Seyyid Nesîmî

Seyyid İmâdüddîn Nesîmî, on dördüncü yüzyılın ikinci yarısı ile on beşinci yüzyılın başında yaşamış bir şairdir. Hurûfîliğin kurucusu Fazlullah Esterâbâdî'nin öğretisini benimsemiş ve onun en tanınmış şairi olmuştur. Irak, Anadolu ve Suriye'de dolaştığı bilinir. Görüşleri nedeniyle Halep'te yargılanarak idam edilmiştir.

Hurûfîlik, harflerin ve sayıların ilahi hakikati taşıdığını, insan yüzünün bu hakikatin en açık tecellisi olduğunu savunan bir öğretidir. Nesîmî bu fikirleri Türkçe, Farsça ve Arapça şiirlerinde işler. İnsanı Hakk'ın yeryüzündeki sureti ve ilahi kitabın nüshası olarak görür. Türkçe divanı, Türk tasavvuf edebiyatının temel metinleri arasında yer alır ve sonraki pek çok şairi etkilemiştir.

Kütüphanedeki Ey İlâhî Kitab'ın Nüshası: Nesîmî'nin Dilinden Kâmil İnsan, Dîvân'ın 1844 tarihli İstanbul baskısından doğrudan günümüz Türkçesine aktarılmıştır. Pasaj kâmil insana seslenen bir hitaptır. Âdem'in iki cihanın sultanı oluşu, meleklerin ona secdesi, harflerin sırrına erenlerin bu hakikate mahrem kılınması ve insan yüzünde Hakk'ın müşahedesi burada dile gelir.