İbn Sînâ

Ebû Alî el-Hüseyin İbn Sînâ, 980'de Buhara yakınlarında doğdu. Genç yaşta dil, mantık, matematik, felsefe ve tıp alanlarında derin bir birikim edindi ve Sâmânî emirini tedavi etmesinin ardından saray kütüphanesinden yararlanma imkânı buldu. Siyasi karışıklıklar nedeniyle İran'ın çeşitli şehirlerinde hekim ve vezir olarak çalıştı. 1037'de Hemedan'da öldü.

İbn Sînâ'nın en kapsamlı felsefi eseri, mantıktan fiziğe ve metafiziğe uzanan Kitâbü'ş-Şifâ'dır. el-Kānûn fi't-tıb, yüzyıllar boyunca hem İslam dünyasında hem de Avrupa'da tıp eğitiminin temel kitabı olarak okundu. el-İşârât ve't-tenbîhât ise olgun düşüncesini yansıtır. Varlık ile mahiyet ayrımı, zorunlu varlık kanıtı ve akılların sudûru teorisi felsefesinin merkezindedir. Ayrıca Hay bin Yakzan gibi sembolik anlatılar yazmıştır.

İbn Sînâ'nın ruh ve akıl öğretisi, Latinceye çevrilen eserleri aracılığıyla Orta Çağ Avrupa felsefesini de biçimlendirdi. Kütüphanedeki “Uçan Adam ve Ruh”, boşlukta hiçbir duyu verisi almadan yaratılmış bir insanın yine de kendi varlığının bilincinde olacağını gösteren ünlü düşünce deneyini sunar. “Ruh Üzerine: Aklın İlahî Olanla Birleşmesi”, insan aklının Faal Akıl ile ilişkisini ele alır. “Hayy bin Yakzan: Ruhun İlahi Taşması” ise ruhun yolculuğunu sembolik bir anlatı içinde işler.