Sâdî-i Şîrâzî

Sâdî-i Şîrâzî, 13. yüzyılda yaşamış bir Fars şairi ve yazarıdır. İran'ın Şiraz kentinde doğmuş, gençliğinde Bağdat'a giderek Nizâmiye Medresesi'nde öğrenim görmüştür. Moğol istilalarının sarstığı bir dönemde uzun yıllar İslam dünyasının çeşitli bölgelerinde dolaşmış, ardından Şiraz'a dönerek eserlerini orada kaleme almıştır. Mezarı Şiraz'dadır.

Sâdî'nin en tanınmış iki eseri Bostan ve Gülistan'dır. Manzum Bostan adalet, cömertlik, aşk, tevazu ve rıza gibi erdemleri hikâyelerle işler. Gülistan ise nesir ile şiiri birleştiren, kısa hikâyeler ve özlü sözlerden oluşan bir eserdir. Sâdî'nin gazelleri de Fars edebiyatında büyük bir yere sahiptir. Eserlerinde gündelik hayatın bilgeliği ile tasavvufi bir Tanrı sevgisi iç içe geçer.

Gülistan, Osmanlı medreselerinde ve İran'da yüzyıllar boyunca Farsça öğretiminin ve ahlak eğitiminin temel metinlerinden biri olmuş, Batı dillerine de erken dönemde çevrilmiştir. Sâdî'nin eserleri, tasavvufun ahlak ve gündelik hayatla buluştuğu noktayı gösterir. Bu kütüphanedeki Gülistan'ın önsözünü sunan metin, şükür ve ilahi merhamet üzerine açılış bölümünü içerir. İlahi Rızık ve Gizli İnayet ise Tanrı'nın kullarını görünmez biçimde koruyup rızıklandırmasını anlatan bölümleri okura ulaştırır.