Francesco Patrizi

Dalmaçya kıyısındaki Cres adasında doğan Francesco Patrizi (1529-1597), Rönesans'ın geç döneminde Aristotelesçi felsefeye karşı Platoncu bir alternatif kurmaya çalışan filozoflardandır. Ferrara ve Roma'da Platon felsefesi okuttu, tarih, şiir kuramı ve retorik üzerine de eserler yazdı.

Başyapıtı 1591'de yayımlanan Nova de universis philosophia'dır. Eser Panaugia, Panarchia, Pampsychia ve Pancosmia adlı dört bölümden oluşur ve evreni ilk ışıktan başlayan bir taşma düzeni içinde açıklar. Patrizi bu kitaba Zerdüşt'e atfedilen Kalde Kehanetleri'ni ve Hermetik metinleri de ekledi, bunları Hristiyan öğretisiyle uyumlu kadim bir bilgeliğin tanıkları olarak sundu. Eser kilise çevrelerinde tepkiyle karşılandı.

Kütüphanedeki Işığın Taşması: Baba Derinliğinden Doğan Nur, Panaugia yani Tüm Işık bölümünden alınmıştır. Patrizi burada cisimsiz ilk ışığın kendisinden hem cisimsiz hem cisimli bir ışık doğurduğunu anlatır. Baba derinliğinin ışığı kendi suretini çıkarır ve varlıkların tohumunu bu suret aracılığıyla âleme taşır.