Albertus Magnus

Orta Çağ skolastiğinin öne çıkan isimlerinden Albertus Magnus (y. 1200-1280), Dominiken tarikatına mensup bir ilahiyatçı, filozof ve doğa bilginiydi. Paris ve Köln'de ders vermiş, öğrencileri arasında Thomas Aquinas da yer almıştır. Bilgisinin genişliği nedeniyle Doctor universalis lakabıyla anılır.

Albertus, Aristoteles'in külliyatını Latin Hristiyan dünyası için yorumlamaya girişmiş ve bu çerçevede hayvanlar, bitkiler, madenler ve gökler üzerine kapsamlı incelemeler yazmıştır. Gözleme verdiği önem, onu dönemin doğa felsefesinde özel bir yere taşır. Ölümünden sonra adına pek çok simya ve büyü metni dolaşıma girmiştir, ancak bunların önemli bir kısmının ona ait olmadığı kabul edilir.

Kütüphanedeki Albertus Magnus, Mineraller Kitabı: Taşların Gizli Gücü Üzerine, De mineralibus adlı eserin ikinci kitabının açılışından alınmıştır. Albertus burada kıymetli taşların şifa veren ve zehri kovan güçlerinin kaynağını tartışır. Taşların ruh taşıdığı yönündeki kadim görüşü reddeder, ancak şaşırtıcı etkilere sahip olduklarını deneyle doğrulanmış bir gerçek olarak savunur ve bu etkileri unsurların karışımı ile göksel etki üzerinden açıklar.