiz, bu dünyayı aşan bir tarzda katlanıp bir araya getirildiğinde, Tanrı benzeri bir birliğe ve ilahi surette örneklenen bir birleşmeye toplanırız.

Fakat aynı zamanda Üçlük olarak da kutlanır; zira öz-ötesi verimliliğin üç kişili tezahürü sebebiyle, göklerde ve yeryüzünde her babalık bu kaynaktan doğar ve adını buradan alır. O ayrıca var olan şeylerin sebebi olarak da yüceltilir; çünkü her şey O'nun yaratıcı iyiliği sayesinde varlığa getirilmiştir. Bilge ve iyi olarak da övülür; zira bütün şeyler, kendi doğalarının özelliklerini eksiksizce koruyarak, her esinli ahenk ve kutsal güzellikle dolar. Ne var ki O, her şeyden önce insanı seven olarak kutlanır; çünkü Kişilerinden birinde, bize ait olan şeylere gerçekten ve tümüyle iştirak etmiş, insan durumunu yeniden Kendine çağırmış ve onu yenilemiştir. Bundan, dile getirilemez bir tarzda, yalın İsa terkip edilmiştir.

Bölünmüş çeşitliliklerimiz bu dünyayı aşan bir tarzda katlanıp bir araya getirildiğinde, Tanrı benzeri bir birliğe ve ilahi surette örneklenen bir birleşmeye toplanırız.
Özgün metin (İngilizce)
These things we have learned from the Divine Oracles, and you will find all the sacred hymnology, so to speak, of the Theologians arranging the Names of God with a view to make known and praise the beneficent progressions of the Godhead. Hence, we see in almost every theological treatise the Godhead religiously celebrated, both as Monad and unity, on account of the simplicity and oneness of Its supernatural indivisibility, from which, as a unifying power, we are unified; and when our divided diversities have been folded together, in a manner beyond this world, we are collected into a godlike unit and divinely-imitated union. But, also as Triad, on account of the three-personed manifestation of the super-essential productiveness, from which all fatherhood in heaven and on earth originates and is named. It is also celebrated as the cause of existing things, since all things were brought into being on account of Its creative goodness; and as wise and good, because all things, while preserving the properties of their own nature unimpaired, are filled with every inspired harmony and holy beauty. But pre-eminently, It is celebrated as loving towards man, because It truly and wholly shared, in one of Its Persons, in things belonging to us, recalling to Itself and replacing the human condition. Out of this, in a manner unutterable, the simple Jesus was composed.

Bu metin neden önemli

Areopagitli Dionysios, Aziz Pavlus'un Areopagus'ta iman ettirdiği yargıç adını taşıyan, gerçekte yaklaşık MS 5.-6. yüzyılda yazan bir Hristiyan Yeni-Platoncu düşünürdür. "İlahi İsimler", "Göksel Hiyerarşi" ve "Mistik Teoloji" gibi risaleleriyle Doğu Hristiyanlığının bütün mistik geleneğini derinden biçimlendirmiştir. Nikolaos Kabasilas'ın (14. yüzyıl) sırlar ve İlahi Ayin aracılığıyla Mesihle birleşme öğretisi, doğrudan bu Dionysosçu mirasın üzerine kuruludur. Buradaki pasaj, John Parker'ın 1897 tarihli klasik İngilizce çevirisinden alınmış olup, Tanrılığın hem Birlik hem Üçlük olarak kutlanışını ve ruhun bu birleştirici kudret içinde toparlanışını anlatarak Kabasilas'ın temasının kaynağını gözler önüne serer.

Bülten

Yeni metinlerden ilk sen haberdar ol

Tam çeviriler, PDF'ler ve yeni eklenen kaynaklar hazırlandıkça e-postana düşsün.

Künye
Kaynak eser
The Works of Dionysius the Areopagite (Divine Names, Celestial Hierarchy, Mystical Theology), çev. John Parker, 1897, Divine Names, Bölüm/Kısım II. Kaynak eser tam bir İngilizce çeviri olarak mevcuttur (434 sayfa, 433'ü çevrilmiş). Kabasilas'ın "Mesihte Hayat" adlı eseri kütüphanede bulunmadığından, aynı Bizans mistik teoloji geleneğinin birincil kaynağı seçilmiştir.
Neşir
John Parker İngilizce çevirisi, 1897 (Londra); özgün Yunanca metin yaklaşık MS 5.-6. yüzyıl
Konum
Divine Names (İlahi İsimler), Bölüm II, Kısım III-IV; çeviri sayfaları 20-22
Çeviren
Şira Nur Uysal
Dijital nüsha
Source Library
Bu Türkçe çeviri © Şira Nur Uysal, CC BY 4.0 ile paylaşılmıştır (serbestçe kullanın, kaynak gösterin). Kullanım & lisans →
← Kütüphaneye dön