Molla Câmî

Nûreddin Abdurrahman Câmî, 1414'te Horasan'daki Cam kasabasında doğdu ve mahlasını bu yerden aldı. Hayatının büyük kısmını Timurlu Herat'ında geçirdi. Nakşibendî şeyhi Sâdeddîn-i Kâşgarî'ye intisap etti, devlet adamı ve şair Ali Şîr Nevâî ile yakın dostluk kurdu. 1492'de Herat'ta vefat etti.

Câmî hem şair hem de tasavvuf düşünürüdür. Yedi mesneviden oluşan Heft Evreng, Yûsuf u Züleyhâ'yı da içerir. Nefehâtü'l-üns sûfîlerin hayatlarını anlatan bir tezkiredir, Bahâristân ise Sa'dî'nin Gülistân'ı tarzında yazılmış bir eserdir. Levâih ve Nakdü'n-nusûs gibi eserlerinde İbn Arabî'nin vahdet-i vücûd öğretisini yoğun ve açık bir dille yorumladı. Onun kaleminde hikâye ile metafizik iç içe geçer, beşerî aşk ezelî güzelliğe açılan bir kapı olarak anlatılır.

Câmî'nin eserleri Osmanlı, Hint ve İran dünyasında uzun süre okundu, şerh edildi ve tercüme edildi. Kütüphanedeki "Lâvâih: Işık Parıltıları (Dördüncü Parıltı)" onun varlık ve birlik üzerine özlü düşüncelerinden bir bölüm sunar. "Yusuf ve Zeliha: Ezelî Güzellik Üzerine" mesnevinin güzelliğin kaynağına dair açılışını, "Yûsuf ve Züleyha: İlahî Yakarış" ise eserin münâcât bölümünü okura ulaştırır.