Muhyiddin İbnü'l-Arabî

Muhyiddin İbnü'l-Arabî, 1165'te Endülüs'te, Mürsiye'de doğdu ve gençliğini İşbiliye'de geçirdi. Endülüs ve Kuzey Afrika'da pek çok sûfî ile tanıştı. 1200'lerin başında Doğu'ya yöneldi, hac için Mekke'ye gitti ve orada uzun süre kaldı. Ardından Anadolu, Irak ve Suriye'de dolaştı, Konya ve Malatya gibi şehirlerde bulundu. Hayatının son yıllarını Şam'da geçirdi ve 1240'ta orada öldü.

İbnü'l-Arabî'nin külliyatı yüzlerce eseri kapsar. el-Fütûhâtü'l-Mekkiyye, tasavvufun hemen her konusunu işleyen hacimli bir eserdir. Fusûsü'l-Hikem ise her bölümünü bir peygambere ayırarak ilahi hikmetin farklı yönlerini anlatır. Varlığın tek hakikatin tecellisi olduğu görüşü, sonraki dönemde vahdet-i vücûd adıyla anılacak düşüncenin temelini oluşturur. İnsan-ı kâmil, yani Tanrı'nın isimlerini bütünüyle yansıtan yetkin insan kavramı bu düşüncenin merkezindedir. Tercümânü'l-Eşvâk adlı şiir divanı da ünlüdür.

İbnü'l-Arabî, Osmanlı düşüncesi de dahil olmak üzere İslam dünyasının geniş bir bölümünde tasavvufi metafiziği biçimlendirdi. Kütüphanedeki Kalbim Her Sûrete Açıldı, Tercümânü'l-Eşvâk'ın kalbin bütün suretleri kabul edebilmesini dile getiren ünlü dizelerini sunar. İnsan-ı Kâmil: Mührün Nakışı ve Âlemin Bekçisi, yetkin insanın âlemdeki yerini anlatır. Tanrı ve İnsan: Kudret Sahibine Giden Yolun Kalbi ise onun ruhani yolculuk anlayışına bir giriş sağlar.