Helftalı Gertrude

Büyük Gertrude olarak da anılan Helftalı Gertrude, çocuk yaşta Saksonya'daki Helfta manastırına verildi ve hayatını orada geçirdi. Latince ve kutsal metinler üzerine iyi bir eğitim aldı. Yirmili yaşlarında yaşadığı bir iç dönüşümün ardından kendini tümüyle dua ve tefekküre adadı. Helfta, aynı dönemde Hackebornlu Mechthild ve Magdeburglu Mechthild gibi mistik kadınları da barındıran bir manastırdı.

Gertrude'un adıyla anılan Legatus divinae pietatis, yani İlahi Sevginin Habercisi, beş kitaptan oluşur. İkinci kitabın doğrudan Gertrude tarafından yazıldığı kabul edilir, öteki kitaplar ise onun anlattıklarına dayanarak manastırdaki kız kardeşleri tarafından derlenmiştir. Eser, İsa'nın Kalbine duyulan sevgiyi ve ruhun Tanrı ile birleşmesini içten bir dille anlatır.

Kütüphanedeki İlahi Sevginin Habercisi: Ruhun Övgüsü, Efendi'nin kendisine adanmış bir ruhu bir dizi imgeyle övdüğü bölümü sunar. Bu imgeler saflığın, sabrın ve kâmil bir özlemin nişaneleri olarak belirir ve Ortaçağ kadın mistisizminin dilini doğrudan yansıtır.